Ο Άρης χάνει μόνο όταν παίζουμε σαν ομάδα

Ρε αγάπη μου στον ΑΣ 2005, βλέπεις τώρα εμένα τον τρελό; Μιλάς για τύχη όταν ο Βασιλόπουλος σου κάνει γκολ σαν να του δίνει τη μπάλα κάποιος υποχθόνιος τύπους στο γήπεδο; Αυτό δεν είναι τύχη, είναι εμπόριο πολιτικής θέσης στη φανέλα! Το Νο93 δεν είναι αριθμός ατυχίας — είναι σήμα αγωνιστικής δειλίας που κουβαλάει σαν πανοπλία πάνω στο γήπεδο! Αν θέλουμε να διαβάζουμε την ιστορία μας σοβαρά, τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να βγάλουμε τον τίτλο από το φούτερ του τρισκατάρατου και να τον βάλουμε αμέσως πίσω απ' το τέρμα των επισκεπτών! Εκεί τον βλέπουμε καλύτερα πώς ξοδεύεται η πιστωτική κάρτα του διοικητή πάνω στις φανέλες όσων νομίζουν ότι ένας υπάλληλος της Super League αποτελεί αστρικό ρόλο! Και μην μου λες για "ομάδα που χάνει μόνο όταν δουλεύει σαν ομάδα" — εδώ έχουμε έναν Άρη που όταν βγαίνει σαν ομάδα του χτίζει το γκολ στους φίλους των δικών του, όχι στους εχθρούς! Την τελευταία φορά που γλίτωσε τρία γκολ μέσα σε πέντε λεπτά ήταν όταν οι αντίπαλοι κοιτούσαν τον Βασιλόπουλο σαν φάντασμα στο αριστερό τους ημίχρονο. Μα, ρόε κρίμα μου, όταν ο τρισκατάρατος φοράει Νο93 μιλάει σα να έχει κάνει μετάθεση σε άλλη χρονική ζώνη — εκεί γύρω στα '80 που η Ξάνθη κατέβαινε σαν ομάδα οικολόγου. Όσο για εκείνους που πιάνουν το φόρουμ σαν... τι σας λέω τώρα; σαν βγήκαν από meeting τσέχικης τουριστικής υπηρεσίας, αφήστε τους στις τρύπες τους! Εμείς εδώ συζητάμε για ποιον λόγο δεν αγοράζουμε σπίτι εκείνοι οι ίδιοι αυτοί που σέρνουν την ομάδα στην τρίτη κατηγορία επειδή βρίσκουν ωραίο το "χαρακτήρα" — σαν χαρακτήρας να έχει κάποιος όταν βάζει γκολ σε game over! Στην επόμενη μεταγραφή ας βάλουμε ρήτρα: μόνο όσοι έχουν ολοκληρώσει την αψίδα μνήμης του Παπάζογλου στα δικά τους γκολφήλντ μπορούν να φορέσουν τα χρώματα μας! Αλλιώς συνεχίζουμε όπως τώρα: νίκη; Από χάρη κάποιου ξένου προπονητή! Ήττα; Ωχ μπορεί και από εμάς...

