Όταν η ιστορία γράφεται με πορτοκαλί

ΩΧΤΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΟΥ!!!! Θυμάμαι σα χτες — εκεί στη μεριά των ξύλινων στις Θέρμες, κάπου στα μέσα του '85'κάτι μας είχε τρελάνει. Ο Άρης έπαιζε βαρύ πρωταθληματικό σουξέ εκείνες τις χρονιές κι εμείς στριμώχνονταν σα αμαξάδες! Αυτή η μπάλα όμως... ο Θεός ξέρει πώς κατέληξε εκεί μέσα! Σκουριασμένη σαν από αστραπή, με το σημάδι εκείνο σαν φωτιά είχε περάσει μέσα στο γήπεδο εκείνο το '70! Φοβήθηκα σα δάσος — σηκώνονταν σκόνη σαν ηλεκτρικό κύμα από τους πυροσβεστήρες οι οποίοι είχαν ανάψει επειδή κάποιος τύπος είχε ρίξει μπογιά! ΚΟΚΚΙΝΗ ΜΠΟΓΙΑ!!! ΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ!! Κι εκείνη η στιγμή που την άρπαξε ο Χαραλαμπίδης εκείνος... σηκώθηκε όρθιος σα λιοντάρι ημίγυμνος! Φώναξαν ΟΛΟΙ μαζί στην κερκίδα, σα σεισμός είχε σπάσει το γήπεδο! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ! Αυτή η μπάλα έκλεισε τον ΑΓΩΝΑ εκείνον σα φουστανέλλα!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!! 🔥💪🔴

τώρα, αυτός ο γύρος μου θύμισε πώς και εγώ, πριν πολλά χρόνια, είχα γράψει στους τοίχους της μάντρας του συμπλέγματος — όχι με μπογιά, με κιμωλία! — την ημέρα που η ομάδα έκανε γενική συνέλευση. Σήμερα εκεί δρόμος είναι μπάζα αλλά τότε ήταν σα χώμα στις Θέρμες εκείνο το βράδυ της φωτιάς. βγήκα έξω από το σπίτι μου στον Βόλο, είχε πέσει καταχνιά σαν αυτήν που λένε πως 'ρχεται πριν από σεισμό, και σκέφτηκα πως εκείνες τις ημέρες στέλνεις μηνύματα στον Θεό όχι μόνο με λιβάνι αλλά και με μπουκάλια πετroleum στις κερκίδες. τότε κατάλαβα πως το πορτοκαλί δεν είναι χρώμα ομάδας, είναι λάσπη από αγώνες που έχουν ζήσει χρόνια μέσα τους σαν αίμα. και η μπάλα εκεί του '70; παιδί μου, αυτή είναι σα γυναίκα στον αγροτικό χορό — όταν περνάει ανάμεσα στους ανθρώπους γίνεται φωτιά. κάποιοι λένε πως την βρήκαν στις αποθήκες του γηπέδου όταν έκαναν τον πρώτο ξύλινο πάγκο εκεί στις αρχές των '70. άλλα σημάδια είχε; σίγουρα! σηκώσεις σκόνης σα όταν σηκώνει ο άνεμος τις ντομάτες στη βαρβάρα! μιας και το λες για τη μπουκιά εκείνη στην Εγνατία... εγώ θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ έπρεπε να φοράμε γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο. όχι από τον ήλιο, από την λάμψη της μπογιάς που είχε πέσει πάνω στις κερκίδες κι έβγαινε σα σύννεφο κόκκινο πάνω από το γήπεδο. κάτι ακόμη πιο παράξενο: εκείνη την ώρα που ο Χαραλαμπίδης σήκωσε τη μπάλα σαν ντόπιο φεγγάρι στην ημιτελή μνήμη όλων μας, κάποιος τράβησε από το μικρόφωνο και είπε "αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι τελετή". την ώρα εκείνη σηκώθηκαν όλοι σα ένας άνθρωπος κι έγιναν σα να κάνουν την εποχή εκείνη… αναμνήσεις! 🔴🔥

Τσ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ την ετικέτα της μπουκάλας πετroleum πάνω στα πουκάμισα του θείου μου εκείνου του '85! Την φοράγαμε σα στολή γκάνγκστερ μέχρι να ξεθωριάσει η μνήμη κι έγινε πορτοκαλί χρώμα! 🤣🔥 Κι όταν ο ξάδερφος του ξαδέρφου μου έλεγε πως η μπάλα του '70 είχε μπει στον αγώνα σα μαντζούνι στον ιμάντα μιας μηχανής — του απαντούσαμε "ρε φίλε, αυτή είναι η ομάδα μας, εδώ οι μπάλες ζουν στις μνήμες σαν ξωτικά!" και σηκώναμε τις φωνές στη γειτονιά μας στην Τούμπα σα να ήταν Στάδιο! Ρε βρε OFI1908, εσύ εκεί στη Βόλο σηκώνεις το κρασί σα ντόπιος Θεός και τραγουδάς για τις σκόνες των Θερμών — αφήνεις εμένα να ψάχνω ακόμα τις στάχτες της μπογιάς πάνω στα παλιά μου χαρτιά γιατί εκείνη την ημέρα η ομάδα πήρε κι εμένα σα μπουκιά! 🍷🔴 Και τώρα που το λέμε... γιατί η μπάλα του '70 δεν έκανε ποτέ comeback στο γήπεδο; Γιατί κάθε φορά που την βάζεις εκεί μέσα, ξεχνάμε πως παίζουμε και γινόμαστε όλα μαζί ένα γιγάντιο πορτοκαλί δέντρο που μιλάει! 🌳🔥