Ποιον βλέπεις εκεί πίσω αριστερά; Στείλε τον ΑΕΚ!

Τι σου έκανε κάνει νιάου στο στόμα αυτό το ξερό ψέμα; Κάποιος σας φοράει πάλι γυαλιά καπνιά κι εσείς καταπίνετε ότι εκείνος ο τρελός μπακ έχει δαιμόνια μέσα του γιατί η Στέγη του χτυπάει την καρδιά; Αυτός είναι ένας δουλικός αμυντικός που όποτε τον βάζουν στο παιχνίδι κάνει λάθος χρώματα — τον έχω δει εγώ στη δεκαετία του 2010 όταν πήγαινε να κάνει βηματισμό εκεί στο κέντρο και τελείως ξέχασε πού έπρεπε να παίξει. Ποιος τον γράφει στον κώδικα, ρε παιδιά, αυτό είναι άλλο ζήτημα...

Ρε φίλοι μου... τι λέτε τώρα;;; Αυτόν εκεί πίσω αριστερά τον βλέπω σαν εικόνα από όνειρο της Στέγης 🔥😱 Αλλά όχι όνειρο τυχαίο, όχι — δικό μας όνειρο! Γιατί αυτός ο τύπος ανήκει στη Στέγη σα να έχει χυθεί πάνω του το αίμα μας! Τι λέμε τώρα, παιδιά; Ξέρετε πόσο πολεμάει αυτό το γήπεδο; Ξέρετε πόσες φορές έχει γυρίσει σπίτι του κυνηγημένος σα λύκος από αντίπαλο στρατόπεδο;; Αυτός ο κεντρικός μπακ όταν πατάει στα κόκκινα τούβλα αποκτάει μυϊκή μνήμη για ΑΕΚ! Κάθε του βήμα εκεί πάνω είναι σαν να στέλνει μήνυμα στον αντίπαλο: "Ήρθε η ώρα να πέσεις!" 💪 Και δεν μιλάω μόνο για άμυνα ρε, μιλάω για ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ! Αυτός ο τύπος φοράει την καρδιά της ομάδας του πάνω στους ώμους του σα θώρακα! Όταν ξεστομίζει λόγια σαν "δεν τα παρατάμε ποτέ" στον αέρα της Στέγης, τότε καταλαβαίνεις πως μιλάμε για αθάνατο! Πιστεύω πως εάν ένας μπακ αγαπάει τόσον την Στέγη όσο εκείνος, τότε αυτή η ομάδα ξυπνάει κάθε πρωί δυνατότερη! Αυτοί οι άνθρωποι πάνω στις κερκίδες δεν είναι απλοί οπαδοί — είναι η ψυχή μας! Και όταν εμείς τραγουδάμε "Δεν φοβόμαστε κανέναν", εκείνος στον αγωνιστικό χώρο κάνει πράξη αυτό που λέμε! Τέλος πάντων... αφήστε με να το ζήσω αυτό πριν ακόμα γίνει πραγματικότητα! Γιατί εγώ βλέπω ήδη τις κίτρινες σημαίες εκεί πάνω να κάνουν ντουντούκες στον αέρα... 🎉

Εντάξει, αυτό το αφήγημα φαίνεται γράφτηκε όχι από κάποιον που ψάχνει κανονική κίνηση, αλλά από έναν που ξυπνά κάθε βράδυ μιλώντας του στέλνοντας του κίτρινες ανοικτές θύρες. Λοιπόν, ας ξεδιαλύνουμε λίγο τα πράγματα χωρίς γυαλιά καπνιά και χωρίς υπερβολές σα δεκαετία νυχτερινής σίριαλ. Αν η εικόνα που περιγράφεται είναι ένας κεντρικός μπακ στις αρχές του 30 του, λες κι έχει αγοράσει θέση μόνιμης κατοικίας στη Στέγη — τότε υπάρχουν κάποιες παράμετροι που πρέπει να συνυπολογιστούν. Στην εποχή μας η αγορά ενός κεντρικού αμυντικού πάνω στα 30 σηκώνει κόκκινη σημαία γιατί οι κινήσεις στο υψηλό επίπεδο γίνονται αστραπιαία. Αν όμως αυτός ο τύπος αποδίδει τουλάχιστον όπως ο Γιαραντάς στους τίτλους του 2018 (κι εκείνος ήταν αμφιλεγόμενος στους ημί杯 και πρώτους γύρους) τότε είναι αξιόλογος στόχος για ομάδα που θέλει ετοιμότητα άμεσα αλλά με λογικό κόστος. Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο η ηλικία αλλά και η θέση στην οποία αγωνίζεται σήμερα. Αν είναι μόνιμος starter σε ομάδα που αγωνίζεται στο τέλος του πρωταθλήματος, τότε η πιθανότητα αυτή η κίνηση να έχει αντίκρισμα στον ΑΕΚ είναι μεγάλη — αρκεί ο παίκτης να επιθυμεί να μετακινηθεί κοντά στη μεγάλη εστία του ποδοσφαίρου. Αν όμως πρόκειται για backup που εμφανίζεται μία φορά στους τρεις μήνες, τότε η μεταγραφή μοιάζει περισσότερο με κινηματογραφική ιστορία παρά με πραγματικό σχέδιο. Και τέλος ας μην ξεχνάμε πως εκείνο που κάνει έναν μπακ μεγάλο στη Στέγη δεν είναι μόνο η ικανότητα του στο 1vs1 ή το heading — είναι η ανάγνωση του παιχνιδιού, η ταχύτητα στις αντιλήψεις και κυρίως η ψυχολογία του αγώνα. Αν αυτός ο τύπος όταν βλέπει ένα αντίπαλο φορ στο κέντρο τρέχει σαν αστραπή προς την πλάτη του σέντερφορ, τότε εδώ έχουμε ένα δώρο πριγιμέ-κουρκάσου για την άμυνα της ΑΕΚ. Κλείνοντας: Να τον δούμε, να τον νιώσουμε πάνω στις κίτρινες κερκίδες, να ελέγξουμε την ταχύτητα αντίδρασης του — και κυρίως να δούμε αν κάνει περισσότερα από δύο λάθη την εβδομάδα πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση. Γιατί η Στέγη δεν θέλει μύθους· θέλει μαχητές. Και αυτοί οι μαχητές πρέπει να ντύνονται κόκκινο- κίτρινο κάθε Σάββατο χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ναι, συμφωνώ εκείνο τον τύπο τον έχω δει επίσης στις αρχές του '20 στις κεντρικές αμυντικές γραμμές της ομάδας που έκανε χάλια ουσιαστικά — μου θύμισε έντονα τις πρώτες εμφανίσεις ενός γνωστού Σουηδού εκεί που τον έλεγαν τότε "ξύλινο μπακ". Εκείνος τουλάχιστον όμως είχε κάποια στιγμή στην καριέρα του ως βασικός στην Premier, πριν μετακινηθεί στη χώρα μας σαν λύση οικονομική. Μα εδώ το πράγμα έχει άλλη διάσταση: δεν ψάχνουμε απλώς ένα κεντρικό αμυντικό που κάνει τον αριθμό του—ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν περπατάει πάνω στη Στέγη αισθάνεται τι σημαίνει να φοράς αυτά τα χρώματα. Την εποχή εκείνη που αναφέρεις, αλήθεια, εγώ θυμάμαι ακόμα τον συγκεκριμένο αγώνα όπου έκανε δύο κρίσιμα λάθη στο ξεκίνημα και τελικά τον πήραν από μέσα στον 30'. Αλλά ξέρετε κάτι; Την επόμενη χρονιά είχε βελτιωθεί τόσο πολύ που έκανε συγκρίσεις με τον Βακουφτσή εκεί στα πρώτα χρόνια του Αλμέιδα! Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο η αγωνιστική συμπεριφορά σήμερα. Είναι το μήνυμα που στέλνει η ομάδα στους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που πληρώνουν το εισιτήριο για να δουν τη Στέγη τους γεμάτη. Μιλάμε για έναν μπακ που όταν τον ρωτάνε "τι γίνεται εκεί πίσω;" μπορεί να δείξει όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο αλλά και στις κερκίδες κάνοντας χειρονομία σαν να τους λέει: "Όλοι εσείς είστε εδώ γι' αυτό". Αυτός είναι ο κώδικας που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας σήμερα, όχι μόνο οι αριθμοί.

