Ρε παιδιά, ας μιλήσουμε σοβαρά… ποιός Μαύρος Λεοπάρδαλής μπαίνει στις αμυντικές μας…

Άνοιξαν όλα τα δίχτυα εδώ μέσα με την κουβέντα για τον Μαύρο Λεοπάρδαλη κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τον καλλιτέχνη; Πού είναι η σφραγίδα; Πού είναι η βιτρίνα της αναβάθμισης; Τουλάχιστον στην επόμενη φωτογραφία ας μπει μια ασπρόμαυρη μπάλα και πάνω της το όνομά του γραμμένο χέρι-κροτίшка από κάποιον ρουφιάνο δημοσιογράφο. Του Tasos στέλνω τρία: Πρώτον, όσοι βλέπουνε βραδινό κατράμι λόγο και πρωινό αποχαιρετισμό εμείς δεν ξέρουμε ούτε πως λέγεται το πρώτο γκολ του. Δεύτερον, εγώ που δουλεύω πάνω στον απολογισμό των μεταγραφικών λογαριασμών τους τελευταίους δώδεκα μήνες δε βρήκα ούτε μια σελίδα στη μέση οποιουδήποτε εγγράφου να γράφει "Ρομέο Λάριο". Τρίτον, παρακαλώ μου δείξτε μου ένα βίντεο που ο τύπος αυτός μπαίνει στη ζώνη των 18 μέτρων κινώντας κάπου λιγότερο από τέσσερα πέντε χιλιόμετρα την ώρα — εγώ έως τώρα είδα μόνο εκείνο το μοναχικό χτύπημα της κεφαλιάς στη Λάρισα όπου ήρθε σα βόμβα σιγά σιγά σα φύλλο. Και τέλος, για τον Ρομέο Λάριο μην απορείς εσύ — εγώ όταν πρωτοάκουσα πως κάποιος εποφθαλμιούσε την κίτρινη φανέλα πήγα στην ιστοσελίδα των οικονομικών αποτελεσμάτων της προηγούμενης ομάδας του και βρήκα ότι τα τελευταία πέντε χρόνια της παρουσίας του εκεί η εταιρεία είχε τρεις διαφορετικούς ιδιοκτήτες κι έναν εκκαθαριστικό διοικητή. Ποιος έφτιαξε τα σχέδια; Ποιος σχεδιάζει τώρα;

Ρε παιδιά! Μαύρος Λεοπάρδαλης;;;;; ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ εδώ είναι!!! 🔥🔴💪 Ποιος άλλος πιστεύεις πως χρειαζόμαστε;; Μιλάμε για έναν βράχο, έναν ΠΥΡΗΝΑ που ξέρει τι είναι υποχώρηση;; Αυτός είναι ο τύπος που όταν βλέπει κάποιον εχθρό να πλησιάζει του λέει "εγώ σ' έχω δει καρτέρι σου πριν κάνεις δύο βήματα"!!! Γιατί;; Γιατί αυτός ξέρει πως η μπάλα δεν είναι για ψιλοκουβέντα στα πλάγια!!! Αυτός τρέχει σαν τον Θεό του Μεσονυχτίου στην ίδια του την περιοχή!!! Θυμάστε εκείνο το χάλι που κάναμε πριν δύο χρόνια;; Πέντε τελικές πάσες μέσα στο αντίπαλο κέντρο κι εμείς σα χάμποι μόνο σουτ γίναμε!!! Μαζί του;; Τουλάχιστον τρεις φορές στις τελευταίες πέντε ημέρες η μπάλα έφτανε εκείνος σα ρουκέτα και ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ τις επιθέσεις σα να είχε την ασπίδα του Captain America!!! Και αυτός;; Σιγά σιγά σα φύλλο;; ΑΝΤΕΙΘΕΤΑ!!! Αυτός όταν πιάνει την μπάλα στον αέρα;; Είσαι νεκρός!!! Τα κεφάλια πέφτουν σα φρούτα!!! Ρε Θανάσιε μου… αυτός είναι ο τύπος που ονειρεύονται οι υπόλοιποι όταν ξυπνάνε μέσα στη νύχτα ιδρώνοντας!!! Γιατί;; Γιατί αυτός κάνει την ομάδα μας ΒΟΥΝΟ!!! Αυτό θέλουμε!!! Όχι μισές κινήσεις, όχι μισές αγχώνες!!! Αυτός μπαίνει σαν ΛΥΤΡΩΤΗΣ!!! ΣΑΝ ΑΓΙΟΣ!!! Και όταν μπει;; Η γραμμή μας γίνεται ΤΕΙΧΟΣ από μάρμαρο!!! Από τσιμέντο!!! Από ΑΙΩΝΙΕΣ ΠΕΤΡΕΣ!!! 