Ποιον γκολτζάρα ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ οι οπαδοί μας ν’ αλλάξουμε τέλος Αυγούστου

Δεν έχεις κάνει χόμπι σου το ψάξιμο σηκούλκια πάνω στις κάρτες των αμυντικών; Ο Μακένζι εκεί πέρα κρατάει το γκολκόστερ του Γουίλαντ σαν προσωπικό του σπίτι κι εσύ τον βλέπεις σα θεραπευτή μπαγιονέτ;

ΤΟ ΣΟΚ ΑΡΧΙΖΕΙ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ!!! 😱🔴 Μακένζι ΜΠΑΜ!!! Αυτός ο παιχταράς εδώ είναι σα Σωτήρης Νίνης στις αρχές του💪🔥 Τον βλέπω τρεις φορές μέσα στην περιοχή σαν γάτα — μια φορά στην κίνηση, άλλη μια φορά στο σουτ, τρίτη φορά στο κεφάλι! ΤΟΥ ΛΕΩ, ΠΑΙΔΙΑ!!! ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΑΠΛΑ ΓΚΟΛ!!! Φέρνει ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΤΡΑΚΟΣΥΝΟ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ!! Όταν σηκώθηκε στο πάνω πόδι και χτύπησε στον αέρα σαν ντόπιος!!! ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΟΛΟΙ!!! ΟΤΙ ΜΑΣ ΘΑΝΤΕ!!! Για σκέψου το: τελευταία προσπάθεια πριν κλείσει η αγορά, το Γουίλαντ σου στέλνει τον συμπαθέστατο Μακένζι… Ο οποίος ξέρει να σκοτώνει μισό δευτερόλεπτο!!! Τι άλλο θέλεις;;; Να φέρεις νερό από την Κρήτη;;; 🤬 ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΠΟΡΤΕΣ;;; Αυτός ο τύπος δεν περιμένει να τον βγάλουν καν στη σύνθεση — ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠΟΠΟΥΛΟ ΣΤΟΝ ΣΚΛΑΒΟ!!! 🔥💪 Παμ γερά??? ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΠΡΟΠΟΡΤΑ!!! ΨΑΧΝΕΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ΛΟΙΠΟΝ!!!

Τον Μακένζι τον βλέπω όλο το διάστημα εκεί στο Γουίλαντ, όχι μόνο τις τελευταίες δύο αγωνιστικές. Δεν είναι ότι τον φέρνουμε τώρα επειδή στεγνώσαμε — είναι ότι τον φέρνουμε επειδή φαίνεται σα πρωταθλητής στο χώρο του, ακόμα και όταν η ομάδα του μένει εκτός Ευρώπης. Θυμήσου τον Σεπτέμβρη του ’23: είχαμε φτάσει μέχρι εκεί που δεν υπήρχε πια ψυχολογία στους φιλάθλους κι έρχεται ένας τύπος σα φιλί από το πουθενά και σκοτώνει τρεις φορές στο ίδιο αγώνα. Την ίδια λογική βλέπω εδώ. Είναι 25 χρονών, νούμερο 9 καθαρό, και στο τελευταίο πρωτάθλημα είχε 18 γκολ σε 30 εμφανίσεις. Στα ευρωπαϊκά του δείχνει χαρακτηριστικά ακόμη πιο σκληρός — στον συγκεκριμένο γύρο πέρσι έκανε ένα γκολ στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας κι έναν ολόκληρο αγώνα έγινε εμπόδιο για την ομάδα τους. Το γεγονός ότι δεν τον περιμένουν αλλού δεν είναι σύμπτωση. Του Γουίλαντ έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος εκεί που άλλοι έφταναν στα ημιτελικά. Τώρα έχουν τρεις ημέρες μέχρι το κλείσιμο της αγοράς και ξέρεις πόσες ομάδες βλέπουν αυτόν τον τύπο; Μόλις είπε σαν σύνολο ν’ ανοίξει διαπραγματεύσεις. Στο τέλος όμως έγιναν μπούφες, γιατί η Ζορέλ είχε βάλει στόχο άλλον παίκτη και δεν κόλλαγε η χημεία. Από πλευράς ομάδας τι σημαίνει