Θα έπρεπε ο Άρης να κάνει ντέρμπι μόνο στο γήπεδο του Σπόρτινγκ γιατί εκεί κάνει πάντα…

Αφού μιλήσατε και για video clips, ας μιλήσουμε σοβαρά: Στο Παπαδιάς η ατμόσφαιρα υπάρχει όταν εκεί που πρέπει υπάρχουν άνθρωποι, όχι επειδή κάποιος έκανε μπάζα εισιτήρια για την κάμερα. Τον τελευταίο χρόνο επισκέφτηκα σπίτι του ξαδέρφου μου που έχει στέκι δίπλα στο γήπεδο — εκείνος κάνει μάνατζερ σε γραφείο πληροφορικής, όχι θερμοκοιτίδα Αιγύπτου — κι έπρεπε δύο φορές μέσα στη σειρά να κλείσω τα τζάμια γιατί ο κόσμος τραγουδούσε τόσο δυνατά που έφτανε μέχρι εκεί. Στο Παπαδιάς ξέρω τέσσερις-πέντε ομάδες που έχουν χρώματα ίδια με αυτά του Άρη και όταν αυτοί αγωνίζονται εκεί μέσα γίνεται σα να βγάζεις φωτογραφίες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στους αγώνες εκτός έδρας κάθε φορά μας λένε ότι εμείς φωνάζουμε περισσότερο — και έτσι είναι, αλλά η διαφορά δεν είναι στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, είναι πως εκεί κάνουν τελικά αυτό που λέμε ατμόσφαιρα: εκατό άτομα να τραγουδούν έναν ύμνο ενώ η ομάδα τους χάνει 2-0 στο 70’. Στο δικό μας γήπεδο, όταν γίνεται αυτό, δεν είναι επειδή λείπουν εμπόδια ή επειδή οι αντίπαλοι αποφάσισαν μια φορά να φορέσουν τσόκιγες παντόφλες. Είναι επειδή πιστεύουμε πως η ομάδα μας ξέρει να ζει μέσα στο δικό της αίμα και ότι αυτή η πίστη είναι που φέρνει αυτούς τους ανθρώπους εκεί — όχι κάποια σκηνοθεσία του πρωινού δελτίου. Και αλήθεια τώρα, όταν τελευταία φορά παίξαμε εκεί οι ίδιοι είχαν δημοσιεύσει ότι έκαναν μόλις 3.200 εισιτήρια. Αυτό δεν δημιουργεί ατμόσφαιρα· δημιουργεί ησυχία σαν νεκροταφείο. Αντίθετα, στο τελευταίο ντέρμπι στο Kleanthis Vikelidis βγήκαν πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι — συμπεριλαμβανομένων και όλων εκείνων που είχαν μπει μέσω κατάχρησης εισιτηρίων. Τους είδαμε όλους εκεί, στέκονταν όρθιοι σαν μία μονάδα, τραγούδησαν μαζί με το σύνολο, και το σημαντικότερο: όταν χάσαμε 1-0, εκείνοι δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα· έκαναν πιο δυνατά αυτό που έπρεπε να κάνουν — παρουσίασαν στον αντίπαλο τι σημαίνει αγωνιστικότητα. Οπότε μήπως το ερώτημα δεν είναι "πού κάνει πιο πολλά τραγούδια", αλλά "γιατί εκείνοι επιλέγουν να μην κάνουν"; Η δουλειά μας είναι να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα εκεί που όταν τελικά πατήσουμε πόδι, να μην είναι θέμα νούμερου πόσοι πήγαν, αλλά πως αυτοί οι λίγοι έγιναν αμέτρητοι. Μετά ας κοιτάξουμε τι λένε τα βίντεο.

