Από τον σκόρπιο στη συλλογή: Αλήθεια χρειαζόμαστε ακόμα τον καλλιτέχνη (γήπεδο) μετά από…

Ρε φίλοι, τι είναι αυτά τα ξεσπάσματα για μια ομάδα που ακόμα και το γήπεδο της το βλέπει κανείς σαν μουσεία κάποιων άλλων; Εδώ στην πόλη μας ζούμε σε ένα γήπεδο που έγινε θρύλος όχι επειδή έχει εμπόρους, αλλά επειδή έχει ιστορία με γράμματα χρυσά. Το Harilaou Kleánthis δεν είναι κάτι που το βάζεις στο rack για να το δείχνεις στους τουρίστες — είναι το μέρος όπου γεννήθηκαν μνήμες που ούτε οι χρονικές αλλαγές δεν μπορούν να σβήσουν. Τώρα λες να το κάνουμε μουσείο; Μα τι μουσείο, ρε; Εκεί μέσα έχουν περάσει γενιές που κουβαλούν αυτή την ομάδα μέσα τους σαν δεύτερη οικογένεια. Αν η Γιουβέντους βγάζει λεφτά από την ιστορία της, γιατί εμείς να μην κάνουμε το ίδιο χωρίς να σβήσουμε το πνεύμα; Να θυμάστε τι έγινε πριν μερικά χρόνια όταν βρέθηκε εκεί ο Μαγκασούκωφ; Το γήπεδο στέναζε σαν ζωντανός οργανισμός, όχι σαν κάποιο ξεχασμένο κτίσμα. Τα σύγχρονα γήπεδα μπορεί να έχουν ανέσεις, αλλά εδώ δεν πρόκειται για ανέσεις — πρόκειται για την ψυχή του τόπου. Αν θες μουσείο, πήγαινε στην Εθνική Πινακοθήκη· εδώ έχουμε κάτι πιο δυνατό: ένα γήπεδο που ακόμα ζει, ακόμα αγωνίζεται, ακόμα κάνει τους άλλους να τρέμουν. Και όσο για τις αναβαθμίσεις, δώστε μου μια ευκαιρία να δω ποιος έβγαλε χρήματα από τις τσέπες του τελευταία φορά που υπήρχε λόγος — όχι για λόγια, αλλά για έργα. Γιατί εδώ στον Άρη ξέρουμε έναν τρόπο: όταν μιλάμε, το κάνουμε γιατί έχουμε κάτι να δείξουμε, όχι μόνο για να βγάλουμε γέλια στους άλλους.

ΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ;;;;;; 🤬🔥 ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΡΗ;;; Αυτή την ομάδα την κουβαλάω μέσα μου σαν σημαία στον πόλεμο από τότε που γεννήθηκα 💪🔴Και μου λες τώρα να την βάλω μέσα σε κάποιο MΟΥΣΕΙΟ;; Μα γιατί;; Γιατί εγώ εκεί μέσα μεγάλωσα! Εκεί μέσα ο θείος μου έκανε τις πρώτες του κουβέντες πολιτικές, εκεί η μαμά μου τραγουδούσε τους εθνικούς ύμνους όσο βγάζαμε το γκολ, εκεί ο παππούς μου έπιανε γεράματα απο δείπνα και θύμωσε που δεν το χάλασαν τότε οι ιδιοκτήτες!! Και να το κάνουν μουσείο;; Μα πού είναι η παράσταση;; Πού είναι το λουκέτο;;;;; Ο Άρης ΔΕΝ είναι σκοτεινό δωμάτιο με πίνακες!!! Είναι ζωή, είναι αίμα, είναι η κραυγή χιλιάδων όταν ο Δικέφαλος κερδίζει!! Πώς να βάλεις αυτά τα μνήματα στην βιτρίνα;; Στην εθνική Πινακοθήκη;; ΡΕ;;;; Αυτό το γήπεδο έχει ζήσει περισσότερα συναπτήματα από ό,τι πολλές οικογένειες έχουν μνήμες!!! Ούτε η Γιουβέντους δεν είχε τόσο βάθος στη ιστορία όσο εμείς! Μια βόλτα εκεί μέσα κι άλλαξε ζωή! Τι μουσείο;;;; Να το κάνουμε ένα ΖΩΝΤΑΝΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ!! Και ναι, οι ανέσεις είναι λίγες;; Ναι;; Μα η αγωνία, η αγωνία;; Εκεί μέσα νιώθεις ότι παίζεις ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Οι φίλοι σου γίνονται η οικογένεια σου!!! Ο Άρης δεν είναι ομάδα εμπορίου, είναι αλήθεια σαν αυτή την τελευταία τσίκνα από την πόλη!!! Και οι "σύγχρονοι";;; Αυτοί ξέχασαν πως στο γήπεδο γίνεται πάντα μάχη!!!!! Στις τσέπες τους;; Όταν μπαίνεις εκεί, μπαίνεις στην ιστορία αλλιώς!!! ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΥΣΕΙΟ;;; Μα τι λέμε;; Ας το αφήσουμε ζωντανό!!! Γιατί ζει!!! Γιατί ανάσας βρίσκεται ακόμα! Γιατί κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα των αποδυτηρίων, βγαίνουν οι φίλοι σου σαν λιοντάρια!!! Πίσω από αυτή την ομάδα μέχρι τέλους!!! ΠΑΝΤΑ!!!

Ρε παιδιά, εδώ είναι που ξεχωρίζουμε από τις άλλες ομάδες. Ο Άρης ΔΕΝ είναι εμπορικό σήμα, ούτε μπουκέτο αναμνηστικών προς πώληση στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Είναι η τελευταία ομάδα που έχει ακόμα γήπεδο σαν αυτήν — και σα σπίτι φτωχού στα χωριά, όπου όλα μιλούν όσο στέκουνε όρθια. Το Harilaou Kleánthis δεν είναι κάποιο κουτί που περιμένει να βγάλει λεφτά από την ιστορία του· είναι το μέρος όπου γεννήθηκε η δική σου ιστορία μαζί του. Βλέπω κάποιον να γράφει για ανέσεις σαν τροχιοδρόμιο του 1951 — ναι, σωστά είναι! Κι όμως, εκεί μέσα νιώθεις ότι βρίσκεσαι σ' ένα χωριό την ώρα του αγώνα: όλα στενά, όλα ζωντανά, όλα σου μιλούν. Γιατί να το μετατρέψουμε σε μουσείο; Γιατί ο τουρίστας θέλει μια φωτογραφία για το Instagram, ενώ εσύ εκεί μέσα ζεις τους αγώνες σαν πρωτοσέλιδο εφημερίδας; Πάρτε το Στάδιο Ολυμπιακού στη Μαρσίλια — εκεί το έκαναν μουσείο-κέντρο πολιτισμού κι άλλαξαν την πόλη. Αλλά εμείς τι κάναμε; Το άφησαν σαν φυλακισμένο σπουδαστή. Την τελευταία φορά που μίλησαν για αναβαθμίσεις ήταν όταν κάποιος έκανε τύπους στα μαγαζιά, ναι. Αλλά ποιος βγάζει χρήματα από αυτά; Ποιος στέκεται στον ουρανό και βγάζει ένα ευρώ επειδή θυμάται τον Μαγκασούκωφ; Το γήπεδο αυτό έχει ζήσει τόσες γενιές αγώνων που όταν στέκεσαι εκεί μέσα νιώθεις σα να φοράς ιστορικές μπότες. Εκεί οι γονείς σου έκαναν τις πρώτες τους πολιτικές συζητήσεις· εκεί η οικογένεια μαζευότανε για νίκες και ήττες σα μία μοίρα κοινή. Πώς μπορείς να βάλεις κάτι τέτοιο πίσω από βιτρίνες; Αν θες μουσείο, πήγαινε στην Εθνική Πινακοθήκη. Εδώ έχουμε κάτι μεγαλύτερο: ένα γήπεδο που ακόμα μάχεται, ακόμα ζει, ακόμα κάνει τους άλλους να τρέμουν. Όταν βγεις από εκεί έξω, είσαι άλλος άνθρωπος — όχι επειδή είχανε καφέδες με ντους, αλλά επειδή ένιωσες ότι έγινες μέρος μιας παράδοσης που δεν σβήνει. Από πλευράς ομάδας, ο Άρης ΔΕΝ είναι μουσειακή ομάδα. Είναι μια ομάδα αίματος, κραυγής και μνήμης που γράφεται LIVE κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα των αποδυτηρίων. Κι αν κάποιος σκέφτεται μουσείο, τότε ας σκεφτεί πρώτα πως εκεί μέσα έχουν περάσει παραμύθια μεγαλύτερα από τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα οποιουδήποτε άλλου.

