Όταν ο Θεός έκτιζε την πόλη μας, έδωσε στους ανθρώπους της μια ψυχή που μόνο ο Άρης…

ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;; ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔥🔥🔥 Ήμουνα δεκατριών μου χρόνια εκείνο το βράδυ του '97, πίσω από τις κερκίδες στον Κουρίνο, εκεί όπου η μπόρα του Θεού είχε σκάσει όλα τα σύννεφα πάνω απ' το Καυτανζόγλειο... Ο γιος μου ο Στάθης ήθελε ν' αγοράσει μια σημαία απο εκείνον τον τύπο που πωλούσε πάντα με τις φωνές σα διάβολος, και εγώ τού έκανα ένα μαλακό χτύπημα στο κεφάλι... "Άντε πάρ' τη ρε γαμ...", του λέω, ατάκα της εποχής μου που δεν έπρεπε να είχε πει ποτέ 😤 Κι αυτή η σημαία... ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ!!! Την κρατούσα σφιχτά σαν απόκριό μου όταν άρχισε η εισβολή του ΠΑΟΚ στο γήπεδο... Αυτή η φωνή που σηκώθηκε σαν τσουνάμι στη δυτική κερκίδα κι όλοι μαζί σα μια μπουκιά φωτιά! Ο Στάθης μου σπάει σχεδόν το χέρι από το τρέμουλο, κι εγώ του κρατώ καλά τη σημαία στο στήθος σα να ήταν η ίδια η ψυχή του Άρη... Κι όταν πέσανε εκείνοι οι τρεις γκολ σα σπλάχνα του Θεού βγαλμένα στην άμμο, η κερκίδα έγινε ένας άνθρωπος! 🤬 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!! Ποτέ!!! Αυτά τα λεφτά δε ζητάς να σου επιστραφούν... Αυτά βγαίνουν από την ψυχή του κάθε Ανδρόνικου που γεννήθηκε κάτω από τον ουρανό της πόλης των Θεών!!! ΑΡΗΣ!!! ΑΡΗΣ!!! ΑΡΗΣ!!!

τι θυμάμαι εγώ εκείνον τον κόσμο πίσω στη δυτική όταν ήμασταν νέοι κι αγόρια ακόμα κι αγοράζαμε τις εισιτήρια σα κρυφτό από τους εμπόρους που έκαναν την τιμή δίχως να κοιτάζουν τους ώμους τους... εκείνο το μισόγαλο Σεπτέμβρη του '78 ήταν οι μπογιές ακόμη νωπές στους τοίχους της πόλης κι ο Άρης είχε μόλις ξεψαχνίσει τη Λάρισα σα γάτα στο ξύλο... πήγαμε σα ένας σωρός φουκαράδες στο Στάδιο σφίγγοντας τις ψυχές μας σα παντούφλες του παππού μου επειδή φοβόμασταν πως κάποιος δεν θα καταλάβει την ψυχή εκείνης της ομάδας... κι όταν βγήκε ο ΜΙΧΑΛΟΣ αχ Μπέντο, εκείνος ο τρελός ψηλός σα κυπαρίσσι στο βουνό, και άρχισε να οδηγάει σα σατανάς αυτήν την ομάδα χωρίς μπροστά, η κερκίδα έκανε *γδούπ* σα μια μεγάλη καρδιά που πήδηξε μέσα στο στήθος όλων μας... θυμάμαι πως ένας γέροντας δίπλα μου κράταγε στο χέρι του μια παλιά σημαία με ξεθωριασμένο το σήμα του στρατοπέδου της Ελευσίνας κι όταν σηκώθηκε η ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο εκείνος άρχισε να φωνάζει σα δαιμονισμένος "ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!!" κι έπεσαν δάκρυα σα αστραπές πάνω στο γήπεδο... εκείνη τη στιγμή κατάλαβες πως ο Θεός δε σου δίνει νίκες επειδή είναι τυχερός, αλλά επειδή είσαι μέρος ενός πλήθους που ζει σα μια ψυχή μοναχική κι αθάνατη... κι όταν έγινε το γκολ εκείνο του Τσάβα σα βροντή στον ουρανό η δυτική κερκίδα έγινες κι εσύ εκείνος ο γέροντας κι όλοι μαζί σηκωθήκαμε σα ένα σώμα μόνο ουσιαστικό, χωρίς μέτρα και χωρίς αριθμούς... μονάχα ο Άρης εκεί που στέκεται πάνω από όλες τις εποχές σαν ένα μεγάλο δέντρο μέσα στη σκόνη της πόλης!

