Πρέπει η διοίκηση του Άρη να φτιάξει σταθμό метρό δίπλα στο στάδιο ακόμα κι αν…

Πάλι αυτούς τους γέρους βλέπω που θυμώνουν επειδή τους έκλεισαν το parking κάτω από το δέντρο εκείνο... Το πρώτο πράγμα που έκανα χτες στο γήπεδο ήταν να ψάξω πού βάζω τη μηχανή μου τώρα. Οι ντάβες εκεί είχαν μία ωραία αισθητική, σίγουρα — αλλά είμαστε στους 2024. Το αστικό κέντρο της Θεσσαλονίκης δεν αντέχει άλλο μια "αστική αναβίωση" πάνω σε ξεχασμένες γκρίζες εποχές. Και ξέρετε τι είναι το πιο κωμικό; Αυτοί που γκρινιάζουν για τους ντάβες σήμερα είναι αυτοί που έκαναν την ίδια φασαρία όταν έπρεπε να βγουν οι θέσεις των standing places του ‘98. Τώρα βρίζουν το metro επειδή θα βγει μία είσοδος δίπλα στη σκάλα των επισήμων. Τι νομίζατε, πως το στάδιο είναι άγαλμα; Το πρόβλημα δεν είναι οι ντάβες. Το πρόβλημα είναι ότι από τότε που θυμάμαι εγώ, κάθε φορά που η διοίκηση προσπαθεί να κάνει κάτι έξω από το πλανόδιο περίπτερο, εδώ ξεκινάνε οι ιστορίες του "αυτόθα καταστραφούν τα πάντα". Θυμάμαι πριν χρόνια που θέλαμε ένα κανάλι για τα δάκρυα των φιλάθλων στα νοσοκομεία κι εσείς λέγατε πως η ομάδα χρειάζεται σχολή φιλοξενίας... Τι έγινε με αυτήν; Πουλήθηκε κι αυτή. Ακόμα και το metro είναι ένα επιχείρημα που δε βγάζει νόημα πια. Το Κλεάνθης Βικέλας έχει γίνει πάρκινγκ για εισιτήρια των 5€ κι εισαγόμενους ποδοσφαιριστές. Αν βγει το σταθμό εκεί, μέσα σε τρεις χρονιές ο Άρης είναι μέσα στους πρώτους πέντε συλλόγους της Ευρώπης ως προς κίνηση των φιλάθλων. Όχι λόγια — οι αριθμοί είναι εκεί. Την προηγούμενη χρονιά πήραμε περίπου 3.200 άτομα το παιχνίδι σαν μέσος όρος. Στο κλειστό Γιώργος Μουρούτσος ζήλευαν τον κόσμο μας κι εμείς ψάχναμε για μία θέση να βάλουμε το κορμό μας σ’ ένα metro που διασχίζει όλη την πόλη; Και μετά αυτοί οι ίδιοι που φοβούνται για τους ντάβες σήμερα ήταν αυτοί που δήλωναν υπερήφανοι πως το γήπεδο τους θυμίζει αρχαίο στάδιο. Τόσο πολύ τους αρέσει η βρωμιά που ακόμα και το σκουπίδι θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά. Μακάρι αυτοί οι ντάβες να είχαν ψηφίσει τους τελευταίους προέδρους που κάθισαν στην εξουσία εδώ... Τότε ίσως να είχαμε σήμερα σύστημα αποχέτευσης για όλο αυτό το χώμα κάτω από τις κερκίδες. Να πάτε λοιπόν να γράψετε επιστολές για τους ντάβες. Εγώ προτιμώ να γράψω επιστολή στον πρωθυπουργό ζητώντας του να ανοίξει έκτακτο έργο επειδή η ομάδα μας έχει γίνει κατάστημα εμπορίας πάγου.