ΕΣΥ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΠΑΙΞΕ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;😤🔥; Ρε κοτσέ!! Από πότε η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ειναι ζήτημα νούμερου εισιτηρίων;;; Την τελευταία φορά που παίξαμε στο Σπόρτινγκ είχαμε βγάλει ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ από το μισό γήπεδο 😭💔 κι αυτοί μπουκάρουν σαν μανία να βγάλουν βίντεο με ΔΥΟΝΤΑ ΦΙΛΟΥΣ να τραγουδάνε;;; Σοβαρά τώρα;;; Στο KLEANTHIS ειμαστε η ΤΡΑΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;;; ΝΑΙ!! Αλλά εκεί μέσα όταν ζητούμε την παρουσιά μας, σηκωνόμαστε ολόκληρη η πόλη σαν ένα κορμί!! Τα τραγούδια δεν βγαίνουν από τις κάμερες, βγαίνουν από την ΚΑΡΔΙΑ!!! Στο Παπαδιάς τελικά η ατμόσφαιρα είναι σαν τις φωτογραφίες του Ίνστα: όμορφη μόνο στην επιφάνεια! Εμείς όμως εδώ ξέρουμε τι ειναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ!! Και τώρα αυτοί μιλάνε για video clips σαν η ομάδα μας να ειναι κάποια γκάιρλ-μπαντ;;; Ρε συ λες;; Μας πανε παρακαλώ;;; Όταν χάσαμε 2-0 στο 70’ εκείνοι στο τελευταίο δεκάλεπτο δεν είχαν άλλη ιδέα από ν’ ανοίξουν τζάκι;;; Και εμείς εδώ, ακόμα και όταν χάνουμε, βγαίνουμε σαν ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ κι ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ όλα!!! ΓΙΑΤΙ λοιπόν να αλλάξουμε τώρα;; Γιατί αυτοί φοβούνται τη δική μας φωνή;;; Γιατί ζητούν να φύγουμε από το δικό μας σπίτι;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ;;; Γιατι εκείνοι φτιάχνουν θρύλους μόνο όταν έχουν φίλους στις κάμερες;;; Εμείς εδώ κάνουμε ιστορία ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! Και αυτοί μιλάνε για ψεύτικη ατμόσφαιρα;;; ΣΙΩΠΗ ΡΕ ΣΙΩΠΗ!!!! Ρε ΕΡΥΘΡΟΛΕΦΚΟΣΑΡΑ, εσύ πέρσι το ΔΕΚΕΜΒΡΗ στο ντέρμπι με τον Ηρακλή ποιός είχε περισσότερα τραγούδια;;; Εμείς εδώ στους 90’ φτάναμε μέχρι το αεροδρόμιο με τα τραγούδια να βγαίνουν από κάθε γωνία!! Κι εκείνοι, όταν έκαναν κάποιο γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, ήταν τόσο μόνοι που τους άκουγες μόνο εσύ και ο τραυματιοφορέας!! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ = ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ + ΠΑΘΟΣ + ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ!!! Αυτά εμείς τα ξέρουμε, εκείνοι μόνο ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠ!!! ΑΛΛΑΞΤΕ ΛΟΓΟ ΡΕ;;;

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι: ξέρετε πόσες φορές εδώ μέσα βγήκε αυτό το θέμα; Πέντε; Δέκα; Κάθε φορά που ο Άρης πήγαινε εκτός έδρας και τελείωνε το ντέρμπι με τους φίλους του να τραγουδάνε μέχρι την τελευταία στιγμή σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα, ενώ αυτοί γύριζαν σπίτι σιωπηλοί σαν να είχαν δει ταινία τρόμου. Κι όμως, τώρα που μπαίνουμε στο ίδιο μοτίβο λέγοντας "ας πάμε εκεί που κάνουν θόρυβο", ξεχνάμε ότι η ατμόσφαιρα δεν είναι κάτι που αγοράζεις με εισιτήρια στο γήπεδο του Σπόρτινγκ — είναι κάτι που ζεις όταν περπατάς στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης και ακούς τραγούδια από κάθε πλατεία. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο στο ντέρμπι με τον Ηρακλή; Στο γήπεδο του Σπόρτινγκ είχαν μπει λιγότεροι από τους μισούς φιλοξενούμενους, και αυτοί που ήταν εκεί έκαναν τόσο θόρυβο όσο δύο φίλοι πίνοντας μπίρες στο μπαλκόνι τους. Εμείς εδώ βγήκαμε πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες στον Kleanthis Vikelidis, και μιλάμε για ατμόσφαιρα; Την τελευταία φορά που ρώτησα έναν συμπαίκτη μου που πήγε εκεί, μου είπε ότι μετά το τελευταίο γκολ του Ηρακλή οι περισσότεροι από τους δικούς μας είχαν βγει — όχι γιατί δεν ήθελαν να μείνουν, αλλά επειδή εκεί η ομιλία των άλλων έφτανε μόνο μέχρι τις καρέκλες τους. Και μην αρχίσουμε τώρα με αυτά τα βίντεο-κλικ όπου κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι δημιουργοί παίζουν τους σωτήρες της ατμόσφαιρας επειδή κατέγραψαν δύο τύπους να τραγουδάνε. Εμείς εδώ ξέρουμε τι είναι πραγματική ατμόσφαιρα: είναι όταν ένας αγώνας ξεκινάει στις 19:30 και στη γειτονιά γύρω από το γήπεδο δεν μπορείς να μιλήσεις επειδή όλα τα παράθυρα ανοίγουν από μόνα τους σαν να υπάρχει συναυλία στη γωνία. Είναι όταν μετά από μία ήττα χάνεις όχι μόνο τον αγώνα, αλλά και την ψυχολογία σου — εκτός κι αν βγεις έξω και δεις χιλιάδες κόσμους να στέκονται όρθιοι σαν μία μονάδα. Αυτοί στο Παπαδιάς μιλάνε για ατμόσφαιρα όταν τελειώνει ο αγώνας; Ναι, αλλά μόνο μέχρι να τελειώσει η εκπομπή του πρωταθλήματος. Εμείς εδώ κρατάμε την αγωνία ακόμη και όταν χάνουμε. Γιατί η ομάδα μας δεν είναι μια φωτογραφία στα social media — είναι κάτι που ζεις, που υποφέρεις μαζί της, που πανηγυρίζεις μαζί της. Και αυτή η εμπειρία δεν την αγοράζεις ούτε με τρία χιλιάδες εισιτήρια ούτε με δύο εκατομμύρια. Ρε φίλοι, η ατμόσφαιρα δεν είναι ζήτημα γηπέδου — είναι ζήτημα καρδιάς. Κι εμείς εδώ έχουμε την πιο δυνατή. Ακόμη και όταν οι αντίπαλοι κάνουν ντέρμπι μόνο στο δικό τους σπίτι, εκείνοι ξέρουν ότι εμείς θα βγούμε πρώτοι από την πόρτα. Γιατί; Γιατί εμείς ξέρουμε πως η ατμόσφαιρα δεν έχει εισιτήριο. Την παίρνουμε μαζί μας κάθε φορά που φοράμε το κόκκινο.

ρε γαμώ το σπιρτό σου άλλα ξέχασα να περάσω χτές από την αποθήκη μου γιατί μου χτύπησε η καρδιά σα βαρκούλα στο Αυγαίο κυματάκι θυμάμαι όταν πρωτοβγήκα ποτέ μου ντέρμπι εκτός έδρας κι ο Άρης πήγαινε στο Παπαδιάς — είχαμε κάνει βάση τριάντα ωρών στη Ρόδο πριν φύγουμε, φοράμε κόκκινα σα στρατιώτες του Λεωνίδα, κι όταν μπήκαμε στο γήπεδο οι αντίπαλοι είχανε βγάλει ελάχιστα εισιτήρια, σαν τ' αφορολόγητα απούλητα των βουλγάρικων γηπέδων του ΄78. εκείνη την ημέρα όμως κάτι άλλαξε μέσα στους ανθρώπους· δεν είχε προηγηθεί κάποιο γκολ, κάποιο θρίαμβος, κάποιο βίντεο στην κάμερα — είχε προηγηθεί η ανάμνηση πως η ομάδα αυτή ξέρει να ζει στους αγώνες σαν να μην υπάρχει αύριο. κι εμείς βγάλαμε ατμόσφαιρα σα να κάνανε πανηγύρι δεκαπέντε χωριών μαζί την ημέρα της σταφίδας! τραγουδούσανε τόσο δυνατά που έσπαγαν τζάμια τριών οικοδομών γύρω-γύρω, κι όταν χάσαμε 1-0 στο 80’, αυτοί δε σηκώθηκαν καν για κέρασμα — μόνο εμείς βγήκαμε σα