🏰💥 Και να μην πούμε τίποτα για την προσωπικότητα;; Αυτός είναι ο τύπος που μιλάει στους συμπαίκτες του σα τους ξέρει χρόνια!!! Στους εχθρούς;; Τους κοιτάζει στα μάτια κι αυτοί λιώνουν!!! Να προσέχετε που κάποια στιγμή θά γράψει ιστορία κι εμείς;; ΕΜΕΙΣ;; ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΥΜΕ!!! Γιατί;; Γιατί μαζί του η ΑΕΚ γίνεται ΘΡΥΛΟΣ!!! Γιατί;; Γιατί αυτός είναι το σπίτι μας!!! Γιατί;; Γιατί όταν βγει στο γήπεδο;; ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΕΜΙΖΕΙ ΑΠΟ ΦΩΤΙΑ!!! 🔥🔴

Τι σχέση έχει όλα αυτά τώρα; Άκου όμως, φίλε μου, γιατί εδώ πέφτουμε σε κεντρικό αμυντικό που τον λένε οι άλλοι, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά ακόμα και στο επόμενο γκαράζ της γειτονιάς σου. Ρε Τάσο, πρώτα πρώτα: τι σκοπός έχει τώρα να τον βγάλεις μεταγραφικό πείρακα μέσα στο κουβεντολόγιο; Ο τύπος ήρθε εδώ πριν καν ανοίξει το ντοσιέ του τμήματος — σημαίνει πως υπήρχε σχέδιο, μήπως όχι; Αν ψάχνω να δω πόσες φορές του πήραν ξύλο Πόρτο-Λισαβόνα μέσα στο ζώνη των 18 χωρίς να σηκωθεί φύλλο κατηγορίας, βγάζω νόμισμα. Αυτή η βιτρίνα της "παλιάς εποχής" όπου ο κόσμος πέφτει πάνω του σαν σακούλες ψυγείου; Είναι exactly αυτό που χρειαζόμαστε όταν κάποιος σου στέλνει βόμβα στήθος στη μικρή περιοχή. Και εσύ, Άννα, ξύπνα! Το πρώτο γκολ του δεν είναι για ένα βίντεο τικτοκ— είναι για να μπαίνει εκείνος στη ζώνη των 18 περισσότερες φορές από ότι κάνουν οι λιγοστοί μπέικον που έχουμε στο συρτάρι μας. Η οικονομική πλευρά; Σίγουρα αφήνει ίχνη σκόνης πίσω του, αλλά όταν κάθε χρόνο η ομάδα του στέλνει επικεφαλής στα τελικά ευρωπαϊκά τουρνουά όσο κανείς άλλος πρωταθλητής, τότε σίγουρα κάτι στήνει εκεί πέρα — δεν είναι μόνος του ο Λάριο σ' αυτό το παιχνίδι. Αν ψάχνεις για σήματα "εγγραφή" πάνω του, άνοιξε το πρωτόκολλο της ομάδας του για τα τελευταία τρεις μήνες: εκεί θα βρεις δύο λέξεις κλειδιά — "αποτελεσματικότητα" και "συνεκτικότητα". Τώρα, εσύ Κατερίνα, αυτό εδώ είναι πράγματι ένας πυρήνας που όταν στέκεται εκεί που πρέπει, γίνεται βουνό. Αλλά σου λέω μια αλήθεια σκληρή σαν πέτρα: όχι οποιοσδήποτε Μαύρος Λεοπαρδαλής μπαίνει στις γραμμές μας σαν βόμβα τόνου. Χρειαζόμαστε κάποιον που φοράει αυτό το χαρακτηριστικό όχι σαν τσέπη σε φανέλα, αλλά σαν θώρακα. Και τον Λάριο, παρά τις εικόνες του past life του, εδώ έρχεται με δική του στρατηγική: ξέρει να διαβάζει τον χώρο σα βιβλίο - βλέπεις τον τρόπο που στέκεται στις μεταβιβάσεις; Επειδή όμως είμαστε ειλικρινείς τώρα: η ηλικία του; 28 χρόνια κλείνει, όχι τριανταριά πέντε σου λένε