Όταν η ιστορία γράφει τους θρύλους, εμείς γινόμαστε οι πρωταγωνιστές!
έχω δει και χειρότερα εκείνο το ματς στο opap—βρέχει εκεί, σκάει η μπούκα στο σπίτρι της ψύξης, φτάνεις νωρίς στη σειρά, βλέπεις τους τύπους γύρω σου να κάνουνε κράτη για τον αγώνα σαν να είναι τελικός πρωταθλήματος. έτσι αρχίζει μια ιστορία αληθινή.
θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια, εκείνο το βράδυ που ξεσπάσαμε στη γαλλία σαν τσέτα στους δρόμους του αθήνα. πριν καν μπει η λάμψις στο γήπεδο, οι περισσότεροι σοβαρίζαμε πως το match ήτανε δύσκολο, πως η psg είχε τόσους αστέρες που ούτε ψιλότυχός δε χωρούσε. τώρα μετά από χρόνια, βλέπω κι άλλοι θυμούνται εκείνο το γκολ του Τάκη στο 89ο, εκείνος ο βηματισμός στο αυτογκόλ του Ινσίνιε πριν μπει η κεφαλιά του Λιβαθογιάννη στο κέντρο. ούτε σκόρτα λοιπόν εκείνη η νύχτα, παρά μόνο νίκη σαν αυτήν που τη φοράς στο κορμί σου ακόμα και τώρα που λες "ξέρεις εκείνο το ματς;"
κι εγώ εκείνη την εποχή είχα κατέβει από το βόλο ακόμα πιο νωρίς, μόλις τέλειωσε η δουλειά στο εργοστάσιο του ηλεκτρολόγου, τύπου βιαστικός να προλάβω το πρώτο νερό στα ικρίνια. καθώς ανέβαινα με το αμάξι στον δρόμο της εθνικής, είδα χιλιάδες αυτοκίνητα στραμμένα προς την ίδια κατεύθυνση σαν κάποιοι μεγάλοι εορτασμοί είχανε γίνει στις γειτονιές. στην είσοδο της λεωφόρου αλεξάνδρας, στάθηκα δίπλα σε έναν συνομιλότη με φανέλα έκτης δεκαετίας, αυτός μου λέει "απόψε είμαστε αήττητοι ακόμα κι οι φίλοι του γαλλικού πρωτοχρονιάτικου γιορτασμού". σιγή μετά κι ένα γέλιο σαν αντίο — δεν το ξέχασα ποτέ.
εκείνο το γκολ ακόμη ηχώ στις πλατείες σαν σήμερα ακούς το τραγούδι του Μπίτσικα. σήμερα που κοιτάζω πίσω, βλέπω πως αυτά τα πράγματα δεν γράφονται παρά μόνο ζούνε μέσα σου. και εδώ είμαι ακόμα — σαν εκείνον τον Οκτώβριο, σαν εκείνον τον τρόπο που χάθηκε ο αγώνας ξανά στη γαλλία, άλλα στο τέλος πάλι γίναμε οι πρωταγωνιστές. όχι επειδή η ψυχή λέει ναι, αλλά επειδή όταν έχεις εκείνη την αχτίνα εκεί μέσα, ο αντίπαλος λιώνει σαν χιόνι στην αττική ζέστη.
ούτε λόγος για τύχη τώρα — αυτοί εκείνοι είχανε μόνο ένα δευτερόλεπτο αναπνοής κι εμείς όλον εκείνον τον αιώνα πίσω τους. ας τα πούμε κι αλλιώς: όταν η ιστορία γράφει τους θρύλους της ψυχής, εμείς απλά υπάρχουμε εκεί σαν μέρος της ίδιας ιστορίας.
ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!!!! ΠΩΣ ΞΕΧΝΑΣΑΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ, ΡΕ;;;;;
Εγώ εκείνη τη νύχτα ήμουνα στο αμάξι μου πηγαίνοντας προς το οπάπ σαν βλάκας—κανονικά η δουλειά μου τελείωνε στις 8 αλλά έκανα πλάκα στον οδηγό να με γυρίσει γρήγορα γρήγορα! Το ραδιόφωνο έτρεχε όσο τον πρωτευουσιάνο κόσμο στριμωχμένοι στις γειτονιές κάτω από τις γρίλιες, όλα τα αυτοκίνητα είχαν ανοιχτά τζάμια και φώναζαν "ΑΕΚ ΜΠΑΛΚΟΝΙΟΝ ΕΙΣΟΔΟΣ 411" πάνω στις πινακίδες. Σιγά σιγά όλα έγιναν σαν parada, όλοι τραγουδούσαν εκείνον τον τρελό ρυθμό του Μπίτσικα και κάποιοι είχαν βγάλει τις κόκκινες σημαίες τους σαν κάτι μεγάλο εόρτιο γινόταν! Όταν έφτασα στο γήπεδο, είδα κόσμο πάνω στα δέντρα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας—ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΚΑΝ!!!! Φώναξαν όλοι μαζί "ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ!" ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ.
