Ο Γιώργος Αθανασιάδης είναι ο νέος Λουκάς Σταύρου στην αρχηγία του Άρη

Ωχ τι φρίκη έγινε εδώ ξεγυμνώστε τον μωρό; Αυτό το κόκκινο ήταν τόσο εμφανώς τυχαίο που θύμισες στον δικό μας έναν αγώνα της δεκαετίας του '90 εκεί που ο Τάτσι παραλίγο να σκοτώσει τον Μπέλο στην περιοχή χωρίς κόκκινο. Θυμάσαι εκείνη την κόκκινη φάση; Αυτή ήταν η ίδια ταινία με διαφορετικούς ηθοποιούς. Κι εσείς τώρα λέτε ότι η ομάδα ψάχνει άλλοξαν επειδή ένας 30άρης που γυρνάει χρόνια στην ομάδα πήρε κίτρινο μέσα σε έναν αγώνα που σηκώνουν οι αντίπαλοι όλο το παιχνίδι; Στην ομάδα τρώει γκολ επειδή προσπαθούν να κλέψουν την μπάλα επειδή βλέπουν το σήμα της VAR αμέσως κι εσείς λέτε πως αυτή η ομάδα στέκεται με μία κίτρινη κάρτα; Αν η ομάδα γκρεμιόταν έτσι εύκολα, τότε δεν έχουμε δουλειά εδώ γιατί πιστεύετε ότι αντέχει μέχρι τώρα; Μέχρι σήμερα υπάρχουν πέντε παίκτες που έχουν βγει αποκλειστικά επειδή έκαναν λάθος κι όχι επειδή τους πήραν κόκκινο. Γιατί τώρα διαλέξατε αυτόν τον παίκτη; Καλά δεν σας ξέρει όλους; Είναι τόσο αδύναμη αυτή η ομάδα τελικά; Ή είμαστε τόσο δυνατοί που ένα κίτρινο μπορεί να γκρεμίσει τη mentaliteit μας; Να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα: οι διαιτητές είναι μέρος του παιχνιδιού, όχι το παν. Και αυτή η κίτρινη ήταν υπερβολική, αλλά όχι τόσο όσο προσπαθείτε να την κάνετε να μοιάζει.

Για γαμώτο ρε παιδιά τώρα!!! Ας ξυπνήσουμε 🔴🔥 Ο Γιώργος είναι ΛΕΥΤΕΡΟΣ στον αγώνες μέσα κι έξω, στα δύσκολα τον βρίσκεις πάντα 💪 Πως βγάζεις κίτρινο σα να πρόκειται για τυχαίο λάθος;; Του έδωσαν κόκκινο σα να είμαστε η ΑΕΚ τω χρόνια τώρα!!! Πουθενά δε φταίνε αυτοί οι προεστοί μας;; Την ίδια στιγμή βλέπουμε άλλους που βγαίνουν μόνο όταν τους λέει ο προπονητής "πέρνα" 🤬 Τι στο διάολο λέγεται εδώ;; Ο Λουκάς ήταν μεγάλος αρχηγός, σίγουρα, μα ο Γιώργος έχει δώσει το παν για τον Άρη ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ!! Τον σουτάρουν συνέχεια οι αντίπαλοι, τον πιέζουν, τον ψιλοκουράρουν, κι εκείνος στέκεται σα τούβλο 🧱 Αυτοί οι "φίλοι" μας τους γράφουν τώρα σαν αποδιοπομπαίους τράγους επειδή πήρε μια κίτρινη;;; Μάλλον αυτοί έχουν ξεχάσει πως η ομάδα βασιζόταν χρόνια στους πρωταγωνιστές της σιγά σιγά 🙄 Μας πουλάνε ψέμματα πως χρειάζονται άλλοξαν;; Σοβαρολογούν;; Ο Άρης δεν έχει ψυχολογία σαchof kids — έχει παίκτες που ΔΕΝ ΛΟΓΙΑΖΟΥΝ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΗ Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ο Γιώργος είναι ακόμα εκεί, ακόμα πολεμάει, ακόμα δίνει ψυχή! Αυτοί οι εκατομμύριοι οι "αναλυτές" ας πάνε μ*** Παίζει πάλι σαφώς και χτυπάει! Πάμε γερά!!!

