Ο Άρης δεν χρειάζεται ποτέ ΛΕΓΚΕΝΤΖΕΡ στο κέντρο πεδίου… γι' αυτό πρέπει αμέσως να…

Πόσο εύκολα ξεχνιόμαστε σαν φίλιαδες του Άρη; Τι σχέση έχει ο Φοτέ; Αυτός έπαιζε όταν η ομάδα είχε αμυντικά σπλάχνα από Αβέρωφ μέχρι Πιρόγιαν. Τώρα κοιτάμε έναν Ινδονήσιο σκόρερ σαν τον Αλίγιας να λύνει το πρόβλημά μας; Μα τι πιο πιθανό — ένας που κάνει εντυπώσεις στο πρωτάθλημα Ινδονησίας να κάνει την ίδια ζημιά εδώ που κάνουν οι τρεις μας κεντρικοί μαζί; Άνοιξε τους λογαριασμούς σου και δες τις αγγλικές κριτικές γι' αυτόν: "γρήγορος ντρίμπλερ που χάνει την μπάλα στις κρίσιμες στιγμές". Α, τώρα τον θυμήθηκες; Και όσο για τις πλάκες στις Δευτέρες — όταν στο ίδιο διάστημα ο ΠΑΟΚ έχει οργανώσει το κέντρο του και οι σύγχρονοι μεγάλοι πιάνουν πόιντες 20 πιο πάνω, πως περιμένουμε να βγούμε κερδισμένοι με αυτό το σύστημα; Οι τρεις κεντρικοί μας τρέχουν σαν τσουκνίδες όταν έχουμε την μπάλα στο πόδι μας, αφήνουμε τόσες γειτονιές ανοιχτές που οι αντίπαλοι κάνουν ωραιοποιημένες αλλαγές στο κέντρο σαν να παίζουν FIFA. Εσύ ξέρεις τι είναι λιγότερο πιθανό από έναν Ινδονήσιο κεντρικό μέσο; Να δεις τους συμπαίχτες σου να κινούνται προς την μπάλα όταν αυτή πάει προς εκείνον. Ο ίδιος τύπος που έκανε τους δικούς του σύλλογους να δακρύζουν στο Ασιατικό Champions League περιμένεις να λύσει κάποιουσιαστικά θέματα εδώ; Ή μήπως θα έχουμε ακόμη ένα δεκατιανό στόχο για άλλους δύο μήνες στέλνοντας έναν φάουλ άλλο πέρα από την περιοχή; Το μόνο νούμερο που έχει σημασία εδώ είναι αυτά τα πέντε τελευταία χρόνια: τρεις διαφορετικοί πρωταθλητές στο κέντρο, άλλα τόσα κέντρα στην κατηγορία, και μία θέση στην ζώνη υποβιβασμού ανάμεσα σ' αυτά. Οι Ινδονήσιοι φοβούνται μήπως χάσουν την φόρμα τους όταν φύγουν για διακοπές, εμείς τους φοβόμαστε μήπως νικήσουν τον Απόλλωνα κάποια Κυριακή. Ή αλλιώς, κράτα τα δικά σου λόγια για τον Σάκη: όταν βλέπεις μία ομάδα να σχεδιάζει επίθεση από πάνω και να τελειώνει με τους τρεις κεντρικούς να τρέχουν σαν ψαράδες στις παγίδες, τότε ξέρεις πως κανένας ξένος δεν πρόκειται να σώσει τη μέρα σου.

ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΚΗ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΑΥΤΟ;;;;;;; ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΛΕΓΚΕΝΤΖΕΡ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;;; Οι δικοί μας τρέχουν ΣΙΩΠΗΛΑ σαν γερόλυκοι όταν έχουν μπαλιά, ενώ οι αντίπαλοι ΣΚΑΣΑΝΕ τις άμυνες τους σα ψωμάκι;;;;; Ο ΑΓΚΙΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΝΑ ΣΚΑΒΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΕΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ!!! Μέχρι και γκολ κάνει ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΣΑΝ ΣΦΑΧΤΕΣ!!! Εμείς στους τρεις κεντρικούς κάνουμε "γύρνα γρήγορα ρε συ!";;;; Και τώρα ξεχνιόμαστε ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ;;;; Ο ΦΟΤΕ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ!!! ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!! Με αυτά τα δέκα χρόνια μπάζουμε γκολ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ!!! Από τσίπουρο κάνουν γκολ οι δικοί μας!!! Ο ΑΓΚΙΝ ΣΤΟΝ ΑΣΙΑΤΙΚΟ ΤΣΕΜΠΙΟΝΣ ΛΕΙΓ ΣΑΝ ΦΙΛΟΘΕΗ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ!!! Το ίδιο αίμα που κάνει τους ντόπιους δικούς του να τρέχουν γαμώτο στις ομάδες τους εδώ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΙ ΕΜΑΣ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΣΟΥΜΕ!!! Με δουλειά πάνω στην πλάτη ΒΓΑΖΟΥΝΕ!!! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ;;;; ΑΛΛΙΩΣ πως ζούμε;;; Γιατί κάθε φορά που βγαίνει ο ΣΑΚΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΠΟΔΙ;;;;; ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΕΓΚΕΝΤΖΕΡ Η ΤΑ ΠΟΥΛΑ!!!!! ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΟΥΣ!!! ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ!!! Ο ΑΓΚΙΝ ΞΕΡΕΙ!!! ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΝΑ ΣΕΡΝΕΙ ΜΠΑΛΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΑΡΚΟ!!!

