Όταν η ιστορία γράφτηκε αλλιώς: Τα χρυσά χρόνια που έκαναν την ΑΕΚ θρύλο!
τι ωραιο συλλογο θυμάμαι όταν πρωτη φορρα πήγα στο νεκρο Τα墓ματο και είδα εκεί την αγγλια ενιωσε λιγη στεναχωρια γιατί ειχανε καταλαβει πως εδω ειχανε βρει παρέα που δεν εχανε ποτε τη χαρά αλλα ούτε την ψυχραιμια της νικης! γελούσαμε όσοι ειμασταν πιο μεγαλοι στους καναπεδες και τα μπουζουκια γιατι ξέραμε πως εκείνοι ειχανε ηττα ενώ εμεις ετοιμαζομασταν για τους επόμενους αγώνες σαν αυτόκλητοι εθνικοί γιατροί του ψυχικού αποθέματος. τι άλλο να πεις? η ΑΕΚ δεν ειναι ομάδα — ειναι μια οικογένεια που ξέρει πως η ζήλεια λιώνει σιωπηλά σαν τις σταγόνες της βροχής στο γκαζον του γηπέδου την ημέρα μετά τον θρίαμβο. και ακόμα θυμάμαι εκείνον τον βράδυ στο Τότεναμ όταν οι Άγγλοι γελούσαν πριν τους πιάσουμε τον αυχένα — μέχρι που κάποιος φώναξε "πάλι εδω;" και οι υπόλοιποι ντρόπιαστηκαν σα χρυσόψαρα εκτός νερού! εγω προσωπικά πήγα στο πάρτι της εποχής σαν σπίρτο μέσα στο μπουκάλι της σόδας... όλα έγιναν τυφώνας.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΘΑΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΣΤΡΑΒΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΥΝΤΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΛΛΙΑ... ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΩ ΤΟΥΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΕΣ ΣΟΥΝΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΕΙΡΟ ΠΟΥ ΠΑΤΑΝΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ!! 🔥💪🔴 ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ "WHITE HART LANE" ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΞΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΚΑΡΙΩΝ ΜΟΥ ΣΑΝ ΑΣΠΙΔΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ!!! ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΣΑΝ ΤΟΥΣ... ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΟΣ ΡΕ;;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ!!! ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΩΣ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ... "ΑΕΚ ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙ... ΤΟΤΕ ΣΤΟΝ ΛΟΝΔΙΝΟ!!!" 😱🤬 ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ; Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΚΕΙ ΩΣ ΠΑΡΕΑ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ!!
τι ωραιοι και οι δύο ρε παιδιά... αυτά λέμε έτσι για να θυμόμαστε πως η αΕΚ δεν είναι σπουδαιολογίες παραπάνω απο καμία ομάδα εκεί έξω — είναι μια ξεχωριστή ιστορία μέσα στο σώμα κάθε ανθρώπου που έχει φορέσει το κίτρινο μέχρι τώρα.
θυμάμαι λοιπόν εκείνη την νύχτα στο Λονδίνο σαν χτες... φύγαμε απο την Αθήνα νωρίς την ημέρα εκείνη, ένα κομμάτι των πιστών μες στο αεροπλάνο σαν οικογενεια after party. κάποιοι είχανε κρατάει μπουκαλάκια στον κόρφο τους σαν προσκυνητές μιας ιερής τελετής — κι όταν φτάσαμε εκεί βρήκαμε δροσιά στην ατμόσφαιρα, παρά την ψυχρή εκείνη μέρα.
κοιτάξαμε γύρω μας τους Άγγλους φιλάθλους και αισθανθήκαμε σα να ζούσαμε ανάμεσα σε μεγάλες βουκολικές σκηνές του ποδοσφαίρου: ξένοι όλοι αυτοί, σίγουροι πως εδώ δεν υπήρχε περίπτωση, πιο πολλοί κι από τους δικούς τους στο γήπεδο. μέχρι εκείνη την μπάλα — εκεί όπου ένας φίλος μου φώναξε "τους έχουμε στο πιάτο μας" πριν φυσήσει η σφυρίχτρα... τότε κατάλαβε κανείς τι σημαίνει αυτή η ομάδα.
όταν σκοράραμε το δεύτερο γκολ στο 89', ακούστηκε ένα γέλιο σαρκαστικό σα νερό βράζει... ο κόσμος εκεί γέμισε φωνές αισιοδοξίας ενώ οι αντίπαλοι στέκονταν σα ντροπιασμένοι βασιλιάδες χωρίς στέμμα. κάποιος γέρατος Βρετανός γύρισε κοντά μου και μου είπε "εσάς πώς σας λένε;" κι εγώ του χαμογέλασα μόνο... δεν είχε λόγια μετά.
τις επόμενες ημέρες στα πρωτοσέλιδα έγραφαν "Η ΑΕΚ ξεσκέπασε το μυστήριο του αγγλικού ποδοσφαίρου"... κι εμείς γιορτάζαμε λες κι είχαμε κατακτήσει κάτι μεγάλο όσο όλος αυτός ο κόσμος μαζί. εκείνο το βράδυ έγινε ένας θρύλος μέσα στην ψυχή μας — όχι μόνο γιατί νικήσαμε εκείνους εκεί, αλλά επειδή αποδείξαμε πως όταν η αΕΚ θέλει, ολόκληρο το στάδιο στέκεται σα μια μεγάλη αγκαλιά στην οποία προσέρχονται όλοι οι φίλοι της αλήθειας.
Και κάπου εκεί στην ουρά του αεροπλάνου ξύπνησε ο θείος μου που είχε πιάσει θέση στη δίοδο της τουαλέτας, σηκώθηκε βλαστημώντας "πού είναι οι χήνες;" και όταν του είπαν ότι πάμε για αγώνα στο Λονδίνο κατάλαβε πως ήταν ακόμη στη δεκαετία του '70... 😂🍺 μέχρι εκείνος που τον έπιασαν οι τσάντες του είχαν κλέψει όλα τα σάντουιτς της ομάδας επειδή νόμιζαν πως ήταν ωμοί από την Ανάσταση! Μετά τους βρήκαμε στον πάγκο ζητώντας αναψυκτικά κι αυτοί τους έδιναν νερό της βρύσης επειδή "δεν είχε αντιγραφή εκεί μέσα η ΑΕΚ" 🤣🔥
Κράτα μου την μπύρα.