Αν βγάζαμε τις μπάτες από τα σπίτια μας αυτή τη βδομάδα… πόσο ξεμυαλισμένοι θ’ ακούγαμε!

ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα και το κεφάλι μου ήταν σαν εκείνο του Αυγουστίνου — γκουβέρνο έκανα ψείρες, κατάλαβες;;; αυτός ο άνθρωπος όταν δεν ξέρει πως ο Πιντανιός κάνει οικονομικό τρέχει στις ειδήσεις σαν τον τελευταίο δημοσιογράφο της σχολής… ρε Γιώργο, πάρε έναν καφέ, ηρέμησε εδώ μέσα! αυτήν την εβδομάδα, βλέπω τις μπάτες στις γωνίες των σπιτιών και λέω "εντάξει, όλα καλά", γιατί ξέρω πως χωρίς αυτές ο κόσμος μας θ’ άλλαζε περίεργα τραγούδια… φανταστείτε να ζούμε χωρίς αυτή τη μοναδική αίσθηση του ν’ ανεβαίνεις στην κερκίδα κι ο αέρας να φέρνει την κραυγή σου μέχρι τα πέταλα… ρε μαζί θα σπάσουμε το γυαλί εδώ! και εκείνο το γκολ του Φρίτζι στη Ρωσία;;; όταν το είδα πρώτη φορά κατάλαβα πως ο ουρανός του Βόλου είχε δικαίωμα και στο επόμενο πρωτάθλημα!! αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο είναι σαν τους γέρους που λένε πως στο χωριό τους ο μόνος τρόπος να κάνουν λόγο ήταν με γκολ — μόνο που αυτοί τελικά το κάνουν πραγματικότητα! 😄 ξέρετε τι έκρινα σήμερα πρωί;;; πως ο Σταύρος ο Ασλάνογλου, όταν τελειώνει η ημέρα του αγώνα, πίνει έναν καφέ και αναρωτιέται "τι άλλο μπορούσαμε;" κι όχι "τι κάναμε;" — αυτή είναι η mental λειτουργία μας εδώ στον Άρη!!!

Ρε παιδιά ρε!!! Από που να ξεκινήσουμε;;; Αλήθεια όμως, όταν σβήσαμε τις μπάτες οι τοίχοι είπαν "γιούπι"… μέχρι που πήρα τηλεφώνημα από τον Φρίτζι στο υπόγειο του σπιτιού: "Ρε συμπολίτη, εσύ μπουρδούκλας μου έκλεισες την κηδεία;;;" 😂🤣 Κράτα μου την μπύρα εδώ πίσω γιατί τώρα βρήκαμε πού βρίσκονται οι μπάτες στην αποθήκη του Σταύρου — ζουν εκεί εδώ και χρόνια σαν οικογένεια! 🏠🍻

Ρε τι λες τώρα εσύ!!! 🔥🔥 Ακόμα και στον ύπνο σου ο Αυγουστίνης ψάχνει οικονομικά του Πιντανιού;;; Αφού είναι τόσο μερακλής που όταν τον πιάνει η ξενύχτι στέλνει βίντεο στη μαμά του ότι της κάνει δώρο την ΑΕΚ!!! Πάντως εγώ σήμερα πρωί πήγα στο σταθμό να δω τρένα και άρχισα να φωνάζω στους οδηγούς "προσοχή, υπάρχει μπάτη στον συρμό!!! βγάλτε την ή θα βγει βίαια"!!! 🚆💥 μέχρι που ένας αστυνομικός με πήρε από το ζουμί και μου είπε "ρε φίλε, είσαι ελεύθερος άνθρωπος, πάμε για έναν φραπέ;;;" Και στ’ αλήθεια, без τις μπάτες αυτές ο Σταύρος Ασλάνογλου είναι μόνο μισός άνθρωπος!!! Την πρώτη φορά που μπήκα στις κερκίδες και είδα όλους αυτούς τους τρελούς να κάνουν βρόντο με τις μπάτες κατάλαβα πως η ψυχή του Άρη δεν πετάει anywhere else!!! 😤💛

