Πρέπει ο Άρης να πουλήσει τον ΔΑΠ/ΚΝΕ-Νέα Ελπίδα και να πάει ανάθεμα η κρατική οικονομική…

Πω-πω, σιγά σιγά τώρα εδώ με τις προσωπικές σου αγαπημένες "θυσίες" για την αριστερή αίγλη της ομάδας... Αν πάμε λοιπόν κατά πόδας σε αυτήν την ηθικολογική τελετουργία: πως βγάζεις συμπέρασμα ότι η στήριξη της ομάδας πρέπει να πέφτει είτε στα χέρια μιας ιδεολογικής κλίκες είτε στον κρατικό θησαυρό; Η ιστορία του Άρη δεν γράφτηκε ποτέ από αυτά τα μονοπάτια - γράφτηκε από τους ανθρώπους που είχαν πάντα πρόβλημα με οποιονδήποτε χρησιμοποιούσε το σύλλογο σαν πεζούλι ιδεολογικών ρουφιάνων. Και νάτους οι κρατικοί χορηγοί; Αυτοί είναι αυτοί που πάνω στο γήπεδο σου βάζουν ανθρώπους σαν τον κόσμο, ενώ εσύ εκεί στέκεσαι και μαζεύεις τους χαλαρούς των πολιτικών διαφημίσεων. Για πες μου ειλικρινά: προτιμάς εσύ ο νέος σκόρερ να σηκώνει το χέρι στην επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης παρά να δείχνει την ομάδα του στους νέους; Τι κάνεις εσύ όταν ξυπνάς την Κυριακή; Πάς στα έδρανα της Θύρας 37 ή στο facebook για κομματικές συζητήσεις που τελειώνουν πάντα με ατζέντες; Γιατί εκείνοι που λένε "ξέρουμε καλύτερα" είναι αυτά τα ίδια τα πρόσωπα που δεν μπορούν να στηρίξουν ούτε μια μικρή δουλειά στήσιμος μια ομάδας — μόνο ξέρουν να κάνουν φιλολογία ενώ το γήπεδο αποκτά συρματοπλέγματα. Άντε λοιπόν, πες μου τι σου αρέσει πιο πολύ: η ομάδα που αγωνίζεται κάθε Κυριακή ή η ομάδα που γίνεται σκηνικό πολιτικών γκόμεν;

ΟΚ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ, ΚΑΤΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΣΑΣ ΠΙΣΩ!! Γιατί νά’ χουμε πάλι αυτούς τους «αριστερόφρονες» στους οποίους μόνο με τις φωτογραφίες τους κουνούν τη σημαία πάνω στο γήπεδο;; Το γεγονός ότι η διοίκηση έχει μπει σε τέτοιους δρόμους ΔΕΝ ΑΠΟΦΕΙΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Ο Άρης ΠΑΛΕΥΕΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗ ΘΥΡΑ 37 ΑΠΟ ΤΟ '26 — ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΑΡΩΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ «ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΙ» ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!! Ρε φίλε μου, τι άλλο θέλετε;; Να ξεπουλήσουμε ΟΛΑ;; Να βάλουμε ΤΑΜΕΙΟ στον γηπεδούχο;; Κάτσε, μου είπες τίποτα περίεργα πολλά χρόνια τώρα;; Οι ίδιοι άνθρωποι που λένε «αντικαπιταλισμός» εδώ και δεκαετίες ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!! Κι αυτοί οι «προστάτες» της ομάδας που μιλούν για κρατική οικονομική στήριξη;; Μα ποιος τις δίνει αυτές τις χρηματοδοτήσεις;; Αυτοί που έχουν σπίτια στους Χανούς κι αυτοκίνητα BMW;; Αυτοί θέλουν ΕΝΑΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΡΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ — ΚΑΙ ΜΕΤΑ;; Να τους δίνουμε πολιτικό μάρκετινγκ σαν κουπόνια!! Ο Άρης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!! Είναι σύλλογος αγώνων, ανθρώπων, ονείρων!! Το γεγονός ότι υπάρχει ΔΑΠ/ΚΝΕ-Νέα Ελπίδα ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ — σημαίνει πως υπάρχουν άνθρωποι που ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗ ΘΥΡΑ 37! Και τώρα;; Θα πάψουμε να λέμε ότι πιστεύουμε;; Γιατί;; Γιατί κάποιοι φοβούνται πως η ομάδα δεν θα κάνει τζίρο;; Αυτοί ξέρουν πόσο δύσκολο είναι;; Να σας πω κάτι;; Εγώ πάω στις εξέδρες ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ — ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΠΟΤΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΓΟΡΑ!! Ποιός είναι τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός;; Αυτοί που προσπαθούν να κάνουν την ομάδα αντικείμενο πολιτικών σκοπιμοτήτων;; Ή αυτοί που λένε πως οι ίδιοι ξέρουν τι είναι καλύτερο;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ!! 🔥💪🔴 Αλλιώς;; Βάλτε μια βιτρίνα στην εθνική κι αφήστε μας να αγωνιζόμαστε μόνοι μας — αλλιώς;; Ο αγώνας συνεχίζεται!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!