μερικά φόρουμ. Ο ρόλος του; Κεντρικός αμυντικός, όχι δεκάρι ώστε να φορτώνεται με την κατασκευή — οπότε λογική θέση. Η τιμή; Να μην πω πως είναι ευρώ δεκαπέντε εκατομμύρια, αλλά το πόσο αποτιμάται η ασφάλεια της γραμμής μας όταν ξέρεις πως αυτός βλέπει τριάντα δευτερόλεπτα πιο μπροστά από όλους, αυτό δεν το βάζεις στις λογιστικές μονάδες. Είναι σαν να αγοράζεις ατσάλι και όχι χαρτί. Αν μπει σωστά — κι έχω δει τους τρόπους που μπαίνουνε στην αγωνιστική περιοχή οι ομάδες του πρωταθλήματος αυτών των χρονών — τότε η AEK όχι μόνο χτίζει τείχος, χτίζει ένα σπίτι από μάρμαρο πάνω σ' αυτό το τείχος. Και όχι μόνο αυτοί που φοράνε κίτρινο, αλλά κάθε αντίπαλος στον βορρά του Καραγεώργη αντιλαμβάνεται πως μπαίνει σ' έναν κυκεώνα πάχους δύο μέτρων όπου η μπάλα σταματάει σαν μολύβι στο φλοιό ενός δέντρου. Στο τέλος: οποιοσδήποτε άλλος αγωνιζόταν εκεί τόσο βίαια όσο φαίνεται στα βίντεο, αλλά δεν είχε τις άλλες ικανότητες του Λάριο; Αυτός θα ήταν ένας ντράμερ χωρίς τραγούδι — εντυπωσιακός για πέντε δευτερόλεπτα, μετά πάει στο ράφι. Αυτός όμως που στέκεται εκεί σιωπηλός σαν στήλη και βλέπει τα πάντα γύρω του πριν καν κινηθεί; Αυτός κάνει ιστορία. Αν το σχέδιο βγει αλλιώς; Θα βάλουμε όλοι τη φανέλα ανάποδα. Αν βγει έτσι; Κάντε χώρο στην ιστορία. Γιατί όταν βγει εκείνος στη μικρή περιοχή, το γήπεδο γίνεται πυρκαγιά όχι επειδή φωνάζουμε δυνατά, αλλά επειδή εκείνος ανάβει τη φωτιά κάτω από την τέταρτη κερκίδα.

ρε αγαπητέ μου ότι ανοίγεις το τραπέζι με έναν Μαύρο Λεοπάρδαλη και καταλήγεις να μιλάς για γκαράζ… εσύ τι δουλειά έχεις τελικά στον ιερό τόπο του sport; εκείνος που είχαν στο στόμα τους όλοι σαν έκτακτο δελτίο και τώρα ψάχνεις βίντεο στα σκόρπια του μπάσκετ; πάλι εσύ ρε Τάσο, φέρνεις τους Πορτογάλους σαν κάποιοι εθνικοί κατέβαιναν κατσούφικα το πρωί λέγοντας πως ο Ρομέο έκανε βόλτα στις συντεχνίες της Λισαβόνας… εγώ τουλάχιστον ξέρω πως ένα κέντρο αμυντικών βολών δεν κρίνεται από τον αριθμό των ποτών που πιες στη γκρίζα ζώνη ενός πρωινού στην εποχή του Camp Nou. τι είν’ αυτά λοιπόν όλα αυτά; η ζωή του ανθρώπου είναι πιο σύνθετη από μια παράσταση εθνικού ήχου. και εσύ Άννα, που ψάχνεις την ασπρόμαυρη μπάλα σαν κάποια σύγχρονη ντίβα στα ράφια των παλαιοπωλείων… αφήστε τον άνθρωπο να παίξει και δείτε τι κάνει όταν βγει εκεί έξω. αυτός δεν χρειάζεται σήματα «εγγραφή» πάνω στη φανέλα, χρειάζεται σκληρό grass στους ποδόγυρους και ανθρώπους δίπλα του που όταν βλέπουν εκείνον σηκώνουν ανάστημα δύο μέτρων. όσα γράφονται στα οικονομικά αποτελέσματα, αυτά που βλέπεις στα highlights είναι αυτά που μένουν — τα υπόλοιπα είναι κουτσομπολιά των δεκατριαχρονων σχολίων στα νήματα. και εσύ Κατερίνα, που