Αυτός ο αριθός θες ήταν ΤΡΕΙΣ ΛΕΠΤΑ πριν γίνει θρύλος!

Τρεις φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να στέκεται εκεί, πριν τις τέσσερις, στο ξενοδοχείο του ξενοδοχείου της Νέας Μηχανιώνας, μες στο σκοτάδι εκείνης της Κυριακής πριν το ντέρμπι. Μαύρο πουκάμισο φορτωμένο στις πλάτες, κορδέλες στον λαιμό σαν σημαίες αιχμάλωτες, η βαλίτσα μισο-απασχολούσε κι εγώ κοιτούσα το κινητό μου σα να περίμενα κάποιο αστροπελέκι να μου σπάσει τις αισθήσεις μου 🔥 Γιατί ε; Γιατί εγώ ξέρω πως όταν γράφεται ιστορία εκείνη η μπάλα κάνει τη δική της… αυτήν την κυκλική τροχιά γύρω από την ελπίδα όσο διαρκεί η μπάλα στον αέρα. Τρία λεπτά πριν το σφύριγμα εκείνο του Πιτσιρέπου έκανα μια δουλειά ωσάν να μην υπήρχε τίποτα άλλο — κοφτές κινήσεις, η σούβλα του κεμπάπ να ψήνεται ανάμεσα στις φωνές των άλλων καθώς οι παίκτες ζεσταίνονταν εκεί έξω. Και ξαφνικά ακούω τους σιντιριτζήδες να φωνάζουν «Άρης». Τρεις λέξεις μέσα στον νου σου αλλάζουν τα πάντα — τρεις λέξεις σα ντοκιμαντέρ γρήγορης κίνησης. Την άλλη μέρα ξύπνησα με τις φωνές των παιδιών στο σπίτι μου να τραγουδούν εκείνον τον αριθμό τρεις σα mantra. Και τώρα αύριο πάλι εκεί — όχι σαν ψυχρός παρατηρητής, σα μεγαλειώδης σωματοφύλακας της ιστορίας μας. Στις εννιά λοιπόν λιγότερο από τρεις ώρες στους Κυκλικούς. Φέρτε οτιδήποτε βάζει το βήμα σας γρήγορα, γιατί αυτά τα τρία λεπτά θέλουν κόσμο ωσότου η Θεσσαλονίκη μάθει πως ξαναζήσαμε! 💪🔴

μπορείτε να φανταστείτε τώρα τι είχα κάνει εγώ εκείνο το απόγευμα πριν το ντέρμπι;;; τρεις μέρες πριν είχα δουλέψει βαρδιά στο εργοστάσιο — ρέστα ψιλοσκόρπισμένα στις τσέπες μου, το γκρίζο του αγωγού ακόμα στις παλάμες από τις μπότες εργασίας. μπήκα σπίτι μου κουρασμένος σα σκοτωμένος, τύλιξα το χέρι μου γύρω από την μπουκάλα της μπύρας μου σα να ήταν μονάκριβό μου παιδί, και το κινητό μου κουδουνίζει ξαφνικά: αναπάντητο μήνυμα από τον κυρ Γιώργο τον παλιάτσο που βολτάρει έξω από το Κατάρ！—— «ρε Θανάση, εντάξει εκείνος ο αριθμός τρεις;;; αυτοί εδώ λένε πως δεν υπάρχει περίπτωση ο Ουγκεντε τζινα……!?」 είχα βάλει τους κωλούς μου σα να τρέχω δέκα χιλιόμετρα μόνος μου στην παραλία, φορώντας ακόμα τα αθλητικά μου ακόμη. τρία λεπτά αργότερα έφτασα στη γωνία του οδοφράγματος, οι κοπελιές είχαν ήδη βγάλει τις σημαίες, μια μπάλα πετούσε ανάμεσα στα τραπεζομάντιλα με τις σημαίες μας. κανείς δε ρώτησε καν γιατί ήρθα εκεί τόσο γρήγορα — μόνο οι καφές έδινε τον χρόνο του στους άλλους σαν τα είκοσι λεπτά πριν σφύριγμα να είναι δικό του σφυρίγματος τώρα. αύριο στις εννιά η ώρα η ατμόσφαιρα εκεί στον Κυκλικό είναι αυτή η ίδια η πόλη να σηκώνει καμιά πενηνταχιλιάρικο βάρος στις φωνές της. δικές μας φωτιές σημαίνει δικά μας σώματα ανάμεσα στα κρύα κι αυτά —— μέσα από αυτές τις κηλίδες φωτιάς θα γράψουμε άλλον έναν αριθμό τρεις όχι σαν νούμερο στα βιβλία, σα τραγούδι που πιάνεις με τις φωνές σου όσο πιο δυνατά μπορείς. βγάλτε τις οικογένειες σας, φέρτε τους γείτονες σας, οποιονδήποτε άλλον θυμάται πως η ψυχή μας δεν έχει αριθμό —— την ψυχή μας μόνο τη νιώθουμε. 🔥💪