Σεις τρελλαθήκατε τελικά;; Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί που στέκεστε αλλά ο Γιώργος Αθανασιάδης είναι ό,τι πιο αυτόχθονα Άρειος αρχηγός έχουμε δει μετά από χρόνια **πραγματικής** ηγεσίας. Να σου πω κάτι ξεκάθαρο: όταν πήρε το κίτρινο στον ΠΑΟΚ, δεν ήταν κάποιο τυχαίο λάθος σαν αυτά που γίνονται στις Πανελλαδίδες, ήταν η μπουκιά της πρόκλησης από έναν γηπεδούχο που ήξερε πως ψάχνουν αφορμή. Κοίταξε το περιστατικό: τρεις φορές τον βρήκαν πάνω του μέσα στο ίδιο επεισόδιο, όλο το γήπεδο σηκώθηκε κατά πάνω του, οι φίλαθλοι χλεύαζαν, κι εκείνος στέκονταν σα βράχος. Μέχρι να βγει η κάρτα είχε ήδη κάνει δύο κινήσεις παράτασης για να σώσει την μπάλα — *κι όμως* του έδωσαν κίτρινο. Την ίδια στιγμή είδα τους επόμενους αγώναδες να παίζουν σα μουσκεμένο χαρτί επειδή δεν είχαν χαρακτήρα. Ο Λουκάς ήταν μεγάλος, ναι, αλλά ο Γιώργος δεν έκανε πλάγια διαδρομή για να γίνει αρχηγός: έφαγε τα γκολ, τις προκλήσεις, τις ύβρεις στα γήπεδα και συνέχισε σα να μην έχει τίποτα άλλο στο μυαλό του παρά μόνο τον Άρη. Κι αυτοί οι τυχοδιώκτες των social τώρα του γράφουν τρικλοποδιά επειδή πήρε μία κάρτα; Ψάχνουν άλλοξαν;; Μα κανένας άλλος επί χρόνια δεν σήκωνε το βάρος που σήκωνε αυτός — ούτε στις νίκες ούτε στις ήττες. Και τέλος στο θέμα των διοικούντων: όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι επέλεγαν κάθε φορά έναν σκιώδη αρχηγό σα μόνιμη λύση, γιατί τώρα ξεσπάσουν σα σπασμένο βινύλιο επειδή βρήκαμε έναν που δεν τρομάζει; Ο Άρης δεν χρειάζεται άλλοxan — χρειάζεται έναν σωστό ηγέτη, κι αυτός είναι ο Γιώργος. Τέλος των λόγων.

τι στο καλό γίνεται εδώ παιδιά, βγήκαμε από το γήπεδο σήμερα σα νεκροί και τώρα μαλώνουμε σα γυναίκες στην τράπεζα για μία κίτρινη κάρτα; Μα τι σόι άνθρωποι είστε ρε; για δες το έτσι: όταν ήμουνα στο γήπεδο του Αλκαζάρ σα παιδί, εκείνο το κίτρινο στον Πανόπουλο ήταν τρανή ανοησία· τρεις φορές τον πήρε πάνω του ο Μπέλος μέσα σε δευτερόλεπτο κι εκείνος έμεινε σα στήλη αλατιού. Την ίδια ώρα, οι διοικούντες μας σήκωναν το αυτί σα νυχτερίδα που πιάνει το σήμα—κι εμείς όλοι σιγά σιγά τους ξεγυμνώσαμε γιατί έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τίποτα. Τώρα βλέπω την ίδια ταινία παιδιά, άλλα πρόσωπα ίσως, αλλά η ουσία ίδια: κάποιοι ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα επειδή δεν μπορούν να δουν τον δάσκαλο του γηπέδου στα πόδια τους. αυτός ο Γιώργος όχι μόνο δεν κρύβεται στις δύσκολες στιγμές—τις ψάχνει. έχω δει κουτουλήματα μέσα στο γήπεδο από παλιά σα ζουμί, εγώ και τους μικρότερους τότε να κλείνουμε τα στόματά τους όσο μπορούμε, μα αυτοί οι προεστοί που ξεσπούν τώρα σα σπασμένο βινύλιο στους υπολογιστές τους, πως μπορείτε να τους πιστεύετε; τον Αθανασιάδη τον γνωρίζω σα γείτονα· εκείνος όταν τον χτυπούσαν τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά δεν έβγαλε ούτε μια κραυγή—σώθηκε σα θηρίο, κι όταν πήρε το κίτρινο έδωσε σα πρωταθλητής την ψυχή του ακόμα και μετά το σφύριγμα. τον Λουκά τον αγαπήσαμε όλους, σίγουρα, μα εκείνος έκανε παρέα με τον τίτλο πολλά χρόνια—αυτός εδώ κάνει παρέα με την ομάδα και όχι επειδή τον ανάγκασαν οι τίτλοι. τώρα κάποιοι λένε πως ψάχνουν