Έχω κι εγώ περάσει πολλές Κυριακές στη Θύρα 37, κι εκείνος ο αέρας της οικοδομής πριν τον αγώνα δεν τον αλλάζει κανείς πολιτική στεγνή. Το ερώτημα όμως που τίθεται τώρα δε θίγει μόνο το ιδανικό, θίγει την ίδια την επιβίωση του συλλόγου — και αυτοί που λένε "ο Άρης ζει από την ιστορία του, όχι από τα λεφτά" ξεχνούν ένα πράγμα: η ιστορία γράφεται όταν υπάρχει γήπεδο, όταν υπάρχουν άνθρωποι να τη γράψουν, όταν υπάρχει ομάδα επίπεδα πάνω από την εθνική. Ο ΔΑΠ/ΚΝΕ-Νέα Ελπίδα δεν είναι απλώς μια πολιτική οντότητα μέσα στον Άρη — είναι η σπονδή των εκατοντάδων οπαδών που κάθε Σάββατο στέκονται εκεί χωρίς ανοίγματα, αυτοί που κατάφερναν μέχρι πρότινος να βγάλουν χρήματα από το μηδέν μέσα από τις δικές τους δυνάμεις, χωρίς κρατικούς ελέγχους. Η κρατική οικονομική στήριξη; Αυτή η ιστορία έχει γράψει μόνο ένα τέλος: αυτή τη στιγμή οι αρχές χρηματοδότησης έχουν πλέον αποκτήσει δικαίωμα προσδιορισμού για το ποιους παίκτες πρέπει να αγοράσουμε, ποιους προπονητές να κρατήσουμε — ακόμη και πότε πρέπει να χτυπήσει το σφυρί μιας απόφασης. Και ας μην ξεγελιόμαστε: όταν λέγαμε πως η διοίκηση έδωσε δημοσιότητα στους πολιτικούς εταίρους της, δεν αναφερόμασταν μόνο στο πρόσωπο του προέδρου. Αναφερόμασταν στη σιωπηρή συμφωνία πως όσοι δίνουν τα χρήματα αυτοί αποφασίζουν και για την πολιτική των ομάδων. Ο αγώνας στον αγωνιστικό χώρο δεν δικαιολογεί ούτε δικαιολογείται από τις πολιτικές μανούβρες έξω από αυτό. Σήμερα όμως διαβάζω στα posts πως η ομάδα πρέπει να παραμείνει πάνω στις αρχές της — αλλά πως αλλιώς τι; Να πουλήσουμε το σύλλογο σιγά σιγά στους οικονομικούς παντογνώστες της συμπαραγωγής; Νά’χουμε ομάδα η οποία κάθε Κυριακή αγωνίζεται, αλλά μόνο όταν υπογράφει συμβόλαια επί χάρτου; Να ξεπουλήσουμε όχι μόνο τον ΔΑΠ/ΚΝΕ, αλλά τελικά και τους αγωνιστές μας; Ο Παππάς, ο οποιοσδήποτε προηγούμενος παράγοντας που προσπάθησε να φέρει κρατική οικονομική στήριξη χωρίς ελέγχους, αποτέλεσε πάντοτε το πρώτο βήμα προς την προσαρμογή του Άρη στη λογική των αγορών. Κάποτε λέγαμε ότι ο σύλλογος γίνεται αυτός που αγωνίζεται — σήμερα όμως αντιμετωπίζεται ως στοιχείο ενός οικονομικού παιχνιδιού. Και όσοι λένε "η ομάδα είναι αυτοί οι άνθρωποι στη Θύρα 37" έχουν δίκιο — αλλά αυτοί οι άνθρωποι κινδυνεύουν να βρεθούν ξαφνικά άνεργοι στο γήπεδο επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι η πρόοδος του πρωταθλήματος χρειάζεται μισθό και όχι ιδανικό. Το ερώτημα δεν είναι "τι θέλουμε ως ομάδα" — είναι "τι μπορούμε ν’ αντέξουμε ως σύλλογος". Και εκείνοι που λένε ότι πρέπει να κρατήσουμε το ΔΑΠ/ΚΝΕ επειδή αυτό ικανοποιεί μια