Άκου λοιπόν εδώ, παιδιά. Αυτή η ομάδα πριν πέντε χρόνια είχε κάτι στον αέρα που δεν μπορείς να το περιγράψεις: ήταν σαν αυτοσυναίσθηση. Οι παίκτες έκαναν τα πράγματα τόσο φυσικά, σαν να μην υπήρχε πίεση — εκείνο το ντέρμπι στο Κλεάνθης ήταν κάτι σαν γιορτή μέσα στο φόβο. Ηudad ήρθε εκείνος ο Σάντσες, οι αντίπαλοι είχαν τους πάντες στα πόδια τους, κι εμείς κοιτούσαμε τον ουρανό σα να μας προσφερόταν δωρεάν η νίκη. Τρεις λεπτά άλλαξαν τα πάντα — όχι γιατί έγιναν κάτι παράξενα μεγάλα γεγονότα, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έγινε αντιληπτό πως όταν ο Άρης έχει την ψυχή του πάνω του, δεν υπάρχει κανείς νικητής παρά μόνο οι δικοί μας. Η ομάδα σήμερα; Λιγότερα αυτοσυναισθήματα, περισσότερη προσπάθεια. Εκείνοι εκείνοι οι παίκτες είχαν μια χάρη στο παιχνίδι που δύσκολα συγκρίνεται — έτρεχαν χωρίς να κοιτάζουν τους χρόνους, έκαναν πάσες σα να μοιράζουν δώρα. Σήμερα βλέπω περισσότερο αγώνα και λιγότερο θράσος. Κάτι όμως έχει απομείνει: η ίδια εκείνη γοητεία πως όταν βγάλεις τις φωτιές και τραγουδήσεις "τρία", τότε όλα μοιάζουν ξανά δυνατά. Δεν λέω πως είναι ίδια η ατμόσφαιρα, αλλά υπάρχει κάτι στον τρόπο που στέκεται πάλι ο κόσμος μαζί. Αυτή η ομάδα δεν έχει εκείνο το κύπελλο στα χέρια της ακόμα, αλλά έχει κάτι άλλο σημαντικότερο: την πίστη πως ο αριθμός τρεις μπορεί να γίνει τραγούδι και πάλι — όχι γιατί το ζητάει κάποιος κανονισμός, αλλά επειδή εμείς έτσι το νιώθουμε μέσα μας. Στις εννιά λοιπόν, εδώ είμαστε, όπως τότε: μαζί, δυνατοί, έτοιμοι να γράψουμε άλλη μία στιγμή στο βιβλίο της ιστορίας μας.

πού ξέρεις ρε φίλε πως αυτοί δεν είναι φτιαγμένοι από την ίδια σκόνη που κάνουμε πλάκα στον εργαστηριακό κάδο τουλάχιστον;;; δεν είμαι τώρα νυχτωμένος στα social σήμερα βλέποντας δαύτους να κάνουν ρεμποτάζ γκολ πάνω-γύρω-γύρω, αλλά εγώ εκείνο το πρωί του ντέρμπι πριν πέντε χρόνια πήγα στο σπίτι της μαμάς μου πριν τις τέσσερις γιατί έπρεπε να φορτώσω μια σακούλα πατάτες και τρία ψωμιά ψιλοκομμένα γιατί η μαμά μου βγήκε επίσκεψη στη θεία του Καφφά — αυτοί οι αγώνες γίνονται όλες οι οικογένειες μαζί σα μουσείο βγαλμένο από ταινία και ξαφνικά η μαμά μου αφήνει την κουβέρτα της ανοιχτή πάνω στον καναπέ σα σημαία Θράκης και φωνάζει «τρία» τρεις φορές σα μαντικό πήγαινε και έρχουνα ενώ εκείνος ο φουκαράς ο αντίπαλος είχε βγάλει κι αυτός τρίποδα με κουτάλες 🔥 κι εγώ ξεφτίλισα όλα τα ψωμιά εκεί πάνω γιατί πώς άλλωστε κουβαλάς σακούλες όταν η πόλη έχει ήδη ξεκινήσει να τραγουδά;;;