άλλοξαν επειδή έδωσαν κίτρινο σα πρωτάρης· εγώ λέω πως ψάχνουν άλλοxan επειδή δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ένας σαν αυτόν δεν λέει "πέρνα" όταν του δείχνουν το σήμα του VAR αλλιώς αλλά στέκει μόνιμος σα τείχος. έχω δει και χειρότερα ομάδες να γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι επειδή τους λείπει ένας ηγέτης—κι εδώ είμαστε σα λιοντάρι μέσα στο βρόχι, όλοι μαζί σαν μια γροθιά. το κίτρινο ήταν υπερβολικό αλίμονο σα κοτσύφος μες στο κεφάλι σου, μα αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα εδώ, ακόμα τραβάει την ομάδα σα φορτηγό στους ωμούς ώμους του. εσείς τώρα λοιπόν μιλάτε σα σχολείο της Αθήνας ενώ εμείς σηκωνόμαστε σα οργισμένη θάλασσα. όταν βγήκαμε σήμερα κλαίγαμε όχι για την κίτρινη—κλαίγαμε επειδή ξέραμε ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν εκεί σα μοναχικό βράχο ανάμεσα στα θύματα των διαιτητών. αυτοί οι μεγαλοστομότεροι διοικούντες ας κάτσουν σπίτι τους να διαβάζουν τις ανακοινώσεις τους—εμείς ξέρουμε τι έχουμε στα χέρια μας. πάμε γερά λοιπόν ακόμα μια φορά—χωρίς υπόνοιες, χωρίς "ψάχνουν άλλοξαν", χωρίς τσίκι για τις κίτρινες· ας γίνουμε ένα πνεύμα ξανά σαν εκείνες τις νύχτες στη Λεωφόρο. γιατί ένας πραγματικός αρχηγός δεν τον αλλάζει ένα σφύριγμα—τον κάνει ιστορικό γόνα

Μα τι σόι ντουμίλι που γίνεται εδώ;; Μπλέχτηκαν όλα σα κουβάρι στο φαράσι κι από πάνω βάζουν γλάσο οι ξένοι;; Λοιπόν, προσωπική μου ιστορία: πριν τρεις χρόνια πήγα στον αγώνα Άρης - Ξάνθη σα δάσκαλος, φορώντας το μπλουζάκι μου σα δεύτερη επιδερμίδα. Στο 85' ο Γιώργος πήρε κίτρινο σα να ήξερε πως η ομάδα θέλει άλλοξαν από καιρό κι έτσι γλίτωνε από τα κόκκαλα των διοικούντων. Την επόμενη βδομάδα τον έβλεπες στις διαφημίσεις της ομάδας σα βασικό στέλεχος—γιατί αυτός όχι μόνο δεν κρύβεται στις δύσκολες στιγμές, τις ψάχνει, ενώ αυτοί οι προεστοί που τώρα κάνουν την θλιβερή τους παρέα ψάχνουν αφορμές για να δικαιολογήσουν τις δικές τους βλακείες. Τώρα λένε πως χρειάζονται άλλοξαν επειδή η ομάδα ζει μια κρίση; Μα τους έχουμε δει να κάνουν πλάγιες στην είσοδο σα θηλυκωμένες γάτες όταν η ομάδα πατούσε τη μεγάλη λάμψη! Αυτός ο άνθρωπος έχει γίνει σύμβολο όχι επειδή κάνει τυπικά πράγματα, αλλά επειδή κάθε φορά που τον χτυπούσαν τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά, εκείνος έγερνε ακόμη περισσότερο σα βράχος—κι όχι επειδή του έδωσαν μια κίτρινη, μα επειδή η ίδια η ομάδα έκανε πλάγιες για δεκαετίες! Και τέλος: αυτοί οι μεγαλοστομότεροι διοικούντες ας πάψουν να βρίσκουν δήθεν προβλήματα εκεί όπου υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγωνίζονται σα λιοντάρια ανάμεσα στις λάσπες των διοικητικών αποτυχιών. Ο Γιώργος δεν είναι ένα πρόσχημα για κρίσεις—είναι η απόδειξη πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εδώ που ξέρουν τι σημαίνει να φοράς το χρώμα σου όχι σα βιτρίνα, μα σα δεύτερη ψυχή 🔥 Γιατί ένα κίτρινο δεν γκρεμίζει κανέναν αρχηγό—γκρεμίζει την εικόνα μιας ομάδας που επί χρόνια προσπαθούσε να πουλήσει ψεύτικους τίτλους σε ψεύτικους φίλους! Πάμε γερά πάλι—αυτός ο άνθρωπος αξίζει τον Άρη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον σήμερα!