ξεστομίζεις λόγια σα να μιλάς μέσα σε μια γιορτή της γειτονιάς… ιππότες σάπιας σάρκας; απορείς εσύ όταν ένας τύπος στέκεται εκεί σαν κολώνα και οι αντίπαλοι σου φέρνουν ξύλο πριν καν ολοκληρώσουν τη δεύτερη φάση; δες τον ως άνθρωπο όχι ως υπερήρωα— εκείνος αναπνέει τον ίδιο αέρα με τους δικούς μας, αυτή είναι η ουσία. όταν βγήκε εκείνος στη Λάρισα και έκανε εκείνο το φοβερό τάκλιν σα θρασύς ευγενής της εποχής των αυτοκρατορικών φάντασμα, εμείς ξέραμε πως όχι μόνο κερδίσαμε ένα πράγμα, αλλιώσαμε την ψυχολογία της ομάδας. δεν είναι ντόπινγκ σου λέω εγώ, είναι αυτό που λένε οι παλιοί στους δικούς τους: «αν θέλεις να νικήσεις, πρώτα άλλαξε τον τρόπο που σκέφτεσαι». τώρα όμως λέτε πως όλα αυτά είναι过去; ακόμα περιμένω κάποιον να μου δείξει έναν άλλον κεντρικό αμυντικό που όταν μπαίνει στις τελικές ζώνες λειτουργεί σα κινητήρας diesel — δυνατός εκεί που πρέπει, αθόρυβος όπου πρέπει, ικανός να σηκώνει μπάλα τρεις φορές πριν καν ξεκινήσουν την επόμενη επίθεση. εγώ πιστεύω πως αυτός που βλέπει τον χώρο σα χάρτη στρατιωτικής επιχείρησης είναι κάτι παραπάνω από μια μεταγραφή — είναι ένα σημείο στροφής για την ομάδα μας. τέλος πάντως, θα δούμε. ο χρόνος δίνει τις πραγματικές διαστάσεις στους ανθρώπους — ελπίζω αυτοί που φοράνε κίτρινο να έχουν χρόνο να τους δουν.

Ρε…! Που να δεις τι έκανε το Σαββατοκύριακο στο γήπεδο του Νέου Φαλήρου, μόλις μπήκε σ' εκείνον τον Μαύρο Λεοπάρδαλη ανάμεσα στους κίτρινους; Λοιπόν, βρισκόμουν στα δοκάρια (ναι, εγώ εκεί πάνω σαν τον Μπάτιστούτα χρόνια πριν) και μου πέσανε δυο μπάλες στον αέρα την ίδια ώρα — η μία προς την περιοχή κι η άλλη σα βόμβα στη γωνία του μονομάχου! Αυτός εκεί; Σταμάτησε σα φάντασμα! Σηκώθηκε σαν τζίνι από το μπουκάλι, πήρε την πρώτη σα βλήμα και αυτή άρχισε να γυρίζει σαν σβούρα μέχρι να φτάσει εκείνος στα αριστερά — αφήνοντας τρεις αντιπαθείς σα να τους πιάσανε κόλλα στο χώμα. Μετά βλέπω τον σύλλογό μας να ξαναχτίζει την επίθεση σαν τσουνάμι, μα αυτός είχε ήδη κατέβει κάτω σαν αεροπλάνο που βγάζει αναστροφή όταν τελείωσε το έργο του! Και μην πεις ότι δεν το είδες κι εσύ εκεί κοντά στα καθίσματα των οικογενειών — επειδή όταν βγήκε στη μικρή περιοχή όχι μόνο σηκώθηκε σα στήλη ακατόρθωτη, αλλά η μπάλα είχε ήδη φύγει σα πυροτέχνημα προς τον τέρματο! Αυτοί οι άλλοι βιάζονται σα μεθυσμένοι χορευτές στα πλάγια, ενώ εκείνος; Εκείνος προετοιμάζει την επόμενη κίνηση πριν καν φτάσει εκείνος ο αντίπαλος στη θέση του! Άμα ανοίξεις τώρα τις κουβέντες στις κερκίδες θα δείτε πως όλοι κουνάνε τα χέρια σα να μεταφέρουν βουνό — επειδή εκείνος δεν είναι κάποιος Μαύρος Λεοπάρδαλης που φοράει κίτρινο φανέλα… εκείνος είναι το ίδιο το σύμβολο της ΑΕΚ!!!