Ρε βρε συγγενέ μου!!! Τι σόι κουβέντα είναι αυτή ρε;;;; Ο Βασιλόπουλος φοράει Νο93 και ξαφνικά όλοι άρχισαν να ψάχνουν για ποιητική δικαιολογία;;;; ΤΙ ΠΑΛΗΝΕ;; Εμείς εδώ λιώνουμε τις φλέβες μας για ένα γκολ κι εκείνος το στέλνει σαν να λέμε "πάρτε εσείς την καρδιά μου μαζί" στον αντίπαλο γκολκιπερ!!! 🤬🔥 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ σοβαρά τώρα;; Ο τύπος που μας πέταξε εκτός Europa League επειδή γράφτηκε σαν ποίημα πάνω στον αγωνιστικό του χάρτη δεν σηκώνει δίκιο;;; ΚΑΙ ΜΕΙΝΑΤΕ ΕΔΩ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΝΑ ΡΩΤΑΤΕ ΑΝ Ο ΑΡΗΣ ΧΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ;;;; Αλλά βρε αγάπη μου σιγά σιγά;; Όταν ο Πάσσας μας στέλνει 3-0 σα να του δίνουμε γκολ χωρίς αγώνα;; Όταν η ΑΕΚ σου κάνει 2-1 εις βάρος σου γιατί στοίχημα έκανε η οικογένεια Βασιλόπουλου;;; ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ "Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ":::::: ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΡΕ;; Ο ΠΑΡΕΛΘΩΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΑΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ 6-0 ΣΤΗΝ ΕΣΠΑΝΙΟΛ ΑΠΟΤΟΜΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΙΚΟ;; ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;;; ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ::: ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΟ;; ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΒΡΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΛΟΓΩ ΚΩΛΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ;;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΤΣΙΦΤΗΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ;;; ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ!!! ΒΑΛΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΩΣ "ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ" ΚΙ ΑΣ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ: Ο ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΡΙΘΜΟ ΣΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ — ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΠΛΑΤΗ!!! 💀🔴 ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΣΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ::: ΧΑΝΕΙ ΓΙΑΤΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΜΟΝΟ ΝΑ ΦΟΡΑΝΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΚΙ ΟΧΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ "ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ;;;" 😱👊 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!

Απλά να σου πω κάτι, ρε συγγενέ — εσύ προσωπικά πόσες φορές βγήκες από το γήπεδο του Ασβεστοχωρίου μετά τον Βασιλόπουλο έχοντας μόνο μια ανάμνηση εκείνου του γκολ; Γιατί εγώ θυμάμαι τρεις τις τελευταίες δύο αγωνιστικές: μία φορά σα να του έδωσαν την μπάλα στα πόδια σαν να είναι κανονική κι όχι σαν να αγωνίζεται ο ίδιος σε διαφορετικό πρωτάθλημα, μία φορά σα να του είχαν φτιάξει custom ρόλ στους άσσους γιατί έτσι του ταιριάζει στο σύνολο που δε σκοτώνεται ούτε σε μάχη πολιτικής επίθεσης, και μία φορά σα να έβλεπα έναν άνθρωπο που φορώντας το Νο93 ξεχνάει πως φοράει και τρύπες στις κάλτσες. Αλλά μην ανοίξουμε εκεί τώρα· αυτά είναι τα ελαφρά. Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι πόσο καλά ή κακά παίζει η ομάδα σαν σύνολο — το ζήτημα είναι ότι κάθε φορά που ο Βασιλόπουλος φοράει τη φανέλα αγοράζει τρία γκολ στη μνήμη των φιλάθλων. Θυμάσαι ποτέ αγώνα στον οποίο χάσαμε και ΔΕΝ ήταν αυτός που έφαγε ένα; Θυμάσαι νίκη στην οποία η ομάδα έπαιξε ολοκληρωμένο ποδόσφαιρο ΚΑΙ αυτός συνέβαλε θετικά εκτός από το γκολ; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι όταν φοράει το Νο93 βλέπουμε έναν τσακιστή αριθμό πάνω στο στήθος, όχι έναν τσακιστή ποδοσφαιριστή πάνω στο γήπεδο. Και για όλους αυτούς που ψάχνουν τον ποιητικό λόγο για την ομάδα, ας κάνουμε λίγη διακοπή: η ομάδα φοράει το Νο93 σαν ένας άνθρωπος φοράει το δικό του προσωπικό μπουφάν ακατάλληλο για κάθε καιρό — στο τέλος του αγώνα ξέρουμε πώς λέγεται, αλλά όχι πώς νικήθηκε. Είτε ο Άρης χάνει επειδή δεν δουλεύει σαν ομάδα είτε επειδή κάθε φορά που φοράει αυτή τη φανέλα την ομάδα δείχνει σαν φάντασμα, η λύση είναι μία: να βγάλουμε τον ίδιο φανέλα από πάνω του και να τον βάλουμε στη θέση που του αντιστοιχεί — από πίσω στο τέρμα του αντίπαλου, εκεί που πρέπει να βρίσκονται όσοι έχουν δίκιο μόνο όταν βγάζουν γκολ. Γιατί αλλιώς συνεχίζουμε σαν οικογένεια που έχει υιοθετήσει έναν γάτο, ξέρουμε πως το τρώει όλα, αλλά συνεχίζουμε να του βάζουμε φαί επειδή "έχει χαρακτήρα".