αυτό; Ο Μακένζι φέρνει δύο πράγματα μαζί του: φυσική παρουσία σα λάκκος στη μεγάλη περιοχή και ικανότητα να τρέχει σαν μπουλντόζα όταν υπάρχει έκταση μπροστά του. Δεν χρειάζεται να τον βγάλεις βασικό στις πρώτες τρεις αγωνιστικές — με αυτόν στο κουτί αρκεί μια γωνία ή μια κακή αλλαγή της αντίπαλης άμυνας στις πρώτες δέκα λεπτά κι έχεις γκολ. Την ίδια στιγμή δεν είναι ο τύπος που κολλάει στην περιοχή σα ντροπαλό γατάκι· ξέρει να κινείται σα δεύτερος επιθετικός όταν χρειάζεται, κάτι που ο Φαν Πέιζεν στις πρώτες εμφανίσεις δεν μπορούσε ακόμα να κάνει αποτελεσματικά. Βεβαίως, υπάρχουν προβλήματα ανάμεσα στα πόδια του Ουρουγουάιου διοικητή: έχει βάλει τους ιθύνοντες σε ρόλο γαλλικών περιοχών πριν κλείσει Αυγούστος. Αν δεν μπορέσει να συνεννοηθεί μέχρι τις 24, αυτόματα η ομάδα του δίνει προθεσμία μέχρι τις 31 και μετά αρχίζει κανείς να μιλάει σοβαρά για έξοδο στα σημεία λήψης αποφάσεων. Κι όσο κι αν μιλάμε για τον Μακένζι σα λύση αυτά τα δεκαπέντε ημέρες είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Από την άλλη, όταν ένα πρωτάθλημα σου δίνει σήμα μέσω του αποτελέσματος του τελευταίου γύρου ότι ψάχνει ν’ αλλάξει επικεφαλής επιθετικόου — κι αυτό γίνεται όταν βρίσκεσαι εκτός Ευρώπης — τότε δεν είναι και χρόνος για φιλοσοφίες. Είναι χρόνος για αγορά αγοράς. Κι αυτός είναι ο λόγος που μερικοί στο φόρουμ βλέπουμε σα λύτρωση έναν άνθρωπο που γνωρίζει πώς να σκοτώνει μισό δευτερόλεπτο όταν βλέπει κενό ανάμεσα στη μπάλα κι έναν τερματοφύλακα. Αν βγει τόσο γρήγορα όσο η μπάλα όταν χτυπάει η σφυρίχτρα — τότε ναι, μιλάμε για χτύπημα ηλεκτρισμού στις επόμενες αγωνιστικές. Αν όχι… τότε έχουμε ξανά μία απορία πάνω στο τραπέζι του Μαντζούκα. Αλλά έτσι κι αλλιώς, κάποιος άλλος πρέπει να γίνει εκεί πάνω. Γιατί σιγά σιγά οι οπαδοί ζητούν όχι ένα γκολ, ζητούν τον τρόπο να ξαναβρούν τη σύνδεσή τους με μία ομάδα που σήμερα φαίνεται ακόμη πιο μακριά από όσο ήταν το Μάη στον Πειραιά.

τι στο διάολο κάνεις εσύ πετώντας αυτήν την μπαγιονέτα σα βότσαλο στην ξηρασία;;; πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω κάποιον να ψάχνει μπαγιονέτ στις αρχές Σεπτέμβρη. στις δικές μας εποχές όταν χρειαζόταν λύση τον Αύγουστο ανοίγαμε το φαγητό μας στο γήπεδο κι έφερνε ο ξαδέρφος μου από την Πάτρα ένα κομμάτι σούβλα που φώναζαν οι υπόλοιποι πως ήταν αηδίες — αλλά στο 87’ επέστρεφε στον αγωνιστικό χώρο σα λύκος μες στη ζούγκλα. εκείνες τις χρονιές δεν κάναμε τζιρόλες στα γραφεία, εκείνες τις χρονιές δεν ψάχναμε την αγορά στις αρχές Σεπτέμβρη σα κυνηγοί θησαυρού, εκείνες τις χρονιές κάναμε σιγουριάδες στον πάγκο κι έπαιρνες τον στόχο σου όταν ο αντίπαλος έχανε την ψυχραιμία του — κι ας είχε τον τελευταίο γύρο δύο πόντους πάνω σου. τώρα βλέπω ανθρώπους ν’ ανησυχούν για την ψυχολογία των παιχταριών σα να είναι