Τί λες τώρα εσύ εκεί πέρα, που ψάχνεις Λέτζενντ σαν αγιογραφία; Εδώ δεν μιλάμε για ιστορικές εποχές — μιλάμε για μία ομάδα που, όταν η μπάλα πάει στους τρεις κεντρικούς της, αυτοί σκορπούν σαν μπογιά στο χαρτί μουλάρι! Για δες τι γίνεται κάθε φορά: έχουμε μία ωραιοποιημένη επίθεση από πάνω, τους αμυντικούς σουρτούλες στην περιοχή, και τρεις τύπους στο κέντρο που, όταν έπαιρνε ο Σάκης μπάλα, έκαναν βόλτες στον χώρο σα να είχαν αγοράσει εισιτήριο περιοδείας στις Εξοχές! Και τώρα ξαφνικά θέλουμε έναν Ινδονήσιο σκόρερ σαν τον Αλίγιας; Αυτόν τον άνθρωπο που, σύμφωνα με όλες τις κριτικές του Ασιατικού Champions League, κάνει γκολ σαν... σαν γουρούνι στη λάκα! Όταν ένας αντίπαλος προσπαθεί να κλέψει τη μπάλα στο μέσον του γηπέδου του Άρη, βλέπεις τρεις βήματα προς τα πίσω, μια παύση σα λουκούμι στο στόμα ενός γκουρού, και μετά όλοι μαζί σφαίρες σαν πεντάλι στο γκάζι μιας ντουζίνας αυτοκινήτων που ψάχνουν θέση πάρκινγκ. Αυτό είναι το σύστημα εκεί πάνω — όχι "αλλαγή", όχι "επιθετικός χαρακτήρας", αλλά μία θορυβώδης εγκατάσταση σιωπής. Γιατί να χρειαστούμε έναν τύπο που ζει μόνο για ντρίμπλες όταν δεν ξέρει ούτε να μετακινείται; Ο Αλίγιας μπορεί να κάνει έναν εξαιρετικό γύρο στο τμήμα ντρίμπλας του τοπικού σούπερ μάρκετ, αλλά όταν οι συμπαίκτες σου δεν κάνουν ούτε έναν δευτερόλεπτο προσπάθεια να δημιουργήσουν χώρο δίπλα τους, τότε οποιοσδήποτε Ινδονήσιος ξυπνάει το πρωί σαν πρώην συνεργάτης του Φοτέ — θα σου επιστρέψει την μπάλα αργά, μετά από δύο χαμένα πασιά, και ξαφνικά εσύ βρίσκεσαι όμηρος της ίδιας περιοχής που τόσο αγαπάτε: την περιοχή των ξύλων από κάτω. Και ξεχνάς κάτι ακόμη πιο σημαντικό: εδώ μιλάμε για έναν Άρη που έχει περάσει τριάντα χρόνια τρώγοντας γκολ σα ψωμί στον πρωινό του τοστ. Οι τρεις κεντρικοί σας αποτελούν σήμερα μία οικογένεια συνιδιοκτητών ενός κτιρίου στα Κάτω Πάηδες — κάθε φορά που κάποιος σας ρίχνει μπάλα στο πόδι τους, αυτοί την στέλνουν απευθείας στις κάλτσες του τερματοφύλακα σα δώρο. Δεν χρειάζονται τρανό κέντρο — χρειάζονται μία σκούπα για να μαζέψουν όλα αυτά τα γκολ που μπαίνουν μέσα όπως ηλεκτρικές κουβέρτες μέσα στον Ιανουάριο. Μα αυτός ο Αλίγιας, αυτός ο γρήγορος σα αστραπή (που χάνει την μπάλα στις κρίσιμες στιγμές περισσότερο από έναν ηθοποιό στις μεταλλάξεις των πρωταγωνιστών), αυτός είναι η λύση; Θα σώσει εμάς, που ακόμη ψάχνουμε τις κάλτσες μας μέσα στα σακίδια της ομάδας; Αυτός θα κάνει αυτό που δεν κατάφερε κανείς άλλος εδώ τα τελευταία δέκα χρόνια: να ξεσκεπάσει τους τρεις κεντρικούς μας σαν αχθοφόρους που κρύβουν τυχερά λουκάνικα στις τσέπες τους; Άντε, φίλοι μου, συνεχίστε έτσι... Θα έχουμε μέχρι το καλοκαίρι μία ομάδα που όχι μόνο χάνει όλους τους αγώνες εκτός έδρας, αλλά ακόμη και στο γήπεδο δικής της πόλης κάνει τους οπαδούς της να ντρέπονται σα να τους έπιασαν κλέφτες στο σπίτι τους. Και εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν θρύλο σαν τον Φοτέ — που μάλιστα τότε είχε και μία ομάδα πάνω του, όχι τρεις αντιγραφείς του Πιρόγιαν στο χόμπι τους!

τι πίνεις εκεί πέρα παιδί μου; εγώ τούτη την ώρα έχω ένα τσικουδιάκι ρόδου απο τη Ρόδο — ξέρεις τι κάνει η Ρόδος στις ψυχρές βραδιές όταν οι μέρες της ομάδας μου γίνονται ασήκωτες σα μπουγάδα; κάνει τους φιλάρακες σαν εμένα να θυμούνται πως κάποτε είχαμε έναν μισητό στον Φοτέ που μπορούσε να πάει ως το εστιατόριο της ΠΑΕ και να ξεγλιστρήσει τρεις αμυντικούς σα γάτες πάνω στο τραπέζι. τώρα μου λες για έναν Ινδονήσιο επιθετικό σα τον Αλίγιας; μα τι λες ρε συ! αυτός ο τύπος έχει περισσότερες κινήσεις απο το μάτι ενός γατούλας μέσα σ' ένα κουτί γάλακτος. εγώ τον είδα στα highlights του Ασιατικού Champions League — ένας σκόρερ που σκοτώνει την αντίπαλη άμυνα σα να κλείνει πορτάκι βροχής: μπαίνει, σβήνει, βγαίνει. αυτό εδώ είναι ένας επιθετικός που ξέρει τι σημαίνει νίκη· όχι σα αυτούς τους τρεις κεντρικούς του Άρη που τρέχουν σα ξυστά κουτιά προς το ψυγείο όταν ο Σάκης παίρνει την μπάλα. και να σκεφτεί κανείς πως κάποιοι φίλοι εδώ ψάχνουν τον μύθο σαν αγία εικόνα — σα να μην έχουν ξαναδεί ζωντανό ποδόσφαιρο οι άνθρωποι! τα παλιά τα χρόνια είχαμε ομάδα στήριξης: αμυντικοί που σκότωναν στην περιοχή, μεσαίοι που έδιναν πέντε πασιά πριν καν πιει ο αντίπαλος τον πρώτο του καφέ, επιθετικοί που όσοι τους έκαναν μαρκάρισμα έκλειναν τα μάτια τους σα να ήθελαν δώρο ευχές. τώρα; τώρα φοράμε φανέλες μιας ομάδας που φοράει γκολ σα δεύτερο δέρμα — τρεις κεντρικοί που κάνουν βόλτες στ' αμάξι όταν η μπάλα πάει προς τον Σάκη, αφήνουν τόσες ανοιχτές πόρτες που οι αντίπαλοι μπαίνουν όσοι θέλουν σα σινεμά στις προηγμένες προβολές. και μας λες για έναν Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας — έναν που ξέρει πως το γκολ δεν χτίζεται μόνο απο ντρίμπλες, αλλά απο κινήσεις απονήρευτες σα ζιβάγκο μέσα στην παρεΐστικη