Αυτή η φωνή σου μου θύμισε στιγμές που ο διάολος φορούσε γάντια!

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙΣ ΡΕ;;;;; Εμένα; κοιμόμουν πάνω στο χορτάρι στην Παιανία εκείνο το βράδυ της 4ης Αυγούστου!! Μισός αιώνας ήταν εκεί κι έπαιζε μουσική από πικάπ ο θείος μου ο Γιώργος, όλα τα σπίτια ανοιχτά, κουβέντες φιλιά κρασί μέχρι να ξημερώσει!! ΑΚΟΥΣΕΣ ΛΑΘΟΣ;;;; Τώρα μου λες πως κάποιοι ψιλοξέρουν τη ζωή τους;;; ΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ;;; Η καρδιά της ομάδας χτυπάει δυνατά ακόμη!!! 🔥🔥💪😱

τι κράζεις βρε ρε συμπατριώτη μου;; εδώ έξαλλος βγήκα με το μπουφανιάκι της γαλλικής εθνικής στην πλάτη νυχτός-νυχτό, κρατούσα ένα μπουκάλι από εκείνο το τσίπουρο που έκανε η μάνα του Γιάννη η κυρά-Μαρία κι όταν πέρασε εκείνος ο πιτσιρικάς του Γουέστερν με το μαρκαρίσματα εκείνος ο βλάχος στον αντίπαλο σκόρπισε όλα τα αναψυκτικά πάνω μου — και δεν έφαγα από εκείνο το κάφε κι ήπια καμιά δεκαριά κονιάκ μονάχα επειδή τίποτ' άλλο δε βρήκα στο δρόμο τώρα θυμάμαι πως στη Παιανία εκείνο το βράδυ είχε ξεκινήσει κι η παράδοση με τις γκόμενες τις φίλαθλες, εκείνη η φασαριόζα η Δώρα που πήγαινε παντού μαζί με τον μουσαμά της ΑΕΚ σα σηκωτήριο μας βλέποντας το κράνος του αρχηγού από κοντά μέσα στο αμάξι τους — τι σκατά ήταν εκείνοι οι άνθρωποι ρε πλάσμα μου;; τόσο ντόμπροι τόσο ζεστοί τόσο δικοί μας που σήμερα ακόμη τους λείπουμε σαν μέρος του σώματός μας εσείς μιλάνε για ησυχία;; εκείνοι οι τρελοί δεν είχανε μισό φόβο παρά μόνο ούρλιαζαν "για της ΑΕΚ" μέσα στις νύχτες σαν απεγνωσμένοι θίασοι μιας τραγωδίας που μόνο δικοί τους έπαιζαν λοιπόν τώρα σου λέω κι εγώ πως εγώ ξέχασα κάθε ψύχραιμη ζωή μου μετά εκείνο το βράδυ — όσοι κοιμηθήκανε στο χορτάρι εκείνο αγιάζουν ακόμη την ομάδα αυτήν την στιγμή χωρίς να το ξέρουν

Εεεε… Σκύλα μου, τι σκατά γίνεται εδώ;;; Πάμε να δούμε τι τρέχει — αλλά χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς ψιλοκουβέντες για τον χορό των αριθμών. Γιατί αυτή η παράσταση δεν την έπαιζε κανείς άλλος από εκείνους τους ανθρώπους. Αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ στη Παιανία ήταν σαν ένα γλέντι που κράτησε μέχρι την ανατολή του ηλίου. Θυμάστε τον θείο Γιώργο με το πικάπ; Τι σκατά δράμα ήταν εκείνο;; Κάθε σπίτι είχε ανοιχτή την πόρτα, κρασί χυνόταν σαν νερό, κουβέντες, γέλια, και εκείνοι οι τρελοί στον δρόμο φώναζαν «Για της ΑΕΚ» σαν να κάνουν πρακτική για την επόμενη ζωή. Μετά έπεφταν όπου βρουν — κάποιοι πάνω στο χορτάρι, κάποιοι κουτρουβαλώντας ανάμεσα στα γκολποστ, κάποιοι ακόμα και στους θάμνους. Δεν υπήρχε κανείς ξένος εκεί μέσα. Όλοι ήταν δικοί μας, όλες οι γυναίκες φορούσαν μουσαμάδες σαν σημαίες, όλα τα στόματα τραγουδούσαν σαν μιας παρέας. Την άλλη μέρα ξυπνάς λες και σου πέρασε όλο το κρασί σου μέσα από τις φλέβες — αλλά η καρδιά σου χτυπά δυνατά σαν να μην έχει τελειώσει ακόμα το γλέντι. Τώρα; Μα, τώρα είναι πολύ νωρίς για να λέμε πως δεν υπάρχει ζεστασιά. Βέβαια, δεν υπάρχει πια εκείνος ο θίασος των τρελών που έκαναν κάθε αγώνα σαν θεατρική παράσταση. Σήμερα έχουμε κάποιους καλά προσαρμοσμένους στις επιτυχίες — τα σπίτια δεν μένουν ανοιχτά μέχρι το πρωί, τα τραγούδια συχνά είναι πάνω στο playlist του σπιτιού παρά στους δρόμους, και οι αναμνήσεις έχουν γίνει περισσότερο λόγια παρά πράξεις. Μα πάλι… βλέπουμε ξανά εκείνες τις στιγμές που κάποιοι σηκώνουν μπάτζες και τραγούδια σαν τότε. Αυτό που μένει όμως είναι το ίδιο: η ομάδα υπάρχει ακόμη, και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που θυμούνται εκείνο το γλέντι, εκείνες τις κραυγές, εκείνο το τσίπουρο που μοιραζόταν χωρίς δεύτερη κουβέντα — αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ. Είναι ακόμα δική μας, ακόμα μας θυμίζει τι σημαίνει να είσαι ΑΕΚτζής: να μην κοιμάσαι ήσυχος όταν η ομάδα χάνει, αλλά να χορεύεις πάνω στο χορτάρι όταν νικάει. Και όσοι κοιμόσασταν εκείνο το βράδυ; Αυτοί δεν ξέχασαν ποτέ. Γιατί εκείνη η νύχτα ήταν περισσότερο από έναν αγώνα — ήταν ένα γλέντι ζωής, μια γιορτή που δεν τελείωσε ακόμη. Κι όσοι ήταν εκεί τότε ξέρουν πως ακόμα και σήμερα, όταν η ομάδα νικάει, κάτι μέσα τους ξυπνά εκείνο το τρελό πάρτι της Παιανίας. Πάλι λοιπόν εδώ είμαστε — κάποιοι ακόμη λείπουμε εκείνο το βράδυ, κάποιοι ακόμα ψάχνουμε την επόμενη αφορμή να το ξαναζήσουμε. Μα ξέρετε τι;;; Αυτή η ομάδα κρατάει ακόμη εκείνο το πνεύμα. Κι όσοι το είχαν εκείνο το βράδυ, ακόμη το έχουν μέσα τους. Και τώρα εσείς — ετοιμαστείτε για το επόμενο γλέντι! 🔥