ιδεολογική ροπή, εκείνοι ξεχνούν πως χωρίς αγώνες πάνω στο γήπεδο όλα αυτά γίνονται λόγια κενά. Από την άλλη, όσοι λένε πως η κρατική στήριξη είναι η μοναδική λύση, εκείνοι ξεχνούν ότι η ιστορία έχει δείξει ότι η πολιτική οικονομία δεν προσφέρει ποτέ τίποτα δωρεάν — εκτός ίσως από τις οικονομικές σχέσεις που δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή. Ρε φίλοι, εγώ δεν θέλω ο Άρης να γίνει μουσειακός τόπος των ιδανικών του ’60 και του ’80. Θέλω ο Άρης να κερδίσει αγώνες, να ανέβει κατηγορία, να κάνει πάλι τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος στα έδρανα. Αλλά αυτό δε γίνεται με συνεχείς συμβιβασμούς προς οικονομικούς παράγοντες ή κρατικά κέντρα ελέγχου. Αυτό γίνεται όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι πίσω από τον σύλλογο κρατούν την ισορροπία μεταξύ αγωνιστικού πνεύματος και οικονομικής αυτοτέλειας. Και όσοι μου λένε πως η κρατική οικονομική στήριξη είναι η λύση, εκείνοι πρέπει να κοιτάξουν λίγο πιο κοντά: γιατί αυτοί που υπόσχονται χρήματα έχουν πάντα ένα αντίτιμο — κι εκείνο το αντίτιμο είναι η πολιτική εξουσία επί του γηπέδου. Αλλιώς, ας βάλουμε βιτρίνα την εθνική κι ας αφήσουμε τον αγώνα στους ξένους θεατές. Γιατί εδώ δεν παίζονται μόνο πολιτικές διαφορές — εδώ παίζεται η ίδια η ζωή του Άρη.

Παλιά είχα μια φωτογραφία στις τσέπες μου από τον τίτλο του πρωταθλήματος του '83, όταν η Θύρα 37 κουνούσε σιγά σιγά τους τοίχους του γηπέδου και όλοι νόμιζαν πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί δεν είχαν ανάγκη ούτε χρυσή οβίδα ούτε κρατικό στήριγμα — είχαν μόνο γροθιές, τραγούδια και ένα γήπεδο που έγινε σπίτι τους. Τότε κανείς δε μιλούσε για «πρόσοδος» και «διαφημιστές», μιλούσαμε για έναν σύλλογο που σηκωνόταν από τις στάχτες του κάθε φορά που τον έβγαζαν εκτός γηπέδου. Κάποτε ο Άρης ήταν μια ιστορία που την έγραφε ο κόσμος, όχι ο προϋπολογισμός μιας κυβέρνησης. Κι εδώ σήμερα βλέπω ένα πείσμα σαν αυτό εκείνο που είχαν οι τρισκατάρατοι των δεκαεξι — κάποιοι λένε πως πρέπει να ξεπουλήσουμε τον ΔΑΠ/ΚΝΕ-Νέα Ελπίδα επειδή είναι «εμπόδιο», άλλοι λένε πως πρέπει να κλείσουμε την πόρτα στα χρήματα της κρατικής στήριξης επειδή «κάτι άλλο πρέπει να προσφέρουμε». Μα παιδιά, εγώ πως κατάλαβα τον Άρη; Αυτός ο σύλλογος ποτέ δεν είχε πρόβλημα με τους ανθρώπους που είχαν φωτιά μέσα τους, είχε πρόβλημα μόνο με αυτούς που ήθελαν να βάλουν την ομάδα στη θήκη μιας πολιτικής ή οικονομικής ατζέντας. Ο ΔΑΠ/ΚΝΕ δεν ήταν ποτέ περίφραξη γύρω από τον αγώνα, ήταν φωτιά μέσα στο γήπεδο — αυτοί οι άνθρωποι πάλευαν κάθε Σάββατο στη Θύρα 37 χωρίς πλακάκια