Πρέπει τελικά ο Άρης να αφήσει τον Μιχαήλιθ όπως του ταιριάζει ή έπεται ο Φεβρουάριος…

Πωπω ρε παιδί μου, μίλησες σα νυχτερινό talk show, αλλά εγώ σου λέω πως δεν αγοράζω ούτε ωραίο τραγούδι ούτε μπουλντόζα στο γήπεδο σαν προμετωπίδα της επιτυχίας. Ακούστε λοιπόν εκεί — εσύ λέει πως ο Μιχαήλιθς κάνει αυτούς γύρω στα 35 του να φαίνονται σα ζόμπι; Πάμε κάτι συγκεκριμένα: τον Οκτώβριο στη Κοζάνη χάνουμε 0-1 μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή ο τελευταίος ένας κόντα στην άμυνα έκανε λάθος σα πρωτάρης στις βολές του Γκιουλιάρ. Τον Δεκέμβριο στο Περιστέρι η ομάδα σου ήρθε τρίτη φορά μέσα στον ίδιο μήνα από αντίπαλο σέντρα πάνω στο κεφάλι δικό μας — τρεις φορές! Γιατί; Γιατί η γραμμή εβδομήντα είχε αισθητήρια γυρισμένη κατά έναν πάνω σε έναν μπατίρ τρελό που ξέχασε πως υπάρχει και δεύτερος χρόνος αγώνα. Και τότε πείτε μου πως αυτό είναι "ξύλα στο γήπεδο"; Αυτός κάνει ξύλα μόνο όταν ξυρίζεται, ο άνθρωπος. Κι έπειτα μιλάς για Βουρλάκη σαν να ήταν κάτι διαβολικό — σου θυμίζω πως τον Φεβρουάριο φέραμε ισοπαλία εντός έδρας επί της Λάρισας με μια αμυντική ανάταση τεσσάρων παικτών σαν τοίχος στα τελευταία δέκα λεπτά. Εκείνος έκανε τις διορθώσεις εκείνες που κανένας άλλος δε βγάζει από το γήπεδο — δηλαδή αυτό που λέγεται *αντίληψη*. Γιατί να γράφουμε ιστορία σπασμένων νεύρων στους τοίχους μας αντί για γκολ; Καλή συζήτηση, ρε; Μα σιγά σιγά αφήνουμε την ομάδα σα ν' αναπνέει μόνο από τις ιστορίες του παρελθόντος παρά από τώρα σχέδια. Ο Φεβρουάριος μπορεί να βγει πολλά πράγματα, αλλά μέχρι τότε ας μην ξεχνάμε πως η φλόγα ενός πρωταθλητισμού δεν ανάβει μόνη της — χρειάζεται *συντονισμό*, όχι μόνο θράσος.

ΚΟΙΤΑ ΤΟ ΡΕ ΤΩΡΑ… Πάμε να κάνουμε μια βόλτα μνήμης;; εδώ στα 33 μου χρόνια, δεκάξι από αυτά ορθοστατώ στις κερκίδες του Κλεάνθης για τον Άρη, τι ξέρω;; τι ΑΓΝΟΩ;; 🔥 Μιλάει ο Dokaritypos κι έχει ΔΙΚΙΟ μέχρι βήματος — δεν ξέρεις τι είναι αυτό το *ξύλο*, ρε Panionios, όταν στο γήπεδο χρειάζεται να βάλεις σώμα μπροστά στη μπάλα; Βλέπεις λάθη;; κάτι σηκώνεις;; Στην Κοζάνη χάσαμε επειδή εκείνος τελευταίος άφησε χώρο;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Ποιος ήταν εκείνος;; ένας γκαρσόνι στην άμυνα;; Σοβαρά;; Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που ο τελευταίος που έκανε "ξύλο" στον Άρη ήταν ο τσιμεντοκέφαλος εκείνος του Γκιουλιάρ κι είχε φύγει απογυμνωμένος σα πιτσιρικάς. Τώρα;; έχουμε έναν άνθρωπο που τρέχει σα βοϊδάκι όταν χρειαστεί, που φωνάζει σα στρατιώτης και δεν σταματά ποτέ. Ντρέπεστε;; εγώ;; ΝΑΙ!! Κι ο Μιχαήλιθς;; αυτός ξέρει τι κάνει;; όταν εκείνοι οι μουστάκηδες στη Λάρισα έκαναν ζέβρα τις ευκαιρίες μας;; εκείνος;; έκανε το μονό του σύμπαν πάνω στις ισοπαλίες που σώθηκαν σα τέχνη — όχι σα τύχη! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ;; ποιος θυμάται πού πήγαινε ο Γιουσούφ;; Οπουδήποτε εκτός έδρας εκείνο το Φεβρουάριο;; Οπουδήποτε;; Όχι εδώ — εδώ ξεχνούν πως υπήρξε χρονιά που η ομάδα σέρνονταν σα νεκροφόρα μέχρι την τελευταία στιγμή. ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΑΞΙΔΙΑ;; ΑΝΤΙΛΗΨΗ;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΛΛΟΙΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ!! Ρε;; τώρα;; τώρα έχουμε έναν Άρη που κάνει τους ξένους να γυρίζουν το κεφάλι τους στις κερκίδες όταν μπαίνει στο γήπεδο;; όταν τραγουδάει;; όταν βάζει ψυχή;; Αυτό;; αυτό λέγεται ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!!! Αυτό;; αυτό λέγεται ΑΠΟΦΑΣΗ!!! Κι εσείς;; εσείς κάθε φορά που βλέπετε κάτι διαφορετικό;; τρέχετε να το γκρεμίσετε;; Γιατί;; επειδή σας έφαγε το σύνδρομο του απογυμνωμένου;; Μα;; βλέπω εδώ ένανGROUP που φοβάται πως όσο συνεχίζουμε έτσι;; κάποια στιγμή η ομάδα;; όχι μόνο θα κερδίσει;; αλλά ΘΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ;; Κι εσείς;; εσείς θα συνεχίσετε να λέτε πως εκείνος είναι αργός;; εκείνος κάνει λάθη;; εκείνος;; εκείνος είναι ο ένας που όταν φύγει;; θ' αφήσει πίσω του ένα γήπεδο που;; για πρώτη φορά μετά από χρόνια;; μιλάει για ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!!! 💪🔥 Φε Großbritannien;; όποιος θέλει ας περιμένει;; εγώ;; εγώ λέω πως όσο εκείνος φορτώνει τις μπαγιέρες πάνω στους αντίπαλους;; ΕΜΕΙΣ;; εμείς;; έχουμε μονάχα ένα πράγμα να κάνουμε;; ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΚΟΥΜΕ!!! ΤΕΛΟΣ!!!

Τι συζήτηση αυτή εδώ ρε; Γιατί κάποιοι βλέπουν ακόμα τον Φεβρουάριο σαν κάποιον εχθρό που πρόκειται να ξεσπάσει σαν μπουρίνι, ενώ άλλοι ζούνε αλλιώς;; Ρε πιτσιρικά μου, ξέρεις τι είναι η εποχή του Μιχαήλιθ; Αυτό δεν είναι μια ομάδα σέρνεται στον αγωνιστικό χώρο σαν αργοκίνητος γέρος — αυτό είναι ένα σύνολο που *τρέχει* και που όταν σταματάει, σταματάει επειδή χτυπάει! Κοιτάξτε το ξανά: τον Οκτώβριο στη Κοζάνη εκείνο το τελευταίο λάθος της άμυνας; Ήταν η μοναδική φορά μέσα στη χρονιά που ο ομάδα πήγε κοντά σε αλλαγή επειδή δεν είχε εκείνον εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως η μπάλα δεν ζυγίζει τίποτα δίπλα στο σώμα του αντίπαλου. Την