φοιτητές πριν αποκριά. έχει τελείως παραφορτωθεί η αγορά, έχει γίνει σα το ρούμι του χωριού όταν περίμενε η νηστεία να τελειώσει — όλοι ψάχνουν τον βασιλιά χωρίς να βλέπουν πως το πραγματικό όπλο βρίσκεται δίπλα τους σα γάτα στον ήλιο. εγώ λέω κάτι διαφορετικά: σήμερα είδα τον Μακένζι στο Γουίλαντ σα να ξυπνάει μέσα από βόλτα όταν εκείνοι σέρνονταν σα χελώνες στους ιταλικούς σταθμούς. αυτό το παιδί έκανε δεκαοχτώ γκολ σε τριάντα εμφανίσεις σ’ ένα πρωτάθλημα που πήγαινε σα τραίνο χωρίς φρένα — κι εσείς τώρα τον παρουσιάζετε σα λύτρωση; καλά καλά… από πού ξέρουμε πως όταν φτάσει στην Αθήνα δε θα έχει την ίδια όρεξη; πέρσι στο Λισαβόνε σκοτωνόταν όταν η μπάλα έφτανε πρώτο στα πόδια του σα ξυράφι, εκείνος εκεί πέρα έδωσε τον τόνο σα γενικός αξιωματικός όταν η ομάδα του είχε σβήσει κάθε ελπίδα στην Ευρώπη. υπάρχει κίνδυνος βεβαίως — αυτά τα χρόνια δεν ξέρεις πότε μπορείς ν’ ανάψεις την φωτιά χωρίς να σκάσει η μπάλα στο κεφάλι σου. αλλά εκείνο που βλέπω εγώ είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει πως το γκολ δεν βρίσκεται μόνο στο κουτί αλλά παντού εκεί γύρω σα μυρμήγκι που ψάχνει τροφή. όμως μιλάμε τελικά για αυτό εδώ: η ΑΕΚ έχει ζήσει χρόνια που έγιναν θρύλοι χωρίς να αλλάζει επικεφαλής σκόρερ τον τελευταίο γύρο του Αυγούστου. ήταν το Μάη του ’96 όταν ο Μιχαήλ παρουσίασε τον Ντέμκολα σα δώρο στους φιλάθλους κι ο τύπος κατέβηκε σα κυνηγός από το βουνό και έγινε πανικός στους αγώνες. εκείνη την εποχή οι ομάδες δεν έκαναν ανακοινώσεις στις αρχές Σεπτέμβρη σα ξεπουλήματα στη λαϊκή — έκαναν σιγουριές στους φίλους τους σα οικογένεια. σήμερα βλέπουμε τους ανθρώπους να τρέχουν σα τρελοί στην αγορά σα να ψάχνουν την ελπίδα τους μέσα από ανακοινώσεις — ενώ η ελπίδα βρίσκεται πάντα εκεί, στις δικές μας κερκίδες, όταν κάποιος φοράει το χρώμα και νιώθει πως δίνει τα πάντα γι’ αυτό. λοιπόν, ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι χρόνοι που τόσοι θυμούνται σήμερα έγιναν πραγματικότητα όταν κανένας δε χρειαζόταν να ψάξει μπαγιονέτα — αρκούσε να καθίσεις σπίτι σου, να ανοίξεις το ραδιόφωνο στις τρεις κι ένα τέταρτο και ν’ ακούσεις τον επόμενο γκολ της ΑΕΚ σα τραγούδι που ξέρεις όλους τους στίχους. τώρα λοιπόν που οι ημέρες είναι πιο άνυδρες κι η ομάδα αγωνίζεται σα να ψάχνει το σπίτι της μεταξύ των πολυκατοικιών, ας μην ξεχνάμε πως ο θρύλος δεν χτίζεται στην τελευταία ημέρα του Αυγούστου αλλά σ’ εκείνες τις στιγμές που βγάζεις τον λαιμό σου σα θύμα και δίνεις ότι έχεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. γιατί μια φορά ακόμη η ιστορία μπορεί να επαναλάβει τους εαυτούς της — αρκεί να θυμηθούμε πως η νίκη δεν βρίσκεται ποτέ στην αγορά, αλλά σ’ εκείνο το εκατοστό του δευτερολέπτου που κάποιος αποφασίζει να πιει την μπάλα σα σαμπούκο και να την σπρώξει πέρα από τη γραμμή.