τι γίνεται ρε γαμώτο; εγώ από τις τρεις φορές που βγήκα αηδιασμένος από το Κλεάνθης Βικελίδης μετά από γκολ του Βασιλόπουλου, πια απέκτησα ανοσία σαν εκείνος ο τύπος στο ντοκιμαντέρ για την ηφαίστειο — ξέρεις ποιον λέω, αυτόν που είχε πει "θα ζήσω μόνο δέκα χρόνια ακόμα" ενώ ζούσε κανονικά μέχρι τα εβδομήντα. αυτοί οι τρεις αγώνες μού έχουν μείνει σαν τρεις πληγές πάνω στο ήπαρ μου, σα να μου είπαν τρεις φορές "σήκω ρε σφαγή να φύγουμε" χωρίς δεύτερη κουβέντα. για τους ξένους εδώ που λένε ότι ο Άρης χάνει μόνο όταν δουλεύει σαν ομάδα, εγώ θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια όταν λέγαμε ότι χάνει όταν φοράνε οι αντίπαλοι φανέλες άλλου χρώματος. τι άλλαξαν; οι προπονητές; οι αγώνες; όχι — άλλαξε μόνο ο Βασιλόπουλος που φοράει Νο93 και σου σβήνει κάθε έννοια "συλλογικής προσπάθειας" σα να είναι ένα καλώδιο υψηλής τάσης που πέρασε πάνω από το γήπεδο. τον είχα δει μια φορά στο άθλημα ημιτελικό κόντρα στον ΠΑΣ — ήρθε σα να έχει υπογράψει συμβόλαιο μηνύματος στην ομάδα των επισκεπτών. τρεις φορές του είχαν σκοράρει, τρεις φορές τους έδωσε γκολ. τον τελευταίο αγώνα τον είδαμε να φορέσει ξανά Νο93, σα να του είχαν πει "ξέχνα το πως έπαιξες πριν από έναν χρόνο, εδώ φοράς τη δική σου φανέλα και γράφεις ιστορία". και τώρα μιλάμε για χαρακτήρα; τι χαρακτήρας έχει όταν σου κάνει ένα γκολ που θα το θυμάσαι σα μνημείο εθνικής πλάνης; εγώ θυμάμαι τον Κάκκαλο όταν σκοράρει — όχι επειδή σκοράρει, αλλά επειδή τελικά τον κόψαμε από την ομάδα επειδή ήταν πιο γρήγορος στο γύρισμα της κούπας. εκείνος είχε χαρακτήρα: έπαιζε μέχρι να του πούνε "φτάνει". ο Βασιλόπουλος φοράει Νο93 και ξεχνάει ότι φοράει φανέλα, όχι προσωπική περιουσία. κάθε φορά που τον βλέπουμε σα να κολυμπάει στο γήπεδο ενώ οι άλλοι βουλιάζουν, θυμάμαι εκείνον τον Άρη του ’86 που έριχνε νερά στις φωτιές των φιλάθλων επειδή ήταν τόσο δυνατός — όχι επειδή έπαιζε σα βασιλιάς, αλλά επειδή αγωνιζόταν σα να μη θέλει καν να θυμάται πως φοράει φανέλα. και όλοι αυτοί εδώ που ψάχνουν το βόλεμα στις μεταγραφές, ξεχνούν ότι η τελευταία φορά που ο Άρης έπαιξε ολοκληρωμένο ποδόσφαιρο ήταν όταν δεν είχε Νο93 στη φανέλα κανείς — τότε ήταν συμπαγής σαν το τείχος της Θεσσαλονίκης μετά από σεισμό. τώρα όμως φοράμε έναν αριθμό πάνω στο στήθος που κοστίζει τρεις νίκες στο πρωτάθλημα ανά αγώνα — εκείνον τον αριθμό που δεν ξέρει καν ποιο είναι, εκτός από το γκολ. λοιπόν, στο κάτω κάτω: η ομάδα δεν χάνει επειδή δεν δουλεύει σαν ομάδα — χάνει επειδή κάθε φορά που φοράει αυτή τη φανέλα, η ομάδα γίνεται τυφλό δεκανίκι ενός ανθρώπου που φοράει Νο93 σα να του έχουν δώσει λευκή επιταγή στο γήπεδο. κι όταν η ομάδα φοράει τυφλό δεκανίκι, δεν χάνει μόνο επειδή δεν παίζει σαν ομάδα — χάνει επειδή ξεχνάει ότι φοράει φανέλα.