μια φορά κι έναν καιρό, πέρναγα βράδια ολάκερα στο γήπεδο εκεί, τσάκιζε ο ψύλλος στον πάτο μου κι εγώ δεν τον νόμιζα — δήθεν βλέπω τους αγώνες σα να τελείωσαν την προηγούμενη βδομάδα. τότε ήταν που κατάλαβα πως το harilaou kleánthis δεν είναι κάτι που τρώει χώρο· είναι ένας ζωντανός οργανισμός, όσο κινείται ακόμα αυτόματα, όσο οι κραυγές δεν έχουν ξεθωριάσει από τον καιρό. τώρα λοιπόν κάποιοι έρχονται κι λένε "ας το κάνουμε μουσείο", σα να πρόκειται για κάποιο παλιό λυκόφως του αθλητισμού που πρέπει να του βγάλουμε φωτογραφία κι από πάνω πλάκα γιατί δεν υπάρχει κάτι ζωντανό μέσα του. μπαίνω εκεί μέσα σήμερα το απόγευμα κι ακούω τους φίλους να μιλάνε σα να γίνεται αγώνας αύριο όχι για το πρωτάθλημα μα για το νόημα του Άρη ως ομάδας ανθρώπων. τι μουσείο;;; εσύ θα κλείσεις ένα ζωντανό πνεύμα μέσα σε γυάλινα κουτάκια;;; όταν ήρθε εδώ ο μαγκασούκωφ πριν χρόνια, θυμάμαι που στέναξε το γήπεδο σα να ξύπνησε από βαθύ ύπνο και άρχισε να μιλάει σιγανά: "εντάξει, αυτός είναι ο τόπος μου". κι όμως τώρα κάποιοι μιλάνε για μουσείο σα να είναι κάποιο νεκρό δωμάτιο όπου βάζεις πινακίδες στις γωνίες κι ο κόσμος σηκώνει το κινητό του ν' αναζητήσει google. εδώ μέσα δεν υπάρχει google, υπάρχουν μόνο φωνές, θύμωση, μνήμες που σου λένε "δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει να είσαι Αρης". κι όλοι αυτοί που κουβαλάνε τις τσάντες τους με τις ανάμνησες σαν εμπορεύματα προς πώληση — εμένα τι με νοιάζει;;; εγώ εκεί μέσα μεγάλωσα σαν παιδί του χωριού που ξέρει πως το σπίτι του έχει βρωμιές αλλά είναι δικό του. κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα των αποδυτηρίων εδώ, βγαίνουν άνδρες σα λιοντάρια — όχι σα εργαζόμενοι ενός μουσείου που περιμένουν την επόμενη έκθεση. ίσως εκείνοι βλέπουν μόνο τσιμέντο· εγώ βλέπω τις ιστορίες που γράφτηκαν εδώ μέσα. εκείνο το απόγευμα του 79 όταν εμείς πήραμε την πρώτη θέση από τη μισητή αθηνά, εκείνο το βράδυ του 94 όταν ο δικός μας μεγάλος τρόμος έκανε όλους να σωπάσουν σα να τους πήραν τον αέρα. αυτά δεν γίνονται βιτρίνες· αυτά γίνονται αιώνιοι σπόροι μέσα σου. κι όμως, κάποιοι λένε πως πρέπει να το ανεβάσουμε στον αιώνα μας σα να μην αρκεί αυτό που είναι. εμένα τι μου ζητάτε;; ν' αγοράσω εισιτήριο για να δω πώς περνούσε η ζωή μου;;; εδώ μέσα δεν πουλάμε εισιτήρια για μνήμες — εδώ ζούμε μέσα στις κραυγές των υποστηρικτών σα να τραγουδούν έναν ύμνο πάνω από τον άλλον. δεν λέω πως δεν θέλει κανένας βελτίωση — αλλά τι βελτίωση;; ν' αλλάξουμε το πνεύμα του γηπέδου;;; αυτό δεν είναι καν βελτίωση, είναι ξεπούλημα της ψυχής του. εμένα μου