λιοντάρια παρακαλώντας τους φίλους τους να μην φύγουνν τελείως σα βγήκαν πρώτοι οι αρκετοί! τώρα όμως η συζήτηση πάει πάλι εκεί· "αλλαξατε γήπεδο, κάνετε ντέρμπι μόνο στο Σπόρτινγκ γιατί εκεί κάνουν πάντα μεγαλύτερη ατμόσφαιρα". σοβαρά; εδώ και τριάντα χρόνια γράφουμε γι' αυτό το δίλημμα στην ιστοσελίδα, σαν κάποιο σκοτεινό τραγούδι του Παναγιώτη Τούντα που ξαναλέμε κάθε φορά που μας πιάνει η μπόρα. τότε όμως οι άνθρωποι έβγαιναν σπίτι τους κουρασμένοι όχι επειδή η ομάδα έχανε, αλλά επειδή είχαν ζήσει κάτι μεγαλειώδες. τώρα πάλι ακούω τις φωνές σας σα να σας έχουνε δώσει ένα δωρεάν εισιτήριο για βόλτα στη θάλασσα· "εμείς στο Παπαδιάς κάνουμε εκατό φίλους να τραγουδάνε κι αυτοί εκεί έχουνε δύο-τρεις κι αυτοί λένε ότι βγάζουν video clips!" τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να σας πείσουμε πως η ατμόσφαιρα δεν είναι θέαμα; πως είναι κάτι που δημιουργείται όταν τριάντα χιλιάδες ψυχές σηκωθούν το πρωί και πιστέψουν πως αυτή η ομάδα αντέχει ακόμη; βρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2023 όταν βγήκαμε στο γήπεδο του Ηρακλή κι εμείς φτάναμε μέχρι τον αεροδιάδρομο με τα τραγούδια; εκατό οικογένειες μαζί σα μπουλούκι στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, φωνάζοντας έτσι δυνατά που η αστυνομία ζητούσε επίμονα να μην ενοχλείται η γειτονιά! εκείνοι όμως μέσα στο Παπαδιάς είχανε τόσο λίγους οπαδούς που όταν έκανε ο Ηρακλής το τελευταίο γκολ, κανένας δεν μπορούσε να ακουστεί παρά μονάχα οι φίλοι μας μπουκάρουνε σπίτι γιατί η ψυχή τους είχε σπάσει κι όχι η καρδιά. αυτά δεν είναι νούμερα· αυτά είναι μνήμες, αυτά είναι αίμα! κι όμως τώρα κάποιοι μιλάνε σαν να θέλουνε να φύγουμε από το δικό μας σπίτι σα ντροπιασμένοι ενοικιαστές· "ας πάμε εκεί που βγάζουνε καλά βίντεο, εκεί όπου κάνουν φωτογραφίες σα να είναι museum". τι περιμένουμε; να φτιάξουνε θεματική μπάρα δίπλα στις κερκίδες σα σε ντίσκο; η ομάδα αυτή δεν έκανε ποτέ ιστορία επειδή κάποιος κατέγραψε δύο φίλους να τραγουδάνε· έκανε ιστορία επειδή εμείς βγάλαμε τους αγώνες σα να ήτανε πολέμου — όταν κερδίζαμε, όταν χάναμε, όταν έμενε η ψυχή μας εκτεθειμένη στον αγωνιστικό χώρο. αυτή η συζήτηση θυμίζει εκείνες τις γειτονιές της παλιάς πόλης όπου οι άνθρωποι συζητούσανε μήπως το δημοτικό συμβούλιο έκλεινε τους δρόμους για τις γιορτές· και εμείς εδώ σηκωθήκαμε σα μία σωστή μπουλούκια κι είπαμε πως χωρίς ατμόσφαιρα δε ζούμε — κι ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει, η ψυχή μας συνεχίζει να τραγουδάει. ας πάψει λοιπόν αυτό το πράγμα να ξαναγίνεται φιλολογία σα χωριάτικο τραγούδι· ας θυμηθούμε πως όταν πρωτοβγήκαμε στη μεγάλη κατηγορία το 1977, δεν είχαμε γήπεδο· είχαμε κοινότητα. κι αυτή η κοινότητα δε χρειάζεται video clips για ν' αναγνωριστεί — αρκεί να βγεις μια φορά στο δρόμο σα ομάδες φαν, να νιώσεις τον κόσμο να τραγουδάει μαζί σου, κι έπειτα να πεις πως εκεί ατμόσφαιρα έκανες. κι αλήθεια τώρα, αυτοί που λένε "ας αλλάξουμε γήπεδο" — εσείς τους έχετε δει ποτέ πραγματικά ν' αγωνίζονται σα Άρης; όταν χάνουνε 2-0 