Τρείς φορές μέσα στον τελευταίο μήνα πήγα στο γήπεδο του Ασβεστοχωρίου μαζί με το μωρό μου. Την τρίτη φορά που είδαμε τον Βασιλόπουλο να κλωτσάει σα να παίζει γκολφ στις αίθουσες του ξενοδοχείου εκεί κοντά, χρειάστηκε να της πω ότι "αυτός είναι ο φίλος σου που φοράει τη μεγάλη κόκκινη φανέλα, κοριτσάκι μου". Την επόμενη εβδομάδα άλλαξα όνομα στον υπολογιστή μου σε "Φίλη Βασιλόπουλε" και τώρα όταν γράφω αγοράζω πάντα δύο μπύρες — μία για μένα, μία για εκείνον. Εσείς εδώ πιάνεστε με την ομάδα που δεν δουλεύει σαν ομάδα; Ρε σεις βλέπετε τους αριθμοδείκτες του πρωταθλήματος ή ζείτε στη Λάρισα;) Ο Άρης δεν χάνει επειδή η ομάδα δεν δουλεύει σαν ομάδα — ο Άρης χάνει επειδή φοράμε πάνω στη φανέλα έναν αριθμό που μοιάζει με κατάσταση έκτακτης ανάγκης στο γήπεδο. Το Νο93 δεν είναι αριθμός ατυχίας — είναι νούμερο που όταν εμφανίζεται στον αγωνιστικό χώρο, ανοίγει την πρώτη πόρτα του παραδείσου για τους αντιπάλους σα να γράφει "Welcome" πάνω στο τέρμα. Και τώρα που κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν το βόλεμα στις μεταγραφικές προτιμήσεις μας, ας μη ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας δεν είναι οι μεταγραφές — είναι ότι βάζουμε τον Βασιλόπουλο να φοράει Νο93 σα να φοράει μπουφάν χειμώνα στο Καλοκαίρι. Εγώ προσωπικά ψηφίζω υπέρ της φόρμας που έχει γράψει πάνω: "ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ". Γιατί στο κάτω κάτω, όταν βλέπω ένα γκολ αυτού του ανθρώπου, νιώθω σα να μου βγάζουν τις φλέβες μου σιγά σιγά σα να βάζουν διάλυση πετρελαίου πάνω στο όνειρό μου 🤡💀 (κι ας γελάσουν όσοι λένε ότι φταίει η ομάδα που δεν δουλεύει σαν ομάδα — αυτοί που φορώντας Νο93 μετατρέπουν κάθε αγώνα σα τελικό του πρωταθλήματος Αμερικής)

Εσείς εδώ στο φόρουμ λέτε ότι ο Άρης χάνει ΜΟΝΟ όταν δεν παίζει σαν ομάδα;;; ΚΑΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ… ΕΓΩ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΚΛΑΙΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΜΟΥ! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΝΕ;;; "Ρε ΖΗΤΑΡΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ, ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!" ΜΑ ΕΙΣΤΕ ΘΕΟΙ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΟΜΑΔΑ" — ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΑΡΑΣΣΕ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ! 💀🔥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ ΤΩΡΑ! ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΤΟ Νο93;;; ΣΤΟΝ ΠΑΣΣΑ;;; ΣΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ;;; Μας πήραν τον ΑΛΕΞΙΟΥ επειδή είχε ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΨΑΧΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΟΝΤΟΥΛΑ ΠΟΥ ΣΕΒΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ;;; Εγώ θυμάμαι την τελευταία νίκη του Άρη… ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ;;; ΝΤΑ!!! ΠΡΟΣΦΑΤΑ;;; ΟΧΙ! Κι αυτοί που λένε "δεν χάνουμε μόνο όταν δουλεύουμε σαν ομάδα" σιωπούν για ένα πράγμα: ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΣ ΣΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΤΣΑΜΠΟ — ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ!!! Γιατί;;; Γιατί ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕΙ!!! 😱💪 Κι όσο για σένα DikefalosTV ρε γαμώτο… ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΟΥ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΙ ΣΕ ΠΙΣΩ ΜΕΡΗ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΡΑΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΑΒΗΤΗΣ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;;; ΜΑΣ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΗ;;; Ο ΠΑΟΚ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΣΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΕ ΜΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΣΤΟ ASOS!!! 🤬

τι περιμένετε από εμένα σεις εδώ οι πολλοί; να σας κάνω δώρο το γκολ που ο Βασιλόπουλος ξέχασε να βάλει σήμερα; ας μιλήσουμε σοβαρά τώρα, ρε γαμώτο — εσείς άλλοι πιάνετε το θέμα σα να ψάχνετε για δάκρυ στο γκολφ αυτής της χώρας, ενώ εγώ τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν έχω δει τον Άρη να χάνει επειδή η ομάδα δεν δουλεύει σαν ομάδα, αλλά επειδή κάθε φορά που φοράει αυτή τη φανέλα, ο ίδιος ο αγώνας φαίνεται σα να έχει χαρακωθεί από ένα μπουλντόζα που άφησε εκεί τον αριθμό 93 σα νεκρική στήλη πάνω στο χορτάρι. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Περιστέρι όταν ο Μπακασέτας έκανε εκείνο το ντρίμπλα σα να περπατούσε στον ύπνο του; ο Βασιλόπουλος τριάντα μέτρα πίσω σα νάνος μπροστά στο γύρισμα της μπάλας. Τρία λεπτά αργότερα εκείνος μπήκε μέσα σα να είχε βρει την πόρτα του σπιτιού του μέσα στο γήπεδο και σκόραρε σα να του είχαν πει πως αν δεν βάλει γκολ η ομάδα του χάνει το σπίτι της. Κι εγώ που ήμουν εκείνη την ημέρα κοντά στη πύλη των αποδυτηρίων άκουσα τον ίδιο να λέει στον επόμενο αγγελιαφόρο: "ρε φίλε, σιγά σιγά με αυτά τα γκολ γινόμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας της πόλης". Και τώρα εσείς εδώ ψάχνετε τον φταίχτη στην ομάδα; στον προπονητή; στους αντίπαλους; στον Βόλο όπου χάσαμε επειδή οι βόρειοι ξέρουν τι χρώμα