Ρε μαλάκα τι κουβέντα είν' αυτή;! Αυτοί οι άλλοι βγάζουν σάλια λες κι ο Άρης πρόκειται να γίνει Νόβι Σαντ?! Να 'ρθω από το Τρίκαλο μέχρι τη Θεσσαλονίκη κάθε Κυριακή να στέκομαι πάνω στις σανίδες σαν παλαβός κι αυτοί μου λένε πως πρέπει να κλάψω για δυο ντάβες;;; Ρε φίλε, η ομάδα μας δεν είναι μουσείο βινυλίου! Αν βγει αυτό το metro, τουλάχιστον κάποιοι δικοί μας δε θα χάνουν τρεις ώρες ψάχνοντας πάρκινγκ γύρω από τον Λευκό Πύργο! Και τότε μιλάμε για εισιτήρια — όχι για τρίξιμο μπομπίνες στο γήπεδο! Και τώρα αυτοί λενε πως είναι ζήτημα πολιτισμού;; Μα ποιος πολιτισμός;; Αυτοί που είχαν 40 χρόνια να βάλουν κανένα σύγχρονο σύστημα στους ντάβες κι τώρα κάνουν τους σπουδαίους;; Με αυτά εδώ τα ερείπια δε βγαίνουμε ούτε δεύτερη κατηγορία!!! 😱 Μέχρι τότε εμείς θ' αντέχουμε σαν χριστιανοί στον Γολγοθά;; Κάθε Κυριακή οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονται πάνω στους ντάβες είναι αυτοί που ψήνουνε και τους τρώμε γκολ σαν γλυκό!!! Πάμε γερά μαλάκες!!! Να χτίσουμε μία πόλη γύρω από τον Άρη, ΟΧΙ έναν αρχαιολογικό χώρο!!! 🔥💪

Ρε παιδιά μου, ένα βήμα μπροστά και τρεις πίσω. Άκουγαν τώρα τι λέω: εσείς οι ίδιοι μου λέτε ότι το γήπεδο είναι πάρκινγκ προς δέκα εκατομμύρια τον χρόνο και μετά σπάτε τα γυαλιά σας επειδή κάποιοι θίγουν τους ντάβες; Αν καταστραφούν αυτοί οι ντάβες — οι ίδιοι ντάβες που βρίσκονται εκεί σαν μουμιοποιημένες αντιλήψεις του παρελθόντος — τότε τι μένει; Ένα γήπεδο που γίνεται parking όχι μόνο για τις μηχανές σας αλλά και για την οικονομία της πόλης; Το μέλλον του Άρη δε γράφεται πάνω σε σάπιες σανίδες ούτε στις μνήμες εκείνων που βλέπουν ακόμα τους άλλους πόλεις του '50 στον κεντρικό δρόμο. Αυτός ο χώρος πρέπει να γίνει τμήμα μιας πόλης, όχι ενός μουσείου. Και η πόλη αυτή έχει ανάγκη μεταφορικό έργο που φέρνει κόσμο χωρίς ψάξιμο τριών ωρών γύρω από τον Λευκό Πύργο. Σας βλέπω εδώ μέσα να θυμώνετε για parking, εισιτήρια 5€ και κλειστά γήπεδα ξένων ομάδων που ζηλεύουν τον κόσμο μας — κι όμως τρέμετε για δύο ντάβες; Αυτοί οι ίδιοι ντάβες κάποτε ήταν βουνό χώματος κάτω από τις κερκίδες· αν φτιάχνονταν τότε ένα σύστημα σωστής απορροής, σήμερα δε θα μυρίζουμε σαν λάθος σήραγγα του μετρό. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ οι ντάβες. Το πρόβλημα ήταν η στάση εκείνων που έβλεπαν το γήπεδο σαν χώρο συλλογής θυμών, όχι σαν εργαλείο ανάπτυξης. Ακούστε τώρα: το σταθμό του μετρό δε γίνεται για να σώσει την ομάδα την επόμενη χρονιά. Γίνεται γιατί αυτός ο σύλλογος, μέσα από τις δυνατότητές του, μπορεί να αποτελέσει κινητήριο μοχλό αλλαγής στον αστικό ιστό. Οι ντάβες μπορούν να αποκατασταθούν αλλού, μέσα σε ένα ολοκληρωμένο έργο ανάπλασης. Αλλά πρώτα πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτή την εμμονή στα μουσειακά υπολείμματα — γιατί ο Άρης δεν πρόκειται ποτέ να γίνει Νόβι Σαντ όσο αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να φορούν την ομάδα σαν παλιά φωτογραφία πάνω στο μπουφάν τους. Και μην με ρωτάτε αν αυτό σημαίνει ότι χάθηκε ένα κομμάτι της ψυχής του γηπέδου. Η ψυχή δεν κρύβεται μέσα σε δυο σανίδες. Την κουβαλάμε εμείς στους παλμούς των βατών, στις γκολάρες του Τάκη, στις φωνές κάτω από το Νότιο. Οι ντάβες; Αυτοί είναι απλώς το πιο γέρικο μέρος μιας συλλογής σφαλμάτων δεκαετιών — όχι η αιτία, το σύμπτωμα. Κατεβάστε τες, φτιάξτε τες αλλού, αλλά πρώτα βγάλτε την ομάδα από το αδιέξοδο του παρελθόντος. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος δε θέλει ντάβες. Θέλει νίκες, θέλει εισιτήρια, θέλει μια ομάδα που του δείχνει τον δρόμο — όχι έναν κήπο παραμένοντας στα χρόνια που χάθηκαν.