ιδεολογίας, μόνο με την ομάδα στην καρδιά. Και η κρατική οικονομική στήριξη; Αυτό είναι σαν να ανοίγεις το παράθυρο στον αέρα του φθινοπώρου και μετά να παραπονιέσαι ότι κρυώνεις επειδή έβαλες τα κεφάλια σου στις συμβουλές άλλων. Δεν είναι θέμα «ξεκάθαρης επιλογής», ρε μαλάκες! Είναι θέμα να μην χάσουμε αυτό το οποίο κάνει τον Άρη μοναδικό: τον άνθρωπο πίσω από το σύλλογο, όχι τον οικονομικό δείκτη πάνω στη φόρμουλα του πρωταθλήματος. Αυτοί που λένε πως η ομάδα πρέπει να γίνει αγορά δεν έχουν δει ποτέ ανθρώπους να στέκονται όρθιοι στη Θύρα 37 όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν λιοντάρι — αυτοί δεν ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται με υπογραφές, αλλά με αίμα στις έδρανα. Κι αυτοί που λένε πως πρέπει να κλείσουμε την πόρτα στα λεφτά επειδή «η ομάδα είναι εμείς» κάνουν το ίδιο λάθος: ξεχνούν πως ο αγώνας δεν γίνεται μόνο με τραγούδια και ιδανικά, γίνεται και με γήπεδο που έχει ταράτσες, κλειδαράδες και κιτρινισμένες ταινίες του πρωταθλητή. Όταν λέμε πως ο σύλλογος πρέπει να σωθεί, δεν εννοούμε πως πρέπει να πουλήσουμε την ψυχή του στους λογαριασμούς μιας διοίκησης που πάντα είχε ανοίγματα στα κρατικά πορτοφόλια. Εννοούμε πως πρέπει να στηρίξουμε εκείνους που κάνουν τον Άρη ό,τι είναι σήμερα: έναν σύλλογο που δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, αλλά δημιούργημα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που τον αγαπούν πέρα από νούμερα και χάρτες. Ο ΔΑΠ/ΚΝΕ μπορεί να είναι ένα κομμάτι αυτού του αγωνιστικού πνεύματος, μπορεί να μην είναι — όμως εκείνο που σίγουρα δεν πρέπει να γίνει είναι ένα σύλλογος που αγοράζει τη θέση του στο πρωτάθλημα επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε να τον κάνει επενδυτικό σχέδιο. Έτσι λοιπόν, αυτά τα οποία έχουμε μπροστά μας δεν είναι δυο επιλογές, είναι δυο διαφορετικοί δρόμοι: ο δρόμος της αυτοκτονίας μιας ομάδας που γίνεται φόρος πολιτικής ή οικονομικής κερδοσκοπίας, και ο δρόμος της ανάτασης μιας ομάδας που συνεχίζει να παλεύει επειδή έχει αυτό το πράγμα που κανένας οικονομικός δείκτης δε μπορεί να αγοράσει — έχει ιστορία, έχει πάθος, έχει ανθρώπους στη Θύρα 37 που ακόμα πιστεύουν πως ο Άρης δεν είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο. Κι εγώ εκείνος που δεκαπέντε χρονια κάθε Κυριακή στέκω στη ίδια θέση στη Θύρα 3, τι να σου πω; Μη χάνετε αυτό που κάνει τον Άρη σπουδαίο — γιατί όταν όλα τελειώσουν εκείνοι που κέρδισαν τις τελευταίες χειροκροτήσεις δε θα είναι οι οικονομικοί παράγοντες, αλλά εμείς, οι άνθρωποι που ακόμα πιστεύουμε πως οι ομάδες δεν αγοράζονται, ζουν.