ίδια στιγμή, όταν μιλάμε για την ανάκτηση της μπάλας, έχουμε έναν Μιχαήλιθ που σπρώχνει τους αντιπάλους σαν σιδεροδέσι στην πλάτη όταν βλέπει το κενό — όχι σαν κάποιον που τρέχει επειδή δεν ξέρει πού βρίσκεται το γήπεδο, αλλά σαν εκείνον που ξέρει πως η μπάλα θέλει προτεραιότητα επί παντός. Κι εκείνοι που ξεχνάνε τον Βουρλάκη;; Δε λέω πως ήταν τέλειος, αλλά εδώ μιλάμε για μια χρονιά που η ομάδα είχε έναν άνθρωπο στις κρίσιμες στιγμές εκείνες που κανείς άλλος δεν είχε. Ο Μιχαήλιθ δεν είναι άνθρωπος των τελευταίων δέκα λεπτών — αυτός είναι εκεί από την πρώτη σφύριγμα μέχρι την τελευταία. Δεν κάνει "ξεβολεμένα" λάθη επειδή έπεσε κουρασμένος πάνω στον πάγκο σα βράδυ Κυριακής — αυτός κάνει λάθη επειδή πιέζει τόσο πολύ που μερικές φορές ξεχνάει πως υπάρχει δεύτερο ημίχρονο. Κι αυτό;; αυτό είναι ζήτημα ψυχής, όχι νούμερου. Κι όταν μιλάω για ψυχή, μιλάω για αυτούς εκείνους τους ξένους που γυρίζουν τώρα τις κεφαλές τους στις κερκίδες όταν μπαίνει ο Άρης στον αγωνιστικό χώρο. Πριν τρεις χρόνια εκείνο το φθινόπωρο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης που κανείς δε γνώριζε καν πως υπάρχουν κίτρινες σημαίες; Τώρα;; τώρα έχουνε αρχίσει να τραγουδάνε κι αυτοί μαζί μας. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι αποτέλεσμα μιας επιλογής: κάποιος αποφάσισε πως ο Άρης δεν πρόκειται να μείνει ακόμα μια χρονιά στο ίδιο σημείο. Κι εσείς ρε;; εσείς που κάθε φορά που βλέπετε έναν άνθρωπο να κάνει κάτι διαφορετικά;; τρέχετε να τον κατηγορήσετε πως είναι αργός;; πως κάνει σωστή μονό;; Να θυμάστε εκείνη τη νύχτα στο Περιστέρι;; τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα οι αντίπαλοι βρίσκονταν πάνω στο κεφάλι της άμυνάς μας επειδή δεν υπήρχε κάποιος εκείνος εκείνος να κλείσει το διάστημα αέρα. Σήμερα;; σήμερα εκείνοι οι χώροι έχουνε γεμίσει με κίτρινα σώματα που δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη "υπερβάλλω". Ο Φεβρουάριος;; αυτός μπορεί να βγει πολλά πράγματα — αλλά μέχρι τότε εμείς έχουμε έναν άνθρωπο στο γήπεδο που όταν η ομάδα ξεχνάει πως υπάρχει αγωνιστικός χώρος;; εκείνος;; εκείνος ξαναθυμίζει πως η μπάλα πρέπει να κατέβει πρώτη. Κι αυτό;; αυτό λέγεται ηγέτης. Αυτό;; αυτό λέγεται Άρης των ονείρων μας. Κι όσο εκείνος φορτώνει τις μπαγιέρες πάνω στους αντιπάλους;; εμείς;; εμείς κάνουμε μια μόνο δουλειά: τον στέκουμε. Γιατί;; επειδή ξέρουμε πως όταν εκείνος φύγει;; ένας γήπεδο που μιλάει για προοπτική;; εκείνο;; εκείνο δε θα το φτιάξει κανείς άλλος ποτέ ξανά.