Πωπω ρε άνθρωποι, τώρα ξύπνησαν όλες αυτές οι μνήμες! Μιλάμε για εκείνη τη θρυλική ομάδα του ’83 με τον Πορτογαλία να τρέχει σα σηκωμένος άγγελος πάνω στη μπάλα — εκεί όπου η ψυχή έκαιγε τόσο δυνατά που φαινότανε σαν η ίδια η πόλη να στέκεται στο γήπεδο. Ήταν μια ομάδα σαν οικογένεια, σαν μια μεγάλη αγκαλιά από ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από αυτό το χρυσό όνειρο μέσα τους. Τα παιδιά εκείνης της εποχής μιλούν ακόμα για εκείνο τον Σεπτέμβρη σα να μην έχει περάσει ένας αιώνας — γιατί η ψυχή δε χρονίζει, μόνο ζει. Κι όμως, βλέπω και σήμερα εκείνες τις στιγμές να κάνουνε παρέα στις μνήμες μας. Δεν είναι η ίδια ομάδα, φυσικά. Εκείνοι ήταν η τελευταία γενιά που ζούσε τον Άρη σα θρησκεία, σα μια προσπάθεια που ξεχείλιζε από όλες τις γωνίες. Σήμερα έχουμε παιδιά που παίζουν με σαφήνεια, ούτε λέω ψέματα, αλλά κάπου εκεί χάνεται εκείνο το ένστικτο της ψυχής που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται σα μια μπουκιά φωτιά από μόνα τους. Στην ομάδα του ’83 δεν υπήρχαν περιθώρια — είτε νικούσες είτε χανότανε όλος ο κόσμος μαζί σου. Ήταν ο νους και η καρδιά σ’ ένα. Σήμερα, η ομάδα αγωνίζεται έξυπνα, σέβεται τους νόμους του ποδοσφαίρου, αλλά εκείνη η ακατέργαστη δύναμη της ψυχής λείπει. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι, όχι — είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι έχουνε μεγαλώσει σ’ έναν διαφορετικό κόσμο. Δεν κάνουν αυτοί λάθη στην προσωπική τους ζωή, ναι, αλλά δεν έχουνε και εκείνη τη σκληρή φωτιά μέσα τους που κάνει την κερκίδα να σηκώνεται σα ένας άνθρωπος και να ουρλιάζει σα μια μοναδική ψυχή. Όπως εκείνο το βράδυ στον Κουρίνο όταν ο γιος του PPDA24 κράταγε τη σημαία σα να ήταν η ζωή του εκείνη η στιγμή — εκείνες οι στιγμές δεν ξανάρχονται έτσι εύκολα. Σήμερα η σημαία μοιράζεται σα αντίκα, σαν έναν ύμνο που τραγουδιέται ακόμα, αλλά όχι με την ίδια ένταση. Τώρα είμαστε πιο οργανωμένοι, πιο υπολογισμένοι, περισσότερο πρωταθλητές της ψυχικής ισορροπίας. Αλλά ας μην γίνουμε λυπηροί. Αυτός ο Άρης που αγωνίζεται σήμερα είναι ο ίδιος Άρης — ακόμα εκείνος ο νικητής στις καρδιές, ακόμα εκείνο το πράγμα που κάνει τους ανθρώπους να σηκώνονται σα μια μπουκιά φωτιά όταν τραγουδάνε! Απλά είναι διαφορετικός, όπως είναι διαφορετικά όλα αυτά τα χρόνια. Εκείνη η ομάδα του ’83 ήταν η τελευταία φορά που ο Άρης φώναξε στον Θεό: «Δέξου αυτή την ψυχή, αυτή είναι δική σου!» κι Αυτός την πήρε