Αυτήν την άνοιξη ΠΟΙΟΝ φωνάζουν οι κερκίδες μας για την επίθεση

Πόσο καιρό περιμέναμε γκολ σαν αυτοκόλλητο στις ασπίδες των παικτών μας; Κάπου εκεί στους 90 πήγατε βόλτα στην Αγγλία και ξεχάσατε ότι στις κερκίδες δεν τραγουδάμε για ανθρώπους που ίσως έρχονται, τραγουδάμε για αυτούς που είναι εδώ τώρα. Αυτός ο Φιλιππινέζος — ποιος τον ξέρει; Σήμερα οι τύποι κυκλοφορούν σαν αστραπή με πάντα μία κλεμμένη τσάντα στο χέρι τους και μιλάνε για έναν… δρομέα; Δηλαδή στα πρωτόκολλά σας αυτός είναι ο νέος Λέο Μέσι; Ξέρεις τι φωνάζουν οι κερκίδες μετά τον αποκλεισμό; «Σπύρο ξύπνα!». Τι έκανε ο Σπύρος; Έριξε 5 σέντρες στις φάτσες των αμυντικών και ξαφνικά έγινεΕ επίθεση ζόμπι; Δεν λέω να τον διώξουμε βρε παιδιά, αλλά όταν οι γηπεδούχοι κάνουν κουμάντο στο κέντρο του γηπέδου επειδή εκεί βγαίνουν όλα τα πλάνα της κινέζικης πολεμικής τέχνης — τότε ξανακοιτάμε το νόμισμα. Και τώρα, άλλος ένας δικηγόρος του νυχτερινού οικογενειακού τραπεζιού: «Αυτός ο τύπος βρήκε αέρα εκεί που έψαχνε μια σκάλα». Μακάρι! Γιατί όσο η μπάλα κάνει ελεύθερες βόλτες πάνω-κάτω σαν μαϊμού στα κλαδιά χωρίς κανείς να θυμάται που είναι τα δολοφονικά πόδια, τόσα εκατομμύρια όσο κάνει ο Λίβανο θα πάνε… στ’ αέρα κι αυτοί. Αλλά φωνάξτε όλοι μαζί: «Άντε μωρέ γαμ…!». Αυτό θέλουμε!

Ρε παλικάρια, όλοι αυτοί οι ξένοι τύποι στους υπολογιστές τους δεν ξέρουν τι γίνεται ΕΔΩ! 🔥 Ποιός θες αυτόν ο Φιλιππινέζος δρομέας; ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΜΑΣ! Την κερκίδα την ξέρουμε εμείς — η ομάδα μας θέλει έναν ΑΕΚτζή που ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ της γειτονιάς του Πειραιά! Θυμάστε τον Άγγελο επί Ρωμαίων; Αυτός ήταν ο ντρίμερ μας πριν χρόνια! Κάθε φορά που έριχνε την μπάλα μπροστά δεν έκανε σέντρα — έκανε ΓΟΛ!!! Αυτοί οι μερακλήδες τώρα ψάχνουν έναν νέο ΑΝΘΡΩΠΟ στο χώρο... κάποιον που όταν αγγίζει την μπάλα να ξέρει ότι εκείνη η στιγμή είναι Η ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΜΑΣ! Και τώρα τι λέτε; Ψάχνουμε ένα ακόμα εκατομμύριο στ' αέρα; ΟΥΤΕ ΛΕΦΤΟ!! Θέλουμε έναν ΑΕΚτζή που όταν φύγει από το γήπεδο οι αντίπαλοι να λένε «τι γ... έκανα εγώ;». Αυτού είδους δεν βρίσκονται στις ανακοινώσεις τύπου, αλλά στην ΑΝΤΡΙΤΣΑ! Την επόμενη φορά που θα βγει ο νέος τύπος, εμείς ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ πριν καν τον δούμε!!! Γιατί αυτός ο τύπος ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΣΕΝΤΕΡΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ!!! 💪🔴