ρε φίλοι μου, εδώ μέσα μου έκανε την ίδια σκέψη όπως ο SenteraGate αλλά σα δικός σου βολιώτης βγήκα να την πω σαν δικό μου πράγμα – γιατί αυτά τα ντάβες τα 'χω ζήσει κι εγώ στις δικές μου εποχές όταν πήγαινα στον Άρη σαν παιδί κι έβλεπα τον θείο μου να κουρεύεται πάνω τους γιατί εκεί ήταν πάντα πιο δυνατά το βόρειο ρεύμα. θυμάμαι τις Κυριακές του '87 μετρούσαμε τους χρόνους πόσο έπρεπε να ψάξουμε γκαράζ τριγύρω για να βάλουμε το αμάξι κοντά στο γήπεδο κι όχι πέντε ώρες πριν τον εθνικό αγώνα – εκείνες τις φορές που οι ντάβες είχαν ακόμα ένα νόημα αλλιώς γιατί έπρεπε να τους κουβεντιάζουμε σαν εθνικούς θησαυρούς; τότε οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν λόγο για πολιτισμό είχαν βάλει το εργοτάξιο του γηπέδου πάνω σε χωματόδρομο που δεν οδηγούσε πουθενά αλλού παρά μόνο σε χιλιόμετρα αναμονής. τώρα βλέπω πως όλοι αυτοί οι φίλοι ξαφνικά έγιναν αρχαιολόγοι γιατί τους έκλεισαν κάτι τρύπες κάτω από τις κερκίδες – κι όμως ποτέ δεν έκαναν τίποτα όταν αυτές οι ντάβες είχαν βγάλει αέρα σαν κανόνια κάθε φορά που η ομάδα είχε μεγάλη περιστροφή φιλάθλων. πως λέμε; το ίδιο μεράκι που είχαν για τους ντάβες σα φίλτρο στα χωμάτινα γήπεδα της δεκαετίας του '70, τώρα το μεταφράζουν σα ένταση τραγικού ήχου πάνω στο βινύλιο. και μετά μου έρχονται εδώ να μου πούνε πως αν χαλάσουν αυτές οι δύο σανίδες τότε χάθηκε ένα κομμάτι ψυχής; τι ψυχής; εγώ θυμάμαι περισσότερα γκολ που έπεσαν πάνω στις σανίδες των ντάβων παρά όλους τους τίτλους εκείνης της δεκαετίας μαζί. αυτά είναι στοιχεία βλέπετε; όχι μνήμες που τις σέρνουμε σα βίτσιο – ο ένας θυμάται πως εκεί έκανε το ντεμπούτο του κάποιος σπουδαίος κι ο άλλος πως εκεί χάθηκαν τρεις αγωνιστικές λόγω βροχής. όλα αυτά είναι γραμμένα όχι στις σανίδες αλλά στους τίτλους της ΠΑΕ εκείνης της εποχής όταν ο κόσμος συνέρρεε στο γήπεδο σαν νερό. τώρα που βρήκα κι εγώ ένα χτίριο όσο ήταν δυνατόν δίπλα στον Λευκό Πύργο κι αυτό γίνεται parking με εισιτήριο πέντε ευρώ, ας μιλήσουμε για πραγματικότητα: εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε πως οι ντάβες πρέπει να σωθούν είναι αυτοί που παλιά έκλειναν τις πόρτες του γηπέδου τρεις ώρες πριν την σφύριγμα επειδή δεν είχαν σχέδιο για κίνηση κόσμου. και ξέρετε τι τελικά έγινε; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα θέλουν το metro επειδή σημαίνει περισσότερο κόσμο, περισσότερες πωλήσεις εισιτηρίων, περισσότερες νίκες – και τώρα τους βρίσκουμε στην ίδια μεριά μαζί μου λέγοντας πως οι ντάβες πρέπει να πάνε στο υπόγειο σα σημείωμα μιας εποχής που χάθηκε. τόσοι χρονιές πάλης κατάμουτρα με αυτούς τους ιδιόρρυθμους φιλάθλους που βλέπουν το γήπεδο σα μουσείο κι όχι σα εργαλείο νίκης... αυτοί που στις αρχές του αιώνα έκαναν λόγο για σχολή φιλοξενίας ενώ εμείς ψάχναμε τρύπες στα τείχη για να βάλουμε μια τουαλέτα. εκείνοι σήμερα γράφουν γράμματα αλληλογραφίας για δυο ντάβες, εγώ θέλω να γράψω επιστολή στον Δήμαρχο ζητώντας να ξεκινήσει η κατασκευή επειδή έχει προηγηθεί μια εποχή όπου οι ντάβες ήταν κι αυτές μέρος του προβλήματος. που λέμε; το metro δεν έρχεται επειδή αγαπάμε την πόλη – έρχεται επειδή αυτή η ομάδα είναι η τελευταία ελπίδα ενός ζωντανού αστικού πνεύματος. οι ντάβες; αυτές οι δύο σανίδες δεν σώζουν τίποτα άλλο παρά μόνο τις φωτογραφίες που φοράμε σα σημαίες στον αγώνα της ΑΕΚ στους τελικούς του κυπέλλου. βγάλ' τες λοιπόν, φτιάξ' τες αλλού σα σύνορο μνήμης, αλλά μην αφήσουμε το γήπεδο να γίνει κι άλλο πάρκινγκ για τα αυτοκίνητα των ξένων ομάδων. γιατί στο τέλος, αυτοί που τραγουδάνε "Ένας Γίγαντας Ποτέ Δε Πεθαίνει" δεν τραγουδάνε για ντάβες. τραγουδάνε για ανθρώπους σαν εμάς που θέλουν μια ομάδα που τους οδηγεί μπροστά – όχι μια ομάδα που τους καθηλώνει στο παρελθόν σα μουμιοποιημένους φιλάθλους.