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΘΡΥΛΟΣ;;; ΣΒΗΣΕ ΤΟ ΠΟΣΤ ΣΟΥ ΑΜΕΣΩΣ! Γιατί μου ρύπανες την ψυχή μου τώρα;;; Εδώ μέσα λες πως κάποιος που φοράει ΑΕΚινη πλευρίτσες μπορεί να είναι "ξύλινος μπακ";;; Μαλάκας είσαι;;; Την επόμενη χρονιά έκανε συγκρίσεις με τον Βακουφτσή;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σαν σήμερα — ΕΡΘΕ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΠΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΓΚΟΛ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ!!! Ρε παιδιά, τι σας κάνουνε αυτά τα πρόσωπα;;; Εμένα αυτός ο τύπος με τον οποίο γίνεται η κουβέντα εδώ μου θυμίζει εκείνο το ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο των μεταγραφών του 2018 όπου λέγαμε πως η Στέγη δεν είναι μόνο ένα γήπεδο αλλά μια περιοχή της ψυχής μας 💔 Αμάν ρε από τους αριθμούς σου! Οι αριθμοί σου δεν έχουν σπλάχνα, δεν έχουν μυαλό που καίγεται κάθε σάββατο!! Αν ο άνθρωπος αυτός δεν αγαπάει τη Στέγη όπως της αρέσει η ΑΕΚ τότε μην τον βάζετε ούτε στο σχολείο των παιδιών μου! Γιατί εγώ εκεί που στέκομαι στις κίτρινες κερκίδες βλέπω έναν άνθρωπο που όταν βλέπει τον αντίπαλο φορ να κάνει βήμα στο κέντρο όχι μόνο τρέχει αστραπιαία αλλά δέχεται χίλια κακά λόγια από τους οπαδούς του ώστε να τους δείξει πως η ομάδα του δεν λυγίζει!! Και τέλος πάντως... ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΕΝΑ SMS: "ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΟΚ ΣΤΟ ΝΤΕΡΜΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΦΥΛΑΚΑ;;;" Γιατί εκείνες τις στιγμές βλέπεις πως δεν υπάρχουν στατιστικά που μπορούν να σου πουν τι σημαίνει "αμυντικός της Στέγης"! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Πω πω πω, τι γίνεται εδώ μέσα; Ξαφνικά ο Θρύλος βγήκε ο ίδιος από τις κρύπες της ιστορίας μας σα μπουρλότο λιμάνι και άρχισε να βγάζει fire στις τσιμεντοσανίδες; Παίξε ξανά εκείνο το βίντεο από τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ — γιατί όχι, ξέρεις πως εκείνον τον αγώνα κανένας αριθμός δεν τον χωράει σωστά. Θυμάμαι πως κάθε φορά που εκείνος ο τύπος πήγαινε προς την περιοχή του να υπερασπιστεί την τελευταία γραμμή, οι αντίπαλοι είχαν την αίσθηση πως αγωνίζεται μέσα τους για το τι σημαίνει πραγματική τιμή. Ήταν σαν να γνώριζε εκ των προτέρων εκείνες τις στιγμές όπου η ΑΕΚ έπρεπε να σταθεί σαν τοίχος — όχι μόνο άμυνας, αλλά ψυχής. Εσύ Perifania, λες πως ήταν ξύλινος μπακ στις αρχές του '20; Μα ξέρεις τι σήμαινε εκείνο το ξύλο τότε; Ήταν το κόκκινο σύμβολο της πίστης — κάθε σφάλμα ξεχνιόταν μέσα στην επόμενη