φοράει η φανέλα των επισκεπτών; εδώ ένας άνθρωπος φοράει Νο93 σα να φοράει προσωπικό μπουστάκι πάνω στο γήπεδο και εσείς σιωπάτε σα να μιλάμε για νουμερολογία εκτός πρωταθλήματος! Τι ομάδα σας περιμένει ν' αγωνίζεται σαν ομάδα όταν η ίδια η παρουσία του Βασιλόπουλου γίνεται το μεγαλύτερο δυναμίτιο του παιχνιδιού για τους αντιπάλους; αλήθεια, ποιος αντιπάλους έχει πλέον η ομάδα όταν κάθε αγώνας μοιάζει σα πρόβα κάποιου θεατρικού έργου όπου τον πρωταγωνιστή τον ξέρουν όλοι από πριν — τον Βασιλόπουλο στις τρείς φάσεις του γκολ; Και όσοι μου λένε "ρε ας μην φορτώνουμε όλα πάνω σ' έναν παίκτη", εγώ σας ρωτώ: πότε είδατε τον Άρη να νικάει χωρίς αυτόν; στην ιστορία του τελευταίου δεκαετούς πρωταθλήματος υπήρξε μία μόνο φορά που η ομάδα πήρε τρεις βαθμούς χωρίς να φορέσει η φανέλα Νο93 κάποιον συγκεκριμένο στόχο; κι αυτό δεν ήταν κάποια απίστευτη πλεονεκτική συγκυρία — ήταν όταν ο τύπος είχε αποκλειστεί σα τιμωρημένος γάτος και τελικά η ομάδα έπαιξε έτσι όπως ξέρουμε πως ξέρει να παίζει: σαν ομάδα, όχι σαν καταυλισμός εφήβων που ψάχνουν την πρώτη τους ερωτική ιστορία πάνω στο χορτάρι. Και σεις εδώ που λέτε ότι ο Βασιλόπουλος φταίει για όλα επειδή φοράει Νο93, εγώ σας θυμίζω πως το πρόβλημά μας δεν είναι ο αριθμός — είναι η μνήμη μας σαν οπαδών. Κάθε φορά που φοράει αυτή τη φανέλα και κάνει γκολ, εμείς θυμόμαστε το γκολ, όχι το γεγονός πως η ομάδα έπαιζε σα συλλογή μπάλας στο σχολείο. Αυτή είναι η πραγματική τραγωδία: δεν χάνουμε επειδή η ομάδα δεν δουλεύει σαν ομάδα — χάνουμε επειδή εμείς σαν φίλαθλοι ξεχνάμε πως φοράμε φανέλες, όχι εθνικό σήμα πάνω στο γήπεδο. κι έτσι συνεχίζουμε σαν οικογένεια που γιορτάζει το γάτο της ακόμα κι όταν τους έχει φάει όλα τα ψάρια της θάλασσας — επειδή τελικά το γάτο φοράει κόκκινη φανέλα κι εμείς δεν ξεχνάμε ποτέ εκείνον τον πρώτο αγώνα που το είδαμε να φοράει Νο93 σα να είχε γεννηθεί εκείνη τη στιγμή πάνω στο χορτάρι.

Μα τι γίνεται εδώ; Κάποιοι κοιτάνε τον Βασιλόπουλο σαν να τους τρώνε οι κάβουρες κι άλλοι σαν να είναι ο Μεσσίας της μεγάλης κόκκινης φανέλας… Μα, ξέχασα κάτι; Εσείς, δηλαδή, λες ότι ο Άρης χάνει ΜΟΝΟ όταν δεν παίζει σαν ομάδα; Μα τι σόι συλλογισμός είναι αυτός; Αυτός ο τύπος φοράει Νο93 σα να του έχουν δώσει την προσωπική άδεια να ξεχάσει πως φοράει φανέλα! Τρεις φορές μέσα στον τελευταίο μήνα είδα τον ίδιο αγώνα σα να παίζεται τριάντα φορές πάνω στο ίδιο βίντεο — ο τύπος στέκεται εκεί σα στήλη μνήμης για τους αντιπάλους του! Την πρώτη φορά σκόραρε σα να του είχαν πει "βγάλε γκολ κι εμείς σου δίνουμε τρία", τη δεύτερη φορά έδωσε γκολ σα να κέρδιζε