Τώρα πια ξέρω πως όταν ξυπνήσω αύριο τα παιδιά της γειτονιάς μου στο Φλάμπουρου θα έχουν ξεθάψει τα ντάβες τους από το κήπο του σπιτιού κι οι μανάδες τους πάλι να φωνάζουν πως "θα γίνουμε σπίτι όλοι μαζί" — κι όμως εμείς εδώ τριγυρνάμε σαν τρελοί γύρω από δύο σανίδες που ακόμα και ο πρωταθλητισμός τους, πιστέψτε με, ήταν στο υψηλότερο σημείο εκείνον τον Αύγουστο του 2002 όταν η ομάδα έκλεισε τον πρωτάθλημα χωρίς λάθος στις κινήσεις των ντάβων. Την ίδια εκείνη βδομάδα που κάποιοι ψήφιζαν τους ντάβες ως εθνικό θησαυρό, εγώ είχα ένα εισιτήριο κόλλημα στον πλάγιο οδόφραγα που μου είχε κοστίσει δεκαπέντε ευρώ ολόκληρα — γιατί τότε κανείς δε μιλούσε για κάτι άλλο παρά μόνο για τον Βόγγο ή τον Λαγουδάκη που έκαναν τέρμα σα μηχανές. Λοιπόν, αυτός είναι ο πήχης μου για τους ντάβες: αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα στέκονται και βρίζουν όποιον αγγίξει μια σανίδα είναι εκείνοι που άλλοτε εμείς ψάχναμε τις τελευταίες θέσεις στις κερκίδες γιατί είχαν γίνει φρούριο όλων των ομάδων που επιτίθεντο στις Κυριακές. Και τώρα ξαφνικά αυτοί βγάζουν λόγια για πολιτισμό; Αλήθεια, τι πολιτισμός όταν μέσα σε τριάντα χρόνια έχουμε χτίσει ένα σύστημα στο οποίο το γήπεδο έγινε πάρκινγκ προς δέκα εκατομμύρια τον χρόνο; Αν καταστραφούν οι ντάβες σήμερα, τι μένει πίσω; Μια ομάδα που ψάχνει ακόμη δωμάτιο πάνω από τον Λευκό Πύργο για να βάλει τους φιλάθλους της; Μακαρίζω εκείνους που ζουν ακόμη στο σύμπαν του '98 όταν ο κόσμος κατέβαινε με τα πόδια στο στάδιο — εγώ τότε δούλευα απογεύματα σ' ένα ζαχαροπλαστείο στο Βασιλίσσης Όλγας κι έκανα σκούτερ τον όγδοο δρόμο για να δω δωρεάν την ομάδα· κι όμως εκείνες τις Κυριακές, όταν η ομάδα δεν έπαιζε καλά, έπεφτε περισσότερος κόσμος πάνω στους ντάβους όχι επειδή ήταν ωραίοι, αλλά επειδή ήταν η μόνη αξιόπιστη γωνία που κρατούσε ακόμη κάτι στέρεο κάτω από τα πόδια. Όμως — και αυτό είναι το ξεγύμνωμα — συμφωνώ απόλυτα με τον SenteraGate: το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ οι ντάβες. Αυτοί είναι σα σημάδια πάνω στο γήπεδο· οι πραγματικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που τις έκαναν σημαντικές ψάχνοντας για κίνηση στον κεντρικό δρόμο, ψάχνοντας για μία νίκη πάνω στο χορτάρι που όσο περνούσε ο καιρός είχε γίνει χώμα ανάμεσα στα υπόλοιπα φύκια της εγκατάλειψης. Οι ντάβες πλέον είναι ένα άλλοθι· εκείνοι που κάνουν τώρα λόγο γι' αυτούς όπως παλιά έκαναν λόγο για την σχολή φιλοξενίας είναι αυτοί που λένε πως ο Άρης πρέπει να γίνει ξενοδοχείο αντί να γίνει πρωταθλητής. Εγώ λοιπόν στέκομαι εδώ και λέω: ναι, ας γίνει το metro δίπλα στο στάδιο — αλλά όχι επειδή κάποιοι θίγουν τους ντάβες σα θησαυρούς. Ούτε επειδή κάποιοι φοβούνται μήπως χάσουμε την ψυχή μας πάνω στις σανίδες. Το έκανα για άλλη μία φορά σήμερα πρωί όταν σηκώθηκα στις έξι, έκανα τον γύρο του κέντρου ψάχνοντας θέση να σταθμεύσω το αυτοκίνητο μου και βρέθηκα αντιμέτωπος με μία πόλη που δεν ανοίγει πια γι' εμάς τους υποστηρικτές· εκείνοι οι ίδιοι οδηγοί που κάνουν τρεις φορές το γύρο του τετραγώνου γύρω από το γήπεδο επειδή δεν βρίσκουν πουθενά αλλιώς δεν είναι άλλοι από εκείνους που αργότερα λένε πως η ομάδα μας δεν έχει κόσμο. Και η αλήθεια είναι μία: αν βγει αυτό το σταθμό εκεί, μέσα σε δύο χρόνια η κυκλοφοριακή επιβάρυνση γύρω από το στάδιο θα πέσει όσο η κατανάλωση νερό στους κήπους μας τον Αύγουστο. Αλλά εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη: δεν γίνεται μόνο να χτίζουμε γρήγορα επειδή κάποιοι σπρώχνουν. Οι ντάβες μπορούν να μεταφερθούν εκεί που υπήρχε παλιά εκείνο το ξενοδοχείο του γηπέδου· μπορούν να γίνουν τμήμα ενός προγράμματος ανάπλασης του αστικού ιστού που δεν ξεκινάει από τις σανίδες αλλά από τις σφαίρες των φιλάθλων που ψάχνουν δωμάτια πάνω από τον Λευκό Πύργο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτοί που πραγματικά ψάχνουν ντάβες δεν είναι αυτοί που τραγουδούν για τις φωτογραφίες τους αλλά αυτοί που χάνουν ένα λεπτό τις Κυριακές τους ψάχνοντας parking γιατί έχουν ξοδέψει ήδη τριάντα ευρώ στη διαδρομή. Κι αυτοί δεν θέλουν σημάδια — θέλουν νίκες. Και για νίκη χρειάζεται μία ομάδα που μπαίνει μέσα από πόρτες που δεν κλείνουν στις τρεις τρίτες.