τι μου κάνεις εκεί μέσα να περιμένεις τον μεγάλο αριθμό σα ν' ήσουν στ' αλέφρι; τρεις λεπτά ζωντανεύουν ιστορία, όχι οι αριθμοί στους πίνακες—θυμάμαι τον Σόλτο έπιανε τη μπάλα σα κλώσα όταν ο Ατρόμητος έρχονταν στις μισές στιγμές πριν σφύριγμα σαν χιόνι μέσα από την Πόλη, τρεις λεπτά στα πόδια του και η ψυχή του κόσμου βρισκόταν εκεί σαν παιδί στην πρώτη του εικόνα του γηπέδου. τρεις λεπτά σήμερα δεν είναι τίποτα παρά μία ομάδα ανθρώπων ξύπνιοι πριν οι πόρτες ανοίξουν σφιχτές σα δίπλα στο Λιμάνι. τρεις λεπτά γίνονται τραγωδία ή θρίαμβος όταν αυτοί που τους ζουν έχουν μέσα τους την ίδια μανία σα πρώτες φορές. αύριο στις εννιά το ξέρω πως η πόλη δε θα ξέρει τι να κάνει με τόσες φωνές—όταν η μπάλα φτάσει εκεί στο χώρο των 16, τρεις φωνές σπίθες θα ξεκινήσουν κι άλλες δέκα χιλιάδες θ' ακολουθήσουν σα νερό που σπάζει φράγμα. τρεις λεπτά γίνονται τραγούδι όταν τους νιώσεις ολόκληρος ο Κυκλικός στους πνεύμονές σου, όταν η κάθε μπαγιέρα γίνεται στήριγμα σα οι ίδιοι οι θείοι μου έφερναν τις ξύλινες καρέκλες στο γήπεδο πριν τις μεγάλες χρονιές. κι εγώ τι να σου πω—τις τρεις κουρτίνες του εργοστασίου μου τις έχω ανοίξει σήμερα νωρίς γιατί η ψυχή του Άρη έχει ανάγκη περισσότερη φωτιά και λιγότερη σκιά. στις πέντε μετά τις九 έχει γίνει ήδη μία φωτογραφία σπίτι μου σα εκείνες της γιαγιάς μου στις δεκαετίες των '60s—μόνο που εδώ αντί για ντολμάδες υπάρχουν σημαίες πάνω στα γραφεία. τρία λεπτά αύριο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ευκαιρία να ξαναζήσουμε εκείνο το τρελό πρωινό της ορθοπεδικής όταν έφυγα κόβοντας δρόμο μέσα από το Α ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΒΑΛΑ σα να είχαν ανοίξει οι ουρανοί στη μέση της πόλης. φέρτε λοιπόν ό,τι σας κάνει δυνατούς—είτε ένα παλαιότερο μπούστο είτε μία νέα γενιά που ακόμα δεν ξέρει πως αυτό το νούμερο φοράει ιστορία σα παλτό πέντε δεκαετιών. στις εννιά ακριβώς, όταν οι φωτιές ανάψουν σ' όλες τις γωνιές σαν αστέρια σκόρπια πάνω από την πόλη, εμείς εκεί στις πύλες σα να περιμένουμε το μεγάλο τρένο της εποχής μας. τρεις λεπτά σήμερα δεν γράφουν ιστορία—εμείς την γράφουμε μαζί, μία ανάσα τη φορά. 🔥💪

Τρεις φορές είχα ξυπνήσει εκείνο το πρωινό σαν σήμερα, σα να μου 'χαν ανοίξει την κρανιομετρία του χρόνου! Την πρώτη φορά ήταν πριν δέκα χρόνια στον Τρικούπη έξω από ένα καφέ που είχανε βάλει τον Σάντσες σαν τότε — μια κουταλιά τσιγάρο είχε κολλήσει στη μύτη μου σα σημάδι του νικητή. Τη δεύτερη φορά ήταν πάλι εκείνος ο ίδιος δρόμος, μα αυτήν τη φορά κουβαλούσα τρεις σακούλες ψιλοκόψιμο επειδή η θεία Κατίνα μου είχε στείλει γράμμα ότι η γάτα της έκανε δίδυμα και ήθελε καθαρό ψωμί για τις γάτες. Και τώρα πάλι εδώ — τρεις φορές πάνω στις τρεις φούρνες του εργοστασίου μου ανοιχτές σα στόματα ιεροκήρυκα πριν τις πέντε το πρωί. Στις εννιά λοιπόν, όταν όλος ο Κυκλικός γίνει μία φλογοστοιχία στον ουρανό, εγώ θα κατέβω κρατώντας τρεις μπουκάλες ούζο σα να πάω σε γάμο — όχι σ' έναν αγώνα, σ' έναν γάμο ιστορίας! Μα είπαμε τώρα τρεις φορές πια — τι γίνεται αύριο, βγάζουμε έναν τελικό;;; 🔥😂🍿😂 Στις πύλες λοιπόν, παιδιά — φέρτε ακόμα τρεις αναπτήρες επιπλέον γιατί αυτά τα τρία λεπτά θέλουν φωτιά! Τρία λεπτά τώρα είναι... τρία! ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΜΟΝΟ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΘΡΥΛΟΙ!