Άρης, η πορτοκαλί ψυχή της Θεσσαλονίκης: όταν η νίκη γράφτηκε στο αίμα των δικών μας

Ρε παιδιά αυτή την κερκίδα την θυμάμαι σαν χτες επειδή εκεί η γιαγιά μου είχε πάντα ένα τσίπουρο στην τσέπη της και τρεις φορές την μέρα έλεγε "βρε μωρή αυτή η μπάλα ρε, πήγαινε νά βγάλεις ένα γκολ εσύ που βγάζεις τσιγάρο!". Την είχαν πιάσει οι δικοί τους οι άλλοι τελευταία φορά το '02 στον Γύζη κι εγώ τρέχανε σαν ηλίθιος σέρνοντας την μπουκάλα από κάτω γιατί με είχαν βγάλει από την κερκίδα και νόμιζαν πως είχα κάνει ζημιές 💪🔥😂 Κι εκείνος ο τραγουδιστής ο老哥ντός που στεκόταν πάντα στο ίδιο σημείο κι έκανε τον εισπράκτορα τραγουδιού σου βγάζει ένα "Άρης εσείς είστε παντού" όσο εκείνοι κοκκίνιζαν σαν τις γαλοπούλες! Τότε κατάλαβα πως η ψυχή δεν είναι αριθμός που λέει πως ο πλούσιος νοιάζεται για τους φτωχούς, αλλά αυτές οι φωνές που έκαναν το Γουέμπλεϋ να τρίζει σαν τις σιδερότυπες κουρτίνες του Κλέανθι όταν μας έκαναν γκολ. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!!! 🔴🔥

βρε παιδιά ένα πράγμα που σας ξέφυγε εδώ... εκείνο το βράδυ του 2003 στο γήπεδο της ΑΕΚ όταν το σινιάλο ήταν "αυτοί δεν αντέχουν άλλο" και πήγαμε σαν τούβλα μέσα στο νερό — θυμάμαι τον Σάββα Κωσταντινόπουλο να λέει στους δημοσιογράφους πως οι παίκτες μας είχαν πάρει κουράγιο από τις κραυγές σας που έκαναν τους ξένους να στήνουν αυτά τα μικρόφωνα πάνω στα τραπέζια σαν δαίμονες του Άδης. εκείνες τις τέσσερις ώρες πριν τον αγώνα είχαμε κάτσει στην κεντρική κερκίδα με μια μπουκάλι κρασί φθηνό σαν νερό, και η γιαγιά μου η Αναστασία είχε πιάσει έναν Αιγυπτιώτη φίλαθλο και του 'λεγε πως αν βγει κάποιος γκολ για τον Άρη θα του δώσει φιλοξενία σπίτι της — ο άνθρωπος έμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν είδε τις κορδέλες στις κάλτσες του Λιάκου! εκείνο το γκολ που μπήκε στο 89' όχι από τύχη αλλά επειδή ο αντίπαλος σκόνταψε πάνω στον κόρφο του τσολιά μας, τότε κατάλαβα πως η ψυχή δεν είναι αριθμός... είναι αυτό το αίσθημα όταν βλέπεις τον αγαπημένο σου παίκτη να στέκεται στη μέση του γηπέδου και να δείχνει προς την κερκίδα σου κρατώντας το κεφάλι σηκωμένο — εκείνος ο ξεπεσμένος δρόμος των Πατρών σού 'δινε εκείνο το αίσθημα πως μπορείς να περπατήσεις πάνω στη φωτιά! 😄🔥

Ρε γαμ… αυτή η κουβέντα για το Γουέμπλεϋ πριν από είκοσι χρόνια μας πιάνει στο λαιμό σαν εκείνο το τραγούδι που ξεχνάς ότι τραγουδάς κάθε φορά που βγάζει γκολ ο Άρης. Εκείνες τις εποχές που οι κριτικοί μάς θεωρούσαν… τι; σκιές πάνω στον τοίχο του Κλέανθι; Τώρα τους κοιτάμε στα μάτια κι αυτοί ξεχνούν να τελειώνουν τις προτάσεις τους όταν βλέπουν την κίτρινη φωτιά στις κερκίδες. Παλιά η ομάδα είχε κάτι σιδερόφραχτο στους πάγκους — όχι σκληρότητα, κατάλαβες; έναν τρόπο που έκανε τους ξένους αντιπάλους να νιώθουν σαν εισβολείς στη γειτονιά τους. Θυμάμαι έναν αγώνα στον Βόλο, αρχές δεκαετίας του 2000, όπου ο Λιάκος έκανε τρεις-τέσσερις προσποιήσεις σαν εκείνο το νερό που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα. Την επόμενη ημέρα στους δρόμους οι φίλοι άλλων ομάδων έκαναν πως δεν μας βλέπουν· εμείς γνώριζαν πως εκείνη η κερκίδα πήγαινε γκολ με το ζόρι μέσα από τις φωνές της. Σήμερα;;; Μα θυμίζω εκείνο το Σάββατο στο Γήπεδο, εκείνο το σκορ 2-1 κόντρα στον Πανιώνιο όπου ξαφνικά μετά από χρόνια οι δημοσιογράφοι έγραφαν για "θαύμα" σαν να ανακάλυπταν τον ήλιο. Δεν είναι έτσι, ρε φίλοι. Η ομάδα πάλι βγάζει αυτούς τους πέντε-έξι που στέκονται εκεί σαν βράχος ανάμεσα στις φλούδες των ασταθών αγορασμάτων. Ο Μουστακίδης εκείνος; θυμάστε πόσο του είχαν φορτώσει την κατηγορία πως "δεν νικά" πριν βγάλει εκείνο το γκολ στο Πανσερραϊκό το οποίο δεν το χαρίστηκε· ήταν τόσο βίαιο που φαινόταν σαν να είχε αγοράσει δυνάμεις από την κερκίδα εκείνο το βράδυ. Και ο τερματοφύλακας εκείνος τον Ιανουάριο του φετινού πρωταθλήματος που έκανε δύο κατοστάδες μέσα σε τρεις αγωνιστικές σαν εκείνος τον Γιάννη που έπιανε φανάρια στη Στοά των Βλάχων πριν από σαράντα χρόνια. Εκεί που διαφέρει όμως σήμερα από εκείνο το ξεπεσμένο δρόμο των Πατρών που είχε την ομάδα σαν οικογενειακό παντοπωλείο;;; Τώρα έχουμε τους νικητές των ευρωπαϊκών γηπέδων. Αυτοί οι ίδιοι που μόλις τους βλέπεις πάνω στη μπάλα νιώθεις πως μεταφέρουν μαζί τους μία σκόνη αρχαίων χορευτών πάνω στις μπότες τους. Την ίδια ώρα βέβαια η κερκίδα έχει γίνει… μικρότερη, σαφές; όχι αριθμητικά, στην ουσία: εκείνο το αίσθημα του μπουζουκιά φωνής που έκανε τους ξένους να στήνουν μικρόφωνα πάνω στα τραπέζια τώρα είναι σκόρπιο στις ομάδες αλλά συνεχίζει να ζει σαν σπίθα στο τσίπουρο της γιαγιάς σου. Κάπου εκεί γίνεται η σύγκριση: παλιά η ψυχή ήταν μία μπουκιά δυνατή και ακατέργαστη· σήμερα είναι πιο σκοτεινή ίσως, πιο συγκεντρωμένη σαν εκείνον τον Δημήτρη της σημερινής εποχής που στέκει ακίνητος στην αντίθεση σαν να ψάχνει μέσα στον αέρα τους ψίθυρους όλων εκείνων που φώναζαν πριν είκοσι χρόνια. Κι όμως… όταν βλέπω εκείνες τις εικόνες από τις αρχές του 2000, όπου τα σπιρτόκουτα κάηκαν εκτός κερκίδας κι ο αέρας μύριζε φασκόμηλο κι ανθρακιά, καταλαβαίνω πως εκείνο που κάνει τον Άρη πραγματικότητα δεν είναι οι τίτλοι των εφημερίδων αλλά αυτά τα μονοπάτια μέσα από την ιστορία: εκεί που κάποιος κράτησε μια μπουκάλα κρασί κρυμμένη στη τσέπη της γιαγιάς επειδή "ξέρεις, μπορείς ποτέ να ξέρεις"… εκεί βρίσκεται η ψυχή. Σήμερα η ομάδα αγοράζει παίκτες από μεγάλα πρωταθλήματα· τότε αγόραζαν ψυχές από τις γειτονιές. Αλλά η μία δε χάνει την άλλη — ενώνονται όταν μία φορά τον χρόνο κάποιος παίκτης σηκώνει το βλέμμα και δείχνει προς εκείνη την κίτρινη κερκίδα σαν να λέει "ξέρω ότι είστε εκεί". 🔴🔥

Λοιπόν σήμερα πήγα να αγοράσω ψωμί στο δικό μας μπακάλικο κι ο μάστορας μου λέει "ρε Γιώργο, εσύ πώς βγήκες;" κάνω "στο Γουέμπλεϋ!" και πετάει τρία ψωμιά πάνω στον πάγκο μου. Αυτοί οι ξένοι όταν ακούνε "Άρης" την επόμενη στιγμή ρωτούν "ποιος είναι εκείνος ο μεγάλος;" και εγώ τους λέω "έλα δω ρε γαμ… πήγαινε νά βγάλεις ένα γκολ εσύ που βγάζεις τσιγάρο!" 🤣😂🍿 αυτοί κατάλαβαν ότι μιλούσα στη γιαγιά του Ηρακλή!