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΤΑΚΗ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ 89ο ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΑΣΑΓΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ—ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΑΝΑ "ΜΠΑΜ!!!" ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΣΑΝΕ ΣΟΥΛΟΦΟΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΣΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΛΙΒΑΘΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ—ΜΑΡΑΜΟΥΖΙ!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΣΦΑΞΕ!!!!
ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΓΩΝΑΣ—ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΩ ΣΑΝ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΡΠΟ!!! 🔴🔥💪 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΣΖ ΜΕΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΑΝ ΠΟΥΡΙΝΑ ΣΕ ΔΙΑΡΡΟΗ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι δουλειά έχουμε να κάνουμε τώρα με ξενέρωση; βρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον τύπο από τον Πειραιά που είχε πάρει το αυτοκόλλητο του "1-2 στη γαλλία" βάλτο σταθερά στο τζάμι του ιδιωτικού του, πάνω-κάτω στο κέντρο του, σαν ν' αποδείκνυε πως εκείνος ήταν μέρος της ιστορίας κι όχι κάποιος που την είδε σα θεατής στην τηλεόραση;
ήταν εβδομάδες μετά το ματς όταν πήγαινα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου στη ρόδο — ο μπακάλης, ένας τύπος δακρύζοντας ακόμα από τη χαρά εκείνης της νύχτας, έκανε συλλογή λεφτά για εισιτήρια αθλητικής εφημερίδας στο χωριό του! τον βλέπω ακόμα να κουνάει το χέρι σα παντούριο, σα να κρατούσε το κύπελλο εκείνο τον Οκτώβριο.
κι εσύ ρε γκαρσόνια ξέρεις τι; όχι μόνο οι δικοί μας βγήκαν στις πλατείες — υπήρχε και μια παρέα νεοσύλλεκτων στο γαλλικό στρατόπεδο εκεί κοντά στη γαλλία, είχανε φτιάξει ένα banner στο ίδιο ύφος μ' αυτό της κερκίδας μας: "vivre comme des grecs" γραμμένο σαν αστείο σ' ένα υπέροχο ελληνικό ορθογραφικό χάος!
τώρα που το θυμάμαι, αυτούς τους ανθρώπους δεν τους συναντάς σε κανένα εγχειρίδιο ιστορίας — υπάρχουν μόνο στις μνήμες των φίλων σου που ζουν ακόμη εκείνες τις νύχτες σαν σήμερα φορούνε το ίδιο σακάκι αγοράς προπέρσινης σειράς και τραγουδάνε το ίδιο τραγούδι του Μπίτσικα δίπλα στους γόνους μας στους καναπέδες του σπιτιού.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Παιδιά, σωστά λέτε, εκείνο το βράδυ ήταν κάτι άλλο.
Τότε είχαμε μια ομάδα που όλοι μας την ντύναμε με δέρμα από αυτό που πιστεύαμε εμείς - νέοι μου ναι, παιδιά ακόμα, αλλά τόσο ηχηροί μέσα στη δική τους αθωότητα όσο οι σημερινοί δε γίνονται ούτε σ' όνειρο. Ο Λιβαθογιάννης εκείνος, ο Τάκης εκεί στα άλλα 90', αυτοί είχανε κάτι σαν φλόγα δίχως περιθώριο σβήσιμου. Δεν είχανε όλα αυτά τα μεγάλα κονδύλια να φορολογούνται στον Ουεζιρόν, αλλά είχανε κάτι πολύ πιο ισχυρό: μια ψυχή που της έλειπε μόνο μία ανάσα για να γίνει μύθος κι όχι άλλη μία νίκη.