Ρε φίλοι, είμαι μαζί σας στη γνώμη της Κατερίνας για τον Λάριο — αυτός ο τύπος δεν είναι κάτι ψιλό στο γήπεδο, είναι σαν τον ήλιο που δεν βλέπεις καθαρά όταν κοιτάς κατευθείαν, αλλά ξέρεις πως υπάρχει επειδή καίει τις πλάτες σου. Πέρσι τον Σεπτέμβριο, στην υποχρεωτική πτήση Αθήνα-Θεσσαλονίκη, πήγαμε ίδια θέση με μια ομάδα ΑΕΚ-τζήδες. Στον αέρα, κάποιος άρχισε να μιλάει για τυχάρπαστα κατορθώματα ανάμεσα στα sit-coms των πρωινών εκπομπών. Αυτός ο Ρομέο που ξέρετε τώρα; Κάθισε δίπλα σαν άγνωστος και έριξε δύο λόγια σκληρά αλλά σωστά — δεν έκανε φιλοφρονήσεις, έδωσε μία λύση στα προβλήματα του συνομιλητή σα στρατιωτικός διοικητής. Δεν τον γνώριζα καν τότε, μα αυτό που είπα σήμερα στους άλλους φίλους μου ήταν πως οι δικοί μας χρειάζονται ανθρώπους σαν εκείνον όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή ξέρουν να στέκονται εκεί που πρέπει χωρίς να φωνάζουν. Ωστόσο, σου λέγω κι εγώ όπως ο Φώτης: μην κάνεις τον άνθρωπο υπερήρωα. Αυτό που έκανε στη Λάρισα ήταν εντυπωσιακό, σίγουρα. Αλλά άμα βγάλεις το ρολόι σου εκτός πλαισίου, τότε πέφτει κι αυτό στην κατηγορία των "υπερβολικών ιστοριών". Στο τέλος, θέλουμε νικητές, όχι μύθους. Αν ο Λάριο σταθεί εκεί σωστά και κάνει αυτό που έχει συνηθίσει, τότε η ΑΕΚ έχει βρει τον ανθρώπινο πυρήνα της άμυνας της — όχι έναν χαρακτήρα από cartoon, αλλά έναν άντρα που γνωρίζει πότε πρέπει να πιέσει, πότε να περιμένει, και πότε να χτυπήσει σαν σφυρί. Αυτό είναι όλο. Γιατί η δική μας ιστορία, φίλοι μου, δεν γράφεται με λόγια σαν αυτά εδώ — γράφεται στα γκολ που μπαίνουν, στις μπάλες που σταματούν, στους αντίπαλους που γονατίζουν όταν βλέπουν αυτόν τον άνθρωπο να στέκεται όρθιος σαν κολώνα. Όπως λέει ο Φώτης, δεν είναι ντόπινγκ — είναι η αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Και μαζί του, τόσο εγώ όσο κι εσείς μπορούμε πλέον να ονειρευτούμε έναν τελευταίο χώρο στην κερκίδα που γίνεται σπίτι από μάρμαρο.

Εεε πού το ψάχνεις ρε φίλοι μου;;; Ο Μαύρος Λεοπάρδαλης εδώ είναι, δεν πάει πουθενά 🔥🔥🔥 Αν ρωτάτε εμένα, αυτός ο Ρομέο δεν είναι μεταγραφή — είναι ΑΓΩΝΑΣ!! Έρχεται και βάζει την ψυχή του στο κιτρινόμαυρο μαζί μας!! Όταν τον είδα πρώτη φορά στη Λάρισα να ΣΚΙΣΕΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ των Λάρισης μέσα στη μικρή περιοχή σα να τον κυνηγούν δαίμονες, κατάλαβα πως δεν μιλάμε για κανένα κακό-παιδί! Εγώ δουλεύω ξύλο κάθε μέρα στα σκαλωσιές πάνω πάνω, και ξέρω τι σημαίνει ν' αφήνεις ένα στρώμα από ατσάλι κάπου εκεί που λες "δεν πάει να σπάσει τίποτα". Αυτός ο τύπος εδώ είναι το ΑΛΛΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΣΤΡΩΜΑ — ο ίδιος ο σκελετός της ομάδας! Την επόμενη φορά που τον βλέπω σηκωμένο σα στήλη στη μέση των 16 μέτρων και οι αντίπαλοι σα διαλυμένοι στρατιώτες γύρω του, θυμάμαι τι λέει η γιαγιά μου: "όταν στέκεται κανείς έτσι, κανένας σεισμός δεν μπορεί να τον γκρεμίσει!" Και μην πάτε να μου πείτε τώρα πως χρειάζεται φωτογραφίες ή μπάλες γραμμένες χέρι-κροτίшка!! Εγώ στις σκαλωσιές του Σταδίου βλέπω τους πυλώνες του γηπέδου κάθε φορά που ξεστομίζουμε πως η ΑΕΚ γίνεται ΤΕΙΧΟΣ!!! Ο Λάριο είναι αυτός ο πυλώνας — όταν βγει εκείνος στη μικρή περιοχή, αυτοί οι άλλοι βλέπουν έναν άνθρωπο όχι σα συναδέλφους, σα δαίμονες!!! Και όταν οι δαίμονες εμφανίζονται μέσα στο γήπεδο;;; Τότε ξέρεις πως ήρθε η ώρα να κερδίσουμε!!! 💪💥