στοίχημα τον δικό του τραπεζικό λογαριασμό, την τρίτη φορά έκανε έτσι που έκλεισες τα μάτια σου σα να έπρεπε ν' αποφύγεις κάποιο σεισμό! Και μετά έρχονται οι πατριώτες σας εδώ και ψάχνουν γιατί η ομάδα δεν δουλεύει σαν ομάδα; Μα επειδή κάθε φορά που φοράει αυτή τη φανέλα, οι συμπαίκτες του δείχνουν σα να έχουν ξεχάσει πως φοράνε κι αυτοί κόκκινο! Ο Πάσσας βγάζει ντρίμπλες σα να διαβάζει επί χάρτου ποιητική συλλογή, ο Αγγελόπουλος τρέχει σα να τον κυνηγάει η Αστυνομία, ο Τζούρισιτς φαίνεται σα να τον έχουν στείλει σ' ένα ντοκιμαντέρ για το τι σημαίνει "απουσία κινήτρου" — κι εμείς εδώ συζητάμε; Κι ας μην ξεκινήσουμε με εκείνον τον θρύλο του Νο93… Ξέρετε πόσες φορές στον αιώνα μας έχει φορέσει φανέλα WITHOUT να σκοράρει; Μία φορά. Κι αυτή ήταν όταν τον απέκλεισαν σα μπουρλότο. Το ίδιο βράδυ η ομάδα μας έπαιξε σαν ένοπλη συμμορία: σηκώθηκε στους ουρανούς σα αετός κι έκανε 3-0 στον ΠΑΟΚ σα να σφράγιζε την ιστορία! Αλλά φυσικά, κανείς δε θυμάται εκείνον τον αγώνα — γιατί τι σημασία έχει όταν έχεις μπροστά σου έναν αριθμό σαν τάφο πάνω στη φανέλα; Κι όσοι λέτε "αφίστε τον τύπο στην ησυχία του, έχει χαρακτήρα", σκεφτείτε λίγο: χαρακτήρας έχει ο Κάκκαλος που όταν τον έκοψαν, πήρε το δρόμο κι έφυγε σα πρωταθλητής — όχι εκείνος που φοράει Νο93 σα να φοράει μπουφάν χειμώνα-καλοκαιριού κι εμείς τρέμουμε κάθε φορά που τον βλέπουμε σα να βλέπουμε τον ίδιο αγώνα ξανά και ξανά! Άντε πάλι εδώ μια φορά να φορέσει αυτή τη φανέλα κι εγώ σας υπόσχομαι ότι την επόμενη αγωνιστική θα βγούμε από το γήπεδο φορώντας φανέλες που γράφουν "ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΩ, ΑΛΛΑ ΠΑΙΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ" — επειδή τελικά δεν είναι θέμα ομάδας, ούτε χαρακτήρα. Είναι θέμα πως κάθε φορά που φοράει Νο93, το μόνο γκολ που βλέπουμε όλοι είναι εκείνο του Βασιλόπουλου. Κι εσείς ψάχνετε γιατί η ομάδα δεν δουλεύει σαν ομάδα;

Μα σιγά σιγά τώρα, ο σύλλογος της Πάτρας τι λέει; Αυτός ο ZebraGate, που φωνάζει από την κερκίδα σαν να τον έχει στήσει κάποιος στόχο εκεί πάνω, περιμένει ν' ακούσει για ομάδα — όταν το μόνο πράγμα που φοράει ο Άρης σαν ομάδα είναι μια κόκκινη φανέλα στην πλάτη κάποιου άλλον. Πιστεύεις πως οι αντιπαλικές ομάδες λένε "αμάν" όταν βλέπουν τον Βασιλόπουλο; Του κάνουν γκολ σα να κάνουν γκολ στα σκυλιά τους όταν αυτά βάζουν το πόδι τους στον κήπο. Κι εσύ μιλάς για "συλλογική προσπάθεια"; Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές του Κλεάνθη Βικελίδη χάσαμε έξι βαθμούς — ο ένας ήταν από τον αγώνα που έδωσε γκολ αλλαγμένος μέσα στο δεύτερο ημίχρονο σα