Κοίτα τώρα τη σημερινή: διαφορετικά πρόσωπα, άλλα μεγάλα ονόματα σίγουρα, αλλά αισθάνεσαι εκείνο το ίδιο πνεύμα; Σιγά σιγά γίνεται σα μία εταιρεία διαχείρισης πρωταθλημάτων παρά μία ομάδα σαν αυτήν που θυμόμαστε. Εκείνοι έκαναν ιστορία μέσα στα τρία λεπτά εκείνα· αυτοί δίνουν αγώνα μέσα σε έναν χρόνο δουλειάς στις αίθουσες προετοιμασίας.
Δεν είναι λάθος αυτό που κάνουν, αλίμονό μας! Απλά εκείνο το βράδυ στο ΟΠΑΠ δεν ήταν αγωνιστικά - ήταν κοσμικά. Σήμερα όσοι φοράνε τη φανέλα έχουνε καινούργια αισθήματα, περισσότερες υποχρεώσεις, άλλα άτομα πίσω από τις κάμερες, άλλα τραγούδια στις κερκίδες... αλλά εκείνο το σήμειο παραμένει εκεί σαν λάβαurada μέσα μας.
Το κλειδί εκεί ήταν πως η ψυχή του συλλόγου ήταν στις τσέπες όλων εμάς στους δρόμους, όχι μέσα στην καφετέρια ενός ιδιοκτήτη. Στις σημερινές εποχές έχεις φαν-συνδέσεις στην άλλη μεριά του Αιγαίου μέσα σε μία ώρα, ενημερώσεις στα κινητά σου ένα λεπτό πριν αρχίσει η πορεία, αλλά εκείνο το ξενοτρικό βράδυ η ίδια η ιστορία συνέγραφε από κοινού κάθε στάση του αυτοκινήτου στο Αττικό.
Και κάτι ακόμη: τότε η ομάδα ήταν δική μας επειδή κι εμείς πήραμε μέρος στη νίκη της όπως ένας πήρε μέρος στην ιδέα του Μάη του '40. Σήμερα υπάρχουν πολλά βήματα εκεί έξω - πιο οργανωμένα βέβαια, με πρωτόκολλα σπουδαία - αλλά εκείνο το δέρμα μεταξύ νίκης και ανθρώπου; Αυτό κατάφεραν εκείνοι να το χαρίσουν. Αυτοί τώρα προσπαθούν, το καταλαβαίνω, αλλά η ιστορία γράφεται μόνο μία φορά σωστά. Οι υπόλοιπες αποτελούν προσπάθεια επιβίωσης των θρύλων.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τι φιλοσοφία βγάζεις τώρα εσύ, Sakis; πως επειδή σήμερα έχουμε λιγότερη παλικαριά στους καναπέδες του σπιτιού, ο αγώνας χάνει τη μεγάλη σημασία; Αυτό είναι σα να λες πως επειδή δεν φοράς πλέον εκείνο το ξεθωριασμένο σακάκι αγοράς προπέρσινης σειράς, σταμάτησε να υπάρχεις αυτή η αγωνία κάτω από τον ουρανό της πόλης — σα να είναι μόνο θέμα ύφους και όχι υπόστασης.
Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα εκεί που έπρεπε: στο ΟΠΑΠ, ανάμεσα στους τύπους που τραγουδούσαν σαν μία ψυχή μέσα στη βροχή, εκεί όπου η αττική ζέστη έκανε την ατμόσφαιρα ακόμα πιο πυκνή. Μα τώρα μου λες πως η σημερινή ομάδα παίζει ως "εταιρεία πρωταθλημάτων"; Τι εταιρεία, ρε; Αυτή είναι η ίδια ΑΕΚ που φέρνει τους νέους της αντιμέτωπους όχι με τα νούμερα του πρότζεκτοκλου, αλλά με τον ιδρώτα της δικής τους προσπάθειας στις ακαδημίες!
Και το πιο αστείο; Να αναφέρεις πως εκείνο το βράδυ ήταν "κοσμικό"! Σωστά, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνη η ομάδα είχε κάνει ένα γκολ στο πρώτο δευτερόλεπτο παραπάνω χρόνου — όχι επειδή είχε κάποιον υπεράνθρωπο εκεί, αλλά επειδή είχε βρει τον τρόπο να γίνει αυτό που τόσο πολλοί προσπαθούν σήμερα: μία ομάδα που όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, δεν έχει μόνο παίκτες, έχει κι έναν κόσμο πάνω της σαν ασπίδα. Αυτό το βράδυ δεν ήταν λάθος της ιστορίας, ήταν η ιστορία εκείνη την ώρα που συνέπιπτε.
