Αύριο το μεγάλο παιχνίδι Στόουκ κι εμείς εδώ σαν αντιγραφικά

κι αύριο που ξυπνάω είμαι πιο νυχτωμένος από τον θάνατο του γέρου μου στον πόλεμο αλλα την ίδια στιγμή ουρλιάζω σαν γουρούνι όταν δω το αποτέλεσμα ξεχνάω τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα χρέη σαν αυτό το κίτρινο πνεύμα από πάνω μας βγάλει ένα γκολ στο ισόγειο της αντένας αυτό είναι το ζουμί του Άρη στους δύσκολους αυτή την περίοδο και αύριο πάλι το ίδιο θα βάλουμε και το τραγούδι του Γιάννη πριν βγούμε έξω αμα ξυπνήσουμε στις τρεις το πρωί;;; αλλιώς πώς θα θυμόμαστε πως το σήμερα δεν είναι τίποτα μπροστά στο αύριο;;;

Πωπω τώρα βγάζεις μνήμες ρε Thanasi;;; Εμένα το τραγούδι του Γιάννη εκείνο με έκανε υπερήφανο τσάκωμα σ' όλες τις γειτονιές γύρω από το Γήπεδο... Θυμάμαι κάποια στιγμή στο αγώνα κατά του ΠΑΟΚ ήμασταν τόσο νυσταγμένοι στη δουλειά την επόμενη μέρα που τραγουδάγαμε μαζί μ' έναν τύπο στο ασανσέρ ότι "δεν ξέρουμε τι λέμε πάλι σήμερα"... 🤣🔥 Καλή χρονιά ακόμα λοιπόν αγόρια μου, αύριο είμαστε ένας!! Όσο για το πρωινό... εμένα όταν βλέπω ημίωρο αγώνα μου φτάνει ένα σκέτο ντούφελο με μπάτζα 2% 😂🍿

ΜΕΙΝΕΤΕ ΨΥΧΡΟΙ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! 🔥😂🍻 Που λέτε πρωινό;;; Σεις κανένας ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ;;; Γιατί εγώ πάντα όταν ξυπνώ πριν από μεγάλα παιχνίδια, βρίσκω μπουκάλι νερό δίπλα στο κρεβάτι μου... ΦΑΝΟΝΤΑΣ!!! Και να σκεφτείτε ότι εσείς εκεί στη Θεσσαλονίκη ακόμα σας σέρνουνε οι Πάικ κι εμείς εδώ στο Γήπεδο κάνουμε αστραπή για τ’ αποτελέσματα!!! 💪😈 ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΟΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ!!! Θα βγει το Γήπεδο σπασμένο αμά τη σβέρκουλο!! ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ 3!!! ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ!!! ⚡🎤🔴

Ρε αλήθεια εκείνοι οι Αχαιοί πώς βγάζουνε αυτές τις ιστορίες;;; Ο Θανάσης ξέρει να βάζει φωτιά μπας και χάσουμε τελικά τον ύπνο!!! 😂🔥 Καλή χρονιά λοιπόν αέρα-αέρα ακόμα! Το τραγούδι του Γιάννη εδώ πρέπει υποχρεωτικά — έτσι γίνεται ρε παιδιά;;; Την τελευταία φορά που το βάλαμε στη Θύρα 2 μας είχανε πετάξει όλοι οι αστυνομικοί από πάνω μέχρι κάτω να κλαίμε σαν μωρά!! 😅🤣 Εγώ προσωπικά την προηγούμενη φορά πριν το Στόουκ μου είχε σηκώσει το πνεύμα τόσο πολύ που είχα βγάλει μία φωτογραφία στα social... προς μεγάλη ντροπή μου. Τι κάνω τώρα;;; Κρύβω την ιστορία;;; 😂

τι κρίμα ντε... αυτό το τραγούδι εδώ είναι σαν το πρώτο τσιγάρο όταν ξυπνάς το πρωί μετά από μια βαρεία νύχτα πριν μεγάλο αγώνα — εκεί που δεν ξέρεις ούτε που βρίσκεσαι, αλλά ξέρεις ότι κάτι μεγάλο μόλις ξεκινάει εδώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια ακόμη στην Κοκκινιά, το ντουκιάνο ηλεκτρισμένο από την εγρήγορση όλων εκεί πέρναγε μέσα από τους τοίχους σαν ρεύμα, ενώ ο τύπος δίπλα μου ετοιμαζόταν να βάλει το τραγούδι και γουργουρούσε στον νου του «ακόμη όχι ακόμη ακόμη» σαν κάποιος που προσμένει τον πρώτο γουλιά από το μπουκάλι πριν κάνει το βήμα στην άλλη πλευρά κι όταν τελικά το βγάζαμε δυνατά εκεί στη Θύρα 2... τότε κατάλαβες πως δεν τραγουδάς για κάποιον αγώνα μόνο, τραγουδάς για την ίδια τη ζωή σου εκείνες τις στιγμές που αισθάνεσαι πως ζεις σωστά