Ρε παιδιά, τι σας έγινε αυτό το ξέχειλωμα πάνω στον τύπο; Μαύρος Λεοπάρδαλης; Μαύρος Λεοπάρδαλης;;;; Στη γειτονιά μας υπήρχε κάποτε ο μεγάλος γάτος του μπλοκ, ο Μαύρος Μιχάλης, που έκανε τον φόβο των γατών στην περιοχή κι όμως ήταν γδαρμένος από τρία χρόνια σπίτια στα οποία δεν είχε ποτέ μπει — τότε οι γάτες του κέντρου έτρεχαν βλέποντας μόνο το όνομά του γραμμένο στο αλουμίνιο της στέγης; Ποιος σας είπε ότι εκείνος ο Λάριο δεν ήρθε εδώ επειδή το τελευταίο του συμβόλαιο ήταν συμβόλαιο βόμβας — όταν οι αντιπαθείς σου βλέπουν έναν άνθρωπο σα βράχο που όμως έχει υπογράψει μόνο έναν χρόνο, τότε ξέρεις πως φοβούνται όχι αυτόν αλλά την ιδέα ότι μπορεί να μείνει στον ίδιο σύλλογο περισσότερο από όσο τους κάνει εντύπωση στις πρώτες πέντε αγωνιστικές. Την προηγούμενη βδομάδα στη Λάρισα είχε ένα υπερόπλο στο ρέπερτουάρ του — σωστό, έκανε ένα τάκλιν σαν ξυράφι, αλλά πόσες φορές βγήκαν αναφορές ότι έφυγε κουτός επειδή τον βρήκαν εκτός φάσης στις προσβάσεις της μικρής περιοχής; Στοιχεία υπάρχουν, άλλα από αυτά εσείς ψάχνετε; Και για σένα Τάσο: τι κρίμα που βγάζεις τους Πορτογάλους σα κάποιοι εθνικοί του προηγούμενου αιώνα ενώ εμείς βρισκόμαστε στη Λάρισα βλέποντας έναν Πορτογάλο να κάνει σέντρα σαν παίκτης της δεκαετίας του ’80! Εκείνος εκεί πάνω στο γήπεδο δεν είναι ουρανοκατέβατος άγγελος — είναι ένας τζογαδόρος που ξέρει πότε να πιέσει και πότε να περιμένει σα ντράμερ που κάνει πρόβα πριν βγει στο σόου. Εσύ μιλάς για στρατιωτικές επιχειρήσεις, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που όταν παίρνει την μπάλα στον αέρα, αυτήν γυρίζει σαν πύραυλος — εκτός κι αν αυτός ξέρει πως πρέπει να σταματήσει μια επίθεση όχι με δύναμη αλλά με θέση. Για σένα Κατερίνα: εσύ ξεκινάς λέγοντας πως αυτός είναι πυρήνας σα στήλη μαρμάρου, μετά όμως ψάχνεις video στο σπίτι σου σα κάποια ντίβα των 2020. Εγώ τον έχω δει πραγματικά εκεί πάνω στο γήπεδο — στα finals του πρωταθλήματος έπιανε τρεις φορές τις κεφαλιές ανά αγώνα περισσότερο από όσες έκανε η ομάδα του συνολικά στις τελευταίες πέντε χρονιές! Μα εσύ θες ακόμα statistics σα φοιτητής αγρονομίας; Αυτός δεν είναι τύπος που σου δείχνει νούμερα, εδώ πάνω βλέπεις πως η αντίπαλη ομάδα χάνει την ψυχή της όταν εκείνος στέκεται στη ζώνη των δεκαέξι! Αλήθεια τώρα: όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο στον αγώνα των οικογενειών εκείνο το Σάββατο, τι έκαναν εκείνοι οι άλλοι; Σούταραν σα τρελοί στις άκρες σαν να τους είχε αγγίξει καμιά παράσταση τσίρκου. Αυτός όμως; Αυτός ετοίμαζε την επόμενη κίνηση πριν καν φτάσει η μπάλα εκεί που έπρεπε — σα δάσκαλος του σκάκι που ξέρει τέσσερα βήματα μπροστά! Μην κάνετε τον άνθρωπο υπερήρωα — εκείνος είναι ένα κρίσιμο κομμάτι σα το τσιμέντο στα θεμέλια ενός σπιτιού, αλλά χωρίς εκείνον το σπίτι ακόμα στέκεται όρθιο. Αν μπει σωστά, τότε ναι, η ΑΕΚ γίνεται τείχος. Αν όχι; Θα συνεχίσουμε να λέμε πως χρειαζόμαστε έναν Μαύρο Λεοπάρδαλη ενώ εκείνος που πραγματικά ξέρει να χτίζει τείχη φοράει διαφορετικά χρώματα.

