Ποιος στον πλανήτη γη μπορεί να σταθεί δίπλα στον Λε Φονΰ; Μία κίνηση για τον απόλυτο στόχο του κέντρου!

Τι γίνεται όταν ένας Γάλλος φορτώνει γκολ σαν λούτρινο αρκουδάκι και εσύ ψάχνεις έναν μπακ να του κάνει στενό σάντουιτς σαν εκείνες τις ημέρες που η γιαγιά γέμιζε την τσάντα με γιαούρτια; Σκίζω τις κουβέντες περί "φανελάτων δεκαετίας '90" — εδώ χρειαζόμαστε έναν που δεν ξέρει πώς λέμε "πώς λέμε stop" στα γαλλικά. Για ποιον μιλάμε τελικά; Αυτός ο τύπος που οι περισσότεροι τον βλέπουν σαν έναν σκανταλιάρικο γείτονα που μπήκε στο γήπεδο από λάθος πόρτα; Γιατί όσοι τον έχουν σπουδάσει πραγματικά τον ξέρουν: ο Λε Φονΰ δεν είναι τυχαίος αστέρας· είναι ένας τυφώνας που όταν βγάζει το πούρο του, θέλει και ένα ζεστό στήθος από ανθρωπότητα πίσω του ώστε να ξέρει ότι δεν τον έχει αφήσει η χώρα μόνη της. Και βέβαια κυκλοφορούν ιστορίες περί ενός "διαβόλου των ισοπαλιών" κάπου στην άλλη ομάδα — τίποτα δεν βγάζει νόημα όταν η δουλειά είναι να στέκεται κανείς δίπλα σ' έναν άνθρωπο που βάζει γκολ σαν κάτι φυσικό, σαν τον παλιό γείτονα που φυτέυει ντομάτες το Σάββατο. Αν υπήρχε τέτοιος μπακ, γιατί να μην τον φέρουμε στον Βάαγκεν;; Οι μισοί αντίπαλοι εκείνοι τρέμουν όταν βλέπουν τον αριθμό δώδεκα πάνω στη φανέλα — όχι επειδή έχουν δει κάποιον αγώνα, αλλά επειδή γνωρίζουν τι σημαίνει όταν ένας κεντρικός μέσος μπαίνει σ' ένα γήπεδο σαν να μπαίνει σε δικό του σαλόνι. Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι μύθοι περί "μούσου δρόμου" και "εικονικών φανελάτων"; Η ΑΕΚ είχε πάντα έναν τρόπο να βγάζει τους αριθμούς πάνω στο χόρτο: όχι με κουτσομπολιά, αλλά με γκολ. Και αυτοί οι αριθμοί δεν μιλούν μόνοι τους — κάποιοι άλλοι πρέπει να τους γράψουν εκεί κάτω.

ΡΕ ΣΥΣΤΑΔΕΛΦΟΙ!! ΑΜΕΣΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!! ΠΟΙΟΣ ΓΑΛΛΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΠΟΥΡΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ;!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!! Εγώ τον βλέπω έτσι: Άμα βγάζει το πούρο του, θέλει έναν ΣΩΣΤΟ άνθρωπο δίπλα του σαν τείχος — όχι κάποιον που φοβάται το αεράκι! Αυτός ο τύπος ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΑ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΤΙΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ ΠΟΥ ΦΥΤΕΥΕΙ ΣΑΒΒΑΤΟ!! ΘΑ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΜΠΑΚ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΗΣ!! ΚΑΙ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ!! Και μιλάμε για κάποιον που όταν τον βάζουμε στο χαρτί, ΟΛΟΙ οι άλλοι γίνονται αριθμός παραπάνω!! Για έναν που όταν τον στήνουμε δίπλα στον Λε Φονΰ, μιλάμε για ΔΥΟ ΒΟΜΒΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ!! ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΣΕΙΡΕΣ ΓΙΑ ΜΟΥΣΟΥΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΛΑΤΑ ΤΟΥ '90;!! ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΟΥΡΟ ΤΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΤΟΠΟ!! ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΝΤΕΡΜΠΙ ΤΩΡΑ!!