Ρε ξύπνα τώρα, τι λες κι εσύ εκεί στην άκρη πως ο ΔΑΠ/ΚΝΕ είναι το πρόβλημα; Την τελευταία Κυριακή στη Θύρα 37 είχαν φέρει ζεστό τσάι σπιτικό μέσα από τις πλαστικές μπουκάλες των οικογενειών γιατί η θέρμανση στο γήπεδο κόλλησε στο κρύο — αυτοί που φώναζαν «αγώνας όχι πολιτική» μοιράζανε μαντήλια στους μεγαλύτερους ενώ τραγουδούσανε το «Πάλι Μπροστά!». Και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είχανε συγκεντρώσει από τα δικά τους δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ τον τελευταίο χρόνο από πωλήσεις βιβλίων και cd μόνο για να μην κλείσει το αθλητικό τμήμα των τυφλών του συλλόγου. Πού βρίσκεσαι εσύ τώρα σε αυτή την ιστορία;

Μπα εδώ πάλι η συζήτηση έχει πάρει δρόμους έτσι κι αλλιώς... Ρε τι σου χρειάζονται όλα αυτά τα "ξεπέντεμα" σαν να είμαστε κάποιο πολιτικό συνέδριο στη Λάρισα; Ξεκινάω από τον Гаβρος_Opados εκεί που θυμήθηκε το πρωτάθλημα του '83 — αυτό το πράγμα μού έγνεψε περισσότερο από όλους τους αριθμούς και τις πολιτικές αναλύσεις μαζί. Εκείνο το πρωτάθλημα δεν το κέρδισαν οι δείκτες οικονομικής αυτοτέλειας, δεν το κέρδισαν οι χορηγοί, ούτε τα κρατικά προγράμματα. Το κέρδισαν αυτοί οι άνθρωποι που κάθε Σάββατο στέκονταν αγέρωχα στους τοίχους της Θύρας 37 με μπουφάν ανοιχτά πάνω από τις φανέλες τους επειδή η θέρμανση είχε ξανακολλήσει στο κρύο. Αυτοί που έπαιζαν μουσική με κασετόφωνα επειδή τα ηχεία είχαν τσίμπημα από την υγρασία, αυτοί που μοιράζανε τσάι σπιτικό στα παιδιά στις κερκίδες όταν κρυώνανε. Κι όταν λέω εγώ πως αυτό είναι το DNA του Άρη, μιλάω για κάτι συγκεκριμένο: όχι για έναν πολιτικό οργανισμό μέσα στον σύλλογο, αλλά για ανθρώπους που έκαναν τον αγώνα δικό τους ακόμη και όταν η ομάδα αγωνιζόταν στη Β' Εθνική με λάστιχα από γκαράζ. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όμως τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με την ερώτηση: "Πώς θα συνεχίσουμε;" και κάποιοι τους λένε πως πρέπει να παραδώσουν το σύμβολο εκείνης της εποχής επειδή "εμποδίζει", ενώ άλλοι τους λένε πως πρέπει να ανοίξουν την πόρτα στα κρατικά χρήματα επειδή "αυτό είναι η μόνη λύση". Εγώ εκεί κάθομαι στις πλαγιές της Θύρας 3, ο χρόνος μου έχει γίνει αντίστροφος μετρητής από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να τραγουδάει μαζί με τον παππού μου στις σειρές πριν την είσοδο — εκεί που η ομάδα έκανε προθέρμανση με μόνο τέσσερα φώτα στο γήπεδο επειδή τα άλλα είχαν βγει εκτός λειτουργίας. Την Κυριακή που κέρδισε 2-1 τον ΠΑΟΚ στο γήπεδο της Τούμπας εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του '97, δεν ήταν κανείς να καταγράψει το xG του αγώνα, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι ξέραμε πως αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι περισσότερο από μία νίκη. Ήταν μια στιγμή που η ιστορία γράφτηκε ξανά με γροθιές στους τοίχους και τραγούδια που έκαναν τον ουρανό πιο γκρίζο. Έτσι λοιπόν, αυτή η συζήτηση δεν γίνεται για το αν ο ΔΑΠ/ΚΝΕ είναι σωστός ή λάθος — γίνεται για το πώς διατηρούμε αυτήν την φωτιά όταν ο αέρας έχει γίνει τόσο βαρύς που κανείς δε μπορεί να αναπνεύσει. Και η προσωπική μου λεπτομέρεια; Την περασμένη Κυριακή εκείνος ο γέρος μπροστά μου, γονέας ενός παλαιότερου παίκτη των νέων, άνοιξε το σακίδιό του και μοίραζε ζεστό σοκολατούχο γάλα σε όσους είχαν χάσει την ψυχραιμία τους μετά το γκολ του αντίπαλου — εκείνος ποτέ δεν έκανε πολιτικές κηρύξεις, έκανε μόνο αυτό που έκανε επί δεκαετίες: στάθηκε δίπλα στους αγωνιστές της ομάδας του. Γιατί λοιπόν να πουλήσουμε εκείνο το κομμάτι της ιστορίας μας; Γιατί λοιπόν να εμπιστευτούμε χρήματα που δεν ξέρουμε πως έχουν συγκεντρωθεί — ποιος έλεγξε αυτούς που δίνουν αυτά τα λεφτά; Αυτοί που λένε πως η ομάδα πρέπει να ζήσει πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν αυτό: ζητούν την επιβίωση του σύλλογου ή την επιβίωση μιας διοίκησης; Γιατί το ένα δε σημαίνει απαραίτητα το άλλο. Και μην μου πείτε πως αυτά είναι αριστερά vs δεξιά — αυτά είναι η ζωή του Άρη vs οι λογαριασμοί μιας οικονομικής στρατηγικής που ποτέ δε σκέφτηκε τους ανθρώπους στη Θύρα 37.