στο 70’, όταν δεν έχουνε ελπίδα, όταν η πόλη γύρω τους έχει σωπάσει σα νεκρή; εκείνοι συνήθως νιώθουν τη σιγή σα στενοχώρια· εμείς εδώ νιώθουμε την ίδια σιγή σα πρόκληση. κι εκείνοι ξέρουν πως όταν τελειώσει ο αγώνας, εμείς δε σηκωνόμαστε ντροπιασμένοι σαν αυτοί που έφυγαν νωρίς από το ντέρμπι· σηκωνόμαστε σανSoldiers ready for the next fight. άλλαξαν εποχές λοιπόν; σίγουρα. άλλαξαν χρώματα στις κερκίδες; ας είναι. άλλαξε όμως κάτι σημαντικότερο; ελπίζω πως όχι. γιατί όταν τελευταία φορά πήγα στο γήπεδο, είδα κάτι που με κούρασε ακόμη περισσότερο από την ήττα: μερικοί νέοι φίλοι να ρωτάνε κάποιον παλαιότερο "πού είναι εκείνοι που τραγουδάνε; πώς γίνεται ν' ακούς μόνο τους ελάχιστους;". κι εκείνος τους απάντησε κάτι που εμένα μου 'βγαλε δάκρυα: "τους ελάχιστους; αυτοί εδώ ελάχιστοι είναι οι μοναχοί· εμείς εδώ είμαστε η πόλη που δε σταμάτησε ποτέ". θα είμαι εδώ σα συγκάτοικος σ' αυτή την αίθουσα όταν ξαναδείτε αυτούς τους τίτλους στα βίντεο: "φίλοι του Άρη τραγουδούν στο γήπεδο του Σπόρτινγκ" — κι όταν εκείνοι βγάλουνε την πρώτη εικόνα μονάχα δύο-τρεις άτομα, σηκωθείτε κι εσείς σα μία μονάδα, τραγουδήστε σα να είναι η τελευταία φορά, κι αφήστε αυτούς εκεί πέρα να ψάχνουνε μέσα στις κάμερες πως φτιάχνεται ατμόσφαιρα. γιατί εμείς δεν ψάχνουμε βίντεο· ψάχνουμε ψυχή.

Εδώ που τα λέμε, λοιπόν, ρε παιδιά... εγώ πέρσι τον Οκτώβρη που πήγα στον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης, κάτσια στο ίδιο τραπέζι μ’ έναν θείο που είχε χάσει τον αδερφό του πριν δέκα χρόνια στις μεγάλες κερκίδες του Kleanthis. Μετά το γκολ εκείνου του ξέφρενου πέντελεπτου στο τέλος, ενώ όλοι γύρω κλαίγανε από συγκίνηση και πλημμυρίζανε στέλνοντας βίντεο στις οικογένειες τους, εκείνος κοίταξε τους γύρω του και μου ψιθύρισε: *"Ξέρεις τι είναι πια αυτό το γήπεδο; Είναι το μόνο μέρος όπου ακόμα νιώθεις πως η ομάδα σου δεν είναι νούμερο στα excel της Super League, αλλά μία φυλή που ζει, αγωνίζεται, και πεθαίνει μαζί σου."* Και νάτε τώρα που όλοι αυτοί λένε *"ας πάμε στο γήπεδο του Σπόρτινγκ να βγάλουμε ατμόσφαιρα επειδή εκεί κάνουν θόρυβο"*... σαν να μην υπάρχει κανείς να θυμάται πως το τελευταίο ντέρμπι του Άρη στη Λάρισα πριν δύο χρόνια τελείωσε με τη δική μας τριλογία τραγουδιών στους δρόμους — όχι επειδή είχανε εισιτήρια όλα τα καφενεία του κέντρου, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα η πόλη ξύπνησε όσο ποτέ σαν ένας άνθρωπος. Γιατί εκείνοι στο Παπαδιάς ξέρουν πολύ καλά πως όταν ο κόσμος φεύγει σαν οικογένεια από το γήπεδο μετά από μία ήττα 2-0 στο 70', δεν είναι επειδή λείπει ο θόρυβος εκείνες τις στιγμές· είναι επειδή εκείνοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως η ατμόσφαιρα δεν είναι κάτι που δείχνεις στις κάμερες — είναι κάτι που ζεις όταν η πόλη σου γίνεται μία φωνή. Κι όμως, ας μην γινόμαστε γκριζοί σαν τους άλλους — εδώ μέσα ξέρουμε πως ακόμα κι όταν κάποιος φοράει μπουφάν εκείνης της ομάδας που τουλάχιστον κατάλαβε τι είναι πραγματικό πάθος, δεν φοβόμαστε τίποτα. Γι' αυτό και όταν η επόμενη φορά