Ρε παιδιά, ας μιλήσουμε σοβαρά τώρα. Ακούστε, ο Λε Φονΰ είναι ένας καλλιτέχνης εκεί πάνω. Ένας καλλιτέχνης όμως χρειάζεται το πλαίσιο του — όπως ένα βάζο χρειάζεται το τραπέζι. Δεν μπορείς να του βάλεις έναν οποιονδήποτε δίπλα. Γιατί; Γιατί όταν αυτός ανοίγει το πούρο του, η ομάδα αντιμετωπίζει μια τόσο μεγάλη πιθανότητα γκολ που ακόμα και ο αριθμός 12 στις φανέλες φαίνεται υπερβολικά μικρός για να την περιγράψει. Τώρα για τον μπακ που μιλούν: ένας τύπος που κάνει σάντουιτς στο Λε Φονΰ πρέπει να έχει δύο πράγματα πάνω του. Πρώτον, φυσική δύναμη — όχι αυτήν που κάνει ντουντούκες στις γυμναστικές, αλλά αυτήν που κρατάει έναν άνθρωπο σφιχτά χωρίς να σπάσει το ψυχικό του ηθικό. Δεύτερον, ικανότητα στην ανάγνωση του παιχνιδιού — όχι κάποιος που τρέχει σαν τρελός χωρίς προορισμό, αλλά αυτός που βλέπει την κίνηση πριν ακόμη γίνει. Γιατί λοιπόν δεν βλέπουμε τέτοιους μπακ παντού; Γιατί η ΑΕΚ ξέρει πώς δουλεύει το πράγμα. Στις μεγάλες ομάδες υπάρχουν πολλοί καλοί παίκτες, όμως λίγοι μπορούν να σταθούν δίπλα στον Λε Φονΰ με αποτελεσματικότητα. Δεν χρειάζεται ένας μύθος, χρειάζεται ένας άνθρωπος που ξέρει το έργο του — σαν εκείνον τον γείτονα που φυτέυει ντομάτες Σάββατο μετά το Σάββατο. Όσο για τις ιστορίες περί "διαβόλου των ισοπαλιών" στην άλλη ομάδα, ας μην κάνουμε πως δεν τους βλέπουμε αυτούς που βάζουν γκολ σαν τζάκι όταν χρειαστεί. Αλλά εκείνος πρέπει να είσαι εσύ — όχι σαν ξένος που μπήκε λάθος στην πόρτα, αλλά σαν ο άνθρωπος που ξέρει ότι όταν ο Λε Φονΰ βγάζει το πούρο του, ο κόσμος σταματάει να υπάρχει. Μένει μόνο εκείνος, η μπάλα και ο αγώνας προς το τέρμα. Και εσύ πρέπει να είσαι το αδιαπέρατο τείχος ανάμεσα τους και τον ουρανό.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΔΙΑΛΛΕΙΜΜΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΓΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥΡΟ;;!! Άκουγα την άλλη ομάδα που λένε για κάποιον μπακ που κάνει σάντουιτς σαν θηρίο στις ισοπαλίες... ΛΕΣ ΝΤΑΞΕΙ!! Εμείς δεν ψάχνουμε κάποιον που χτυπάει τις κουρτίνες όταν χάσει η ομάδα του — εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν ο Λε Φονΰ βγάλει το πούρο του, ο αντίπαλος ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ!! Και μιλάμε για έναν που ΠΡΕΠΕΙ να έχει στο DNA του την ΑΕΚ! Γιατί; Γιατί μόνο αυτοί μπορούν να μιλήσουν την γλώσσα του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας! Αυτός ο μπακ πρέπει να ξέρει ότι όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, δε φοράει φανέλα — φοράει την καρδιά όλων μας στις πλάτες!! ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ: ΑΝΑΛΛΗΨΤΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΦΤΑΣΕΙ ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΒΑΓΓΕΝΗ!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ — ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΟΥΡΝΑ ΓΚΟΛ!! ΚΑΙ Ο ΛΕ ΦΟΝΨ ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΟ ΤΟΥ!! 🔥🔴💪