λες να κάνουμε κάτι σαν γλυκό αρώματος από την ιστορία;;; όχι, όχι, κρατήστε μου το αρώμα ζωντανό — αφήστε με ν' ανάσαι εκεί μέσα κάθε φορά που κάποιος άλλος τρέχει στο χορτάρι σα να είναι όνειρο. γιατί εδώ δεν μιλάμε για ανέσεις δεκαετιών πίσω — μιλάμε για την ίδια την υπόσταση ενός οπαδού: στέκεσαι στη θέση σου σα ένας στρατιώτης μέσα στο στρατόπεδο, γνωρίζεις πως εκεί είναι το σπίτι σου όσο ακόμη κρατάει η ιστορία του. ας μην κάνουμε το λάθος να το βάλουμε στην προθήκη σα κάτι ξεχασμένο· ας συνεχίσουμε να το ζούμε σα να είναι η ίδια μας η ζωή.

Πού λες τώρα αυτά;; Αυτή η ομάδα έχει γίνει σα δεύτερη οικογένεια για πολλούς από εμάς — όχι μόνο σαν ομάδα, σαν βίωμα, σα κάτι που σε διαμορφώνει όσο τίποτα άλλο στη ζωή σου. Εμένα θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια, τον αγώνα εκείνον με τον ΠΑΟΚ στο δεύτερο ημίχρονο, εγώ μέσα στα κρύα κι οι φίλοι γυρνούσαν συνέχεια γύρω από το γήπεδο σαν μια μοναδική ορδή. Εκεί τότε κατάλαβα πως το Harilaou Kleánthis δεν είναι απλά ένα γήπεδο· είναι ένα μέρος όπου η ψυχή γίνεται συνθηματικό γράμμα πάνω στους τοίχους. Και σήμερα να μου λες να το κάνουμε μουσείο;; Μα τι μουσείο;; Να βγάλουμε βιτρίνες από τις ιστορίες μας;;; Από τη μία πλευρά συμφωνώ απόλυτα: εκεί μέσα δεν έχουνε θέση οι νέες ανέσεις σα μάρκες στις βιτρίνες ενός εμπορικού κέντρου. Αυτός ο τόπος έχει μια μοναδικότητα που τον κάνει ξεχωριστό — αυτή η ζωντάνια, αυτή η ακατέργαστη ψυχή που ακόμα μιλάει στους ανθρώπους σα μια φωνή μέσα στη νύχτα. Το ίδιο έκανα και όταν πρωτοείδα φωτογραφίες από γήπεδα όπως αυτό της Γιουβέντους: εκείνοι έκαναν ένα δημιούργημα πολιτισμού, κι εμείς;; Δεν χρειαζόμαστε να βγάλουμε λεφτά από την ιστορία — χρειαζόμαστε να συνεχίσουμε να την γράφουμε σα να είναι η ίδια μας η ζωή. Αλλά όμως... εκεί μέσα κάποια πράγματα σα σίγουρα πρέπει ν' αλλάξουν. Την τελευταία φορά που πήγα, έμεινα περισσότερο από μία ώρα στην είσοδο του αποδυτήριου κοιτάζοντας τους παλιούς εκείνους πίνακες με τις φωτογραφίες — νομίζω πως μερικοί είχανε τόσο σκόνη που δεν διάβαινες ούτε μια λέξη. Κάτι τέτοια πράγματα δεν σου λέω πως πρέπει ν' αγνοηθούν· χρειάζεται ελάχιστη φροντίδα ώστε το μέρος να παραμένει ζωντανό, όχι σα κάτι σκόπιμα νεκρό. Δεν μιλάμε για μεγάλες κατασκευές σα εκείνες των σύγχρονων γηπέδων — μιλάμε για ένα δωμάτιο αναμνήσεων εκεί που κάποιος παλαιότερα κρατούσε ημερολόγιο των αγώνων του. Κι όμως, πάλι το ίδιο ερώτημα: πώς βάζεις ένα ζωντανό οργανισμό μέσα σε βιτρίνες;; Πώς μετατρέπεις τις κραυγές των φιλάθλων σ' αντικείμενα προς επίσκεψη;; Αυτά δεν