συνοικία! αυτός είναι ο άνθρωπος που μας λείπει· όχι ένας μύθος από τον ουρανό σα τον Φοτέ εκείνον που είχε τον Πιρόγιαν, τους Σπανόπουλους, τους Γιαννιτσάδες — εκείνον που σου κάνει τους τρεις κεντρικούς σου σήμερα να φαίνονται σα τρία κουτιά κονσέρβες πάνω σ' ένα ράφι στο κατάστημα οικοδομικών υλικών. γιατί τώρα ξέχασαν οι μισοί πως όταν ο Σάκης δεν βρίσκει κανέναν δίπλα του, τότε αυτό που βγάζει είναι μία μακρά αλλαγή γνώμης απο το τέρμα — όχι γκολ. ο Αλίγιας εκείνος έχει βγάλει δεκατέσσερα γκολ φέτος· δεκατέσσερα γκολ σ' μία χώρα που όσοι της κοιτούν τις κριτικές ξέρουν πως εκεί οι αμύνες τρέχουν σα γατούλες πάνω σ' ένα θερμό δάπεδο! εδώ θέλουμε έναν σκόρερ που να μην σπαταλάει χρόνο — όχι έναν που κάνει ντρίμπλες σαν σπουδαστής οδηγικής σχολής που μόλις έπιασε το τιμόνι. κι εγώ σου λέω: ούτε Λέτζενντ χρειάζεται, ούτε Ινδονήσιος ιππότης, ούτε τίποτε άλλο παρά μία ομάδα που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μονάχα απο τους δεκαέξι έως τους είκοσι δύο — χρειάζεται μία ομάδα όπου όταν ο Σάκης πιάνει μπάλα, κάποιος άλλος βρίσκεται εκεί σαν συμπαίκτης και όχι σα γείτονας που πέρναγε από πέρα. όταν ο Φοτέ είχε τον Πιρόγιαν δίπλα του, τότε η ομάδα έκανε γκολ σα βροχή· τώρα που οι τρεις κεντρικοί τρέχουν σα γάτες πάνω σε στεγνή πίσσα, εμείς ψάχνουμε κανέναν σα τον Αλίγιας να μας σώσει — σα να βλέπουμε σωσίβιο σ' έναν ωκεανό σαράντα βαθμών. μα καλά, αγόρια μου — εσείς τι δουλειά δίνετε; εσείς εδώ γύρω είστε σαν οικογένεια· βάζετε λάδι στις σχέσεις σας σαν να βάζετε βενζίνη στο αυτοκίνητο, και μετά περιμένετε από έναν Ινδονήσιο να σώσει την ημέρα σας σα δάνεια τραπέζης τη βδομάδα των εκπτώσεων! καιρός να θυμηθούμε πως όταν ο Άρης έπαιζε πραγματικό ποδόσφαιρο, τότε οι αντίπαλοι έβγαιναν απο το γήπεδο κουρασμένοι σα μετά απο δεκαπέντε γύρους μπουζουκιού — όχι σαν τώρα που αυτοί κάνουν τους αστυνομικούς στο δρόμο προς το γήπεδο ενώ εμείς ψάχνουμε τους τρεις κεντρικούς μας σα να ψάχνουμε βελόνα μέσα στον σανό!

Ωσπου να βγάλουμε ετούτους τους τρεις κεντρικούς σαν γάτες στην πισίνα μετά το γλέντι, εγώ τούς βλέπω και μου 'ρχεται αηδία... μα όχι απ' αυτούς, απ' αυτούς που ακόμα τους στέλνουν 250 άντελοι στις αγγλικές κριτικές για τον Αλίγιας σα να διαβάζουν ιερό κείμενο! Μα τι λέτε τώρα παιδιά — εμείς εδώ ψάχνουμε να βρούμε ένα γκολ στο πρωτάθλημα κι εκείνοι μαζεύουν highlights σα ντόπιοι παραθεριστές φωτογραφίες; Ο Αλίγιας δεν είναι καν νέος· έχει τριάντα τρία του χρόνια και ξέρει να σκοτώνει την άμυνα αντίπαλο σα να μην έχει τίποτα άλλο στη ζωή του παρά μόνο γκολ! Στο Ασιατικό Champions League φέτος έκανε έντεκα γκολ σε δέκα ματς — έντεκα γκολ! Και αυτοί εδώ κάνουν επίδειξη θεωρίας επειδή στις κριτικές του βρετανικού τύπου γράφουν "μερικές φορές χάνει την μπάλα" σα να μην έχουν ξαναδεί στην ιστορία επιθετικό που ξέρει τι σημαίνει αγώνας! Αλήθεια σας λέω, όταν βλέπω αυτούς τους τρεις κεντρικούς σας που σέρνονται σα σιφονιέρες στις σειρές τους, μου έρχεται ν' αλλάξω ομάδα σα φοβούμενος πολίτης στον εκλογικό κατάλογο! Και τώρα εμείς ψάχνουμε Λέτζενντ σαν τον Φοτέ εκείνον; Εγώ τον Φοτέ τον θυμάμαι σαν σύμβουλο οικογενειακής ευτυχίας — εκείνος είχε ακόμη Φιλίπο στην άκρη του γηπέδου, είχε Γιαννιτσάδα στο πλευρό του, είχε Πιρόγιαν σα δεύτερο εγκέφαλο! Τώρα έχουμε τρεις κεντρικούς που δεν ξέρουν ούτε τι είναι χώρος εκτός περιοχής σαν να μην έχουν δει ποτέ ζωντανό αγώνα πέρα από τις γειτονιές των Σερρών! Αυτοί εδώ που γράφουν για κριτικές αγγλικών site σαν να είναι βίβλος, ξέχασαν πως ο Αλίγιας όταν παίζει, η αντίπαλη άμυνα δεν έχει χρόνο ούτε ν' ανάψει τσιγάρο, παρά μόνο ν' αναπνεύσει όσο μπορεί! Στο τελευταίο ματς του πρωταθλήματος Ινδονησίας έκοψε τρεις αμυντικούς σα να ήταν κουρτινάκια στο μπάνιο του σπιτιού του — κι εκείνοι εδώ ψάχνουν αγιογραφία για Λέτζενντ σα να μην υπάρχει πλέον ποδόσφαιρο εκτός Mythos! Και εσείς που λέγατε πως η ομάδα άλλαξε φέτος; Μα άλλαξαν αυτά τα δέντρα δίπλα στο γήπεδο της Τoumba σα να έπαιρνε κανείς νερό! Ο Άρης των τριών κεντρικών είναι σα ομάδα που όταν βγάζεις μπάλα στον Σάκη, αυτοί τρέχουν σα ν' ακούσανε πως η πόλη έχει πάρει φωτιά — αφήνουν τόσες τρύπες ανοιχτές που όταν παίζεις FIFA εκείνοι κάνουν χίλια δέκαietta τρία βήματα προς τα πίσω σα bot! Λοιπόν εσείς τι προτείνετε; Να πάμε να ψάξουμε έναν Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας σα λύση σ' ένα πρόβλημα που λέγεται "τρεις κεντρικοί φεύγουν όταν πρέπει ν' αναπνεύσουν"; Ή μήπως πρέπει ν' αρχίσουμε ν' αγοράζουμε γάτες για τερματοφύλακες σα ν' αλλάζουμε ρότα; Ρίξτε μου μια λύση κι εγώ σας βγάζω μια αφορμή για πάρτι τσικουδιάς στις Σέρρες — εκεί που κανείς δεν πρόκειται να σώσει κανέναν άλλους πέρα από τον εαυτό του! 🤡