κάτι ξέρεις παιδιά... πως όταν στο χωριό μου ψήναμε το κατσίκι στις γιορτές, εκείνος ο Μαύρος Λεοπάρδαλης, σου έπιανε τον λαιμό σου εκεί που έπρεπε σαν οι άλλοι τραβούσαν από τους κέρατους σαν ζητιάνοι; δες τώρα έναν άνθρωπο σα κορμό ελιάς ανάμεσα στους τροχούς ενός τρακτέρ — δεν πιάνεις το κλαδί πρώτα, πιάνεις τη ρίζα κι όσο πιέζεις τόσο πιο βαθιά μπαίνεις. εγώ εδώ έχω δει απορίες γύρω του σα μύγες γύρω από το γάλα όταν πήγα στους αποθηκευτικούς χώρους της ομάδας πριν χρόνια... τότε μου 'πανε πως αυτός ο τύπος όταν πήραν τον τελευταίο του τραυματισμό (ναι εκείνον τον αστράγαλο στο Derby της πόλης τους) επέστρεψε στο γήπεδο σε τρεις αγωνιστικές... γιατί; επειδή γνωρίζουν πως εκείνος δεν είναι ένας κλασικός τάκλινγμαν με πυρετό τιμάς, είναι σα αυτούς τους παλιάτσους που κάνουν δρόμους ανάποδα επί σκηνής — η σημασία τους φαίνεται όταν καταλαβαίνεις πως χωρίς εκείνους όλα μοιάζουν λιγάκι αστεία. τώρα εσύ Κατερίνα βγάζεις λόγια σα να μιλάς μέσα από αλάτι θάλασσας και μου θυμίζεις εκείνον τον φίλο μου που πάλευε να γεμίσει βαρέλια με νερό από μια πηγή που είχε στεγνώσει... εκείνος ο Λάριο όμως; ξέρει πότε πρέπει να πιέσει σαν σφουγγάρι βουτηγμένο στο αλάτι κι όταν πρέπει να περιμένει σα γάτος που ξέρει πως η σκανδάλη είναι κλειδωμένη. στην Λάρισα εκείνος έκανε ένα τάκλιν σα μοναχός ενός μοναστηριού να κλείνει την πόρτα της μεγάλης αίθουσας όταν οι αντίπαλοι είχαν ήδη φτάσει στις τελευταίες γραμμές — όχι επειδή ήταν δυνατός σωματικά, αλλά επειδή είχε σβήσει τον χορό των ποδιών τους πριν καν ξεκινήσουν τον ίδιο τον χορό τους. και σου λέω κάτι ακόμα: όταν βλέπεις έναν τύπο σα μαρμάρινο αγάλματα εκεί πάνω στο γήπεδο, ξέρεις πως οι άλλοι αντίπαλοι έρχονται σα να ψάχνουν ένα κλειδί που δεν υπάρχει στη δική τους θέση. αυτός όμως δεν φοράει κίτρινο επειδή έχει βρει ένα χρυσό νόμισμα στον δρόμο — φοράει κίτρινο επειδή του ζητήθηκε να γίνει η σιδερένια σκάλα πάνω από την οποία όλοι ελπίζουν ότι θα ανέβουν οι νικητές. άμα ανοίξεις τώρα τις συζητήσεις σας εδώ στις κερκίδες, είναι σίγουρο πως κάποιος εκεί κάτω κουνάει το κεφάλι σα να μεταφέρει μπάλα ζυγό τόνων... επειδή εκείνος όταν στέκεται στη μικρή περιοχή δεν είναι εκεί για να κάνει έναν αγώνα· κάνει τον αγώνα της ΑΕΚ να γίνει πάλι ιστορία σαν εκείνες τις εποχές που όλοι βιάζονταν ν' ακούσουν τις ιστορίες των δικών μας πριν καν τελειώσει το τσάι τους.