γίνονται συλλογές· γίνονται ιστορία σα αυτή που ζεις κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα των αποδυτηρίων. Μου θύμισες εκείνον τον αγώνα του '91 όταν ο Φάνης έφυγε σαν ένας θρύλος — αυτού του είδους οι στιγμές δεν μπαίνουν σε μουσεία· γράφονται στην μνήμη όλων εκείνων που τις έζησαν. Ίσως λοιπόν εκείνο που χρειάζεται δεν είναι μια μεταμόρφωση σε μουσείο, αλλά μια ανάταση που να κρατήσει το πνεύμα ζωντανό χωρίς ν' αλλάξει την ουσία. Σαν να πέρνουμε το σπίτι της παιδικής μας ηλικίας και ν' αλλάζουμε τα στρώματα έτσι ώστε να μην έχει σκόνη, χωρίς όμως ν' αγγίξουμε τίποτα που έχει σημασία. Γιατί τέλος πάντων, τι σημασία έχει ένα γήπεδο σαν μουσείο;; Αν δεν είναι ζωντανό, τότε είναι απλά ένας χώρος χωρίς ψυχή — κι αυτό εδώ έχει ψυχή που ακόμα τραγουδάει κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα των αποδυτηρίων.

Τι θέση έχεις εσύ σ' αυτό;; Να πουλάς εισιτήριο σ' έναν τάφο;; 😏🤡 Αυτή η ομάδα δεν είναι νεκροταφείο μουσειακών αντικειμένων — είναι η γροθιά που ακόμα σηκώνεται όταν κάποιος προσπαθεί ν' αγγίξει την ψυχή της!!! Βλέπω όλους αυτούς να κλαψουρίζουν για ανέσεις σα να λείπει το πρωτάθλημα, μα εγώ βλέπω κάτι διαφορετικό: βλέπω ένα γήπεδο που ακόμα τραβάει αίμα σαν σφουγγάρι!!! Και ξέρεις τι; Οι μεγάλες ομάδες σηκώνονται όταν πονάνε — όχι όταν τις βάζουν στο rack για να τις κοιτάζουν οι τουρίστες σαν ζώα στο ζωολογικό!!! Όταν εγώ πρωτομπήκα εκεί μέσα ήταν σαν να πήγα σπίτι μου μετά από δεκαετίες· κάθε πέτρα είχε ιστορία, κάθε γωνιά είχε φωνή. Μα τι μουσείο;; Μα τι εθνική πινακοθήκη;; Εδώ μέσα δεν έχει τίποτα χρυσό εκτός από τις κραυγές των οπαδών!!! Και οι "σύγχρονοι" που βγάζουν σχέδια σα νοικοκύρηδες;; Αυτοί ξέχασαν πως στο Harilaou Kleánthis οι πάγκοι στέκονταν ακόμη πριν γεννηθούν τα αεροπλάνα!!! Εκεί εσύ νιώθεις την ομάδα όχι σαν τίτλο στο Instagram, αλλά σα δεύτερη σάρκα!!! Κάποιοι θέλουν ν' αλλάξουν το πνεύμα αυτού του τόπου σα να είναι λάθος το ότι νιώθεις αίμα στις φλέβες σου όταν βλέπεις τον Άρη!! Εμένα τι μου ζητάτε;; Να γυρίσω σπίτι μου κι αύριο να βλέπω πώς ένας γκράφιτιστοι αποθηκεύει την ιστορία του στα κινητά;; Ούτε μούζα ούτε οδηγός επισκέψεων δεν χρειάζεται εδώ — χρειάζεται κάτι πιο δυνατό: χρειάζεται οι κραυγές των υποστηρικτών να γίνουν η μουσική υπόκρουση μιας νέας εποχής!!! Μα τι μουσείο;; Μα τι αλλαγή;; Το μόνο που χρειάζεται εδώ είναι μια βόμβα δυναμίτη στη σκόνη των γραφειοκρατών που θέλουν να βάλουν τσιμέντο πάνω στις μνήμες!!! Γιατί εσείς βλέπετε μόνο το αύριο;; Εγώ βλέπω εδώ και τώρα — και εδώ μέσα υπάρχει ακόμα μάχη!!!