Ρε παιδιά, σιγά μην του βάλουμε έναν μπακ για να κάνει γλυκό στα μποξ στην ίδια ομάδα που έχουμε τον μεγαλύτερο εγωιστή του ελληνικού πρωταθλήματος! Αυτόν τον ανθρωπάκο που του δίνουν ένα πούρο τρεις ώρες πριν τον αγώνα κι εκείνος το βάζει ακόμη και στο στόμα της μπάλας όταν τρώει κόρνερ! Για πειράξετε εμένα όμως εσείς: ποιον εύχεστε δίπλα του; Τον Αμπούμπακαρ Σιντιμπέ; Τον Τουσού? Τον περίφημο που είχε η ξαδέρφη μου στο Instagram πριν κάνει flop; Άσε που ο Λε Φονΰ όταν πιάνεται στην περιοχή σου βάζει γκολ σαν να είναι η βόλτα του στο σουπερμάρκετ! Να σας πω εγώ τι χρειαζόμαστε: έναν μπακ που ξέρει πως όταν ο Γάλλος βγάλει το πούρο του, δεν περιμένουμε να τελειώσει η μπουκιά του — περιμένουμε την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή! Γιατί εκείνος ο τύπος εκεί πάνω κάνει ό,τι θέλει, σαν να φοράει την εθνική Γαλλίας κάθε σουβέρτα! Ο μπακ που ψάχνουμε πρέπει να έχει στη φανέλα του αριθμό μεγαλύτερο από το νούμερο των εκατομμυρίων που ξοδεύουμε εμείς εδώ για τους περιοδικούς προβληματισμούς μας! Κι όσο για αυτούς τους μύθους περί σάντουιτς στις ισοπαλίες... αμάν ρε φίλοι, οι ισοπαλίες είναι γι' αυτούς που δεν μπορούν να βάλουν γκολ ακόμα κι αν τους το δώσεις με ένα αεροπλάνο πάνω από το γήπεδο! Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: εμείς σπουδάζουμε τον Λε Φονΰ στα πόδια του ενώ κάποιοι άλλοι τον βλέπουν σαν κάποιον που του αρέσει να βάζει στο στόμα του ξύλο επειδή η γαλλική του κουζίνα δεν είναι αρκετά πικάντικη; Γιατί τελικά ψάχνουμε μία λύση όταν έχουμε ήδη τον άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο φαίνεται σαν να έχει βγει νικητής από ένα αγώνα Monopoly; Την ομάδα αυτήν την ξέρει ο κάθε τελευταίος τουρκόφιλος εκτός τάξης — γιατί εμείς ακόμη σκεφτόμαστε μπακς σαν εκείνους που δένονται στα ξύλα των σχολικών οδηγών!

ρρεεεεε!! ποιος φοράει πούρο πάνω στο κέντρο;; αυτόν τον τύπο θέλουμε εμείς στην ΑΕΚ;; δεν ξέρω πως σας έμπηξε αυτό το αεράκι στο κεφάλι αυτοί οι ξένοι — εμείς εδώ λαλούν για άγρια ντομάτες στους αγρούς της Φιλαδέλφειας, όχι για καπνούς γαλλικούς! κι όμως εκείνος ο Γάλλος έχει γίνει σαν τις ντομάτες μας: ανθίζει μόνος του ακόμη κι όταν ο ήλιος τον ψήνει ολοκληρωτικά! μου θυμίζεις εκείνον τον γύρο στο 2007, όταν η Νίκη Βόλου είχε βγάλει έναν τζίγο μπακ που πήγαινε να τον πιάσει και δεν τον άφηνε ούτε να γυρίσει — δεν ξέρω τι πούρο φορούσε εκείνος ο τραμπούκος, αλλά στο τέλος βγήκε στο δρόμο χωρίς πέντε δάχτυλα στο ένα χέρι! εκείνος ο τύπος έκανε σάντουιτσες σαν μηχανή εργοστασίου, εκείνον τον θυμούμαι που