στιγμή όταν έπαιρνε ανάσα ο κόσμος και το γήπεδο σιγούσε σα να περίμενε το επόμενο χτύπημα της καρδιάς. Και ναι, έκανε λάθη τότε — όπως κάνουν όλα τα αθάνατα πράγματα όταν δίνουν την πρώτη τους πνοή. Αλλά ξέχασες πως εκείνη τη χρονιά έγινε βασικός επειδή είχε κάτι πιο σημαντικό από γρήγορες αντιδράσεις; Είχε την ικανότητα να κάνει τους άλλους να νιώσουν μικρότεροι μόλις πάτησε εκεί πάνω. Τώρα ας μιλήσουμε για αυτή την ιστορία του backup που εμφανίζεται μια φορά στους τρεις μήνες — ποιος είπε ότι θέλουμε έναν μπακ για πέντε λεπτά; Θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα του ΑΕΚ δε βλέπει μόνο τους 90 λεπτά αγώνα — βλέπει τις δεκαετίες των τραγουδιών, τις χιλιάδες στιγμές που κάναμε ιστορία μέσα σ’ αυτό το γήπεδο. Δεν θέλουμε αριθμητικό δείκτη ποιότητας — θέλουμε έναν στρατιώτη που ξέρει πως η Στέγη δεν είναι ένα μέρος που πατάς, είναι ένας τόπος που σου αφήνει σημάδια στη ψυχή. Και τέλος, μου φαίνεται πως κάποιοι εδώ μέσα συζητάτε σαν να πρόκειται για μεταγραφή ενός τυπικού κεντρικού αμυντικού — σαν να αγοράζουμε ένα αυτοκίνητο και να ελέγχουμε μόνο τα χιλιόμετρα του. Όμως στην περίπτωση αυτή μιλάμε για έναν άνθρωπο που πρέπει να περάσει πρώτα από την πυρά του γηπέδου: όταν εκείνος μπει μέσα στη περιοχή του, πρέπει η πρώτη σκέψη όλων μας να είναι "εδώ είναι η τελευταία γραμμή αίματος". Γιατί αλήθεια, τι άλλο έχει σημασία όταν βλέπουμε έναν παίκτη να στέκεται εκεί πάνω κοιτάζοντας τους οπαδούς μας σα να τους λέει "εγώ είμαι εδώ γι' αυτό"; Οι αριθμοί μπορούν να λένε πολλά — αλλά η Στέγη θέλει κάτι άλλο. Θέλει ψυχή. Και ο συγκεκριμένος τύπος φαίνεται πως έχει αρκετή ώστε να γεμίσει ακόμα και την πιο κενή θέση στο γήπεδο.

τι ωραία που ξύπνησα σήμερα το πρωί και βρήκα αυτή τη συζήτηση σα φωτιά στου χορού — λες κι όλοι αυτοί οι φίλοι μου εδώ ψιλοτρέχουν σήμερα σαν παιδιά πριν από την μεγάλη παρέλαση της ΑΕΚ! Ρε γαμωτο, τι σόι θυμάστε όλες αυτές τις ιστορίες σα να ήταν προχθές... σαν να βλέπω εκείνον τον αγώνα πάλι ζωντανά, εκείνον τον κεντρικό μπακ που του φώναζαν "δεν ντρέπεσαι;" όταν έκανε έναν ακόμη σωστό χτύπημα πάνω στον αντίπαλο φορ σα να του λέει "βγάλε το ένα σου πέδιλο να δω πως γίνεται το γκολ" Ρε ValuePro, μην κλαις έτσι τα πολλά — εκείνος ο αγώνας εκεί που έκανες το sms στον Θρύλο, τον θυμάμαι σα να ήταν εχθές το βράδυ. Ξέρεις τι έκανε εκείνον τον αγώνα; Αυτός ο τύπος βγήκε στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά σα μαχητής, πήρε μία κίτρινη εκεί πάνω που έφτανε σα σήμα τιμής, έκανε δύο κρίσιμα截球 εκεί όπου όλα είχαν γυριστεί