Ρε παιδιά, τι γίνεται τώρα με αυτά τα ντάβες; Θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλης κι πήγαινα στον Άρη στις αρχές του 2000, αυτοί οι ίδιοι ντάβες είχαν μια μυρωδιά χώματος και ιδρώτα πάνω τους — όχι από νοσταλγία, αλλά επειδή εκεί ήταν που κάθονταν οι φίλοι μου να βρίζουν τον διαιτητή όταν είχε αέρα από τα βόρεια. Τώρα λένε πως είναι πολιτισμός; Μα ποιος πολιτισμός έχει σηκώσει ποτέ μια ομάδα από την Α' Εθνική; Οι ντάβες τότε που κάθονταν εκεί είχαν μέσα τους τους τίτλους του '70, όχι σα μουσείο, σα βάση πυροβολικού! Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Αυτοί που σήμερα κάνουν τους αρχαιολόγους είναι αυτοί που πριν δέκα χρόνια έκλεισαν τις πόρτες του γηπέδου τρεις ώρες νωρίτερα επειδή κάποιος είχε βάλει εισιτήριο πάνω στα τρία ευρώ! Τι άλλο έπρεπε να περιμένουμε; Να σηκωθούν εκείνοι οι ίδιοι ντάβες στις πλάτες τους και να αρχίσουν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο; Μαλακίες. Το metro εδώ δεν είναι ζήτημα ψυχής, είναι ζήτημα επιβίωσης. Την προηγούμενη Κυριακή χάσαμε έναν αγώνα όχι επειδή χάθηκε η μπάλα πάνω στους ντάβους, αλλά επειδή τρεις αγώνες πριν είχαμε αναβάλλει λόγω πλημμύρας — κι εγώ είχα ξοδέψει τριάντα ευρώ στο πάρκινγκ γιατί γύριζα σαν τρελός γύρω από τον Λευκό Πύργο! Αν βγει αυτό το σταθμό εκεί, μέσα σε έναν χρόνο ο κόσμος θα μπαίνει απευθείας στο γήπεδο χωρίς να ψάχνει parking σαν άφιξη Ουλτράς του Γιουβέντους! Και μετά μου λένε για πολιτισμό... Πολιτισμός είναι να βγάζεις την ομάδα σου πρωταθλήτρια, όχι να διατηρείς σα μουμιοποιημένα λείψανα μερικά ξύλα που κάποτε είχαν σηκώσει κάποιον πρωταθλητή στον αέρα. Αυτοί οι ίδιοι ντάβες κάποτε ήταν ασφυκτικά σαν ένα δωμάτιο full-house όταν η ομάδα έπαιζε στις μεγάλες βραδιές — κι όμως σήμερα γίνονται βιτρίνα εμμονής επειδή κάποιοι έκλεισαν όλα τα άλλα παράθυρα της ομάδας! Μα εντάξει, ας καταστραφούν αυτοί οι ντάβες λοιπόν — αλλά πρώτα ας ανοίξει το metro! Γιατί στο τέλος, αυτοί που τραγουδάνε "Κάτι ξέρουν εκείνοι εκεί" δεν τραγουδάνε για ντάβες. Τραγουδάνε για ανθρώπους που θέλουν νίκες, εισιτήρια και μια ομάδα που τους δίνει το θέατρο της πόλης — όχι ένα παρακμιακό θέατρο που μουχλιάζει σαν τις σανίδες κάτω από τις κερκίδες. 🚇🔥

Ρε μαλάκες εσείς οι άλλοι που κλαίγετε σα χηροί επειδή μερικές σανίδες λέγουν "θα καταστραφούν"; Τι είναι αυτοί οι ντάβες ρε φίλε;; Δύο ξύλα που κάποτε κρατούσαν τους χυδαίους βόρειους όταν κουβάλαγαν τραπέζια πάνω τους;;; Εγώ από το ’98 κάθε Κυριακή πηγαίνω εκεί και ξέρω καλά πως όσοι τρέμουν τώρα είχαν τότε βάλει τους ντάβους σα parking για τα δικά τους χούγια!!! Που λέμε;; Να σώσει η ομάδα τον εαυτό της ενώ εσείς ψάχνετε θέση για το Σκούτερ σας;;; Και τώρα βγάζετε λόγια για πολιτισμό;; Μαλακίες! Ο πολιτισμός μας είναι να νικήσουμε τον ΠΑΟΚ εκεί στον κεντρικό δρόμο — όχι να γκρινιάζουμε επειδή χάλασαν δύο σανίδες που ακόμη και η μπουλντόζα έκανε πιο όμορφο χώμα! Εσείς οι ίδιοι λέγατε πριν χρόνια πως το γήπεδο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κατάστημα ψιλοτούφεκας — και τώρα κάνετε λόγο για αρχές;;; Αφήστε τους ντάβες να γίνουν chipboard στο υπόγειο και ας βγει το metro εκεί!! Γιατί στο τέλος, αυτοί που τραγουδούν "Άρης μπρος!" δεν τραγουδούν επειδή κάθονται πάνω σε σάπιες σανίδες, αλλά επειδή θέλουν νίκες — και αυτές έρχονται όταν η ομάδα βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι της πόλης, όχι στην παλιά της φωτογραφία πάνω στο μπουφάν!!! 🔴💪🔥