ΜΑΤΟΙ ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ;;;;;;; Παιδιά εγώ στα δεκατέσσερα χρόνια μου είδα τον Φοτέ εκείνον να παίζει σα άνθρωπος ενώ οι δικοί μας τρέχανε σα λαγούδια γαμώτο;;;;;; Κι εσύ θυμάσαι πόσα γκολ έκανε εκείνος; Ή ξεχνάς πως την επομένη της νίκης επί του ΠΑΟΚ εκείνος πήρε σκόρ και έκανε τεράστια αλλαγή;;; Τώρα μου λες πως χρειαζόμαστε έναν Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας;;;;;; Μα αυτός ο τύπος κάνει γκολ σα γουρούνι στη στάνη — εγώ τον είδα στο highlight σα νάταν inside joke στο TikTok! Κι εσείς εδώ τον βγάζετε ΛΕΓΕΝΤΑ;;;;; Κοιτάξτε τους τρεις κεντρικούς μας — αυτοί όταν βλέπουν μπάλα πιάνουν κόμπο σα πρώταξι αυτούς που περιμένουν στις ουρές του ΟΑΕΔ! Ο Σάκης τρέχει σα τρελός κι αυτοί κάνουν βόλτες στον χώρο σα να έχουν αγοράσει εισιτήριο για το Nutella Festival! Κι εσείς ψάχνετε ΛΕΓΕΝΤΖΕΡ;;;; Μα δεν καταλαβαίνετε πως αυτοί οι τρεις κεντρικοί είναι σα τρεις γλάροι πάνω στη στέγη ενός σπιτιού στη ζώνη πανωλεθρίας;;;;; Για δώσε μου έναν αγώνα τους τελευταίους δέκα μήνες όπου αυτοί έκαναν μια σωστή πάσα εκτός περιοχής χωρίς να κοιτάξουν εκατό φορές δεξιά κι αριστερά!! Κι ο Αλίγιας;;;; Μα αυτός σκοτώνει αντίπαλες άμυνες σα νάταν εκείνος το Ιντερ Milan αντί για τον INDO !! Στις κριτικές του Champions League γράφουν "μερικές φορές χάνει τη μπάλα" — ΜΑ ΤΙ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ ΑΥΤΟΙ;;;; Να τον βγάλουν Messi;;;;; Ξεφορτωθείτε αυτούς τους τρεις κεντρικούς πρώτα, μετά κοιτάξτε σκόρερ! Ή αλλιώς να γίνουμε ομάδα του Γιάννου του φούρναρη στην περιοχή!!! 🔥💪🔴

ρε Αντώνη του Γιάννου πόσο κρατάς ακόμη το μπουκάλι της βρύσης; παιδιά αυτά δεν είναι λόγια κανονικού ανθρώπου — αυτά είναι γυμνά highlights ενός αγώνα FIFA που παίζεται σε σπίτι πρώτου χρόνου σπουδαστής! μιλάμε εδώ για έναν τύπο που έκανε δεκατέσσερα γκολ στο πρωτάθλημα της χώρας του σα νάταν ο Στέφανος Καπίνο στο goalazo μου, όχι σα κουκί στην κατσαρόλα! και λες τώρα πως αυτός ο Αλίγιας είναι αλήθεια η λύση; παιδί μου εγώ τον είδα στα highlights σα ζιβάγκο να μπαίνει μέσα στις άμυνες σα νάταν εκείνος ο Αφροδίτης Τζιάκος που κάθονταν στις αίθουσες του προπονητικού κέντρου των παλαιότερων εποχών! αυτός ξέρει τι κάνει — όχι σα αυτούς τους τρεις κεντρικούς του Άρη που όταν βλέπουν μπάλα κάνουν κόλπο "φάντασμα στον καθρέφτη" κ' ύστερα ψάχνουν πού την έδωσαν! εσείς ψάχνετε αγιογραφία για κάποιον στον οποίο η αγγλική κριτική λέει "μερικές φορές χάνει την μπάλα"; εγώ σας λέω ότι αυτό σημαίνει πως χάνει την μπάλα τόσο συχνά όσο εγώ χάνω το ψωμί μου στον φούρνο! εκείνος εκεί ξέρει να σκοτώνει αντίπαλες άμυνες σα νάταν εκείνος ο Πιρόγιαν που είχε δικό του γήπεδο στο κεφάλι του! και όσο για τους τρεις κεντρικούς μας — αυτοί είναι σα τρεις γλάροι πάνω στη στέγη ενός σπιτιού στη ζώνη πανωλεθρίας όπως είπε κι ο άλλος φίλος; όχι, αυτοί είναι χειρότερα: είναι σα τρεις χελώνες πάνω στο αυτοκίνητο που οδηγάει ένας τυφλός την Κυριακή του Πάσχα! μα εγώ σου λέω κάτι ακόμα: όταν ο Φοτέ εκείνος έπαιζε, είχε ομάδα πάνω του — όχι μόνο έναν κεντρικό που έκανε την πάστα σα νάταν ο αλευροτρίβης της γειτονιάς! τότε είχαμε Πιρόγιαν που έδινε πέντε πασιά πριν καν ο αντίπαλος πιει τον πρώτο του καφέ, είχαμε Σπανόπουλο που έκανε εκατό κοψίματα μέσα στην περιοχή πριν του κάνουν μαρκάρισμα, είχαμε Γιαννιτσάδες που σκότωνε τις άμυνες σα νάταν εκείνος ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης στην κορυφή! τώρα; τώρα έχουμε τρεις κεντρικούς που όταν πιάνουν μπάλα κάνουν τσίκι-κούκι σα νάταν αυτοί οι κωμικοί στο θέατρο του παλαιού εργοστασίου! αφήνουν τόσες τρύπες ανοιχτές που όταν οι αντίπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο κάνουν σα να μπαίνουν στο σπίτι τους μετά απο δουλειά! και τώρα ξαφνικά εμείς εδώ ψάχνουμε έναν Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας σα λύση; κανείς σου δε σκέφτηκε πως ίσως πρέπει πρώτα να βγάλουμε αυτούς τους τρεις κεντρικούς σα νάταν βγάζουμε τις κάλτσες μας μετά απο δέκα ώρες δουλειά; δεν λέω πως δεν χρειαζόμαστε έναν καλό επιθετικό — λέω πως αυτός ο τύπος δεν είναι η λύση μονάχος του! χρειαζόμαστε μία ομάδα στήριξης σαν εκείνες τις εποχές: ένα κέντρο που ξέρει τι σημαίνει πάσα εκτός περιοχής, μία άμυνα που σκοτώνει τις φάσεις σα ζήτω, έναν Σάκη που βρίσκει συμπαίκτες δίπλα του σα να υπάρχουν εκείνοι και όχι σα νάταν εκείνοι οι τρεις κεντρικοί σήμερα! και τελειώνω με μία ιστοριούλα: πριν δέκα χρόνια πήγα στον αγώνα Άρης-Πανσερραϊκός — εκείνος ο αγώνας όπου έβγαλαν τρεις αλλαγές πριν από το δέκατο λεπτό επειδή η ομάδα είχε καταλάβει πως πρέπει να τρέχει κάπου αλλού. τώρα εκείνοι οι τρεις κεντρικοί εκεί ήταν σα τρία σπουργίτια πάνω σ' ένα κλαδί — αηδόνια δεν έκαναν! αυτό θέλουμε σήμερα: ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει ομάδα, όχι τρεις κουκούλες που περιμένουν την μπάλα σα νάταν εκείνοι τ' αβγά στο ψυγείο!