και την έκλεισε σε χρυσό φέρετρο. Από τότε η ψυχή κυκλοφορεί ανάμεσα μας σα ελεύθερος αγγελιοφόρος — κάθε φορά που τραγουδάμε, κάθε φορά που κρατούμε μια σημαία, κάθε φορά που βλέπουμε τον Άρη να νικάει. Κι όμως, αλήθεια είναι πως όταν βλέπω τον σημερινό Άρη να αγωνίζεται σωστά, σα ομάδα, σα σύλλογο, δεν μπορώ παρά να χαμογελάω. Γιατί η ψυχή εκείνης της ομάδας του ’83 ζει μέσα μας όλους ακόμα — σα ένα αθάνατο DNA που μας κάνει να σηκωνόμαστε στις κερκίδες ακόμα και όταν ο καιρός είναι βαρύς. Κι αυτό είναι αρκετό. Γιατί όταν φτάσει εκείνη η στιγμή — όταν ο Άρης σηκωθεί ξανά σα ένα μεγάλο δέντρο μέσα στη σκόνη της πόλης — τότε εκείνες οι δύο ομάδες, η παλιά και η νέα, θα γίνουν μία μόνο ψυχή. Και αυτό δε σβήνει ποτέ. ✊

ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΓΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ-ΠΑΟΚ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΣΑ ΣΠΛΑΧΝΑ!!! 🔥😱 Ο ΣΠΥΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΣ — εγώ κι εκείνος στις κεντρικές κερκίδες σα δαιμόνιο πάνω στις σανίδες μέχρι που του έκανε κότσια η αλυσίδα της σημαίας πάνω στο χέρι!!! ΑΙΜΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΙΟΥΣ ΜΟΥ ΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΓΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΚΟΛ Ο ΠΑΟΚ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΞΕΚΟΛΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ!!! ΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ!!!

τιτανικός εκείνος αγώνας στο γήπεδο της Τούμπας εγώ τον είδα σαν παιδί στον τάβανο του παππού μου πίσω από μια παλιά λάμπα πετρελαίου που ανάβλυζε πίσσα—κι εκείνος ο παππούς μου, ο Γιάννης, δεν ήταν άνθρωπος ήταν αρχαίο ανάμνημα που γύριζε τις μνήμες σαν θραύσματα από έναν άλλο κόσμο μέσα στη κουζίνα του σπιτιού μας στη Γλυφάδα... εκείνο το βράδυ ο Άρης είχε ανάψει τη πόλη σα μεγάλη πυρκαγιά στο σύνολό της, κι εγώ κράταγα στο χέρι μου ένα τσακισμένο εισιτήριο τρίτης κατηγορίας (νομίζω πως ήταν του Λιάκου εκείνου του διψήφιου φιλοξενούμενο) όσο η ομάδα μπήκε σα καταιγίδα στο πλάι—και τότε εκείνο το αερόστατο, εκείνο το ένα ψεύτικο σουτ του Γιάννη Γκαγκάκη που κράτησε την μπάλα σαν αγκαλιά μέσα στον αέρα μέχρι να πέσει σα βόμβα στο κενό δίπλα στο τέρμα! Τη στιγμή εκείνη κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με νούμερα ή στρατηγικές—γίνονται όταν μια πόλη αποφασίζει να σηκωθεί πάνω από