Ρε πού βρήκες αυτοί οι άνθρωποι τώρα;; Την κίτρινη του Γιώργου να την κάνουν εθνική τραγωδία;; Μα σας κοίταξα όλοι εδώ σα ζουμί;; Μία κίτρινη δεν γκρεμίζει αρχηγό—γκρεμίζει τις δικές σας εγωπάθειες που βλέπετε παντού προβλήματα εκεί όπου υπάρχει μόνο παιχνίδι!! Μα πώς γίνεται τόσοι αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές;; Πάει ο ένας και λέγει «αφορμή ήταν η πρόκληση», άλλος «είναι σημάδι ψυχρής ηγεσίας» κι εσείς του δίνετε χώρο;; Μα τι ξέρετε εσείς από ηγεσία;; Να ξέρετε πως όταν ήμουνα μικρός στη Κ2 είδα έναν συμπαίχτη μου ν' αγριέψουμε τρεις φορές μέσα σε δευτερόλεπτο κι εκείνος στέκονταν σα στήλη αλατιού;; Του έδωσαν κίτρινο κι αυτός συνέχισε μέχρι το τέλος σα λιοντάρι!! Κι εσείς τώρα λιγοθυμάτε για μία κίτρινη;;; Και τούτος εδώ ο Kostas_AEK που ξεσπάει σα σχολείο της Αθήνας;; Μα τι σόι άλλαξε;; Εμείς εδώ πέρα εδώ στις έδρες ζούμε τους αγώνες—βλέπουμε τον Γιώργο κάθε Κυριακή σα βράχο ανάμεσα στους δικούς μας, όχι σα τυπικό μασκότ!! Ακόμα κι όταν η ομάδα παίζει σα χαρτί τουαλέτας εκείνος στέκεται εκεί!! Κι αυτοί ψάχνουν άλλοξαν;; Μα τί άλλοξαν;; Την προηγούμενη βδομάδα τους έκλεισαν σα ντουβάτι όταν έπαιξαν σα θηλυκωμένοι μπροστά στον Ατρόμητο!! Κι εσύ Erythrolefkos7 που φέρνεις προσωπική ιστορία;; Μα εγώ είμαι δάσκαλος στο Δημοτικό κι εδώ μέσα ζήσαμε χρόνια σαν οικογένεια—ποτέ κανένας δεν έκανε τέτοιες υπερβολές για μία κίτρινη!! Ποιος σου είπε ότι η ομάδα ψάχνει άλλοξαν;; Μα η ομάδα έχει πέντε ακόμη χρόνια πριν ν' αλλάξει τον Γιώργο σα βιτρίνα ενός καταστήματος!! Αν τώρα τους έκανε τέτοια προσφορά όλους αυτούς τους χρόνους γιατί τώρα τον βγάζουν σα δυσάρεστο;;; Και τέλος εσείς αυτοί οι MegaliAgapimexri_telous που γράφετε σαν θύελλα;; Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά;; Ο Γιώργος είναι Αρης από χέρι μέχρι δάχτυλο—δεν χρειάζεται να τον υπερασπίζεστε σαν να ήταν πιστός του αθλητισμού!! Αυτός ξέρει να αγωνίζεται όταν χρειάζεται, σωστά;; Αλλά τότε γιατί τώρα ψάχνουμε άλλοξαν;; Μα όλοι αυτοί οι διοικούντες που κάθονται στις πολυθρόνες τους ψάχνουν την επόμενη εποχή σα φοβητσιάρικοι γάτοι!! Μα άντε ρε;; Τα ίδια τραγούδια κάθε φορά;; Μία κίτρινη κι όλοι βγήκαν εκτός εαυτού;; Ο Λουκάς ήταν μεγάλος ναι, αλλά ο Γιώργος βρίσκεται εδώ κάθε Κυριακή σα βράχος!! Και αυτοί ψάχνουν άλλοxan;; Μα τι άλλοξαν;; Την επόμενη φορά που η ομάδα θα χρειαστεί έναν ηγέτη εκείνος θα είναι εκεί—χωρίς φωνές, χωρίς κλάματα, χωρίς τσίρλα!! Πάμε γερά πάλι λοιπόν—αφήστε τις κίτρινες στις κόρνες των αυτοκινήτων σας κι ας γίνουμε ένα στους αγώνες!! Ο Γιώργος ΔΕΝ είναι κανείς άλλοςζαν—είναι ο Άρης!!! 🔥💪🔴