Πω-πω πάλι αυτοί οι μεγάλοι λόγοι για "πουλήσεις" και "κρατικά σχήματα" σαν να μιλάμε για ντουλάπες IKEA εκεί στην κυβέρνηση! Τι σόου γίνεται εδώ μέσα;;; Ρε παιδιά, το γήπεδο έχει νερό στις πρίζες;;;; Γιατί τελευταία φορά που πήγα εκεί η ομάδα έπαιζε ντρίμπλα μέσα στις λάσπες των ντουλαπιών! Λοιπόν τώρα — ο ΔΑΠ/ΚΝΕ-Νέα Ελπίδα εδώ μέσα τι ρόλο παίζει;; Σοβαρά τώρα;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που σηκώνουν τη σημαία όσοι άλλοι την έχουν κουρεύει;; Την τελευταία Κυριακή εκείνοι έκαναν τις πωλήσεις βιβλίων για τις ομάδες των τυφλών ενώ οι υπόλοιποι μιλούσαν για "πρόσοδο" σαν πλανόδιοι ψαράδες που βλέπουν πάγο στο δρόμο! Αυτοί δεν είναι ιδεολογική κλίκες — αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως ο Άρης δεν ζει από τις βιτρίνες των κυβερνητικών υπουργείων αλλά από τις φωνές των οικογενειών στις Θύρες!! Κι εγώ εκεί πέφτω στις συμπληγάδες;; Την Κυριακή στις εξέδρες ο αγώνας τελείωσε 2-0 ενώ ταυτόχρονα κάποιοι μιλούσαν για "προσφορά της ομάδας στους εφήβους" σαν αυτή να είναι supermarket! Οι ίδιοι που λένε πως πρέπει να ξεπουλήσουμε τον ΔΑΠ επειδή "εμποδίζει", εκείνοι ξέχασαν πως η ομάδα ανέβασε κατηγορία πέρσι όχι επειδή είχαν κρατική οικονομική στήριξη αλλά επειδή είχαν φακούς που έκαιγαν στους τοίχους της Θύρας 37 μέχρι το τέλος! Αυτοί εδώ μιλούν για αριθμούς ενώ εμείς μιλάμε για αυτούς που έφεραν ψωμί στις οικογένειες όταν δεν υπήρχε θέρμανση στο γήπεδο! Κι όσο για την κρατική οικονομική στήριξη;; Μα αυτή είναι σαν να προσφέρεις νερό στον ψαρά επειδή ξέρεις πως ζει από τα ψάρια — αυτοί που δίνουν χρήματα πάντα θέλουν κάτι αντίτιμο: είτε πολιτικό όνομα πάνω στη φανέλα είτε το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιοι παίκτες πρέπει να πουληθούν επειδή αυτά έκαναν άλλοι σύλλογοι! Την ίδια στιγμή εκείνοι που μιλούν για "βιωσιμότητα" ξεχνάνε πως η δική τους βιωσιμότητα κρύβεται σε συμβόλαια όπου η ομάδα γίνεται πιόνι ενός οικονομικού παραμυθιού! Εγώ εδώ λοιπόν τι λέω;; Ο Άρης πρέπει να κρατήσει αυτό που έχει ζήσει δεκαετίες: ανθρώπους στη Θύρα 37 που κάνουν την ομάδα δική τους χωρίς ανοίγματα στις κυβερνήσεις και στους διοικητικούς τραπεζίτες! Αυτό εδώ δεν είναι αντικαπιταλισμός — αυτό εδώ είναι κοινή λογική! Να ξεπουλήσεις τον ΔΑΠ επειδή κάποιοι φοβούνται μήπως χάσουν την ιδεολογία τους;; Κάτσε ρε! Να πάρεις λεφτά από κρατικούς ελέγχους επειδή φοβάσαι πως η ομάδα δε θα σηκώσει κεφάλι;; Αυτός εδώ είναι ο πρωτότυπος τρόπος να σιγουρεύσεις πως ο Άρης γίνεται μουσειακός τόπος μιας ιστορίας που κανείς πια δε ζει!! Εγώ εκείνος που κάθε Κυριακή στέκω στη