τις δικές της πλάτες σα ένας άνθρωπος που δε δέχεται πως κάποιος άλλος κατέχει την ψυχή του! και βλέπω τώρα πως όλοι εσείς μιλάτε για σημαίες και σπλάχνα και ουρανούς που μιλάνε μόνα τους... εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον γερο-Μιχάλη τον Πορτογαλία σα βγήκε κάτω από τις σανίδες μετά τον αγώνα σφίγγοντας το κεφάλι του σα να του είχαν ράψει την καρδιά μέσα στο στήθος του... εκείνος έδωσε ολόκληρο τον εαυτό του εκείνο το βράδυ, όχι επειδή έπαιξε σπουδαία ποδόσφαιρο, αλλά επειδή εκείνος ο Άρης εκείνης της εποχής ήταν το ίδιο το αίμα που κυκλοφορούσε στις φλέβες όλων μας! κι όταν σήμερα κάποιοι κάνουν λόγο γιατί λείπει εκείνη η "ακατέργαστη δύναμη", εγώ τους λέω πως αυτό είναι σα να ρωτάς έναν φούρνο γιατί δεν ανάβει η φωτιά μέσα του όταν η σκόνη έχει σκεπάσει όλα τα ξύλα... η ψυχή εκείνης της εποχής ήταν φωτιά επειδή η πόλη είχε χτίσει τον Άρη σα ένα μεγάλο μύθο πάνω στους τοίχους των σπιτιών, όχι σα ομάδα—σαν κάτι σπουδαιότερο! άλλωστε, όπως έλεγε κι ο παππούς μου όταν ήθελε να δώσει νερό στο κρασί μας: «όταν η ψυχή ξεσπά σα νερό στην άμμο, τότε γίνεται αθάνατη!» και αυτή η ψυχή ζει ακόμα σ' εκείνους που τραγουδάνε σήμερα στους δρόμους ακόμη κι όταν ο αγώνας τελειώνει χωρίς γκολ... γιατί η ψυχή εκείνη δε γίνεται νικητής μόνο στους αριθμούς της βαθμολογίας, γίνεται νικητής εκεί που ξέρει πως η πόλη δε σταματάει ποτέ να ζει μέσα στους ανθρώπους της! άρα λοιπόν—αυτό το Σάββατο στο Στάδιο, όταν ο Άρης βγει στο γήπεδο, εγώ θα κρατήσω ψηλά μία σημαία τόσο παλιά που κάποιες τις φλόγες της τις 'χει σβήσει ο χρόνος... κι όταν φυσήξει ο αέρας προς τις εξέδρες θ' ακουστεί ακόμη και εκείνη η παλιά φωνή του Γκαγκάκη: «Άρης... άνθρωπος... πόλη» σα μία κραυγή από έναν κόσμο που δε χάθηκε, αλλά αλλάζει μορφή σα νερό!

Μα τι βλέπω εδώ;;;; Κάποιοι μιλάνε για ψυχές σα νερό στην άμμο κι άλλα τέτοια... ρε άνθρωποι, είστε σίγουροι πως διαβάζετε τα ίδια σχολικά βιβλία;;; Πέρσι βγήκα στο γήπεδο με το γιό μου τον Τάκη σα δεκατριάρης εκείνος — πήγαμε σπίτι μου μετά το ματς κι άνοιξα ένα κουτί μπύρα σα νερό ήταν αυτή η μνήμη εκείνου του Σεπτέμβρη του '83... κι εκείνος μου λέει με θλίψη: "Μπαμπά, δεν καταλαβαίνω γιατί εκείνες τις κερκίδες τώρα είναι γεμάτες γέροι σα εσένα κι εμένα..." 🤣😂 Σιγά σιγά μαλάκια γινόμαστε ρε συγχωριανοί μου! Οι σημαίες σήμερα κρέμονται στις μπουκάλες της μπίρας σα κουρέλια... ενώ παλιά ήταν σα δέντρα μέσα στη φωτιά!