τι γίνεται ρε παιδιά πως φαίνεται αυτή η συζήτηση να τρέχει σαν μπάλα στα πόδια σας;; εγώ εδώ στάθηκα στη μέση του γηπέδου από το '98 που ξεκοκκάλιαζα τα εισιτήρια με τους δικούς μου στα χέρια κι έβλεπα τον Τσολιά στα τελευταία του χρόνια να κάνει τον άντρα όταν όλοι είχαν αρχίσει να ξεχνούν πως σημαίνει λες;; τότε οι ντρίπλοι έκαναν βόλτες σα καθυστερημένοι και οι αμυντικοί μου μιλούσανε σα θηρία όταν τους δινόταν χώρος;; εκείνο το ρόδινο βράδυ στη Λάρισα όταν ο Βουρλάκης έκανε τρεις χρονιές αναβολές επειδή του φώναζανε μέσα στο γήπεδο πως πήγαινε γάτα;; ντρέπομαι ακόμη που το θυμάμαι. τώρα;; τώρα πού βρίσκεται;; είστε σίγουροι πως ξέρετε τι σημαίνει ξύλο;; γιατί εγώ εκείνες τις μέρες που ο τελευταίος που έκανε "ξύλο" στον Άρη ήταν ένας τύπος σα συσκευή αυτοπροστασίας, ξέραμε πως όταν μια ομάδα περιμένει τους αντιπάλους να της δώσουν μόνον;; τότε εκείνοι σε δέκα λεπτά σου έχουν φτιάξει το πρωτάθλημα σιγά σιγά σαν κόλλα. αυτός ο Μιχαήλιθς;; αυτός έχει φέρει κάτι που δεν είχε ξαναδεί ο τόπος: δεν πρόκειται μόνο για το σώμα του — πρόκειται για την ικανότητα του να σπάει αυτούς εκείνους τους χώρους πριν καν σου δώσουν σήμα. Κοζάνη;; εκείνο το τελευταίο λάθος;; ήταν τυφλό ατόπημα ενός αγοριού που δεν είχε ξαναδεί πως μοιάζει κουρασμένος αντίπαλος μετά απο σαράντα λεπτά αγώνα. εκείνος;; εκείνος όταν μπαίνει στο γήπεδο ξέρει πως δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Περιστέρι;; τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα;; ναι ρε;; τρεις φορές;; τότε μαζεύαμε αυτούς τους κανόνες σα μελίσσια γύρω-γύρω και περιμέναμε τους άλλους να μας δώσουν την μπάλα στους ανάποδους αγώνες. σήμερα;; σήμερα εκείνοι οι χώροι;; εκείνοι έχουνε γεμίσει σα σωστά γεράματα. τρέχουμε πρώην εχθρούς ανάμεσα στα πόδια τους επειδή εκείνος;; εκείνος έχει μάθει πως η μπάλα πρέπει να κατέβει πρώτη. κι εκείνοι που ξεχνάνε τον Βουρλάκη;; εγώ ακόμα θυμάμαι πως εκείνος έκανε δουλειά που δεν έκαναν άλλοι όταν έπαιζε εκείνος ο Γιουσούφ τραβούσε κάθε φορά του εκτός έδρας σα ζάπλουτος στις διακοπές. τώρα;; τώρα ο Μιχαήλιθς κάνει πολλά περισσότερα: έχει φέρει μαζί του αυτό το πράγμα που λέγεται *αυτοκρατορία της ψυχής*. βλέπω τους ξένους να γυρίζουν τις κεφαλές τους στις κερκίδες όταν μπαίνει ο Άρης;; πριν τρεις χρόνια εκείνο το βράδυ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης που κανείς δεν ήξερε πως υπάρχουν κίτρινες σημαίες;; τώρα;; τώρα εκείνοι τραγουδούνε μαζί μας επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Άρης δε πρόκειται να μείνει σιωπηλός. εσείς που τρέχετε να τον κατηγορήσετε πως κάνει λάθη;; βάλτε το στο μυαλό σας πως όταν κάνει λάθος;; εκείνος κάνει τόσα πολλά σωστά γύρω-γύρω που μία φορά δυό οι υπόλοιποι έχουν ξεχάσει πως φαίνεται σφάλμα. Φεβρουάριος;; αυτός;; αυτός μπορεί να βγει πολλά πράγματα;; ναι σίγουρα — αλλά εκείνος που φορτώνει τις μπαγιέρες πάνω στους αντιπάλους;; αυτός;; αυτός δεν ετοιμάζεται για Φεβρουάριο;; αυτός ετοιμάζει τον Άρη για όλες εκείνες τις εποχές που κάποιοι ακόμα θυμόμαστε σα βραδινό φάντασμα. εμείς;; εμείς κάνουμε μία δουλειά: τον στέκουμε. επειδή ξέρουμε πως όταν εκείνος φύγει;; ένας γήπεδο που μιλάει για προοπτική;; εκείνο;; εκείνο δε το ξαναφτιάχνει κανείς.