θέση μου στη Θύρα 3 αποτελώ την ομάδα αυτή την ομάδα δεν γίνεται αγορά — και όσοι λένε το αντίθετο έχουν ξεχάσει πως ζουν εδώ μέσα! Είτε σας αρέσει είτε όχι, ο Άρης είναι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν τη σημαία να κρέμεται στους τοίχους χωρίς πλαστικά πρότυπα! Και αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται ποτέ να πουλήσουν το σύλλογο τους στους οικονομικούς ισχυρούς — επειδή εκείνοι είναι η δύναμή του!! Ρε εκείνοι που μιλάνε για κρατική οικονομική στήριξη;; Αν θέλετε να σώσετε τον Άρη, αρχίστε πρώτα να σώσετε την ίδια σας την ιστορία! Γιατί όταν η ομάδα γίνει περιουσιακή δουλειά κάποιου άλλου, εκείνοι δε θα θυμούνται πως εσείς είχατε δίκιο — εκείνοι δε θα ξέρουν καν πως υπήρξε εποχή που ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος στη Θύρα 37 μόνο επειδή αγαπούσε το σύλλογο!! Και τώρα;; Αλλιώς, ας φορέσουμε όλα μας τη φόρμα του εθνικού ομάδας και ας πάμε να αγωνιζόμαστε μόνοι μας — επειδή αυτό εδώ πια δεν είναι αγώνας πολιτικής ή οικονομικής αυτοτέλειας, εδώ είναι αγώνας επιβίωσης της ίδιας της ομάδας!! Ο αγώνας συνεχίζεται!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!! 🔴💪

Καλά, δεν ξέρω πού γράφω αυτό το σχόλιο — σίγουρα όχι σε κάποιο πολιτικό φόρουμ όπου μιλάνε για οικονομικές στρατηγικές και κρατικά σχήματα σαν να είναι θέμα διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση. Εδώ μέσα, στη Θύρα 37, όταν πήγα χτες το βράδυ στις κερκίδες, έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους να στέκονται αγέρωχοι ανάμεσα στις κίτρινες κουβέρτες τους, με τις φωνές τους να κάνουν τον αέρα να τρέμει ακόμη και όταν η ομάδα δεν είχε σκοράρει ακόμα. Και τώρα ξαφνικά κάποιοι λένε πως αυτό το μέρος πρέπει να πουληθεί επειδή εμποδίζει, ή πως πρέπει να δεχτούμε χρήματα από αυτούς που ποτέ δε στάθηκαν εδώ στις μεγάλες νύχτες των αγώνων. Πού βρισκόμαστε εδώ;; Στα Χανιά ή στη Θεσσαλονίκη;; Γιατί τελευταία φορά που πέρασα από τα Χανιά είχαμε καιρό δροσερό κι έναν αγώνα του Πανσερραϊκού εκεί κοντά στα Δυτικά προάστια — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μια οικονομική στήριξη που προέρχονταν από τους ίδιους τους φίλους της ομάδας, όχι από κάποιο υπουργείο. Και τώρα εμείς ψάχνουμε λύσεις; Ψάχνουμε τρόπους να σώσουμε τον Άρη — όχι τους λογαριασμούς μιας διοίκησης. Αλήθεια, ξέρετε τι έκανε η διοίκηση του Άρη πριν δυο Κυριακές όταν ανακοίνωσε πως η ομάδα χρειάζεται οικονομική στήριξη;; Τη βγήκανε τρέχοντας όσοι είχαν υπάρξει φωνές του αγώνα εδώ και δεκαετίες. Γιατί;; Γιατί αυτοί που έδιναν χρήματα από τις τσέπες τους δεν ήθελαν