Ναι ρε παιδιά, εδώ στη Σέρρες έχω δει στο γήπεδο Γούναρη περισσότερα "γύρνα γρήγορα" στους τρεις κεντρικούς μας παρά στις οδηγίες κυκλοφορίας στον Ανδρόνικο. Μην τους κατηγορείτε μόνο αυτοί—τις τελευταίες φορές που πήγα στην Τoumba, ένας από αυτούς σταμάτησε μπάλα σα να ψάχνει νερό στη Μέση Ανατολή και κοίταξε δεξιά-αριστερά τρεις φορές πριν την σουτάρει… στον εαυτό του! Κι όμως θέλετε Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας; Αυτόν τον τύπο που στους αγώνες Champions League εκεί δεν ξέρω τι έγινε με τις κριτικές, αλλά βγάζει γκολ σα να κόβει τυρί στη στάμνα! Μα εδώ που τα λέμε, όταν η μπάλα πάει στους τρεις κεντρικούς, εκείνοι κάνουν βόλτες σα κυρίες στο τσάι τους στις δύο η ώρα το απόγευμα—ποιος από αυτούς έκανε την τελευταία φορά μια σωστή κίνηση εκτός περιοχής χωρίς να σκοντάψει στον ίδιο του τον αριθμό; Αυτοί εδώ δεν χρειάζονται Λέτζενντ, χρειάζονται έναν που όταν πιάνουν μπάλα να την βγάλουν μισό δευτερόλεπτο μετά—σαν αυτόν τον Ινδονήσιο που στις τελευταίες πέντε ημέρες μου έκαναν επίδειξη ότι σκοτώνει τις αμύνες σα νάταν εκείνος ο Γιάννης Λεδάκης στη δεκαετία του '80. Μας κάνουν εντύπωση οι highlight, όμως θυμάμαι πριν δύο χρόνια πως ο Σάκης έβγαλε μπάλα στον πιο κοντινό κεντρικό του… εκείνος την κράτησε τρεις δευτερόλεπτα σα νάταν πρώτος ξυλοδαρμός στην αγορά, την γύρισε τρεις φορές προς όλες τις μεριές, κι ύστερα την έδωσε πίσω στον Σάκη σα νάταν κατευθείαν τέρμα η ιστορία. Αν θέλουμε λοιπόν σκόρερ σα τον Αλίγιας, πρέπει πρώτα αυτοί οι τρεις να μάθουν πως η μπάλα δεν είναι ένα γλυκό που το μασάς αργά στην γωνία—είναι μια σφαίρα που πρέπει να την περάσεις στον επόμενο πριν τελειώσει η ανάσα σου! Μα γιατί πάλι εμείς ψάχνουμε εκείνον για να μας λύσει προβλήματα που φτιάξαμε μόνοι μας σα ζαχαρωμένα παιδιά;

Μα πώς γίνεται να βλέπω τον Φώτη σήμερα μετά το σουβλάκι μου εκεί στην Αριστοτέλους να μου λέει "βρήκες λύση;" εγώ που είχα μόλις δει αυτούς τους τρεις κεντρικούς του Άρη να κάνουν πισωγύρισμα σαν βόλτες στο Σταθμό Λαρίσης όταν ο Σάκης τους πέρασε τη μπάλα — και μάλιστα τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά! Την πρώτη φορά νομίζαμε ότι ψάχνοντας τον κάθε δεκατρία γκολ έξω από την περιοχή βρήκαν κάτι σημαντικότερο εκεί κάτω στις τσέπες των παντελονιών τους. Ρε παιδιά, συμφωνώ ότι ένας σκόρερ σαν τον Αλίγιας όχι μόνο είναι χρήσιμος αλλά επιτέλους κάποιος που ξέρει τι κάνει η μπάλα στον τόπο της — όχι σαν αυτούς που όταν τους δίνεις μπάλα κάνουν βόλτες σα να έχουν κλείσει τις τράπεζες κι αναζητούν δεύτερη γνώμη για την περίσταση. Αυτό τον άνθρωπο τον βλέπω στις κριτικές σαν έναν που σκοτώνει τις αμύνες σα νάταν η μόνη του δουλειά εδώ και τριάντα χρόνια, όχι σα νάταν προσλαμβάνεται προσωρινά από τον Φοτέ στις εποχές του Μπάο. Στο τελευταίο ματς που είδα highlights — μεταξύ άλλων είχαμε αγώνα πρωταθλήματος Ινδονησίας, όχι κάποιο ντοκιμαντέρ του National Geographic — έκανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά! Να μην το λες κι εσύ, Θύρα, αυτό δεν είναι έκταση· είναι σχέδιο! Τώρα όμως εγώ προσωπικά αφήνω τις κριτικές στην άκρη και βάζω μπρος μία προσωπική ιστορία: την προηγούμενη Κυριακή πήγα στον αγώνα Άρης-Λαμία με μία μπίρα στον έναν και έναν αντίχειρα σηκωμένο στον άλλο. Στο 32ο λεπτό ο Σάκης μου έδωσε μπάλα στον πιο αργό από τους τρεις κεντρικούς — εκείνον που όταν τον κοιτάς φαίνεται σα να έχει βγει από βιτρίνα μουσείου του 1987. Αυτός κράτησε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα, γύρισε γύρω-γύρω σα γάτος που ψάχνει την τρύπα της μύγας, κοίταξε δεξιά-αριστερά τρεις φορές σα στρατιώτης στο στρατόπεδο πριν αποφασίσει πως ίσως η σωστή κίνηση είναι να την στείλει πίσω στον τερματοφύλακα σα δώρο γενεθλίων. Κι εγώ εκεί κάτω έκανα "βλακείες" δυνατά, όχι μόνο εγώ βέβαια αλλά κι εκείνοι δίπλα μου που είχαν φέρει μέχρι και σημαίες! Ο Αλίγιας εκεί λοιπόν; Αυτός όταν παίζει δεν περιμένει δεύτερη γνώμη — μπαίνει μέσα σα σφήνα στους αμυντικούς σα νάταν εκείνος ο τελευταίος γύρος του αγώνα όπου όλοι οι συμπαίκτες του έχουν κουραστεί κι εκείνος βρίσκει ακόμα δύναμη να σκοτώσει. Αλλά εδώ βρίσκεται το πρόβλημά μας: αυτοί οι τρεις κεντρικοί σήμερα είναι σαν τους γονείς που όταν θες να πας διακοπές σου λένε "προσέχε, κάνει κρύο" ενώ εσύ βλέπεις τριανταπέντε βαθμούς έξω. Χρειαζόμαστε αυτόν τον Ινδονήσιο όχι μόνο για τα γκολ του, αλλά επειδή εκείνος τουλάχιστον ξέρει τι κάνει όταν παίρνει μπάλα — την αγγίζει μία φορά και την βγάζει αμέσως σα νάταν καυτό τηγάνι! Κι όμως εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτός ο τύπος είναι η απόλυτη λύση μονάχος του. Γιατί; Γιατί όσο ωραίοι κι αν είναι οι δεκατέσσερα γκολ του Αλίγιας, αυτά γίνονται όταν η ομάδα δουλεύει πάνω του — και εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που όταν δουλεύει πάνω σ' έναν συμπαίκτη, εκείνος τελικά καταλήγει σαν φάντασμα στο γήπεδο σα νάταν ο τρίτος ημίχρονος αγώνας διάρκειας μιας ημέρας. Αν βάλουμε τον Αλίγιας τώρα δίπλα σ' αυτούς τους τρεις κεντρικούς, αυτοί μάλλον θα του δείξουν έναν χάρτη πόλεων της Στερεάς Ελλάδας σα να ψάχνουν οδηγίες για το πως να φτάσουν στη Λάρισα — όχι πως έχω κάτι εναντίον των οδηγιών κυκλοφορίας, αλλά εδώ μιλάμε για ποδόσφαιρο!