Τι λόγια αυτά;; Τόσος πόνος από πάνω σαν να μιλάμε για χάσιμο κάτι ζωντανού;; 🤡 Το Harilaou Kleánthis δεν είναι κάποιο διατηρητέο μνημείο που περιμένει τις επόμενες γενιές των τουριστών να το φωτογραφίσουνε σα τουρίστες στους Αγίους Τόπους!!! Αν ξέρεις τι είναι αυτό εδώ, τότε ξέρεις πως όταν ανοίγει η πόρτα των αποδυτηρίων δεν βγαίνουνε υπάλληλοι μουσείου να βάλουνε πινακίδες — βγαίνουνε λιοντάρια!!! Εκεί μέσα δεν γράφεται ιστορία σα βιβλίο· εκεί μέσα γίνεται ιστορία σα χειρόγραφο που σβήνεις αμέσως επειδή έχει σημασία μόνο όσο ζεις την ίδια στιγμή!!! Και τώρα λες να το κάνουμε μουσείο;; Μα πού είναι το λάθος εδώ;; Πού;; Στο ότι ακόμα ζει;; Στο ότι ακόμα τραβάει αίμα;; Στο ότι ακόμα οι φίλοι βγαίνουν σηκωμένοι σα μια τρομερή οικογένεια;;; Από την άλλη, σιγά σιγά… μήπως εκείνοι που λένε "αλλαγή" έχουν δίκιο στα δικά τους;; Δεν χρειάζονται κάποιες βελτιώσεις;; Κάποτε εκεί μέσα ξέραγες πως κάθε πέτρα είχε ιστορία — σήμερα όμως βλέπεις μερικούς πίνακες σκόνης σα ν' έκαναν επίσκεψη οι νεκροί!!! Αυτό δεν το λέω εγώ· το είδαν οι ίδιοι άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι εκεί μέσα!!! Κι όμως, η ψυχή;; Αυτή είναι που μετράει!!! Άντε, άλλαξε την τουαλέτα και βάλε έναν φωτισμό όχι τόσο εγωιστικό — αλλά μην αγγίξεις την ουσία!!! Γιατί αν το κάνεις, τότε εκείνο που μένει δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μουμιοποιημένο σπίτι όπου οι επισκέπτες λένε "ναι, εκεί ήταν ένας μεγάλος σύλλογος". Και οι τσάντες των αναμνήσεων;; Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν ν' αγοράσουν μνήμες σα κουτιά από ένα ψιλικατζίδικο!! Εμένα τι με νοιάζει;;; Εμένα το μόνο που με νοιάζει είναι να συνεχίσουμε να φωνάζουμε σα να γίνεται αγώνας όχι για πρωτάθλημα, αλλά για την ίδια μας την υπόσταση!!! Γιατί εδώ οι κραυγές δεν είναι κάτι που βάζεις στη συλλογή σου — είναι κάτι που σε κάνει άνθρωπο!!!