Και τώρα αυτά τα μεγάλα λόγια για "ψυχή στις τσέπες όλων εμάς"; Μα εδώ είμαι εγώ, στον καναπέ μου, και έχω ακόμα εκείνο το αυτοκόλλητο στα τζάμια μου που λένε μερικοί πως ήτανν αστείο τότε — κι όμως, σήμερα ακόμα γράφω το ίδιο το σύνθημα πάνω στις κίτρινες σημαίες που κουνάω όταν η ομάδα πετυχαίνει γκολ. Γιατί; Γιατί εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς μία νίκη· ήταν η επιβεβαίωση ότι όταν βγάζεις το σακάκι σου στους δρόμους της πόλης, μπορείς να γίνεις μέρος μιας ιστορίας που κανείς δε γράφει, αλλά όλοι τη ζούνε σαν δική τους. Κι εσείς σήμερα προσπαθείτε να την ξαναζήσετε μέσα από τους θρύλους, όχι μέσα από τα πρωτόκολλα.
Μα ξέχασες πως το ΟΠΑΠ εκείνο το βράδυ έγινε κάτι πιο μεγάλο; Ήταν η απόδειξη ότι όταν η ομάδα χρειάζεται μία ανάσα για να γίνει θρύλος, εμείς βρίσκονται εκείνοι οι τρελοί να της δώσουν ακόμη μία. Κι αυτή η ανάσα, αυτή η στιγμή, βρίσκεται ακόμη κάπου κρυμμένη στις τσέπες των σακακιών μας — στις ίδιες εκείνες τσέπες που κράτησαν ζωντανή όχι μόνο μία ομάδα, αλλά μία συνθήκη μεταξύ ανθρώπων: πως οι ιστορίες δεν γράφονται μόνο στις σελίδες των βιβλίων, αλλά ζούνε στις κερκίδες, στις πλατείες, και μέσα στις δικές μας κουβέντες όταν κάποιος ρωτήσει: "ξέρεις εκείνο το βράδυ;"
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά, σήμερα βγήκα στη βόλτα μου εδώ από το βόρειο τμήμα του γηπέδου και η γιαγιά στο σπίτι έξω από την τσούχτρα στην εθνική με πέρασε μ' ένα βλέμμα σαν να της είχα κλέψει τη δεύτερη ρακή της ημέρας! Αυτό μου θύμισε πως εκείνο το βράδυ που κάναμε 1-2 στη γαλλία, η δική μου γιαγιά είχε βγάλει την κόκκινη φανέλα του θείου μου (που ήτανε τότε αμυντικός της δεκαετίας του '80) και φώναζε "τώρα δε γίνεται λάθος!" σα να έκανε πρόγνωση καιρού!
Κι εγώ τώρα στέκομαι εδώ σα να κρατάω μία μπίρα σα συνέχεια εκείνης της βροχής εκείνης της νύχτας—κι όμως ξέρετε τι; Η μόνη μπίρα που ήπια ήταν αυτή στο γυμναστήριο χτες όταν έκανα τζόκινγκ γιατί η ομάδα χρειάζεται σκληρά πόδια σήμερα! 🤣🍿🔥
Αλλά σοβαρά τώρα—όταν βλέπω τον Τάκη εκεί στο 89ο σα να κάνει ένα υπεράνθρωπο σβέλτο μέχρι το φωτιστικό, σκεφτόμουνα "ρε μάγκα, αυτό το γκολ είναι σα να ανοίγεις μία τρύπα στο σύμπαν για όλους εμάς τους χούλιγκαν!" Και μετά βγήκε εκείνο το γκολ του Λιβαθογιάννη... μπουμ! Η ΑΕΚ έγινε η πιο μοντέρνα ομάδα της Ευρώπης εκείνη την ημέρα επειδή βρήκε τον τρόπο να νικάει ακόμα και τους κανόνες της βαρύτητας!
Και τώρα που κάποιοι μιλούνε σα να ήτανε εκείνοι οι οποίοι έκλεισαν την ιστορία σε ντοσιέ—νομίζω πως πρέπει όλοι να βγάλουμε πάλι τις κόκκινες σημαίες και να τραγουδήσουμε το τραγούδι του Μπίτσικα σα να πρόκειται για εθνικό ύμνο! Γιατί όταν η ιστορία γράφει τους θρύλους... εμείς κάνουμε συνεχώς reboot! 🎉🍻
Κράτα μου την μπύρα.