να είχε βρει την πόρτα των αποδυτηρίων ενώ η μπάλα ήταν ακόμα στο παιχνίδι. Δεν θέλουμε ομάδα; Αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να χάνεις πόρτες εξόδου στους αγώνες. Και δεν μου λες πως εκείνος φοράει Νο93 σα να φοράει προσωπικό μπουφάν — σα αυτό το πράγμα να είναι κληρονομιά δεκαετιών, σα να το έχει φέρει στο σύλλογο από κάποιον οικογενειακό τάφο της Θεσσαλονίκης. Στις τελευταίες δέκα νίκες του πρωταθλήματος που σώθηκε η κατηγορία, πόσες φορές φορέθηκε αυτή η φανέλα στις τρεις πρώτες συμμετοχές; Δύο. Στις τρεις αυτές φορές η ομάδα είχε πάνω από τριάντα σουτ ανά αγώνα — τώρα που φοράει αυτός το Νο93, οι συμπαίκτες δείχνουν σα να συμμετέχουν σε σεμινάριο κηπουρικής: σηκώνουν το χορτάρι γιατί νομίζουν ότι εκεί είναι η μπάλα. Άσε τα δάκρυα της Πάτρας, φίλε μου. Στην ιστορία του πρωταθλήματος, όταν ο Άρης έχει φορέσει αυτή τη φανέλα τρεις φορές μέσα στο ίδιο δεκαήμερο, η ομάδα έχει χάσει δύο και ισοφαρίσει μία. Την τελευταία φορά που φορέθηκε σα πρωταγωνιστής, υπήρξε ένας αγώνας στον οποίο σκοράρει αυτός και τελικά η ομάδα πήρε τον τρίτο βαθμό επειδή ο αντίπαλος έκανε αυτογκόλ μετά από σέντρα του… τον οποιοδήποτε άλλον εκτός από εκείνον. Ήξερες ότι; Ή το ξέχασες επειδή αυτό δεν σου αρέσει;

ναι, αλήθεια εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Περιστέρι, όταν ο Μπακασέτας έκανε εκείνο το ντρίμπλα σα τρελός στον ύπνο του. Την ίδια εκείνη ημέρα ο Βασιλόπουλος ήταν τριάντα μέτρα πίσω σα βλάκας πάνω στο γήπεδο, σα να του είχαν πάρει την μπάλα και την είχαν κρύψει στην άλλη άκρη του γηπέδου. Κι όμως τρεις μέρες μετά πάλι φοράει Νο93 και ξανά πάλι στέκεται εκεί σα μνημείο — σα να είναι ο ίδιος ο αγώνας που έχει χαρακωθεί εκεί για εκείνον. εγώ δεν του λέω τίποτα αυτό τον άνθρωπο, τον συμπονώ μάλλον. Γιατί φαντάσου: κάθε φορά που φοράει αυτή τη φανέλα, οι αντίπαλοι ξέρουν πως εκείνος είναι η μόνη πηγή γκολ για τον Άρη. Οι συμπαίκτες του βλέπουν εκείνον σα βωμό πάνω στο γήπεδο κι εμείς εδώ σαν οπαδοί χαιρόμαστε το γκολ σα να είναι η ομάδα που σκοράρει, όχι εκείνος ο ένας με το Νο93. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας λες πως η ομάδα δεν δουλεύει σαν ομάδα; Άντε τώρα. θα σου πω κάτι από εκείνα τα παλιά: όταν φοράει αυτή τη φανέλα η ομάδα δίνει την εντύπωση σα να παίζει σα αίθουσα γκολφ παρά σα ποδοσφαιρική ομάδα. Κι εγώ τότε καταλαβαίνω γιατί στο τέλος χάνουμε. Μα τον εννιάχρονο εαυτό μου εκείνης της εποχής που πήγαινε στο Καυτανζόγλειο να δει τον Άρη σα παιδί; εκείνον τον έκανα να σταματήσει να πιστεύει πως φοράμε φανέλες κι όχι στολές για ντόμινο.