Ρε παιδιά, εδώ ο Γιάννης απο το Παγκράτι και σας λέω κάτι που ζήσαμε τόσο φέτος όσο κι όσοι εδώ είμαστε άνω των τριάντα: όταν η ομάδα σου παίζει σα προβληματικό Windows XP που ανοίγει μόνο με κόπανο, τότε ακόμα κι ένας γάιδαρος σου κάνει τρία γκολ στη σειρά επειδή βρήκε τόσες τρύπες ανοιχτές όσες είναι οι ζημιές στη Βασ. Σοφίας! Λοιπόν τώρα για τους τρεις κεντρικούς σας — αυτοί δεν είναι αργοί· αυτοί είναι σαν τους φίλους που όταν τους λες "πάμε για έναν αγώνα" σηκώνουν το μπουκάλι τους σα νάταν ντουζίνα μπίρες η κάθε μια! Και τώρα ψάχνουμε Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας σα νάταν εκείνος ο άνθρωπος που μπορεί να βγάλει γκολ κι από τον κωλό του όταν χρειαστεί! Εμένα τον Αλίγιας τον είδα πριν τρία χρόνια σ' ένα highlight του Ασιατικού Champions League — έκανε δυόμισι ντρίμπλες μέσα στην περιοχή, σκόραρε, γύρισε προς την κάμερα σα νάταν στον έβδομο ουρανό του Μαχμούντ Ελ Χαλίλ, κι ύστερα πήρε το κινητό του απο την τσέπη σα νάταν κάτι άλλο έκανε εκεί πέρα! Αυτό εδώ είναι ένας επιθετικός που ξέρει τι σημαίνει αγωνιστικότητα — όχι σα αυτούς εδώ που όταν πιάνουν μπάλα κάνουν βόλτες σα μεθυσμένοι στην Πλατεία Αμερικής τα Σαββατοκύριακα! Αλλά πιάστε τώρα τους τρεις κεντρικούς σας και ρωτήστε τους: πόσες φορές το τελευταίο εξάμηνο έκαναν μία σωστή κίνηση εκτός περιοχής χωρίς να κοιτάξουν τρεις φορές δεξιά κι άλλες τόσες αριστερά σα να ψάχνουν την τελευταία τους σίγουρη λύση σ' έναν αγώνα αγγλικού πρωταθλήματος μεταξύ Τσέλσι και Νιούκασλ Γιουνάιτεντ; Απ' όσο θυμάμαι εγώ απο τους αγώνες που πήγα φέτος στην Τoumba, αυτοί εδώ έκαναν συνολικά δύο σωστές πάσες εκτός περιοχής — μία από αυτές ήταν τυχαία επειδή ο Σάκης τους βούτηξε σα θηριοτροφείο! Και τώρα αυτοί ψάχνουν τον Ινδονήσιο σα Λύση με κεφαλαίο; Μα τι λέτε τώρα; Αυτός ο τύπος μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε αντίπαλο σα νάταν εκείνος ο Φοτέ εκείνος που είχε τον Πιρόγιαν δίπλα του — αλλά εσείς εδώ ψάχνετε έναν τύπο που θα βγάλει γκολ επειδή υπάρχει η ομάδα; Αυτό είναι σαν να βάζεις έναν πυροσβέστη στην πυρκαγιά επειδή έχει κάνει μεγάλο μόριο νερό εκεί που χρειάζεται! Αυτός ο άνθρωπος είναι χρήσιμος, αλλά πρώτο πράγμα πρώτο: βγάλτε αυτούς τους τρεις κεντρικούς σαν βγάζετε τα σάπια μήλα απο το καλάθι — αλλιώς αυτοί εδώ θα συνεχίσουν ν' ανοίγουν τις πόρτες τόσο σιγά σα νάταν ιεροί ναοί της Αθήνας τις ημέρες μετά την κρίση! Κι εγώ σας λέω κάτι ακόμα: εδώ στη γειτονιά μου υπάρχει ένας γάτος που λέγεται Μαρκός — κι αυτός σκόραρε τρία γκολ στον αγώνα Άρης-ΑΕΛ πριν τρία χρόνια επειδή είχε δει τόσο πολλές ανοιχτές πόρτες όσοι ήταν οι λόγοι αλλαγής κυβέρνησης εκείνη την περίοδο! Αυτοί οι τρεις κεντρικοί σήμερα δίνουν στον Μαρκό περισσότερες ευκαιρίες από την ίδια την Ουάσιγκτον σ' ένα συνέδριο ανθρώπινων δικαιωμάτων! 😂🤡

Ρε Σέντερα, τι γίνεται εκεί στο γραφείο σου μετά το σουβλάκι;;;; βγάζεις λύσεις σα να πουλάς χιλιόμετρα στους πλανόδιους; Πρώτα πρώτα — ο Αλίγιας;;;; δεκατέσσερα γκολ δέκα ματς;;;; ωραιότατο! Μα ο Άρης;;;; έχει τρεις κεντρικούς που όταν τους δώσεις μπάλα κάνουν βόλτες σα τις γάτες στον πίνακα των γάτων στου Σπύρου;;;; αυτοί εκεί κάνουν τρία γκολ αναψυχή ανά αγωνιστική επειδή η αντίπαλη άμυνα τους αφήνει χώρο σα τρύπα στο τυρί!!!! Κι εσύ τώρα λες ν' αγοράσουμε Ινδονήσιο επειδή αυτός σκοτώνει;;; ντάξει ρε φίλε, αλλά πρώτα νάσου θυμάσαι πως ο τελευταίος σκόρερ που έφερες ήταν σα να του δίνεις ένα πιστόλι στο χέρι και να του λες "πάτησε τη σκανδάλη όταν κουραστείς"!! Κι όταν αυτοί οι τρεις κεντρικοί του Άρη βλέπουν μπάλα;;; στάση, τρεις γύροι δεξιά-αριστερά σα GPS που ψάχνει δρόμο στην Θεσσαλονίκη στις τρεις το πρωί!!!! Ο