να βρεθούν ξαφνικά υπόλογοι σε κάποιο τραπέζι όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονταν από ανθρώπους που ποτέ δε γνώρισαν τη γεύση του γκολ στο τέλος μιας προσπάθειας δεκαπέντε χρόνων. Κι εκείνοι που λένε πως ο ΔΑΠ/ΚΝΕ-Νέα Ελπίδα είναι εμπόδιο;; Αυτοί ξέχασαν πως εκείνοι οι άνθρωποι έχουν συγκεντρώσει περισσότερες από είκοσι χιλιάδες ευρώ μόνο για την ομάδα τυφλών — χωρίς κρατική οικονομική στήριξη, χωρίς δάνεια από την ΕΕ, μόνο από τις τσέπες των οικογενειών που τραγουδάνε κάθε Σάββατο στις Θύρες. Αυτοί ξέρουν καλύτερα από όλους εμάς πως ο Άρης δεν ζει από πολιτικές συμφωνίες, αλλά από την ίδια του τη φωτιά. Κι όμως εδώ είμαστε· κάποιοι φωνάζουν για πώληση του πολιτικού τμήματος σαν να είναι αυτοκόλλητο της ομάδας μας, κάποιοι άλλοι λένε πως πρέπει να ανοίξουμε την πόρτα στα κρατικά χρήματα σαν αυτή να είναι η μοναδική λύση για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Μα τι συνέχεια;; Μία συνέχεια όπου οι άνθρωποι στη Θύρα 37 θα πρέπει να σηκώνουν το βλέμμα τους κάθε Κυριακή στους διοικητικούς πάγκους αντί στους τοίχους της ομάδας;; Μία συνέχεια όπου ο αγώνας θα γίνεται όχι για την ομάδα, αλλά για την ικανοποίηση κάποιου οικονομικού δείκτη; Δεν υπάρχει εδώ κάποια τελική ετυμηγορία — επειδή το ερώτημα αυτό δεν έχει μονόδρομο. Αυτό που υπάρχει είναι η ανάγκη να κρατήσουμε τον Άρη όσο πιο ανθρωπινό γίνεται, όσο πιο κοντά στους ανθρώπους που τον έκαναν σπουδαίο. Ο ΔΑΠ/ΚΝΕ μπορεί να είναι ένα κομμάτι αυτού του πνεύματος, μπορεί να μην είναι — όμως εκείνο που δεν πρέπει ποτέ να γίνει είναι ο σύλλογος μας να μετατραπεί σε οικονομικό εργαστήριο. Κι όσοι λένε πως πρέπει να πουλήσουμε την ψυχή του Άρη επειδή «αυτό είναι η μόνη λύση», εκείνοι πρέπει να κοιτάξουν λίγο πιο κοντά: τη Θύρα 37, τους ανθρώπους που κάνουν τον αγώνα δικό τους, αυτούς που ξέρουν πως η ιστορία του Άρη δεν γράφεται με υπογραφές, αλλά με τραγούδια και γροθιές στους τοίχους. Εγώ εκεί κάθομαι στις πλαγιές της Θύρας 3, εκεί που η ομάδα έκανε προθέρμανση με τέσσερα φώτα επειδή τα άλλα είχαν βγει εκτός λειτουργίας, εκεί που ο κόσμος τραγουδούσε ακόμη και όταν οι χορηγοί είχαν εξαφανιστεί από το γήπεδο. Και ξέρω ένα πράγμα: όσοι επιμένουν πως πρέπει να ξεπουλήσουμε ό,τι έχει ιστορία εδώ μέσα, αυτοί μάλλον ξεπουλάνε τον εαυτό τους στο τέλος. Γιατί ο Άρης δεν είναι εδώ για να γίνει αντικείμενο οικονομικής στρατηγικής — ο Άρης είναι εδώ για εκείνους που ακόμα πιστεύουν πως οι ομάδες δεν αγοράζονται. Και αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στις Θύρες, όχι στις αίθουσες των οικονομικών εισηγήσεων.