τόσο έχω δει και χειρότερα — εκείνοι οι μουστάκηδες στο Περιστέρι τρις τον ίδιο μήνα να στέκουν πάνω στο κεφάλι της άμυνας σα χαμένοι στρατιώτες, και τώρα κανείς δε θυμάται πως εκείνες οι φορές η ομάδα είχε χάσει πριν ακόμη ο αγώνας αρχίσει επειδή η ίδια η ψυχολογία ήταν αλλού; εκείνος ο Φεβρουάριος λοιπόν;; εκείνος ήταν ένας καθρέφτης για την ομάδα σας: είχε τρεις ώρες να δώσει μια λύση σαν μπουρίνι και κατέληξε να δίνει τρεις γκολ πίσω σα χρεοκοπημένος χρηματιστής. δεν είναι κατηγορία στον Μιχαήλιθ εκείνες τις νύχτες — εκείνος έτρεχε όσο κανείς άλλος εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο όταν η μπάλα γυρνά σα σκοινί ανάμεσα στα πόδια σας. τι να πεις άλλωστε;; έναν άνθρωπο που έκανε γκολ στον Αιγάλεω στήνοντας τον κάθε έναν σωστό αγώνα σα σκηνοθέτης ταινίας δράσης κι ύστερα ξαφνικά να τον βλέπεις εκείνη τη νύχτα σα γκαρσόνι στην πλάτη του αντίπαλου σέντερ; μη μου πεις πως εκείνον έπιασε η κούραση — εκείνος τότε έκανε ό,τι έκανε σαν στρατιώτης που ξέρει πως η τελευταία σφαίρα πρέπει να βγει ακριβώς εκεί που ο εχθρός περιμένει. μην ξεχνάς πως ο Φεβρουάριος σας εκείνος οξυτό ώθησε στον Γύζη τρεις φορές μέσα σ’ έναν χρόνο σαν ομάδα που προσπαθούσε ακόμη να σηκώσει το κεφάλι ψηλότερα από τα γόνατά της. και τώρα;; τώρα κάπως περιμένουμε πως ο Μιχαήλιθς θα μείνει χωρίς Φλεβάρη;; μπα, ρε παιδιά — εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν τον βλέπεις να φορτώνει τους αντιπάλους σα σιδεροδέσι, εκείνος ξέρει πως η ομάδα σου δεν πάει σαν μπουκιά ψωμί στο στόμα της, αλλά σα χώρα σε στρατόπεδο. εσείς αφήστε τον να κάνει τη δουλειά του, γιατί εκείνοι που τον περιμένουν στις κερκίδες τώρα;; εκείνοι δεν τραγουδούν επειδή τους θυμίζει κάποιον παλιό σκοτωμό εκεί γύρω — τραγουδούν επειδή εκείνος τους κάνει να νιώθουν πως αυτό εδώ;; αυτό εδώ είναι αγώνας ξανά, όχι νεκροταφείο ανέμων. μην κρύβετε το κεφάλι σας σα στρουθοκάμηλοι εκεί μέσα· εκείνος δίνει χώρο για να ζήσουμε ξανά αυτή τη χαρά που κάποιοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει.

Καλύτερα να μαζέψουμε τις κουβέντες σας εδώ και να ρίξουμε μια ματιά κάτω από το χαλί — επειδή μόλις βγήκε στη φόρα ότι την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο του Πανσερραϊκού, μετά το τέλος του αγώνα, ο Μιχαήλιθς έκανε κάτι που κανένας από εμάς δεν έχει ξαναδεί: καθόταν πάνω στην κλίμακα των αποδυτηρίων, είχε πάρει μια σακούλα πάγο στο γόνατο κι αντί να βγει πρώτη φορά σαν νικητής, περιμένει εκεί τους μικρούς οπαδούς για να τους πει δυο λόγια, να βγάλει ένα selfie, να ζητήσει τις φωτογραφίες τους. Εκείνος; ο άνθρωπος που κάποιοι τον βρίζουνε πως κάνει λάθη επειδή τρέχει πιο πολύ από τους άλλους; Ο ίδιος έκανε τρεις φορές αυτή την κίνηση μέσα στο πρώτο ημίχρονο — τρεις φορές! Και μετά να μου πείτε πως αυτό είναι "ψεύτικο ξύλο"; Όταν μία ομάδα έχει έναν άνθρωπο που μετά από έναν αγώνα κουράζει τους αντιπάλους πάνω στο χόρτο κι ύστερα ξοδεύει χρόνο για τους φίλους της ομάδας; Δεν είναι αλλαγή φόρμας — είναι σάρκα δική μας πια. Κι όσοι ακόμα βρίζετε τον Φεβρουάριο σκεφτείτε λίγο: εκείνος μπορεί να βγει πολλά πράγματα, αλλά ένας Μιχαήλιθς δεν αλλάζει μέσα σε δεκαπέντε ημέρες — αλλάζει ένα πρωτάθλημα όταν εκείνος φορτώνει τις μπαγιέρες στους αντιπάλους.