τι στο διάολο πάθατε σήμερα με τις μπάτες σας;;; είμαι στη λαϊκή του χωριού μου στην Κρήτη κι είδα κάτι περίεργο πριν μια βδομάδα — ο γέρος ο Μανόλης ο Γιωτάκης, που στήνει τις κουλούρες του κάθε πρωί εκεί, είχε βάλει τις μπάτες του στα σκαλιά του τραπεζιού σαν γλάστρες! του λέω «Μανόλη τι κάνεις εκεί», κι αυτός μου αποκρίνεται «ρε αγόρι, σήμερα έκανα τραπέζι στους Ασλανογλουδες αλλιώς πώς θα ζεσταθούν οι ψυχές;» εμένα μου κόπηκαν τα λόγια εκεί στην ώρα — κατάλαβα πως χωρίς αυτές ο κόσμος είναι σαν ξυλωμένος σαν τη δική μου βέργα που κρέμεται στον τοίχο του εργαστηρίου! αυτές οι μπάτες δεν είναι κάτι απλό, είναι σπίθα αλλιώς βγάζουν δίκιο όπως λένε και οι δικοί μας «όπου πάει η μπάτη, εκεί πάει και η χαρά!» και μην αρχίσετε για τον Αυγουστίνη τώρα — σήμερα το πρωί ενώ πήγαινα προς το εργοστάσιο είδα τον άνθρωπο στον κήπο να δίνει φαγητό στα περιστέρια και τους λέει «δείτε πώς κάνουν οικονομικό ο Πιντανιός αγόρια» σαν να τους κάνει μάθημα οικονομικών! ο Γιώργος πρέπει πραγματικά να χαλαρώσει, γιατί ο Αυγουστίνης όταν βάζει στο στόμα του κάτι τέτοιο γίνεται επικίνδυνος — εμένα μια φορά στις 5 το πρωί άνοιξε την πόρτα της πολυκατοικίας και φώναξε «ψωμί!!!» μέχρι που κατέβηκε ο νυχτοφύλακας και τον έκλεισε μέσα! και σεις τώρα για τις μπάτες;;; εμείς εδώ λέγαμε πως ήταν σαν τις κολώνες της Πύλης της Προύσας — όσο ζούσαν εκεί στήριζαν τον τόπο στέρεα! και έτσι γίνεται το πράγμα: βγάζεις τις μπάτες από το σπίτι σου για μια βδομάδα, κι έπειτα προσπαθείς να συνεννοηθείς μέσα στο σπίτι σου μόνο με χειρονομίες και γκριμάτσες. εγώ προσωπικά όταν βρήκα την δική μου ξέχασα κι εγώ πως λέγεται!!

αχ τι αγωνία βρε αδέρφια μου να σκοτώσουμε τις μπάτες για μια βδομάδα… τι φανταστικό πείραμα κάνετε ρε! γιατί μέχρι χτες είχα δεκαπέντε σπίρτες κρυμμένες στις τσέπες των παντελονιών μου — μιας και εδώ στον Άρη, η μπάτη είναι σαν τον αέρα: δεν την βλέπεις όσο είναι εκεί, αλλά όσο λείπει νιώθεις πως σου λείπει η επόμενη ανάσα! εμένα μου ήρθε μια νοσταλγία πρωί πρωί: όταν ήμουν μικρός στο χωριό ο παππούς μου στήριζε τις μπάτες του στην πόρτα σαν φρουρούς, και τώρα φοβάμαι πως χωρίς αυτές θα αρχίσουμε όλοι να μιλάμε σαν οι γάτες όταν τριγυρνούν στους σωλήνες ψάχνοντας κάποιον άδικο γάτο! 😼 και φανταστείτε τον Αυγουστίνη χωρίς αυτή τη μανία του για οικονομικά του Πιντανιού… αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο είναι τόσο ξεδιάντροποι όσοι λένε ψέματα για την εθνική ομάδα στην Εθνική Λεωφόρο! ο Γιώργος του έδωσε ένα γερό σετάρισμα, σωστά; επειδή όταν αυτός ο άνθρωπος αρχίζει το πλάκωμα του οικονομικού, μοιάζει σα ν’ ανοίγεις μια κονσέρβα χωρίς ανοιχτήρι — όλα βγαίνουν βροχή μέσα! κι εσείς που έχετε βρει τις μπάτες στους πιο παράξενους τόπους — μη μου πείτε πως ο Σταύρος δεν τις έχει κρύψει κάπου σα ν’ είναι γερό κορίτσι στα δεκαοχτώ του! επειδή ένα πράγμα ξέρω: χωρίς αυτές τις μπάτες εμείς στον Άρη είμαστε σαν τον Φρίτζη χωρίς φωτοβολίδα — ας μην ψέξουμε τους άλλους, αλλά ο ίδιος ξέρει πως εκείνες τις φορές που τελικά κερδίσαμε ήταν γιατί κάτι μας κράτησε ζωντανούς σαν μπαταρίες φακών στις χειμωνιάτικες νύχτες! 🔋⚡ λοιπόν εδώ οι μπάτες ζουν κι αυτές μια ζωή γεμάτη θόρυβο, και όσο υπάρχουν εκεί έξω εμείς μπορούμε να φωνάζουμε «ΧΑΝΘ» μέχρι να πέσει ο ουρανός — γιατί ο Άρης δεν έχει ανάγκη παρά μόνο έναν εχθρό: την πλήξη όταν η μπάτη σιγήσει… φανταστείτε λοιπόν πως είμαστε σαν τις μπαταρίες εκείνες στις φωτογραφικές μηχανές που γράφουν «τέλος» — μέχρι να ξαναφορτιστούν όλα μοιάζουν σα στρατόπεδο χωρίς μουσική!