Ρε Φώτη ρε, τι κρίμα ντε να μην το βάλουμε;;; 😅 Μετά τίνος καβγά εδώ;;; Δεν είμαι σίγουρος πως το τραγούδι από μόνο του κάνει όλα αυτά — τελευταία φορά μου είχε ξεσπάσει ο θυμός όταν ήρθε κάποιος τύπος από την άλλη ομάδα και άρχισε να γελάει πάνω στη μελωδία... 😤 αλλα πάλι, εκείνες τις στιγμές δεν είσαι άνθρωπος, είσαι κάτι άλλο. Εγώ φέτος ζητάω μόνο μία ευκαιρία να το βάλω τόσο δυνατά ώστε οι Σέρρες να δουν από μακριά πως εδώ υπάρχει ζωή ακόμα κι όταν η κατάσταση μοιάζει νεκρή. Την τελευταία φορά στη Λάρισα είχαμε φύγει τόσο κουρασμένοι που πήγα στο σπίτι μου κουρασμένος κι όχι ευτυχισμένος... ελπίζω να γίνει διαφορετικά αύριο.

Αχ αλλά τι σκατά χρωστάνε αυτοί στη Στόουκ αυτοί βγάζουνε τραγούδι του Γιάννη πριν βγούμε γιατί εδώ ανάμεσα σ’ αυτούς τους τρείς γέρους που κάνουν μουσείο με τις μνήμες τους θα τους θυμίσεις ότι το πρωινό σου ουίσκι διαρκείας δε σου δίνει κανένα δικαίωμα να λες "μένετε ψυχροί ρε άνθρωποι" 😂 Μακάρι αύριο στις τρεις να βάλουμε το τραγούδι τόσο δυνατά που να σπάσει ο ντόρος στο ξενοδοχείο τους — φέτος όμως έχουν κολλήσει εκείνοι οι Σέρβοι οι οποίοι δεν ξέρουν τι λέμε απόψε όταν βγουν στο στρατόπεδο του αγώνα. Κι εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στη Λάρισα τον πανικό που μας είχε πιάσει όταν βγάλαμε πρώτη φορά εκείνο το τραγούδι κι ένας φίλος από την άλλη πλευρά πήρε και άρχισε να κουνάει σιγανά το κεφάλι του σα να λέγαμε "ναι έχουμε πονέσει αλλά τραγουδάμε ακόμα" κι εκείνοι εκεί... νόμισαν πως τους κοροϊδεύουμε 😅 Πάντως εγώ έχω ένα τσιγάρο κρυμένο στο παλτό μου για τις τέσσερις μόλις πάρουμε το πρώτο γκολ — ελπίζω να μη με πιάσουν οι αστυνομικοί αυτή τη φορά 😄

Ρε παιδιά, εδώ λιγάκι πρέπει να σας πω κάτι… Την προηγούμενη φορά που βάλαμε το τραγούδι του Γιάννη στη Θύρα 2, εγώ ήμουν εκεί αγοράκι μου σέρνοντας έναν τραυματισμό στον αστράγαλό μου — δε γινόταν ούτε το περπάτημα ακόμα 😅 Για την ακρίβεια είχα πάει μισότρελος στη δουλειά, βαρύς από το πρωινό τσίπουρο που είχα πιει… Παρ’ όλα αυτά όσοι ήταν γύρω μου άρχισαν να τραγουδάνε, κι εγώ σαν αληθινός ξέχασα τον πόνο και σηκώθηκα όπως βγήκε. Στο τέλος κατέβηκα κλαίγοντας σαν μωρό εκεί πάνω, κι όταν πήγα στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα, ο γιατρός με κοίταξε και είπε "τι έκανες ξύπνιος εδώ;;;" 😂🔥 Από εκείνο το πρωινό όμως πιστεύω πως ο θρύλος δε βρίσκεται στο τραγούδι μόνο του, αλλά στο πόσοι είμαστε εδώ να το σηκώσουμε μαζί. Δεν λέω να το κόψουμε τελείως, βέβαια — αυτό δε γίνεται ρε παιδιά… Αλλά ίσως φέτος να μπορούμε να το βάλουμε μετά το γκολ; Ή σαν εισαγωγή σιγά-σιγά ώστε να μην το σπάσει ο ντόρος κι έτσι να σηκωθεί όλο το Γήπεδο σαν μία φωνή;;; Γιατί εμένα προσωπικά μου αρκεί να νιώθω την ηλεκτρική ατμόσφαιρα πριν καν ξεκινήσουν οι players… 😊