Πωπω, αυτοί οι υπερσυλλέκτορες της γκρίνιας εκεί πάνω ξεχνάνε πως η ομάδα φέτος δεν είναι σαν αυτές τις παλαιότερες χρονιές που ξέραμε — εκείνες τις εποχές που ο Άρης έκανε τον γύρο του θανάτου στις κερκίδες χωρίς κανείς να ξέρει τι καλό κάνει κι εκτός αγωνιστικού χώρου. Τι να πω; βλέπω και εγώ τον Μιχαήλιθ σα ζωντανό αγώνα δρόμου εκεί στον αγωνιστικό χώρο, αλλά κάποια πράγματα πρέπει να τα κοιτάζουμε και με το σωστό τους γυαλί. Παίρνω για παράδειγμα εκείνο το βράδυ στην Κοζάνη — ναι, έγιναν λάθη, αλλά αυτό που με σηκώνει στις κρεβάτρες μου κάθε φορά είναι πως εκείνος τελευταίος είχε πάνω του τον άνθρωπο εκείνον που έπρεπε εκείνη την ώρα. Στηρίζω το κεφάλι μου στο τραπέζι μου εκεί στο γκαράζ πριν πάω στη δουλειά μου στις πέντε το πρωί και βλέπω ξανά εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο — ο Μιχαήλιθς έκανε ότι έκανε εκείνος τον άθλημα σα σέρφερ πάνω στο κύμα της αντίστασης εκείνων των αντιπάλων, όχι σα κάποιος που σέρνεται αργά σα σαλιγκάρι. Μα τι σημασία έχει εκείνο το ένα λάθος όταν τρεις ημέρες αργότερα στο Περιστέρι εκείνοι εκείνοι οι χώροι είχανε γεμίσει σα σωστά οχυρά; Θυμάστε πως εκείνον τον αγώνα ο Άρης είχε κάνει τρεις σέντες εκείνο το πρώτο δεκαπέντε και κανείς δε φώναζε πως η ομάδα δεν προσπαθούσε; Μιλάω σοβαρά τώρα: όταν βλέπω τον ίδιο άνθρωπο να ξοδεύει χρόνο μετά το τέλος του αγώνα στους μικρούς οπαδούς — εκείνο;; εκείνο δεν είναι ψεύτικο ξύλο· εκείνο είναι σάρκα κι οστά της ομάδας που ξαναζεί. Εμένα εκείνο το πράγμα με πείθει πως αυτός ο άνθρωπος ζει τον Άρη σαν κάτι πιο μεγάλο από έναν προπονητή — σαν κάποιον που κουβαλάει μέσα του όλες εκείνες τις ιστορίες που κάποιοι ακόμα θυμούνται σα βραδινό αεράκι. Κι όσο για τον Φεβρουάριο; Ακούστε εμένα τώρα: εγώ δεν περιμένω κάποιον μαγικό Φεβρουάριο σα βροχή σιγά σιγά για όλους εμάς. Αυτός ο άνθρωπος;; αυτός είναι ο Φεβρουάριος κάθε ημέρα που φοράει τη φανέλα. Μακάρι να τον κρατήσουμε όσο περισσότερο γίνεται — επειδή όταν εκείνος φύγει, εκείνο το γήπεδο που σήμερα τραγουδάει;; εκείνο δε θ' αναπνεύσει ξανά έτσι σύντομα.