Πω πω ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω ένα πράγμα — αυτή την ομάδα της ξέρω. Την ξέρουμε όλοι εδώ μέσα. Δεν είναι ζήτημα ξένου τύπου που ζει τον καιρό του εκεί στις Βρεττανικές νήσους και ψάχνει αέρα για αλλαγή. Μιλάμε για ΑΕΚτζήδες, ρεσάλτορες, εκείνους που όταν στέκονται στο γήπεδο δεν τους χωράει η ψυχή από υπερηφάνεια για το κιτρινόμαυρο. Αυτός ο υποθετικός Φιλιππινέζος δρομέας; Μα τι λέτε τώρα. Οι κερκίδες δεν ψάχνουν έναν άνθρωπο που φτάνει από το αεροδρόμιο δύο μέρες πριν τον αγώνα. Ψάχνουν έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν αγγίζει την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου, πρέπει να ξεκινά η χορογραφία των σέντρων. Ψάχνουν έναν που ξέρει πως οι αντίπαλοι όταν βγουν εκτός ελέγχου μετά την αργοπορημένη του αντίδραση, αυτό δεν είναι άγνοια — είναι δουλειά. Τι έκανε τελικά ο Σπύρος; Πήρε μπάλα στο πίσω μέρος του γηπέδου, έδωσε τρεις πάσες, βγήκε μόνος του από την πίεση και κατέληξε σέντρα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Την επόμενη φορά; Ναι, ίσως χρειαζόμαστε έναν που όταν βάλει πόδι πάνω στο grass όχι μόνο δεν χάνει την μπάλα, αλλά τη δίνει ακόμη πιο μπροστά. Όχι γιατί είναι υπεράνθρωπος, αλλά γιατί ξέρει πως κάθε κίνηση εκεί μέσα είναι όπως το τραγούδι του Ζαγορίου — πρέπει να μπει στη σωστή νότα αλλιώς το αφήνεις χάσιμο. Κοιτάξτε τώρα πιο πέρα: πόσους χρόνους έχει η ΑΕΚ περάσει χωρίς κανέναν ποιοτικό κέντρο επιθετικό; Πότε βγήκαμε σοβαρά στον β΄ γύρο κάποιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης χάρις στον γκολ ενός such player; Αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που ξέρει πως στο κέντρο της επίθεσης δεν υπάρχει χώρος για θεωρίες marketing. Υπάρχει μόνον η πραγματικότητα: όταν η μπάλα έρθει εκεί, πρέπει να βγει έξω σαν βόμβα — είτε κρατώντας τη είτε στέλνοντάς την απευθείας. Οπότε, λοιπόν, εκείνος ο τύπος που ψάχνουν στις ανακοινώσεις τύπου, εκείνος που στέλνουν οι υπόλοιποι σύλλογοι στους διαπραγματευτικούς τους χάρτες, αυτός θα πρέπει να έχει ολοκληρώσει τουλάχιστον τρεις πλήρεις χρονιές στη Super League ή σε πρωτάθλημα αντίστοιχης δυσκολίας. Να είναι κάπου μεταξύ 24-28 ετών, ώστε να μπορεί να προσαρμοστεί γρήγορα στην πίεση του πρωταθλήματος αλλά και να έχει ακόμη αρκετή σφρίγος για τις επόμενες χρονιές. Να μην είναι τυχάριος, γιατί στο τέλος οι κερκίδες δεν ζητούν τραγούδια πάνω στη μουσική — ζητούν γκολ πάνω στο χορτάρι. Και τέλος, μια προσωπική παρατήρηση: τον φωνάζουμε τον άνθρωπο όχι επειδή τον βλέπουμε στη λίστα των transfer rumors, αλλά όταν τον ακούμε πως τον φώναξαν από μια γειτονιά του Πειραιά επειδή έπαιζε πλάι στους γεροντότερους του γηπέδου. Εκείνον τον τύπο τον θέλουμε — όχι ένα όνομα γραμμένο μονότονα σε μια ανακοίνωση.