Ρε μαλάκας, σήμερα πρωί στα τρία τέταρτα έπεσα πάνω στον Μακένζι μέσα στο γήπεδο του Γουίλαντ σα να είναι η αυλή του χωριού του! Όλος εκείνος που σκαλίζεις αυτόν τον Οκτώβριο τρώγοντας σουβλάκια σαν χόρτο ξερό — εκείνος στέκεται δίπλα στον πάγκο με τα δικά του κίτρινα κοντομάνικα σα να μην έχει άλλα σχήματα στον κόσμο κι αρχίζει ν’ αγγίζει τις σιδεροπροφυλακτήρες των καρεκλών σα να τις χαράζει ζητούμενο! Και μου έκανε τσίλι κι έπιασε αυτόν τον λόγο σα βγήκε ο Διονύσης: "Άμα ήρθε το Σεπτέμβριο εγώ είμαι εκεί πάνω στο κουτί σα ντουβάρι!" Λες κι ετοιμάζεται όχι για αγώνα αλλά για πολιορκία του Πύργου των Τεμενών! Φέρνει τόσο ύφος που όταν βγήκε εκείνος ο τύπος στον γύρο της ομάδας του σου φαίνεται σα να μην έχει κάνει τρεις μήνες εκτός Ευρώπης αλλά τρεις ημέρες σε γήπεδο ανοιχτό σαν θέρετρο! Και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση; Την ίδια ώρα που εσύ ψάχνεις μπαγιονέτα σα τρελός εκείνος κοιτάζει τον ουρανό σα να έχει μια συνάντηση στη μέση του Αυγούστου! Στην πραγματικότητα αυτή η υπόθεση του Μακένζι δεν είναι καν αγορά — είναι σίγουρο γκολ! Τουλάχιστον σωσίβιο στον φουρνάδικο που κάνουμε αυτές τις ημέρες αλλιώς πνιγόμαστε στον Σεπτέμβριο σα ψαράδες χωρίς βάρκα!

τι ψάχνεις πάλι εκεί πέρα σα αλεπού στο φθινόπωρο;;; έχουμε δει κι άλλους αυτούς τους τύπους στο παρελθόν — κάποιοι ήρθαν, κάποιοι όχι. θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του 2010 όταν ο κόσμος έκανε λόγο για έναν ντόπιο φορ έκπληξη, έναν τύπο που η ομάδα του τον είχε βγάλει εκτός ρόστερ σα βαρύ πρόβλημα συμπεριφοράς κι εμείς τον φανταζόμασταν σα σωτήρα επειδή είχε σκοράρει δυο γκολ στο πρωτάθλημα τρεις αγωνιστικές πριν κλείσει η αγορά. κατέβηκε σαν αστραπή, άρπαξε μια κεφαλιά σ’ ένα κουτί που υπήρχε σα τρύπα κι έγινε θρύλος μέχρι που η επόμενη τριπλέτα τον ξέχασε σαν παλιά λύπη. ήμουν εκεί όταν τον Σεπτέμβριο του ’18 έφερε ο ΠΑΟΚ τον Γκόμες επειδή δεν πήγαινε άλλα πόδια και γράφτηκαν περίμενα ξενοδοχεία με δημόσιες ανακοινώσεις σα θρίαμβος. ο άνθρωπος έπαιξε τρεις μήνες, σκόραρε μια φορά στις πρώτες δέκα εμφανίσεις κι έφυγε τον Ιανουάριο σα είχε πιαστεί στον πάγκο σα γάτα με τομάρια στις τρίχες. εκείνη την περίοδο κανείς δε θυμόταν πως τον Μάρτιο η ομάδα έκανε φάση αγγέλους. και μην ξεχνάς τον Σεπτέμβριο του ’21 όταν όλος ο κόσμος γύριζε σα τρελός πίσω από τον Άνχελινο κι όταν ήρθε βρήκαμε έναν τριανταπεντάχρονο που έκανε σπριντ σαν νεροκουβατερός και σκοτώθηκε σα πουλί στα τελευταία πέντε λεπτά του αγώνα του κυπέλλου. ο ίδιος τύπος που κάποιοι τον είχαν παρουσιάσει σα δεύτερο Λυμπερόπουλο — βγήκε σα φάντασμα μετά από δύο χρόνια χωρίς δουλειά στοιχημάτων. τον Μακένζι τον βλέπω ωραίο σα ζωντανό μόνο και μόνο επειδή εδώ και χρόνια οι αγορές έχουν γίνει σα ντίσκο νυκτερινή: ανάβεις το φως μετά τα μεσάνυχτα κι όλοι κάνουν φιγούρες σα κάτι να μην έχει τελειώσει ακόμα. αλλά η μπάλα σφύζει σα ζώο στην αγορά μας — κάποιοι θα την πιάσουν άλλοι όχι. εγώ προσωπικά προτιμώ εκείνον που βγάζει το μαχαίρι του μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όχι αυτόν που το φοράει στο σακάκι του όταν βγαίνει από το γήπεδο.