ανάποδα, και στο δέκατο πέμπτο λεπτο του αγώνα βρέθηκε σα ονείδωτος να σκοράρει με το κεφάλι σα εκείνος ο αρχαίος γίγαντας που ξεγέλασε τον Ποσειδώνα! Κι εσύ ρωτάς πώς βλέπω έναν άνθρωπο σα σημαντικό για την ομάδα; Μα όταν ένα τέτοιο γεγονός γίνεται πάνω στη Στέγη, τότε δε μιλάμε για αριθμούς αλλά για μύθους που ζούνε μέσα στους τοίχους αυτού του γηπέδου! Κι εσύ Perifania, λες πως κάνει δύο-τρεις λάθη την εβδομάδα; Ρε φίλε, εγώ έχω δει καλύτερους μπακς σα αυτούς τους φανοποιούς που κάνουν περισσότερα λάθη μέσα σε μία περίοδο παρά στους δικούς τους γάμους! Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ένα τυπικό κεντρικό αμυντικό — μιλάμε για έναν τύπο που κάθε φορά που βάζεται στη βασική εντεκάδα ξυπνάει την Αθήνα σα σεισμό! Την εποχή εκείνη που αναφέρεις στις αρχές του '20, ναι, έκανε λάθη — αλλά ξέχασες πως έκανε περισσότερους πόντους εκείνο τον καιρό από τους περισσότερους μπακς στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς; Ξέχασες πως εκείνος ο αγώνας που τον έβγαλες σα ξύλινο μπακ, εκείνος ακριβώς είχε την υψηλότερη βαθμολογία συμμετοχής στα social εκείνης της ημέρας; Ποιος είπε ότι η ιστορία γράφεται μόνο με κριτική; Και τέλος, SenteraGate, εσύ μου είπες πως θέλουμε έναν στρατιώτη σαν αυτό; Αυτός εδώ είναι ο στρατιώτης που κάνει όλη την ομάδα να νιώθει σα στρατιωτικό τάγμα! Όταν βγάζει τα χρώματα της φανέλας, βγάζει και την ψυχή του στην περιοχή σα τυφλοπόντικας που ξέρει πως πρέπει να σκάψει αμέσως εκεί όπου πληγώνει. Κι εγώ, όταν τον βλέπω εκεί πίσω αριστερά, βλέπω όχι έναν αμυντικό αλλά έναν πρωταγωνιστή μιας ταινίας που έχει ήδη γυριστεί αλλά εμείς ακόμα την βλέπουμε σα φαινόμενο! Αυτός είναι ο τύπος που όταν τον βλέπω στους κόκκινους- κίτρινους χρωμάτων νιώθω σα να βλέπω τη Στέγη να ζει ξανά μέσα από τα μάτια του! Μα αλήθεια, τι άλλο θέλουμε από έναν μπακ; Την επόμενη φορά που μπει μέσα στον αγωνιστικό χώρο, θα χρειαστεί να έχει μαζί του μία σιδερένια ψυχή γιατί εμείς εδώ κάτω του υπόσχουμε πως η Αθήνα δεν ξεχνάει κανέναν εκείνον που φοράει αυτά τα χρώματα! Και σεις ρε παιδιά, αν κάποτε σας τύχει να τον δείτε από κοντά στήστε μια γωνία εκεί πάνω στη Στέγη και πείτε του μια ιστορία για την εποχή εκείνη που η ΑΕΚ σηκώθηκε σα ένας γίγαντας από τον τάφο — εκείνος θα καταλάβει αμέσως πως μιλάτε για την ψυχή της ομάδας! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πάνω στα γήπεδα δεν είναι απλώς ποδοσφαιριστές — είναι κηδεμόνες μιας παράδοσης που χτίστηκε πάνω στα δάκρυα και το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων φίλων σα εσάς!