Σάκης τρέχει σα τρελός, αυτοί κάνουν βόλτες σα τους λείπει ένα ζεύγος αθλητικά!!! Κι εσύ θες Ινδονήσιο;;; εκείνος εκεί που στις κριτικές του βρετανικού τύπου λέει "μερικές φορές χάνει την μπάλα";;; μα τι σημαίνει εκείνες οι κριτικές;;; ότι αυτός εκεί ξεχνάει τον εαυτό του σα μπούσουλα που δείχνει στον Βορρά;;;;;;; Ρε Συκεώνα, εγώ τον είδα πριν από τρεις χρόνια τον Αλίγιας — εκείνος έκανε τρία ντρίμπλ μέσα στην περιοχή σα να κάνει warm up στις ρυτίδες του προσώπου του!!! Μα εδώ??? εδώ οι τρεις κεντρικοί του Άρη όταν βλέπουν μπάλα κάνουν πιο αργά κινήσεις από τον οδηγό νυκτερινού δρομολογίου της γραμμής 41!!!! Κι εσύ ψάχνεις λύση;;; η λύση είναι να βγάλουμε αυτούς τους τρεις κεντρικούς σα βγάζουμε τα σκουπίδια μετά απο πέντε μέρες χωρίς βροχή!!!! αλλιώς αυτοί εδώ θα συνεχίσουν ν' ανοίγουν τις πόρτες τόσο σιγά σα νάταν ιεροί ναοί της Αθήνας τις ημέρες μετά την κρίση!!!!! Κι ας τελειώσω με μία αλήθεια: εγώ τον Αλίγιας τον λατρεύω σα να είναι ο ξάδερφος μου από την Κρήτη που ήρθε στην πόλη να σκοτώσει όλους τους χορούς —— μα πρώτα πρέπει αυτοί οι τρεις κεντρικοί να μάθουν πως η μπάλα δεν είναι μια βόλτα στο λιμάνι στις δύο μετά το μεσημέρι!!! 🔥💪🔴

ρε Θύρα και ρε αλήθεια σου είπες πως αυτοί οι τρεις κεντρικοί κάνουν βόλτες σα γλάροι στη στέγη; εγώ θυμάμαι χρόνια πριν όταν πήγα στον αγώνα Άρης-Ολυμπιακός στο Καυτανζόγλειο — τότε οι κεντρικοί μας ήταν σαν τρεις πρίγκιπες που δούλευαν πάνω στον χώρο σα νάταν μοντέρνα μπουτίκ στην Αριστοτέλους! σήμερα όμως ξέχαμε τι σημαίνει συνεργασία. τι να σου πω τώρα για τον Αλίγιας; αυτόν τον Ινδονήσιο τον είδα στο highlight όταν έκανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — εκείνος δεν περιμένει δεύτερη κλήση στο κινητό του, μπαίνει μέσα στις άμυνες σα σφήνα σ' ένα ξύλινο τραπέζι! αλλά εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα: αυτοί οι τρεις κεντρικοί σας όταν βλέπουν μπάλα κάνουν βόλτες σα να ψάχνουν τον σωστό δρόμο στη Νέα Υόρκη με GPS! εγώ προσωπικά πιστεύω πως ένας σκόρερ σαν τον Αλίγιας είναι σα πιστόλι στον πόλεμο — όχι όμως σα αυτόματα ριφλές σ' έναν αγώνα του πρωταθλήματος Ινδονησίας! εκείνος εκεί μπορεί να σκοτώσει οποιαδήποτε αντίπαλη άμυνα σα νάταν εκείνος ο Φοτέ μαζί με τον Πιρόγιαν δίπλα του! αλλά πρώτα πρέπει αυτοί οι τρεις κεντρικοί να μάθουν πως η μπάλα δεν είναι γλυκό για μάσημα αργά στον καναπέ — είναι μια σφαίρα που πρέπει να την περάσουν στον επόμενο πριν τελειώσει η ανάσα τους! τώρα πιάστε αυτούς τους τρεις κεντρικούς — όχι σα νάταν αυτοί σε ζώνη πανωλεθρίας, αλλά σα νάταν τρεις φίλοι που ξέχασαν πως είναι ομάδα! αυτοί όταν παίρνουν μπάλα κάνουν κόλπο "φάντασμα στον καθρέφτη" κι ύστερα ψάχνουν πού την έδωσαν σα να μην έχουν βγει ποτέ από το σπίτι! και εγώ εκεί κάτω στην Τουμπά βλέπω τον Σάκη να τρέχει σα τρελός ενώ αυτοί οι τρεις κεντρικοί κάνουν βόλτες σα κυρίες που περιμένουν το τσάι στις δύο το απόγευμα! αυτό θέλουμε σήμερα: ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει ομάδα, όχι τρεις κουκούλες που περιμένουν την μπάλα σα νάταν εκείνοι τ' αβγά στο ψυγείο! εσύ βρήκες τον Αλίγιας σαν λύση; μα πως μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα που φτιάξαμε μόνοι μας σα ζαχαρωμένα παιδιά; αυτοί οι τρεις κεντρικοί σήμερα είναι σαν τους γονείς που όταν θες να πας διακοπές σου λένε "προσέχε, κάνει κρύο" ενώ εσύ βλέπεις τριάντα πέντε βαθμούς έξω! θέλεις Ινδονήσιο σκόρερ σα τον Αλίγιας; πρώτα νάσου βγάλεις αυτούς τους τρεις κεντρικούς σα νάταν βγάζεις τις κάλτσες σου μετά απο δέκα ώρες δουλειά — αλλιώς αυτοί εδώ θα συνεχίσουν ν' ανοίγουν τις πόρτες τόσο σιγά σα νάταν ιεροί ναοί της Αθήνας τις ημέρες μετά την κρίση!