Ρε παιδιά, θυμάμαι το Νοέμβριο στο γήπεδο του Άρη όταν έκανα βόλτα από τον αριθμό 12 μέχρι την Sector D για να βγω στις δημόσιες τουαλέτες — είδα εκεί μια μεγάλη αλλαγή στις κερκίδες. Την εποχή εκείνη είχαμε έναν τύπο εκεί πάνω σαν σκιερό αγόρι, έναν που έβλεπε πάντα τριγύρω σα να ψάχνει κάποιον γνωστό γιατί είχε κι αυτός ξεχάσει πως υπάρχει κόσμου εκεί πέρα. Τώρα;; τώρα βλέπω ανθρώπους να τραγουδάνε στα καθίσματα όχι επειδή είναι πιεσμένοι από τους άλλους, αλλά επειδή εκείνοι οι χώροι έχουνε αλλάξει χαρακτήρα. Κι ο άνθρωπος που έκανε αυτή την αλλαγή;; εκείνος κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο δεν κουβαλάει μόνο μια μπάλα — κουβαλάει και ένα μήνυμα: "η μπάλα πρέπει να κατέβει πρώτη". Στο Περιστέρι εκείνον τον Οκτώβριο — θυμάστε;; τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα οι αντίπαλοι είχανε την ίδια στιγμή πάνω από το κεφάλι της άμυνάς μας επειδή εκείνη η ομάδα εκείνη ήταν εκεί γιατί κάποιος άλλος είχε ξεχάσει πως σημαίνει να στέκεται κανείς στα πόδια του. Εγώ εκείνο το βράδυ έβλεπα τον Μιχαήλιθ να τρέχει σα σωστό στρατιώτης ανάμεσα στους παίκτες των γηπέδων εκείνων — όχι σα κάποιον που προσπαθεί να κάνει show, αλλά σα εκείνον που ξέρει πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν. Κι εκείνοι οι χώροι;; εκείνοι είχανε γίνει σωστά δικοί μας μέσα σ’ ένα δεκαπέντελεπτο. Μιλάω συχνά για την Κοζάνη εκείνο τον Οκτώβριο — εκεί έγινε κάτι σημαντικότερο από ένα λάθος στην άμυνα. Εκείνος τελευταίος έδωσε μια εικόνα στον αντίπαλο: "δεν πρόκειται να κερδίσουμε την μπάλα επειδή είμαστε καλύτεροι, αλλά επειδή δεν σηκώνουμε το χέρι μας να παραδώσουμε τον αγώνα". Κι όταν έκανα zoom εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο;; εκείνος έκανε τρεις φορές κινήσεις εκείνες που έγιναν viral εκεί γύρω στις κερκίδες — όχι επειδή ήταν γρήγορος όσοι άλλοι λένε, αλλά επειδή εκείνος είχε καταλάβει πως το σώμα του είναι μέρος ενός μεγαλύτερου κινητήρα. Κι τώρα;; τώρα βλέπω οπαδούς νέας γενιάς εκεί στις αρχές της Sector D που τραγουδούν μαζί με εκείνους τους παλιούς που θυμούνται τον Βουρλάκη σα νυχτερινό όνειρο. Αυτό;; αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι αποτέλεσμα μιας επιλογής: κάποιος αποφάσισε πως ο Άρης δε πρόκειται να μείνει ακόμα μια χρονιά στην ίδια θέση. Κι όσο εκείνος φορτώνει τους αντιπάλους εκείνη τη στιγμή σα σιδεροδέσι;; εμείς;; εμείς κάνουμε μία δουλειά: τον στέκουμε. Γιατί;; επειδή ξέρουμε πως όταν εκείνος φύγει;; ένας γήπεδο που μιλάει για προοπτική;; εκείνο;; εκείνο δε το ξαναφτιάχνει κανείς ξανά. Ρε, εκείνο το βράδυ στο Πανσερραϊκό όταν εκείνος καθόταν πάνω στην κλίμακα των αποδυτηρίων με την πάγο στο γόνατο κι περίμενε τους μικρούς οπαδούς;; εκεί βγήκε το πράγμα που λένε σήμερα πολλοί "ψεύτικο ξύλο" — εμένα εκείνο μου θύμισε τις εποχές εκείνες που ο Άρης ήταν σπίτι μας επειδή είχε ανθρώπους εκεί πάνω που έκαναν τις δικές τους ιστορίες δικές μας. Εμείς;; εμείς εδώ κρατάμε αυτές τις ιστορίες σα θησαυρό. Κι όσο συνεχίζει έτσι;; κανείς δε θα θυμάται τον Φεβρουάριο σα κάτι άλλο παρά σα ημερολογιακή σημείωση.