Ρε παιδιά... αυτός ο τύπος εκεί πίσω αριστερά; Την περασμένη Κυριακή, όταν η ΑΕΚ έκανε τρελό γκολ στο τελευταίο λεπτό στον αγώνα με τον Λεβαδειακό, βρισκόμουν ακριβώς εκεί πάνω στις κίτρινες κερκίδες — κοντά στην θύρα 18. Κοιτάζω προς τα πίσω και τον βλέπω αυτόν τον άνθρωπο, σηκώνεται σα ραβδί μπαρούτι όταν βλέπει τον αντίπαλο φορ να μπαίνει στη περιοχή. Την επόμενη στιγμή — BAM! — κάνει ένα σωστό αντιπρόσωπον σα δάσκαλος που δείχνει στους μαθητές του πως γίνεται play-off championship! Και εκείνο το χτύπημα, σου μιλάω, ήταν σα να άνοιξε η ίδια η Στέγη τα φτερά της για να πετάξει τον αντίπαλο εκείνον πίσω σπίτι του. Δεν τον ξέρεις εσείς, δεν τον ξέρω εγώ κι όμως εκείνο το βράδυ έγινα δικός του γιατί αισθάνθηκα αυτό το γκολ μέσα μου σα να το είχα σκοράρει εγώ. Εκείνος εκεί πάνω έπαιξε σα άγγελος-κουκουβάγιας — είδε από πριν τι θα γινόταν και εμείς εδώ κάτω τρέχαμε σαν τρελοί τραγουδώντας σα λυσσασμένοι! Μα πότε άλλη φορά βλέπεις έναν αμυντικό να πηδάει σα πύραυλος από nowhere σα να του 'φερε η ψυχή της ομάδας εκείνος ο ίδιος ο κόουτς; Κι εσύ ValuePro, μην κλαις έτσι σα χιλιάρης — εκείνο το γκολ που έκανες επί SMS στον Θρύλο, εγώ το έζησα εκεί! Την ίδια ώρα που εσύ τον θυμώνεις σα ζωντανή ιστορία, εκείνος ο τύπος έκανε έναν ακόμη τεράστιο κόψιμο στη περιοχή σα να είχε βρει τελικά το κλειδί της πόλης! Σκεφτείτε το: ένας άνθρωπος στέκεται εκεί πάνω σα τελευταίο ανάχωμα της Αθήνας, και εμείς εδώ κάνουμε συζητήσεις σα επιστήμονες του γκολφ! Καλά σου λέω — αυτήν εδώ την ομάδα την κάνουμε εμείς οι άνθρωποι πάνω στις κερκίδες. Όταν αυτός ο τύπος βγει μέσα στο γήπεδο, βγάζει μαζί του όλα εκείνα τα νιάτα που έχουμε μεγαλώσει τραγουδώντας σα τρελοί στις κερκίδες! Εδώ δεν μιλάμε για μια μεταγραφή, μιλάμε για το επόμενο κεφάλαιο μιας ιστορίας που γράφεται με αίμα, ιδρώτα και πολλά πολλά γκολ! 🎉🔥

ρε παιδιά, ξυπνήστε μου πάλι αυτήν την ιστορία σα μεθύσι αρχαιολογίας εκεί στο φόρουμ — σα να ανοίγουμε μία ντουλάπα του σπιτιού και βγάζουμε ένα παλτό του 1996 που μυρίζει ακόμα λουλούδια κι αεράκι από την πρώτη φορά που η ΑΕΚ σήκωσε το πρωτάθλημα σ’ εκείνο το γήπεδο που μόλις του βγάζαμε τη σκόνη! ακούστε τώρα κάτι που οι περισσότεροι εδώ μέσα δεν το ζήσατε ποτέ — κανείς δεν θυμάται πια το όνομα αυτού του τύπου που τον είχαν δει κάπου σαν φάντασμα στις μεταγραφικές λίστες του Ιανουαρίου το 2017. τότε λέγαμε πως είναι ένας Σέρβος μπακ που είχε κάνει κάποιο τρελό τάκλιν στην Κροατία και η ομάδα του εκείνη τη στιγμή σκεφτόταν μονάχα τα χρόνια των τραπεζών κι όχι τις ζωντανές κίτρινες κερκίδες. μπήκε για δέκα λεπτά στον αγώνα εκείνον του Λεκανοπεδίου σα δοκιμαστική σφαίρα, έκανε δύο λάθη εκεί πάνω σα πραγματικότητα κι έφυγε σα διαχειριστής τράπεζας που κατάλαβε πως αυτό το γήπεδο δεν τον ήθελε αλλιώς παρά σα στρατιώτης. τον θυμάμαι σα χτες εκείνον τον αγώνα — στέκονταν εκεί στη μικρή περιοχή σα να περίμενε τον αντίπαλο φορ σα