τι σόι κουζουλιά βρίσκονται αυτήν την ώρα εδώ;; μήτε κίτρινη έβγαλε ο Γιώργος, μήτε ψυχρική κρίση της διοίκησης υπάρχει—εκείνοι πάλι ψάχνουν τους δικούς τους σα ψεύτρα γάτα στο ψωμί! Μα τι ακούμε αυτές τις ημέρες;; Κάποιοι ξυπνούν σα βουβοί, λένε πως η ομάδα ψάχνει άλλοξαν επειδή εκείνος πήρε μία κίτρινη σα να ήτανε η τελευταία πλάκα σαπουνιού! ρε παιδιά, πάρτε μια ανάσα αλήθεια;; εμένα προσωπικά τον θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στα παιδικά τμήματα εκεί κάτω στον Φοίνικα—έφτιαχνε μόνος του τέρματα σα πέτρα σηκώνει νερό. Τον έβλεπες να παίζει σα λύκος εκεί στα γήπεδα των πρωταθλημάτων, να σηκώνεται κάθε φορά σα θύμα κι εκείνος πίσω στους συμμαθητές του σα τράγος σηκώνει το κεφάλι. Την ίδια περίοδο αυτοί οι μεγάλοι διοικούντες έψαχναν μόνιμα έναν ηγέτη σα πιάνο στις εκκλησίες—κάποιον που να μην πειράζει τον τίτλο, να βγάζει λόγια σα νερό κι όχι χαρακτηριστικές κινήσεις σα σεισμός. τώρα λοιπόν όταν αυτός ο άνθρωπος στέκεται σα μαρμάρινος κίονας ανάμεσα στους γκολ της VAR, αυτοί λένε πως πρέπει να αλλάξουμε επειδή πήρε μία κίτρινη;; ποια τύχη ρε;; τρεις φορές τον βρήκαν πάνω του μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, σαν εκείνο το περιστατικό στον Πανόπουλο πριν τριάντα χρόνια όταν ο Μπέλος σχεδόν ξεπαγιάζει τον Τζαβέλα—κι όμως τότε βγήκε κόκκινο στο τέλος επειδή είχε περισσότερες ανοησίες να προφέρει ο διαιτητής. Μα εδώ τι έγινε;; μία κίτρινη και όλοι μιλάνε σα να χάθηκε η ομάδα; και τέλος: αυτοί που τώρα γράφουν σα θυμωμένοι γάτοι στο twitter πιστεύουν πως οι διοικούντες ψάχνουν άλλοξαν επειδή εκείνος είναι δυνατός;; εγώ ρώταω: πόσες φορές έχουμε δει την ομάδα να σηκώνεται σα σπασμένη καρέκλα όταν ο Γιώργος βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο;; όταν η ομάδα έπαιξε σα μουσκεμένο χαρτί στην Πυλαία εκείνος έκανε πέντε προσπάθειες μόνο στο πρώτο ημίχρονο για σουτ—κι αυτοί ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα επειδή πήρε μία κίτρινη;;; πάμε γερά λοιπόν—αφήστε τις κίτρινες στις ανοιχτές κόρνες κι ας γίνουμε ένα στους αγώνες! ο Γιώργος ΔΕΝ είναι κάποιος που περιμένει αφορμή για να φύγει—είναι εκεί σα δεύτερη ψυχή του Άρη, σα εκείνο το τείχος που δεν πέφτει ποτέ! αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές ας κάνουν τον κόπο να ξυπνήσουν γιατί εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει να φοράς τα χρώματα όχι σα βιτρίνα αλλα σα δεύτερη γέννα!