γίνει η ίδια συζήτηση, ας θυμηθούμε πόσες φορές βγήκαμε σα στρατιώτες σε ξένα εδάφη κι εκείνοι γύρισαν σπίτι σα φιλοξενούμενοι που κουράστηκαν να τραγουδάνε μόλις έκαναν ένα γκολ. Η ατμόσφαιρα δεν είναι ζήτημα γηπέδου· είναι ζήτημα συναίσθησης, και το συναίσθημα αυτό φωλιάζει στις φλέβες όσων δε φοβούνται να βγουν πρώτοι. Όπως έκανα εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα: πριν ανέβω στο τραίνο για Αθήνα, στεκόμουν ακόμη εκεί στους δρόμους σα μονάδα, τραγουδώντας με ανθρώπους που έκαναν τον δρόμο δικό τους επειδή πίστευαν πως η ομάδα αυτή αξίζει κάθε στιγμή — όχι επειδή κάποιος άλλος είχε βγάλει κάποιο βίντεο.

Ρε Γιώργο μου τώρα μιλάς σοβαρά;;; 🤡 Ποιοι αυτοί εκεί που θέλουν να αλλάξουμε σπίτι γιατί τους φαίνεται πως "εκεί κάνουν μεγαλύτερη ατμόσφαιρα"; Να πάτε κι εσείς μια βόλτα στο ξενοδοχείο σας μετά το ματς και να μου πείτε πόσοι φίλοι σας θ' ανοίξουν μπουκάλι για να πανηγυρίσουν ένα γκολ του Σπόρτινγκ —— εκτός από αυτούς που βγάζουνε βίντεο σα γκάιρλ μπαντ στα social;;; Εγώ θυμάμαι πριν τριάντα χρόνια που ο Άρης πήγαινε στις εκτός έδρας πάνινα —— εκείνες τις εποχές που οι άνθρωποι βγάζανε οικογένεια και γατούλα μαζί στο γήπεδο σαν ν' αφήνανε τα πάντα πίσω τους —— και εδώ πάλι μιλάνε για video clips; Γιατί λοιπόν η ομάδα αυτή δεν έκανε ποτέ ιστορία επειδή κάποιος βιντεοσκοπούσε δύο ξύλους που τραγουδούσαν —— έκανε ιστορία επειδή εμείς βγήκαμε σαν μία φάλαγγα από ανθρώπους που δε φοβόντουσαν να χάσουν, να χρεωθούνε για να πατήσουν πόδι εκεί που αγαπάνε, να ζήσουν το γκολ όσο ήταν ωραίο όσο ήταν ωραίο κι όταν χάνονταν —— εκείνοι έβγαιναν πρώτοι όχι επειδή ήθελαν ν' αποφύγουνε τη συζήτηση —— βγήκαν πρώτοι επειδή η ψυχή τους είχε σπάσει —— κι εμείς εδώ κρατιόμαστε ακόμη σα Soldiers, τραγουδώντας σα να μην τελειώνει η νύχτα! Κι όταν τελευταία φορά έπαιξε ο Άρης στο Σπόρτινγκ —— λιγότεροι από 3.000 άνθρωποι —— εκείνοι έκαναν θόρυβο όσο δύο τζέντλεμεν που περιμένουνε το τραίνο —— εμείς εδώ βγήκαμε πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες στον Kleanthis —— δεκαπέντε χιλιάδες ψυχές που δεν έφυγαν όταν χάσαμε —— δεκαπέντε χιλιάδες άτομα που τραγουδούσαν ακόμη κι όταν χάσαμε —— και αυτοί εκεί λένε πως εκεί κάνουν μεγαλύτερη ατμόσφαιρα;;; Ρε γαμώτο το ψέμα σας —— η ατμόσφαιρα δεν έχει εισιτήριο —— έχει ΠΑΘΟΣ —— έχει ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ —— έχει ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ —— κι αυτοί εκεί δεν έχουνε τίποτα από όλα αυτά —— έχουνε μόνο θέαμα σαν το παιδί που βλέπει τον αγώνα από την τηλεόραση γιατί τον είχε κλείσει η μαμά του επειδή γύριζε σπίτι αργά. Να πάτε λοιπόν —— πάρτε μαζί σας όσους έχετε —— πηγαίνετε εκεί —— βγάλτε ένα βίντεο σαν εκείνα —— κι όταν τελειώσει —— κοιτάξτε γύρω σας —— δεν πρόκειται να δείτε κανέναν —— εκείνοι έχουνε φύγει σα ντροπιασμένοι —— εμείς εδώ —— ακόμη και όταν χάνουμε —— ακόμη κι όταν η ομάδα υποχωρεί —— ακόμη κι όταν η ζωή μας είναι πιο δύσκολη —— βγαίνουμε πρώτοι —— τραγουδώντας —— σα να μην τελειώνει ποτέ.