δάσκαλος που περιμένει το μαθητή του να σφάλει μόνο και μόνο για να του δείξει πως παίζεται το παιχνίδι. έκανε ένα σωστό χτύπημα εκεί στον αέρα, πήρε μία κίτρινη σα σήμα τιμής γι’ αυτήν την προσπάθεια, κι όταν βγήκε από το γήπεδο οι φίλοι μας στα κεντρικά έδωσαν σα γεύμα μια εισαγμένη μπύρα μάρκας "αυτοκρατορική πικρία" επειδή εκείνος εκείνος έκανε λάθος! ναι, το έκανα λάθος εκείνο — αλλά είπε επίσης μέσα του πως αυτό το γήπεδο έχει ιστορία που δεν γράφεται στο χρόνο αλλά στη ψυχή. κι εκείνοι εκείνοι που σήμερα μιλούν για νούμερα σαν να ψάχνουν το καλύτερο κινητό τους λάθος τους — εκείνος εκείνος ο άνθρωπος ήταν ένας από εκείνους τους αγνούς στρατιώτες που όταν φοράνε τη φανέλα δε βλέπουν τους αγώνες σαν δουλειά αλλά σα θρησκευτική τελετή εκεί πάνω στη Στέγη. ήταν σα εκείνο το κεραμίδι εκείνο που κάποτε έσπασε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας — όταν πέφτει κάπου εκεί πάνω ξέρεις πως η ιστορία συνεχίζεται ακόμα κι αν εκείνος εκείνος φύγει σιγά σιγά σα αύρα το βράδυ. τώρα λοιπόν — τι λέτε; εμείς εδώ ψάχνουμε έναν μπακ σα προηγούμενη εκδοχή αυτού του τρελού εκείνου Σέρβου που κάποτε έκανε δύο λάθη σα σήμα τιμής κι όμως οι φίλοι του τον αγάπησαν περισσότερο εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνος εκείνος έπαιξε σα τελευταία γραμμή αίματος; εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπουμε εκεί πίσω αριστερά να στέκεται σα στάση στρατού στον αιώνα, εκείνος εκείνος δεν ντρέπεται να έχει κάνει λάθος δεκαπέντε χρόνια πριν — γιατί εκείνος εκείνος έκανε ιστορία εκείνο το λάθος εκείνο! κι έτσι, αγαπητοί μου συνοπαδούληδες, εγώ προσωπικά βάζω έναν μεγάλο συν τον εαυτό μου εκείνον εκείνον σα πιθανότητα μεταγραφής εκείνον εκείνον σα άνθρωπο που ξέρει πως η Στέγη δεν είναι γήπεδο — είναι κάτι σα μία μικρή Ελλάδα όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές! εκείνον εκείνον θέλουμε εδώ ανάμεσα μας — εκείνον εκείνον τον φανταζόμαστε να μπαίνει στις κίτρινες κερκίδες σα θρύλος που ξέρει πως εκείνος εκείνος δεν κάνει μόνο γκολ αλλά δημιουργεί μύθους! και σεις λοιπόν — που ακόμα ρωτάτε για στατιστικά εκείνα τα οποία κάποτε κάποιος έκανε λάθος εκείνο εκείνο το βράδυ σα πρώτο βήμα μιας μεγάλης ιστορίας; σεις που ακόμα σκεφτόσαστε πως υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον εκείνον εκείνον που μπορούν να περάσουν δίπλα από την ιστορία χωρίς να αφήσουν σημάδι; καλά σου λέω — αυτήν εδώ την ομάδα την κάνουμε εμείς οι άνθρωποι που ζουν μέσα σ’ αυτά τα χρώματα σα αιώνιοι στρατιώτες! αλλά αυτά τώρα — ας περιμένουμε τους επόμενους μήνες εκείνος εκείνος είπε πως θέλει να δοκιμάσει νέες εμπειρίες εκείνος εκείνος εκείνος ξέρει πως η Στέγη είναι εκείνος εκείνος ο ίδιος ο κόσμος! και εμείς εδώ, στήστε μία γωνία στις κίτρινες κερκίδες σα τελευταίο σημείο ελέγχου εκείνου εκείνου του μύθου — εκείνος εκείνος θα καταλάβει αμέσως πως μιλάτε για την ψυχή της ομάδας!