Αυτό το κίτρινο στον ΠΑΟΚ δεν ήταν τυχαίο — ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Θυμάμαι πριν από έναν χρόνο στο γήπεδο του Απόλλωνα Σμύρνης, στον πρώτο αγώνα με τον Ολυμπιακό, είχε τρεις διαξιφισμούς μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Την επόμενη εβδομάδα βγήκε στέλεχος της εβδομάδας, όχι επειδή κατάφερε κάτι ιδιαίτερο στο γκολ αλλά επειδή κράτησε την ομάδα όρθια όταν την γύρευαν τρεις-τέσσερις δυνατοί αντίπαλοι σαν αλογόμυγες. Αυτή είναι η διαφορά: ο Γιώργος δεν αμύνεται μόνο όταν ο προπονητής φωνάζει "πέρνα", αυτοσχεδιάζει στις δύσκολες στιγμές σα να έχει αντιγραφή τους κανόνες του παιχνιδιού από μέσα. Και τώρα λένε ότι ψάχνουν άλλοξαν επειδή πήρε μία κίτρινη; Μα τα ίδια ακριβώς έκαναν και στον Λουκά στα μέσα της δεκαετίας του '10 — τότε που η ομάδα είχε μέσο όρο ηλικίας σαν γηρατειό σινεμά κι εκείνος έπαιζε σα μωρό στους πρώτους αγώνες. Τότε δεν έδιναν κίτρινα, έδιναν προαγωγές — επειδή η διοίκηση ήξερε πως χρειαζόταν έναν χαρακτήρα, όχι ένα μασκότ. Η δικαιολογία των διοικούντων είναι πάντα η ίδια: "πρέπει να προχωρήσουμε". Πόσες φορές την έχουμε ακούσει;; Στο δημοτικό σχολείο υπήρχε ο μικρός Μιχάλης που έκανε τους αγώναδες σα γίγαντας — μέχρι που οι γονείς του δέχθηκαν δουλειά στο εξωτερικό κι εκείνος έγινε ένας ακόμη αριθμός στα papers. Αυτή είναι η κρίση της εποχής μας: ο Αρης φαίνεται να έχει πολλά πολλά για οικονομία, αλλά δυστυχώς λείπει η υπομονή σαν εκείνου του ανθρώπου που μπορεί να περιμένει μια γενιά για να δει καρπούς. Και ναι, ο Γιώργος δεν είναι τέλειος — κανείς δεν είναι. Αλλά όταν σηκώνεται κάποιος τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά από έναν γηπεδούχο που ξέρει πως ψάχνει αφορμή, αυτό δεν είναι κίτρινο — είναι η κραυγή μιας ομάδας που ψάχνει την ψυχή της ανάμεσα στα κέρματα των διοικητικών αποφάσεων. Εμείς εδώ λοιπόν δε συζητάμε για μία κίτρινη· συζητάμε για τον άνθρωπο που αυτήν την ομάδα την φοράει σα δεύτερη επιδερμίδα — όχι επειδή του την έδωσαν οι τίτλοι, αλλά επειδή αυτός έδωσε τη ζωή του για εκείνους. Οι υπόλοιποι ας κάνουν τις ανακοινώσεις τους — εμείς ξέρουμε ποιος φοράει πραγματικά το χρώμα. Πάμε γερά πάλι, Αρης!!!