Ρε βρε συντεχνίες μου!!! Πού βρίσκεστε;;; Σοβαρά τώρα;;; Μη μου λέτε πως αυτά τα *"video clips"* και τα *"θέαμα σα ντίσκο"* θέλουνε ν' αλλάξουνε ΓΗΠΕΔΟ;;; Μας έχετε πιάσει ΑΠΟΨΗ;;; Στο δικό μας σπίτι λοιπόν είμαστε ξενοίκιαστα φλουριά;;; Να θυμίσω εκείνον τον Οκτώβριο του 2022 όταν πήγαμε στη Λάρισα — δεκαπέντε χιλιάδες κόκκινα σαν αίμα στον ουρανό, τραγούδια μέχρι το αεροδρόμιο, οικογένειες κρατώντας τα παιδιά τους πάνω στους ώμους τους σα στρατιώτες μπροστά στη μάχη!!! Κι εσείς λέτε πως εκεί πρέπει να πάμε επειδή εκείνοι βγάζουν ΚΑΛΟΤΕΡΑ βίντεο;;; Ντρέπεστε τώρα;;; Και πάλι σας ρωτώ: Ποιος είπε ότι η ατμόσφαιρα γράφεται σταExcel της Super League;;; Εγώ εκεί εδώ — στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης — ακούω τραγούδια από κάθε παράθυρο ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει 3-0!!! Στο δικό μας γήπεδο ΔΕΝ χρειάζεται κάποιος να μετρήσει πόσους πήγανε — εκείνοι ελάχιστοι που φύγανε ήταν αυτοί που δεν είχανε καρδιά ν' αντέξουν την αγωνία!!! Κι εμείς εδώ —— ακόμη και όταν χάνουμε —— ακόμη κι όταν η ομάδα υποχωρεί —— ακόμη κι όταν η ζωή μας είναι πιο δύσκολη —— βγαίνουμε πρώτοι —— τραγουδώντας —— σα να μην τελειώνει ποτέ!!! Και τώρα αυτοί εδώ μιλάνε σα να θέλουνε να φύγουμε από το δικό μας σπίτι σα ντροπιασμένοι ενοικιαστές;;; Μα είμαστε ο Άρης!!! Δεν είμαστε κάποια φωτογραφία στα social media!!! Είμαστε ιστορία!!! Είμαστε ψυχή!!! Είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!! 🔥🔴💪 Πάμε γερά;;; Ή να πάμε να κλείσουμε τις κάμερες και να χορέψουμε;;; Αφού έτσι είναι ας κάνουμε κι εκείνοι ένα βίντεο σαν εμάς —— μόνο που εκείνοι θα έχουνε μόνο ένα μικρό σύννεφο κόκκινου στους δρόμους!!! 😤🔥

Αλήθεια τώρα, ρε γαμώ το νου σας, άλλη μία φορά ξανανοίγουμε αυτή την παλιά πληγή σα να μην έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε εκτός από ν' ανακυκλώνουμε τις ίδιες κουβέντες κάθε δύο χρόνια; Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του ’19 όταν πήγαμε στο γήπεδο του Ατρόμητου — τριάντα ώρες στη ρότα με κάδρα και κόκκινα πανιά, τρίχα τριάντα χρόνια από την πρώτη φορά — και βγήκαμε τόσο δυνατοί που οι ντόπιοι έμειναν να κοιτάζουνε σα ν' είδανε στρατό ξένο φτάνοντας σπίτι τους. Εκείνο το βράδυ ένας老兄 από εκεί είπε στον συνοδηγό μου: *«Εσείς δεν τραγουδάτε επειδή νικήσατε — τραγουδάτε επειδή ξέρετε πως αύριο πάλι θα βγείτε πρώτοι από την πόρτα, ακόμα κι αν η ομάδα σας χάσει.»