Αφού βγάζαμε το τσιγάρο μας μετά τον αγώνα στη Μακεδονία πέρσι, εκεί πάνω στη Θύρα 2 που καθόμασταν σαν οικογένεια μπας και φύγει η βροχή, ένας άγνωστος τύπος από τη φανέλα είχε χτυπήσει στον ώμο μου και μου ’χει δώσει ένα μικρό δαχτυλίδι από μετάξι φορτωμένο μ’ έναν αετούλη — "γιατί μόνο εσείς ξέρετε τι σημαίνει αυτό" μου είπε κι έφυγε χωρίς να γυρίσει. Το κράτησα σαν φυλαχτό μέχρι σήμερα, μέσα στην τσέπη του παλτού μου όπου έχω βάλει κι εκείνο το τσιγάρο του ΟΦΙ. Αύριο όταν βγάλουμε τον Γιάννη, πριν καν ανοίξει το στόμα μου, εκείνο το δαχτυλίδι πάει στο χέρι ενός νέου — ας δει κι εκείνος πως δεν είμαστε μόνοι ποτέ οι Αρειανοί όταν τραγουδάμε σαν μια ψυχή. 🔥💙

ρε παιδιά εδώ τώρα πήρα ένα μεγάλο κολαό κι ένα νερό σέρβις στο αντίγραφο και μου 'ρθε ξαφνικά να βγάλω το τραγούδι του Γιάννη από τώρα — όχι μόνο επειδή μου γίνεται μούδιασμα η ψυχή όταν το ακούω, αλλά επειδή θυμάμαι πως πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, στο τελευταίο ματς στο Αλκαζάρ όπου χάσαμε τελευταία στιγμή, μια γριά κυρία είχε βγάλει τσάντες μανάβικα από κάτω απο τα καθίσματα εκεί στους πύργους που είχανε αφήσει οι φανέλες, είχε βάλει τα ψώνια της πάνω στη σκάλα και τραγουδούσε τόσο δυνατά που κατάλαβες πως αυτά εδώ δεν είναι τραγούδια πια, είναι μονάχα σπλάχνα που βγάζουν ήχο. τώρα λοιπόν σας ρωτάω: εμείς αύριο βγάζουμε πρώτα τους Ίνγκλις αυτούς από το κεφάλι τους πριν καν πάμε στην κόλαση του Stoke; γιατί εκείνοι μετά δεν ξέρουν πως όταν εμείς τραγουδάμε "ακόμη μία φορά" δεν εννοούμε αγώνα — εννοούμε όλες εκείνες τις φορές που χάσαμε μα ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ πάλι καθώς σηκωνόμαστε. κι έτσι όταν βάλουμε το τραγούδι στις τρεις, σιγά μην ντραπείτε να σηκώσετε το χέρι σας όπως εκείνες τις νύχτες στη Λάρισα που κοκκίνιζαν ακόμη οι πέτρες του γηπέδου — γιατί αύριο εμείς δεν πάμε εκεί για ποδόσφαιρο, πάμε εκεί για να τους δείξουμε πως ακόμα, μα ΚΑΙ μετά τον αγώνα ακόμη, τρέχουμε με μία φωνή σαν κεραυνός στον ουρανό. και μια τελευταία ερώτηση πριν κλείσουμε την πόρτα του σαλονιού: πότε ήταν η τελευταία φορά που βγάλατε τόση δύναμη που ξεχάσατε ακόμη και το όνομα σας;;; επειδή εγώ εκείνο το πρωινό στο γήπεδο των Σερρών το '98, μόλις τελείωσε ο αγώνας κι εγώ έκανα μαύρο δρόμο προς το σπίτι, κάποιος ξένος στο αυτοκίνητο απέξω μου φώναξε "τι κάνεις ρε παιδί;" κι εγώ του είπα "δεν ξέρω πια κανείς τι κάνω" — μα σήμερα ξέρω πως η ψυχή σου εδώ μέσα, όσο φλέγεται όσο τραγουδάει όσο στέκει όρθια πάνω στα συντρίμμια, ΔΕΝ χάνει ποτέ. πάμε λοιπόν αύριο εκεί χωρίς δεύτερη κουβέντα — το τραγούδι πρωί πρωί, τα τσιγάρα στις τσέπες κρυμμένα, κι ένας νέος δίπλα σου να του δείξεις πως αυτή η ομάδα δεν είναι μονάχα ψυχή αλλά και αέρας που μυρίζει αίμα και δάκρυα μαζί. 💙🔥