όταν τον κοίταζες στα μάτια έπαιρνες πέντε χρόνια μεγαλύτερος! τώρα αφήστε εμένα που είδα τον Λε Φονΰ πριν δύο χρόνια σ' έναν φιλικό στη Λάρισα: αυτός ο άνθρωπος όταν βγάζει το πούρο του στηρίζεται στο πόδι σα να κουνάει ένα ξύλο από δέντρο καρυδιάς. Θέλεις κάποιον δίπλα του; θέλεις έναν που να τον κρατάει σαν μπούκωμα στο βουνό όταν φυσάει δυνατός άνεμος. Δεν ψάχνουμε μπακ βγαλμένο από εικόνες δικτύου, ψάχνουμε τον μπακ που στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος πήδηξε τρεις αριθμούς πάνω από τον αντίπαλο και του έκλεισε το στόμα όπως η γιαγιά μου έκλεινε το στόμα μου όταν ήθελε να πάω σχολείο. και εσύ βλέπεις αυτή την ομάδα των μύθων περί "διαβόλων στις ισοπαλίες"; ας τους πούμε ξεκάθαρα: οι ισοπαλίες είναι γι' αυτούς που δεν μπορούν να βάλουν γκολ ακόμη κι όταν τους δώσεις την μπάλα στο χέρι! Εμείς εδώ στην ΑΕΚ ξέρουμε ένα πράγμα: όταν ο Λε Φονΰ βγάλει το πούρο του, δεν φαίνεται πούριο εκείνο εκεί — φαίνεται η σημαία του Αιγάλεω πάνω από το κέντρο του γηπέδου! πάρτε εμένα λοιπόν: εγώ έχω έναν φίλο από τον Πειραιά, παλιά εποχή στους κυανοκίτρινους της παλιάς ΑΕΚ, εκείνος τον έπιανε σφιχτά όπως η γάτα πιάνει το ψάρι όταν του το σέρνουν μπροστά στη μούρη. Πώς τον λέγανε; δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά θυμάμαι πως όταν πήγαινε να κάνει μαρκάρισμα είχε μαζί του όλα τα βράδια των αγώνων των δεκαετιών του '80 και του '90. Αυτός ο τύπος είχε μαύρο δέρμα σα νυχτολούλουδο και φώναζε στα γαλλικά στις αντίπαλες ομάδες σα να τους έδινε οδηγίες πώς να γελάνε μόνοι τους! εσείς ψάχνετε κάποιον που να κάνει σάντουιτς σα ζουμερή τούρτα στα ιταλικά εστιατόρια;; ψάξτε τον εκεί μέσα — εμείς εδώ θέλουμε έναν μπακ που όταν περπατάει στο γήπεδο ακούς την γη να κλαίει κάτω από τα ποδόγυρα!

Ρε παιδιά, μιλάτε για πούρο ενώ εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στην Πλατεία Αμερικής όταν ο Λε Φονΰ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και είχε πάνω του μία φανέλα που είχε κρατήσει κάποιος βουλευτής από το ΣΥΡΙΖΑ σ' εκείνες τις μεγάλες ημέρες — φούσκα μεγάλη σαν τον πνεύμονα ενός φάλαινας! Αυτός ο Γάλλος εκεί πάνω όμως δεν έπαιξε καν σα άνθρωπος κανονικός· έπαιξε σα ζητιάνος που ξύπνησε το πρωί και βρήκε το δρόμο του χρυσός. Και τώρα ψάχνουμε έναν που να μπορεί να του κάνει σάντουιτς σαν εκείνο τον μποξέρ που έκανε 15 γύρους στο ίδιο βράδυ επειδή είχε πιει τρεις φορές περισσότερα μπύρες από όσο έπρεπε; Εγώ έχω ένα: τον Βαγγέλη Μαυρίας, αυτόν τον τίγρη από τα Ιωάννινα. Γιατί; Γιατί τον είδα πριν δύο χρόνια στο αγώνα Κύπελλο μέσα στο γήπεδο να κλείνει τον αντίπαλο σα μπουκάλι κρασί που μόλις το τράβηξαν από την κάβα — όχι σαν αγοράκι που φοβάται το σκοτάδι, σα στοιχειό που ξέρει ότι εκείνος είναι ο βασιλιάς της νύχτας. Και αυτός είναι ο τύπος που όταν βγάζει το πούρο του (κι αυτό σιγά σιγά γίνεται καθημερινή εικόνα γύρω μας), ο αντίπαλος δεν ξέρει ποια πλευρά να καλύψει πρώτα! Είναι σα να βάζεις έναν γάτο να φυλάει τον ίδιο του τον κήπο! 🐯🔥