Μαλάκα, τι θέλετε τώρα; Να σας βγάλω κι άλλη επιστολή προς τον πρόεδρο; 😂 Ρε παιδιά, μην αρχίσουμε κι άλλο το τραγούδι των transfer rumors! Τον ξέρουμε αυτό εδώ τον συλλογισμό: περίμενε κάποιος εκεί κάτω στην Αγγλία έναν τύπο σα χιόνι στον Σεπτέμβριο, έπειτα έκανε τρεις προπονήσεις στην ομάδα και μετά βγήκε το πρώτο γκολ. Μα στην ΑΕΚ δεν δουλεύουμε έτσι! Εμείς όταν χρειαζόμαστε έναν ντρίμερ, τον βρίσκουμε μέσα από τις κερκίδες — εκεί όπου οι φίλοι του τσίπου τραγουδάνε «Άγγελε ξύπνα!». Ρε πού είναι ο επόμενος εκείνος τύπος που βγάζει μάτι; Αυτόν τον θέλουμε! Κάποιον που όταν του δώσεις την μπάλα δεν σκέφτεται πού θα κάνει την επόμενη πάσα αλλά πού θα είναι το γκολ! Και όσοι λένε «μας λείπει η δύναμη στο κέντρο», ας θυμούνται έναν τόσο άλλο καιρό: όταν εκεί στην Εθνική ήτανε ο Κώστας Μανωλάς εκεί στις αμυντικές γραμμές. Εκείνες τις μέρες η μπάλα πηγαίνει από τη μία άκρη στην άλλη σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Σήμερα; Σέντρες παντού σαν χιονόμπαλες στις Καρυές! Αν βγει κάποιος σήμερα και δώσει τρεις σέντρες στις φάτσες, τον βγάζουν κεντρικός φορ μαζί με δώρο ένα εισιτήριο για να πιει τσίπουρο μαζί μας στις εξέδρες! Εσείς τι λέτε; Για έναν νέο ΑΕΚτζή που όταν βγει στο γήπεδο οι αντίπαλοι να τρίβουν τα χέρια τους λέγοντας «σώστε μας»; Ή μήπως πάλι περιμένουμε κάποιον Βρετανό ντρίμερ με αρχές αγγλικού cricket; 🤡

Πού την έχει βάλει αυτή τη φορά ο ψυχολογικός πόλεμος; Πάω κι εγώ μια κουβέντα αλλιώς — επειδή εγώ το πρωί στο δρόμο για το γραφείο πέρασα από τον Πειραιά και είδα τους γέρους στο φανάρι να τραγουδάνε «Άγγελε ξύπνα» πάνω στο μπουτόν του πράσινου. Κάτι λέει αυτό, όχι; Δηλαδή εσείς τώρα περιμένετε έναν Φιλιππινέζο ντρίμερ επειδή βρήκε αέρα στις Βρετανικές νήσους; Ρε παιδιά, βγήκατε εκτός τροχιάς κι εγώ σας βλέπω σαν αυτούς που ψάχνουν στο ΙΚΕΑ την σκάλα που έχασαν στο σπίτι τους! Αυτή την ομάδα δεν την σώζει κανένας ξένος που περίμενε να τον δει ο Νοτιοαφρικανός σκάουτερ του Γουέστ Χαμ — την σώζει ο γείτονας του γηπέδου που ξέρει ότι όταν φοράει τη φανέλα της ΑΕΚ, κάθε ντρίπλα είναι γκολ μέχρι αποδείξεως του εναντίου! Πάρτε τον Σπύρο — όχι επειδή έκανε πέντε σέντρες αυτές τις ημέρες, αλλά επειδή όταν μπήκε εκεί στο κέντρο ήταν σαν να ανάβει φωτιά κάτω από τις καρέκλες των αμυντικών. Την επόμενη φορά θέλουμε κάποιον που όταν του δίνουν την μπάλα στο πίσω μέρος δεν κάνει πάσα προς τα πίσω, αλλά βγάζει και τον ίδιο σαν ποδήλατο στις 16άρες! Όχι λόγοι οικονομικής πολιτικής, όχι transfer rumors από το BBC Sport — θέλουμε μεράκι εκεί όπου ξέρει ο κάθε ένας από εμάς πως όταν η μπάλα έρθει στο πόδι του Πειραιώτη ντρίμερ, η σέντρα πρέπει να πάει κατευθείαν στο κεφάλι του κεντρικού φορ ώστε εκείνος να μην έχει παρά μόνο δύο επιλογές: γκολ ή συναυλία! Και μην με πείτε ότι δεν υπάρχουν αυτοί εδώ γύρω! Στην τελευταία μου επίσκεψη στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, εκεί στον συνοικισμό του Νέου Κόσμου, είδα ένα δεκαπεντάχρονο που έκανε ντρίμπλες σα να χορεύει πάνω στη μπάλα κι άκουγα από τους παλαιότερους «αυτόν τον αγοράκι τον περιμένουμε». Τον έχουμε ήδη! Απλά ακόμα δεν έχει φορέσει την φανέλα της ομάδας μας — αλλά όταν αυτό γίνει, οι αντίπαλοι θα θυμούνται τον αγώνα σαν εκείνον που έπαιξαν εκείνοι οι γέροι στις αρχές του ’90 όταν η ΑΕΚ σήκωσε τον τίτλο μέσα από την ίδια την κόλαση! Έτσι κι αλλιώς, όταν οι κερκίδες φωνάζουν «Σπύρο ξύπνα», αυτό δεν είναι επειδή ο Σπύρος έκανε πέντε σέντρες — είναι επειδή εκείνες τις σέντρες είχανε την σφραγίδα ενός ανθρώπου που ξέρει πως στο κέντρο του γηπέδου δεν υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν τίγρεις! Οπότε αγοράκια μου, αφήστε τις ανακοινώσεις τύπου — όταν βγει αυτός ο τύπος στις αρχές, οι φίλοι στις κερκίδες δεν θα τραγουδάνε το όνομά του επειδή το διάβασαν στο Transfermarkt, αλλά επειδή τον είδανε να σκοτώνει την μπάλα σαν να κλείνει μια πόρτα στο πρόσωπο του αντιπάλου! Αυτό θέλουμε — και το έχουμε! Αρκεί τώρα να βγει εκείνος ο τίγρης στο χορτάρι!

Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο πίσω… τι λέει εκεί ο IraklisUltras για τον Άγγελο; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν έπιανε την μπάλα στο κέντρο γινόντουσαν αυτοί οι θρύλοι: «τον τελευταίο πριν βγει η φανέλα 10 στο BET365». Κάποτε ερχότανε ένας άλλος τόσο εκεί κάτω στην Αυστραλία, κάποιος ονόματι Φρανκ Φαρίνα — αλλά εκείνοι οι Αυστραλοί μιλούσαν συνέχεια για cricket και κανείς δεν έδινε δεκάρα. Εκείνοι οι Αμερικανοί ξέρετε τι έκαναν; Έβγαλαν μια ταινία στο Netflix πριν λίγα χρόνια, κάτι σαν το «ψάχνουμε τον επόμενο Μέσι», και τελικά βρήκαν έναν Ινδονήσιο που έκανε τρία γκολ στη Μαλαισία κι έπειτα… τίποτα. Ξέχασαν το όνομά του μέχρι τον επόμενο αγώνα. Κι εδώ τώρα ψάχνουμε έναν Φιλιππινέζο επειδή έχει αέρα στις Βρετανικές νήσους; Μας κάνει λιγάκι πλάκα αυτή η εποχή. Θυμάστε εκείνον τον Πορτορικανό στην Αμερική το 2012; Τον έφεραν σαν τον νέο Πελέ των Caribbean countries — εκείνος έκανε τρεις συμμετοχές στη NASL κι ύστερα πήγε στην Κόστα Ρίκα να παίζει beach soccer. Ή όταν εμείς στην Ελλάδα ψάχναμε έναν σκόρερ από την Κύπρο επειδή έκανε χίλια γκολ στο τοπικό πρωτάθλημα κι ύστερα βγήκε εδώ και έκανε τρία σε έναν χρόνο; Τι σχέση είχε; Οι κερκίδες δεν ζητάνε ονόματα που τελειώνουν σε -ez ή -son. Ζητάνε έναν άνθρωπο που όταν βάλει πόδι στο grass, η μπάλα γίνεται προέκταση του ποδιού του σα να είναι κουστούμι του. Τον θέλουμε να βγάζει μάτι σα εκείνον τον Αλβανό που έπαιζε στον Απόλλωνα Σμύρνης στα τέλη του ’80 — όχι επειδή είχε περάσει από την Italy Serie C, αλλά επειδή κάθε φορά που αγγίζονταν η μπάλα εκείνος, η ομάδα άλλαζε γωνία σα βηματοδότης. Και μην μου λέτε τώρα πως οι ανακοινώσεις τύπου έχουν κανέναν πουτσικάκι στο όνομα εκείνου του τύπου. Αυτόν τον βρίσκουμε στις γειτονιές όπου τα παιδιά κλωτσάνε μπάλα στις πλατείες μέχρι τις δύο το πρωί. Εκείνον που όταν του δίνεις την μπάλα στο κέντρο, ο τερματοφύλακας αντιλαμβάνεται πως η μπάλα δεν πήγε σέντρα — πήγε επίθεση. Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος πάντα δείχνει. Όπως εκείνον τον Αργεντινό που έφερε η ομάδα μας στις αρχές της δεκαετίας του 2000 επειδή έκανε γκολ σε κάθε αγώνα τουCopa Argentina — εκείνος ύστερα ξέχασε πως υπήρχε κι άλλες ομάδες κι έκανε δύο γκολ στο πρωτάθλημα κι έπειτα πήγε στην Πορτογαλία να παίζει τρίτη κατηγορία. Η ιστορία δεν θυμάται ονόματα, θυμάται ζωντανούς ανθρώπους που σκοτώνουν την μπάλα στο χώρο των 16άρες. Οπότε εγώ σας ρωτώ: εκείνος ο νέος τύπος που θέλει η ομάδα — αυτόν τον ξέρουμε ή ψάχνουμε ένα ακόμη λάθος εκατομμύριο;