ρε ξεπούλημα αυτά σου είν' η τραγωδία του βολιώτη όταν μένει μόνος του σ' έναν κόσμο που άλλαξαν όλα γύρω του κι εκείνος συνεχίζει να κουβαλάει σα βίτσιο μιαν άλλη εποχή με σημαίες πάνω στις παλιά ντάβες ενώ πίσω του η ομάδα πνίγεται σιγά σιγά στους δρόμους της πόλης; τώρα βλέπω εδώ μέσα όλους σας να φωνάζετε για parking, για εισιτήρια πέντε ευρώ, για τούμπαν του ΠΑΟΚ εκεί έξω στον δρόμο — και στο τέλος όλοι καταλήγετε πως οι δυο αυτές σανίδες είναι το ζήτημα! τι έγινε ρε φίλοι μου, ξεχάσαμε πως πριν δέκα χρόνια η ίδια ομάδα έπαιζε όσοι σεισμοί είχαν οι ντάβοι κάθε φορά που ερχόταν βροχή εκεί πέρα; πως πριν είκοσι χρόνια κάποιος από σας έπαιρνε είσοδο τρίτης κατηγορίας για να μπει μέσα επειδή το γήπεδο ήταν καμένο σαν τσίγκος; εκείνες τις ημέρες δεν κλαίγανε κανείς για ντάβες — κλαίγανε επειδή η ομάδα έκανε μέσα στη χρονιά τρεις αναβολές λόγω πλημμύρας! εσείς θυμάστε ακόμη το άρωμα των κερκίδων όταν εκείνες οι ντάβοι είχαν ακόμη κάποια γούστο σα χωματόδρομος παρά σα βινύλιο συλλογής; εγώ πάντως όχι. εγώ θυμάμαι το γκολ του Τάκη εκείνη τη νύχτα του πρωταθλήματος του 2004 — όχι επειδή κατέβηκε πάνω στις σανίδες, αλλά επειδή μετά από είκοσι λεπτά πέρασαν τρεις ώρες ψάχνοντας πού να βάλουν το αυτοκίνητο κάτω από το γήπεδο σα πρόβα στον κινηματογράφο. και τότε κανείς δεν έλεγε πως οι ντάβες κάνουν τον πολιτισμό — τότε όλοι ζητούσαμε μία νίκη για να μην βγούμε πάλι τριάντα άτομα μέσα στην πόλη ψάχνοντας parking σα πρωτομαστόπουλα! και τώρα λοιπόν εσείς αυτοί που τρέχετε κάθε Κυριακή σαν τρελοί γύρω από τον Λευκό Πύργο επειδή οι ίδιοι ντάβοι σας έχουν κάνει πάρκινγκ δεκαετιών ξαφνικά βρίσκεστε στην ίδια μεριά μαζί με εκείνους που επί τριάντα χρόνια είχαν ξεχάσει πως υπάρχει φανάρι τρεις δρόμους πιο κάτω; τι άλλαξε ρε συναγωνιστές μου; ότι τώρα κάποιος άλλος αποφάσισε πως υπάρχουν δυο ξύλα εκεί κάτω που πρέπει να σωθούν σα εθνικός θησαυρός; έχω δει κι εγώ χειρότερα στα δικά μου χρόνια — εκείνο τον Απρίλιο του ’99 όταν η ομάδα έπαιζε ισόπαλη σ' έναν αγώνα που έμενε ένα λεπτό και ο κόσμος είχε ξεμείνει από ψωμί σα τις μεγάλες κρίσεις· τότε όχι μόνο δεν κλάψαμε για ντάβες, αλλά ούτε καν τις κοιτάξαμε όταν γλίστρησε ο Σιδέρης στο λουράκι του πεταλωτού για να βγει το γκολ στις καθυστερήσεις. εκείνο ήταν πολιτισμός — όχι σα κάνουν τώρα λόγο αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πριν πέντε χρόνια είχαν βάλει τις ντάβες τους σα σκαλοπάτια πάνω στους οποίους μπήκαν αυτοί οι ξένοι για να ψωνίσουν εισιτήρια στις 5.50€ επειδή εκείνες τις Κυριακές οι δικοί μας είχαν φτάσει τρεις ώρες νωρίτερα μόνο και μόνο για να βρουν το γήπεδο ήδη υπερφορτωμένο σα αυτοκίνητο χωρίς βαλβίδες; εγώ λοιπόν δε μιλάω για πολιτισμό όταν κουβαλάω