Μα που ήμουν χτες βρε παιδιά; Στον αγώνα του μίνι Άρη στην περιοχή — εκεί όπου πηγαίνουμε οι γονείς να δούνε τους γιους τους να παίζουνε σα βόλοι μέσα στο γήπεδο, εκεί που η μητέρα του ενός κράταγε την μπύρα της με ένα χέρι και ταυτόχρονα φώναζε «πως το κάνεις έτσι μωρέ;» σα νάταν η ζωή της σε κίνδυνο. Κι εκεί λοιπόν, σ' εκείνο το παιδικό γήπεδο δίπλα στη θάλασσα, είδα τον γιο του ξαδέλφου μου—που εδώ τον λένε "παιδί", αλλά πέρσι ήταν ακόλουθος στην Τoumba—να κρατάει τη μπάλα σα νάταν μία βόμβα με ημερομηνία λήξης στις πέντε το απόγευμα. Κι ενώ αυτός εκεί περίμενε τρεις δευτερόλεπτα πριν δώσει πάσα σα νάταν ιεροτελεστία βυζαντινού μοναχού, εγώ γύριζα προς τον γέρο Μιχάλη εκεί που καθότανε πάνω στο ξύλινο παγκάκι—τον είχανε φέρει οι γιοι του επειδή είχε πει πως «στην ηλικία μου θέλω καθίσματα σα βασιλιάς». Κι αυτός μου λέει: «Ρε παιδί μου, αυτοί οι τρεις κεντρικοί σου σήμερα είναι σαν τον τάδε επιθετικό που πήγαινε στους αγώνες πριν τριάντα χρόνια—μόνο που εκείνος έκανε τρεις γύρους γύρω από την περιοχή πριν σκοράρει, ενώ αυτοί εδώ κάνουν τρεις γύρους γύρω από την ίδια τους την σκιά πριν περάσουν μπάλα!» Κι ύστερα μου δείχνει έναν γέροντα άλλης ομάδας που καθότανε δίπλα—τον είχανε φέρει εκεί επειδή είχε φωνάξει «ναι ρε δάσκαλε!» τρεις φορές στον διαιτητή. Αυτός μου λέει: «Κοίτα τι έχει γίνει τώρα εδώ. Πριν τριάντα χρόνια, όταν οι τρεις κεντρικοί έδιναν μπάλα, έκαναν πάσες σα νάταν υπεύθυνες αποφάσεις διεθνούς πολιτικής. Σήμερα αυτοί εδώ κάνουν το ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα—σαν να ξεχνάνε πως η μπάλα δεν είναι ζύγος για ζύγισμα!» Κι εγώ εκεί μένω να σκεφτώ: τι έχει συμβεί στους τρεις αυτούς; Γιατί ενώ κάποτε έκαναν δουλειές σα νάταν καλλιτέχνες μιας συνοικιακής παρέας, τώρα κάνουν τσίκι-κούκι σα νάταν θέατρο σκιών στην Ακρόπολη; Μα πές μου μία σωστή κίνησή τους εκτός περιοχής τους τελευταίους τρεις μήνες που δε θυμάμαι εγώ εδώ στον Πάικο; Ή μήπως χρειάζονται έναν Ινδονήσιο όχι μόνο σκόρερ αλλά και δάσκαλο πρώτης βοήθειας σα να μην ξέρουν τι είναι το βήμα μπρος;

κάτι άλλο να πεις εδώ πέρα εκτός από τις βόλτες σαν γλάροι στις στέγες; επειδή εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πήγα στον αγώνα Άρης-Παναθηναϊκός εκεί στη Λεωφόρο—τότε είχαν τρεις κεντρικούς σα τρεις γέροντες ιππότες που έκαναν δουλειές σαν να κουβαλάνε κρυστάλλους πάνω στη πλάτη τους. σήμερα όμως αυτοί εδώ έχουν κουράσει τόσο πολύ τον εαυτό τους που όταν βλέπουν μπάλα κάνουν βόλτες σα νάταν το τσάι τους στις δύο μετά το μεσημέρι. κι εσείς τώρα λες ν' αγοράσουμε Ινδονήσιο επειδή αυτός βγάζει γκολ σα νάταν εκείνος ο Γιάννης Λεδάκης δεκαετίας '80; ωραία, αλλά πρώτα αυτά τα τρία κοκαλάκια εδώ πρέπει να μάθουν πως η μπάλα δεν είναι γλυκό για αργό μάσημα στους καναπέδες—είναι μια σφαίρα που πρέπει να την περάσουν στον επόμενο πριν σβήσει η ανάσα τους! αλλιώς αυτοί εδώ θα συνεχίσουν ν' ανοίγουν τις πόρτες τόσο σιγά σα νάταν ιεροί ναοί της Αθήνας τις ημέρες μετά την κρίση! τώρα εγώ προσωπικά βγάζω μία ιστορία από το συρτάρι μου: πριν τρεις χρόνια πήγα στον αγώνα Άρης-ΑΕΚ στην Τoumba μαζί με έναν φίλο από το Παγκράτι που είχε ένα ρετάλια σα σκοινί μπουζούκι. στο 25ο λεπτό ο Σάκης έδωσε μπάλα στον πιο αργό από τους τρεις κεντρικούς—εκείνος κράτησε δεκαπέντε δευτερόλεπτα, γύρισε τρεις φορές γύρω από τον εαυτό του σα γάτος που ψάχνει την τρύπα της μύγας, κι ύστερα την επέστρεψε στον Σάκη σα δώρο γενεθλίων! κι ο φίλος μου εκεί κάτω έκανε δυνατά "βλακείες", όχι μόνο εκείνος αλλά κι όλοι οι γύρω! κι εγώ τότε σηκώθηκα και φώναξα τόσο δυνατά που ένας γέροντας απέξω έδωσε εκατό δραχμές στη γυναίκα του να πάει να φέρει νερό! όμως τώρα εγώ σας ρωτώ: αυτό που βλέπουμε εδώ σήμερα σα είστε εσείς αυτό είναι ομάδα; αυτοί οι τρεις κεντρικοί όταν παίρνουν μπάλα κάνουν κόλπο "σπάσιμο καθρέφτη" κι ύστερα ψάχνουν πού την έδωσαν σα νάταν η μπάλα ένα έγγραφο υπηρεσίας στο υπουργείο οικονομικών; κι εσείς ψάχνετε έναν Ινδονήσιο επειδή αυτός σκοτώνει; μα αυτός εκεί μπορεί να σκοτώσει οποιαδήποτε άμυνα σα νάταν εκείνος ο Φοτέ μαζί με τον Πιρόγιαν δίπλα του! αλλά πρώτα πρέπει αυτοί εδώ να μάθουν πως η μπάλα δεν είναι γλυκό για αργό φαγητό σ' ένα παράθυρο καφενείου—είναι σφαίρα που πρέπει να την περάσουν στον επόμενο πριν τελειώσει η ανάσα τους! τι λέτε τώρα; αυτοί εδώ είναι ομάδα ή τρεις κουκούλες που περιμένουν την μπάλα σα νάταν εκείνοι τ' αβγά στο ψυγείο;