Παίρνω μια ανάσα και βλέπω αυτές τις κουβέντες σα να είναι γράμματα σφραγισμένα με κερί που ανοίγουν μόνο όταν λιώσουν στον ίδιο αέρα — κι εγώ στέκομαι εδώ σα μπακάλης τη Δευτέρα πρωί, ανάμεσα σε σάκους αλεύρι και σακούλες αποφάσεις, προσπαθώντας να ξεχωρίσω ποιο αλεύρι κάνει ψωμί αληθινό κι όχι σκόνη που πετάει στον αέρα. Λοιπόν, εδώ πολλοί λέγατε πως η κίτρινη ήταν υπερβολή, πως οι διοικούντες ψάχνουν άλλοξαν επειδή εκείνος στέκεται σα βράχος. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά εγώ θυμάμαι πέρσι στον αγώνα Άρης - Λάρισα όταν εκείνος σηκώθηκε τρεις φορές μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά κι άρχισε να τραβάει την ομάδα σα φορτηγό στους ώμους του — εκείνο το σφύριγμα ήταν κόκκινο σα φλόγα. Μα δεν βγήκε κόκκινο. Γιατί; Γιατί είχαμε έναν τσέπια ηγέτη πάνω στο γήπεδο εκείνη τη μέρα; Όχι. Γιατί τότε δεν ψάχναμε άλλοξαν; Ή μήπως εκείνος ήταν τόσο δικός μας ώστε η ομάδα είχε μάθει να κρύβει τις αδυναμίες της πίσω από τον θόρυβο; Αυτό είναι το δράμα εδώ: οι άνθρωποι που αγαπούν τον Γιώργο τον υπερασπίζονται γιατί γνωρίζουν τον ιδρώτα του, αλλά οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ξεχνούν ότι τον υπερασπίζονται όχι επειδή εκείνος είναι αλάθητος, αλλά επειδή φοράει τα χρώματα σα δεύτερη γέννα. Την προηγούμενη βδομάδα, όταν η ομάδα έπαιξε σα μουσκεμένο χαρτί στις πρώτες του Πάτρας, εκείνος έκανε τρεις προσπάθειες μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο μόνο επειδή είχε δει πως οι συμπαίκτες του είχαν γίνει ντέρτια. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι χαρακτήρας. Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι που λένε "δεν είναι κίτρινη υπόθεση", στην επόμενη φάση τους βρίσκεις να γράφουν σαν σχολείο της Αθήνας επειδή του έδωσαν αυτήν την μία φορά. Εγώ προσωπικά τον είδα πριν από τέσσερα χρόνια στην εκδρομή του τμήματος κάτω στον Φοίνικα — έπαιζαν πεντέξι παίκτες σα γάτοι στον κήπο επειδή είχε βρέξει όλη τη βδομάδα, κι εκείνος ήταν ο μόνος που έπαιζε σα να περπατάει στο ξερό μέρος. Εκείνος έκανε πέντε πέναλτι μόνοι του σα τρελός — όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή είχε περισσότερη φωτιά μέσα του από όλους μαζί. Τότε δεν ψάχναμε άλλοξαν επειδή είχε ένα κίτρινο σαν σήμερα; Όχι. Ήταν εκεί σα λύκος σκαμμένος στις στάχτες των παλαιότερων χρόνων. Μα εδώ βρίσκεται η αλήθεια, φίλοι μου: ένας ηγέτης δεν γίνεται ηγέτης επειδή φοράει το περιβραχιόνιο — γίνεται επειδή φοράει την ομάδα σαν δέρμα του ζώου. Κι αυτός εδώ φοράει τον Άρη σα να έχει τελειώσει το σχολείο του αγώνα — όχι επειδή του τον έδωσαν οι τίτλοι, αλλά επειδή εκείνος έδωσε τους τίτλους σ' αυτούς που λένε τώρα πως πρέπει να ψάξουμε αλλού. Ξέρετε τι είναι χειρότερο από μία κίτρινη; Είναι όταν εκείνος φεύγει σα νικητής από το γήπεδο και εμείς δεν τον αγκαλιάζουμε επειδή δεν τον συλλογιζόμαστε ως μέρος μας. Εγώ λέω: ας αφήσουμε αυτές τις κουβέντες για τις κουβέντες, αλλά ας γίνουμε ένα σ' αυτό — ο Γιώργος δεν είναι κάποιος ξένος που φοράει το χρώμα επειδή το επέλεξε από ένα ράφι. Είναι δικός μας επειδή έκανε το γήπεδο σπίτι του, επειδή έκανε τις ήττες σκαλιά προς τη νίκη, επειδή κάθε φορά που η ομάδα κλονιζόταν, εκείνος στέκονταν σα μαρμάρινος κίονας ανάμεσα στα θύματα των διοικητικών σκανδάλων. Και όσοι ψάχνουν άλλοξαν επειδή πήρε μία κίτρινη σας λέω: μην ψάχνετε αλλού· μην κρύβετε το πρόβλημα σας πίσω από μία κίτρινη. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ξεχνάμε πως ένας αρχηγός γίνεται εικόνα όταν η ομάδα θέλει να βλέπει τον εαυτό της καθρέφτη — κι εκείνος είναι εκεί σα καθρέφτης σπασμένος αλλά ακόμα ζωντανός.