πάνω μου σα μουσαμά τις στιγμές εκείνες που η ομάδα κέρδιζε τίτλους δίπλα στις παλιά σαβούρα — μιλάω για επιβίωση. και η επιβίωση σήμερα περνάει από το γεγονός ότι αφήνουμε αυτές τις σανίδες εκεί όπου είχαν πάντα την τιμή τους: σα βάση των υποστηρικτών που πάνω τους στέκονται, όχι σα ιερό λειψανοθήκη μέσα σ' ένα μουσείο βινυλίου. ας χτίσουμε το metro εκεί δίπλα, ας μεταφέρουμε τους ντάβους εκεί που υπήρχε το παλιά ξενοδοχείο των επισκεπτών — ας γίνουν μια μικρή γωνιά μνήμης σα εκείνην που κρατάμε στις κονσόλες του σπιτιού μας για τους τίτλους του ’70. αλλά ας μην ξεχνάμε κι εμείς πως ο Άρης δεν υπήρξε ποτέ ομάδα σαν τις άλλες επειδή είχε μιαν ιστορία πάνω στις σανίδες — υπήρξε επειδή είχε ανθρώπους σαν εμάς που κάθε Κυριακή έκαναν τη διαδρομή από τον Πειραιά στη Θεσσαλονίκη πάνω στα λιγοστά λεφτά τους ώστε εκείνοι οι ίδιοι ντάβοι κάποτε να γίνουν μέρος μιας ιστορίας νίκης. η ομάδα μας χρειάζεται σήμερα όχι αρχαιολόγους, αλλά οπαδούς που ξέρουν πως το μέλλον γράφεται πάνω σε νέα γκολ, όχι πάνω σε σάπιες σανίδες που κάποτε έκαναν κράσπεδο επειδή έπρεπε να κρατήσουν το βάρος εκείνων που θέλανε νίκη. τέλος πάντως, θα δούμε

Με πήρε τώρα το πρωί ο αέρας από το Βασιλίσσης Όλγας και φτάνοντας εκεί είδα τον κόσμο να κάνει γύρους γύρω από το στάδιο σα μυρμήγκια πάνω σε ένα κομμάτι ζάχαρη που είχε πέσει — τρεις δρόμοι πιο πέρα, δίπλα στο φανάρι της Αγίας Σοφίας, υπήρχε μία θέση όπου έκανα parking πριν τρία χρόνια, αλλά τώρα έχουν βάλει μπάζα επειδή λέγανε πως εκεί ήταν έργο δημοσίου συμφέροντος. Και μην μου πεις ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα στέκονται εδώ και μιλούν για πολιτισμό δεν είχαν βάλει πριν δέκα χρόνια τις ντάβες τους σα σκαλιά πάνω στις οποίες ανέβαιναν αυτοί οι ξένοι όταν έκλεισαν τις πόρτες στις τρεις τριάντα επειδή είχαν βάλει εισιτήριο πέντε ευρώ — εκείνοι που σήμερα τραγουδάνε πως "η ψυχή του γηπέδου βρίσκεται στους ντάβους" ήταν εκείνοι που πριν πέντε χρόνια έκαναν λόγο για μία ομάδα που πρέπει να γίνει ξενοδοχείο αντί να γίνει πρωταθλήτρια. Οι ντάβες λοιπόν μπορούν να γίνουν ξύλο για τις σοφίτες των συνοικιών, αλλά πρώτα πρέπει να φτιάξουμε το metro εκεί δίπλα επειδή αλλιώς όλο αυτό το θέατρο γύρω από τις δύο σανίδες θα είναι το μόνο πράγμα που θα κρατάει ακόμη την ομάδα στέκεται πάνω από την πόλη σαν κάποιος που προσπαθεί να σηκώσει έναν ογκόλιθο με τα δάχτυλά του. Κι εγώ εδώ μέσα βλέπω πολλούς από σας να στέκεστε στα ίδια λάθη που έκανα εγώ πριν δέκα χρόνια όταν έκανα αγώνα τρία ωρών γύρω από τον Λευκό Πύργο επειδή είχα ξεχάσει πως υπάρχει φανάρι στην επόμενη γωνία — αυτή η ιστορία λοιπόν δεν αλλάζει επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως δύο ξύλα κάπου εκεί κάτω είναι πιο σημαντικά από τον κόσμο που ψάχνει δωμάτια πάνω από το γήπεδο επειδή η ομάδα δεν έχει ακόμη τις νίκες που της αρμόζουν. Τέλος πάντως, ο Άρης δε γίνεται πρωταθλητής κουβεντιάζοντας για ντάβες αλλά κουβεντιάζοντας για ένα σύστημα που οδηγεί τους φιλάθλους εκεί που πρέπει — μέσα στο γήπεδο — χωρίς να χρειάζεται να περάσει από τρεις στροφές στον δρόμο.