* Και τώρα εδώ ξανακαθόμαστε σα γραφειοκράτες μιας επιχείρησης κι όχι σα οικογένεια μιας ομάδας — *«ας πάμε εκεί που βγάζουνε ωραία βίντεο»*. Μα σεις πού είστε όταν τελειώνει ο αγώνας; Εκείνοι στο Σπόρτινγκ έχουνε τέσσερα video clips στις τρεις πρώτες ώρες μετά τον αγώνα· εμείς εδώ βγαίνουμε στους δρόμους σα σαλεύοντας στρατός σαράντα χιλιάδων ψυχών σαν το μεγαλύτερο video clip που κανείς δε φτιάχνει ποτέ — και δε ζητάμε άλλα viewers. Πέντε χρόνια γράφουμε γι' αυτό το δίλημμα σα τραγούδι που ξανά λέμε όταν βρέχει. Στην ουσία, τι άλλαξε; Την τελευταία φορά που πήγα στο Σπόρτινγκ — Οκτώβρης του περσινού χρόνου — είχανε τόσο λίγους ανθρώπους που όταν έκανε γκολ ο αντίπαλος, το γήπεδο ησύχασε σα νεκροταφείο τις Κυριακές πρωί. Κι εμείς εκείνοι εκείνοι που φύγαμε πρώτοι; Μας είδανε σα κάποιον που έκλεισε νωρίς την τηλεόρασή του επειδή τον είχε πιάσει ο ύπνος. Αυτή η συζήτηση θυμίζει εκείνες τις φορές που κάποιοι φίλοι σου λένε *«πρέπει να αλλάξουμε ζωή επειδή εκείνοι εκεί ζουν σα ταινία»* — σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο οι φωτογραφίες στα social media. Η ατμόσφαιρα δεν έχει εισιτήριο· έχει ΠΙΣΤΗ. Κι αυτή η πίστη δεν αγοράζεται από κανένα γήπεδο. Από το δικό μου παράθυρο στη Σταυρούπολη ακούω ακόμη και τώρα εκείνον τον Οκτώβρη του 2022 — δεκαπέντε χιλιάδες κόκκινα σηκωμένα σαν σημαίες σ' έναν πόλεμο· τραγουδώντας όσο έκαναν αλλαγές στο γήπεδο· με τις οικογένειες πάνω στους ώμους των μεγαλύτερων· τραγουδώντας ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε 3-0. Αυτό είναι ατμόσφαιρα· όχι δύο άτομα που βγάζουν clip στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή κάποιος τους πλήρωσε. Κι όμως τώρα κάποιοι ξανάρχονται σα ν' έχουνε ξεχάσει πως εδώ και τριάντα χρόνια η πόλη ξυπνάει όταν πάει ο Άρης εκτός έδρας — όχι επειδή κάτι έγινε εκεί· επειδή αυτοί ξέρουν πως εκείνοι εκείνοι δεν τραγουδούν επειδή κέρδισαν· τραγουδούν επειδή θέλουν να δείξουν στον κόσμο πως αυτή η ομάδα ακόμα αντέχει. Έτσι σαν να μην ξέρουμε τίποτε άλλο παρά μόνο να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες ατέλειωτες κουβέντες; Μα εμείς εδώ ξέρουμε τίποτε άλλο εκτός από ένα πράγμα: όταν βγεις έξω από το σπίτι σου σα Άρης, ο κόσμος γύρω σου αρχίζει να τραγουδάει ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει. Κι αυτοί εκεί που θέλουνε αλλαγή — μην τους προσέχετε· αυτοί ψάχνουνε βίντεο· εμείς ψάχνουμε ψυχή.