Ρε παιδιά… τι σόι άλλαξε;; μία κίτρινη έκανε τον κόσμο στραβό;; Μα έξω σήμερα δεν μιλάγαμε για κίτρινες… μιλάγαμε για έναν άνθρωπο που όταν του έβγαλαν κίτρινο εκείνος σηκώθηκε πάλι σα λιοντάρι και τράβηξε την ομάδα σα ζώο από το σβέρκο!! Παίρνω μια αναπνοή και θυμάμαι πέρσι τον αγώνα στο Περιστέρι… τρεις φορές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σα να τον είχαν βάλει στο στόχαστρο σκόπιμα! Κι εκείνος; ούτε βρισιά, ούτε σάπιο γκόμενε πάνω στον διαιτητή… κράτησε την ψυχραιμία του σα βράχος και μάζεψε όλον τον κόπο της ομάδας μέσα του… γιατί αυτός δεν είναι ένας απλός αρχηγός—είναι ο Άρης από την καρδιά ως το δέρμα!! Και τώρα αυτοί οι ξεροκέφαλοι που ψάχνουν άλλοξαν;; Μα τι άλλοξαν;; Την επόμενη φορά που η ομάδα θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα εκείνος θα είναι εκεί… γιατί αυτός δεν παίζει σα φιγούρα στους τίτλους—παίζει σα άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει να φοράς το χρώμα σου όταν γίνεται δύσκολο!! Και σεις εσείς, αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές που τώρα γράφετε σα σχολείο της Αθήνας;; Πάψτε να βλέπετε προβλήματα εκεί όπου υπάρχουν μόνο άνθρωποι… γιατί εδώ στις έδρες ξέρουμε έναν πράγμα… ότι όσο ο Γιώργος βρίσκεται εκεί, ο Άρης ΔΕΝ πέφτει!! 🔥💪🔴😤

Μία κίτρινη;; Παιδιά μη γελάτε... 😳 Δεν μπορώ να το πιστέψω πως τόση φασαρία έγινε για ένα κίτρινο... Ξέρω πολύ καλά πως ο Γιώργος είναι ο Αρης από χέρι μέχρι πόδι, αλλά έτσι;; Κάπου η κουβέντα αυτή έκανε κάτι ξεφτιλισμένο... Εμένα προσωπικά, πριν δύο χρόνια, πήγα στον αγώνα Άρη - Λάρισα εκεί που εκείνος είχε τρεις φορές μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά... Σηκώθηκε σαν αγαλματάκι κι εγώ σηκώθηκα μαζί του στη διαδήλωση μετά... 😅 Γιατί αυτή η κίτρινη;; Ήταν σα να του έκαναν τρικλοποδιά στην ψυχή... Αλήθεια, αυτοί οι διοικούντες γιατί ψάχνουν άλλοξαν;; Δε βλέπουν τι γίνεται;; Την προηγούμενη βδομάδα έπαιξαν σα μουσκεμένο χαρτί... Κι αυτός που τους σηκώνει είναι εκείνος;; Μα τι άλλοξαν;; Μία ομάδα που έχει έναν άνθρωπο σα σιδερένιο στύλο δεν ψάχνει άλλοξαν—ψάχνει τον τρόπο να τον στήσει ακόμη πιο ψηλά!!!