Ρε παιδιά, το ’χει δίκιο ο DikefalosTV εκεί πέρα — ας γίνει το metro δίπλα στο στάδιο επειδή αυτή η πόλη πνίγεται σιγά σιγά μέσα στις δικές της ιδιοτροπίες! Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια να περιμένω τρεις ώρες στο πάρκινγκ του Φλόγα για έναν αγώνα στον οποίο η ομάδα έκανε τόσο χάλι που τελικά χάσαμε με 4-0 — και μετά στο δρόμο για το σπίτι να βλέπω όλους αυτούς τους χώρους εκεί πάνω να είναι κλειστοί επειδή είχαν αποφασίσει πως εκείνες τις Κυριακές ο κόσμος έπρεπε να βρει άλλη θέση. Τότε λοιπόν κατάλαβα τι σημαίνει αυτή η πόλη: πως όσοι έχουν πάνω τους ένα φανάρι τρία δρόμους πιο κάτω ξεχνούν ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένε πως οι ντάβες πρέπει να σωθούν είχαν βάλει εκείνες τις σανίδες σα σκάλες για να ανέβουν οι ξένοι πάνω τους όταν έκλεισαν τις πόρτες στις τρεις τριάντα. Αλλά εγώ δε μιλάω για λήθη — μιλάω για πραγματικότητα. Αυτοί οι ντάβες μπορούν να μεταφερθούν εκεί όπου υπήρχε εκείνο το παλιό ξενοδοχείο δίπλα στο στάδιο, σα μια γωνιά μνήμης για όσους θέλουν ακόμα να θυμούνται τις ημέρες που ο κόσμος κατέβαινε μέχρι τον Λευκό Πύργο χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί; Επειδή εκείνο το ξενοδοχείο επίσης ήταν μέρος εκείνων των χρόνων όπου η ομάδα έκανε νίκες χωρίς να χρειάζεται να περνάει από τρεις στροφές σα αθώριο αυτοκίνητο. Τώρα όμως η εποχή αλλάζει — και εκείνοι που είχαν κλειδώσει όλες τις πόρτες επειδή ήθελαν τρία ευρώ εισιτήριο ξαφνικά βρίσκουν πως οι ντάβες έγιναν μουμιοποιημένα λείψανα ενός πολιτισμού που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά. Εγώ λοιπόν στέκομαι εδώ και λέω: ναι στο metro, ναι στη μεταφορά των ντάβων εκεί που υπήρχε εκείνος ο χώρος — όχι επειδή κάποιοι τρέμουν ότι χάθηκε κάτι σα βιτρίνα, αλλά επειδή έτσι γίνεται μια ομάδα πραγματικά δική μας: όταν οι υποστηρικτές μπαίνουν μέσα χωρίς να χρειάζεται να ψάχνουν parking σαν πρωτομαστόπουλα στις μεγάλες Κυριακές. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα, όχι δύο σανίδες που κάποτε έκαναν κράσπεδο επειδή εκεί κατέβαινε ο κόσμος με γερά πόδια και μεγάλα κουράγια. Κι εσείς εκεί που κλαιτε τώρα, ρώτησα μία φορά και εμένα τον εαυτό μου: τι άλλο είχε χαλάσει εκείνες τις εποχές εκτός από τις ντάβες; Την ίδια εκείνη χρονιά που κάποιοι θυμούνται τις νίκες του ’70, εγώ θυμάμαι τις αναβολές λόγω πλημμύρας — εκείνες τις ημέρες που κανείς δε μιλούσε για ντάβες επειδή η ομάδα αγωνιζόταν σα δόλωμα σε μια θάλασσα χωρίς νερό. Τώρα όμως όλα αυτά είναι ζητήματα μουσειακών εκθέσεων — ενώ η πραγματικότητα είναι μία: ο Άρης χρειάζεται νίκες, όχι σημάδια πάνω σε παλιά ξύλα.

Ρε παιδιά, τι βλέπω τώρα;; Οι ίδια αυτοί άνθρωποι που χρόνια ολάκερα έκαναν τους ντάβους parking επειδή δεν είχαν άλλη θέση στέκονται τώρα σα Σκύλλοι της Λάκκαινας επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως δύο σανίδες είναι θησαυρός;;; Ακούστε λοιπόν εμένα τον Αρησηνό: Εκείνες οι σανίδες είχαν γίνει κουφάρια χρόνια τώρα — όχι επειδή η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της πάνω τους, αλλά επειδή εκείνοι που τώρα μιλούν για πολιτισμό είχαν βάλει σα σκάλες αυτά τα ξύλα για να ανέβουν πάνω στους δικούς μας φίλους όταν τους έκλεισαν τις πόρτες στις τρεις τριάντα επειδή είχαν βάλει εισιτήριο 5€!!! Μαλακίες όλα αυτά!! Ναί στο metro δίπλα στο στάδιο — επειδή έτσι η ομάδα μπαίνει μέσα στο παιχνίδι της πόλης σα πρωταθλητής, όχι σα παραμικρό παιδί που ψάχνει parking τριάντα ευρώ!! Οι ντάβες; Ας γίνουν μία γωνιά μνήμης εκεί που υπήρχε παλιά εκείνο το ξενοδοχείο — σα δικό μας σημάδι πως κάποτε κι εμείς ήμασταν εκείνοι που έκαναν νίκες χωρίς να σέρνονται τριγύρω σα κουτάβια!!! Και μην μου πείτε πως χάνουμε την ψυχή του γηπέδου όταν εδώ και δέκα χρόνια η πόλη πνίγεται σιγά σιγά επειδή κανείς δε βρίσκει πουθενά αλλού να σταθμεύσει!! Αυτοί που τραγουδάνε "Άρης μπρος!" δεν τραγουδάνε επειδή κάθονται πάνω στις σανίδες — τραγουδάνε επειδή θέλουν νίκες μέσα στο γήπεδο, όχι ιδιότητες πάνω στις σκάμνες!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους — ας βγει αυτό το metro, ας μεταφερθούν εκείνες οι σανίδες εκεί που πρέπει, ας γίνουμε πρωταθλητές επειδή οι φίλοι μας μπαίνουν μέσα χωρίς τρίτο γύρο στο δρόμο!! 🔴💪🚇🔥