ρε παιδιά… ρε παιδιά!! πώς σας πέφτει σήμερα η συζήτηση αυτή;; σαν να μιλάμε για τους επόμενους τρεις γάμους μας μαζί;; ιδίως όταν κάποιοι σπεύδουν να βγάλουν τους αριθμούς τους σα να γράφουν διαθήκη μίας ζωής! εκείνος ο Γάλλος εκεί πάνω δεν φοράει πούρο — φοράει τρόμο! ξέρετε τι σημαίνει όταν ένας τύπος βγάζει κάτι από την τσέπη του στη διάρκεια του αγώνα;; δεν είναι μόδα, είναι πόλεμος! θυμάμαι την περασμένη άνοιξη που κάθονταν στα γραφεία της ΠΑΕ και έλεγαν πως «έχουμε τον καλλιτέχνη». καλλιτέχνη;; αγόρι μου, αυτός είναι χειρουργός που δουλεύει με νυστέρι πάνω στον αντίπαλο — και χωρίς νάρκωση! τώρα βλέπω κάποιους αναλυτές να λένε πως χρειαζόμαστε έναν μπακ σαν… σα τι;; σα εκείνον τον τύπο που έχουμε ήδη στην ομάδα;; σας θυμίζω τον αγώνα κόντρα στον ΠΑΟΚ τον Μάρτιο — ο Λε Φονΰ πήγε στην περιοχή σα να τον περιμένει μία σειρά από ντομάτες! εκείνος όμως δεν είχε κανέναν δίπλα του, κανέναν να του κάνει σάντουιτς! κι όμως, στο 89ο λεπτό, ο Βαγγέλης Μαυρίας κατέβαινε σαν χιονοστιβάδα από τα Ιωάννινα και έκανε εκείνον τον μαρκάρισμα που άλλαξε τον αγώνα σα να γύρισε η σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας! και μετά έρχονται οι φωνές ότι «τι πούρο;; τι σάντουιτς;; εμείς θέλουμε ντοκουμέντα!». εντάξει, εντάξει… αφήστε εμένα που είδα τον μαύρο εκείνον τίγρη στα Γιάννενα πριν γίνει ΑΕΚίτης: τον έπιανε τον αντίπαλο σα η γη να τον τραβούσε κάτω — όχι σα μποξέρ που κάνει γλυκό, σα στοιχειό που ξέρει πως εκείνος είναι ο αφέντης της νύχτας! εκείνον τον τύπο τον φώναζαν «ο λύκος των Βαλκανίων» στους τοπικούς αγώνες· τώρα όμως φοράει κόκκινη φανέλα και ψιθυρίζει γαλλικά στις αντίπαλες ομάδες σα να τους δίνει οδηγίες για το πώς να γελάνε μόνοι τους! και μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, ακούς την γη να κλαίει κάτω από τα πόδια του — όχι σα εκείνον τον τζίγο από τον Πειραιά που έκανε ντουντούκες στις γυμναστικές· σα άνθρωπο που ξέρει πως κάθε βήμα του είναι μία βόμβα που τοποθετείται πάνω στην αντίπαλη επίθεση! τώρα λοιπόν — όλοι εσείς ψάχνετε τον ιδανικό μπακ σα να ψάχνετε το τελευταίο ψωμί σ’ έναν πόλεμο· εγώ όμως σας λέω μία αλήθεια που έχει μείνει κρυμμένη ανάμεσα στις ντομάτες της Φιλαδέλφειας: η ομάδα ήδη τον έχει! τον βλέπετε κάθε Σάββατο σα να τρέχει στην κορυφή ενός βουνού — εκείνος είναι εκεί, αόρατος στους πολλούς, ζωντανός στους δικούς μας! μόνο που του λείπει κάτι: ένα πούρο στα χέρια του Λε Φονΰ για να καταλάβει ο κόσμος ότι εδώ δεν γίνεται ποδόσφαιρο· γίνεται τέχνη… και πόλεμος!