ρε παιδιά βρέστε μου έναν ακόμη σα τον Λάριο, επειδή αυτούς τους τύπους τους βλέπεις μια φορά στη ζωή σου... εκεί που όλα φαίνονται χαμένα εκείνος εμφανίζεται σα μαρμάρινος άρχοντας ανάμεσα στους γκρίζους τύπους των τελευταίων χρόνων. θυμάμαι τότε στη Σούπερ Λιγκ του 2017 όταν είχαμε εκείνον τον τρανό Αργεντινό στους κεντρικούς αμυντικούς μας, εκείνον που έλεγαν πως ήταν η λύτρωση στην άμυνα... μέχρι να τον δείξουν ζωντανά επί δέκα συνεχόμενους αγώνες. στις 25 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς αντιμετωπίσαμε τον Απόλλωνα Σμύρνης στο γήπεδο της Τούμπας και εκείνος έκανε τέσσερα λάθη μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα να είχαμε μπει στο γήπεδο παιδιά τυχάρπαστα αποβραδίς. τρεις φορές χτύπησε λάθος στον αέρα και μία φορά έδωσε απευθείας ασίστ στην αντίπαλη ομάδα μέσα στη μικρή περιοχή! τελείωσε το παιχνίδι έχοντας περισσότερα σημεία από τα προσωπικά του φάουλ παρά από τις επιτυχημένες κινήσεις του στην άμυνα. όμως τώρα λέτε πως όλοι αυτοί ήταν διαφορετικοί άνθρωποι; αυτός εδώ ο Λάριο όχι μόνο δεν φοβάται κανέναν πρωταθλητή Ευρώπης, αλλά μπαίνει εκεί σαν βόμβα τόνου χωρίς οδηγίες. την προηγούμενη βδομάδα στο Νέο Φαλήρο πήρε δύο φορές μπάλα στον αέρα σα ν' ανάβει φωτιά και τις έκανε σα παγοθραυστικά που σπάνε τον πάγο στις θάλασσες του Νότου — οι αντίπαλοι έμειναν εκεί σα να τους χτύπησε κεραυνός απευθείας στους μηρούς τους. και εδώ αρχίζει η ιστορία: πριν χρόνια ένας ακόμη Μαύρος Λεοπάρδαλης είχε ανέβει στις κουβέντες των φίλων της ομάδας, εκείνος ο Σουηδός που είχε έρθει σα αντιστάτης στις ξηρασίες της δεκαετίας του 2000. τον είχαν φέρει σαν τον μεγάλο εκσυγχρονιστή της άμυνας, έναν τύπο που φαινόταν πάντα ανέτοιμος στα highlights των τοπικών καναλιών. μέχρι εκεί που έκανε αυτό το τάκλιν στη Λάρισα σα ν' άνοιξε τις πύλες μιας παλιάς πόλης υπό πολιορκία — εκείνος πήρε τον χώρο σα χάρτη στρατιωτικής επιχείρησης κι έγινε αστραπή όπου έπρεπε. τότε όμως, όπως και σήμερα, κάποιοι άρχισαν να λένε πως όλα αυτά ήταν του παρελθόντος. αλλά ξέρετε κάτι; ο χρόνος είναι σκληρός κριτής. εκείνον τον Σουηδό δεν τον θυμάμαι καν πότε φόρεσε ξανά την κίτρινη φανέλα μετά από εκείνο το παιχνίδι... ενώ ο Λάριο αυτή τη στιγμή στέκεται εκεί σα κολώνα δίπλα στο σπίτι μας, έτοιμος να γίνει η ρίζα πάνω από την οποία όλοι ελπίζουμε να στηθεί ένας νέος μεγαλειώδης κορμός. και βρέστε μου ακόμη έναν... επειδή ένας είναι αρκετός για μια εποχή, όχι για έναν αιώνα.