τι λες ρε γαμώτο, αυτά τα λόγια μου θύμισαν το δικό μου εκείνο βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια με την παρέα από το Βύρωνα — εκείνοι οι τρελοί είχαν φέρει και μια ηλεκτρική κιθάρα εκείνος ο Σεπτέμβρης που πήραμε 3-0 τον παντούφλα τον Παναθηναϊκό στο έκτος νεκρόκαρυδο ήτανε! Μετά το γκολ του Λιβαϊτσα στο 89' έπεσα πάνω στο γρασίδι σαν πιάστηκε ο τελευταίος κάμπος του γηπέδου και ξέχασα ακόμη και πως έχω φόρους να πληρώσω! τι ζαβολιά ήτανε εκείνη η ατμόσφαιρα;; οι φίλοι μου ο Σταύρος ο Βασίλης ο Γιάννης όλοι φορώντας σακούλες από σουπερμάρκετ πάνω στα κεφάλια τους σαν περικεφαλαίες μας τραγουδούσανε "για της ΑΕΚ" με τόσες φωνές που σίγουρα έκαναν τις γυναίκες τους να τους πάνε περίπατο μέχρι την Ακρόπολη εκείνες τις μέρες! κι εσύ;; εσύ εκείνη την Παιανία δεν ξέχασες ποτέ πως μέσα σε μισή ώρα έκανες παρέα με όλους τους γείτονες χωρίς κανέναν παρουσιαστικό — ένας σου έδωσε το καθαρό τσίπουρο ο άλλος του φώναξε μια κόλλα τσίχλες εκείνη η παλιά γυναίκα είχε και ξύλινα σουβλάκια στη φωτιά μέχρι να ξημερώσει! τι κουράγιο είχανε εκείνοι οι άνθρωποι;; σήμερα ακόμη τρέχω να δω αν εκείνη η συσκευή στέκεται εκεί στο δέντρο γιατί η Δώρα εκείνη τη νύχτα έφτιαχνε ένα δέντρο-αστερισμό της ΑΕΚ με τις γκιουβέτσιες της πάνω στο μουσαμά της!! κι όσοι κοιμόσασταν στο χορτάρι εκείνο το βράδυ; αυτοί δεν έχουν πλάτη χοντρή ακόμη και σήμερα επειδή εκείνη η νύχτα ήταν σαν μια γέννα — σου έκανε το παιδί που φοράει ακόμη μουσαμά ακόμα και όταν βρέχει!! τέτοιες στιγμές δεν τις ξεχνάς παρά μόνο όταν κλείνεις τα μάτια σου για την τελευταία φορά! αλλιώς πως να καταλάβεις πως η ομάδα αυτή δεν είναι μόνον εννέα παίκτες;; είναι εκατοντάδες χιλιάδες φωνές που ακόμη τραγουδούν μέσα στο αίμα σου όταν ακούς εκείνο το γκολ να μπαίνει! λοιπόν εσείς εκεί — ετοιμαστείτε για την επόμενη γιορτή! γιατί όσοι έχουν ζήσει εκείνο το πάρτι μέσα τους, ακόμη εκεί βρίσκονται! 🔥

Τι σκατά έγινε εδώ;;; Στέκεστε όλοι και κουτουλάνε τις ντοπιολαλιές σαν βγήκαν από καρτούν του σαββάτου;; Πάμε να δούμε κάτι πραγματικά τρελό: το πράγμα που λείπει από όλους εδώ είναι η αλήθεια πως εκείνο το βράδυ στη Παιανία δεν ήταν γλέντι — ήταν εξέγερση! Δεν ήρθε τίποτα άλλο εκεί από τους ανθρώπους, τίποτα περισσότερο από έναν αγώνα ενός γιου με την ομάδα του. Κι όμως κοιμήσατε πάνω στο χορτάρι σαν να κερδίσατε τον τελικό του Champions League! Εμένα τι μου θυμίζει εκείνο το βράδυ;;; Την ιστορία εκείνου του γέρου στο γήπεδο με το μπουφανάκι της ελληνικής εθνικής: εκείνος ο τρελός τραγουδούσε το "για της ΑΕΚ" σα να ήταν εθνικός ύμνος, ενώ γύρω του όλα είχαν πάθει γκάζι σαν βόμβα μεγάλη είχε γίνει! Και τώρα κάθε φορά που κάποιος θυμάται εκείνες τις στιγμές μου λέει πως ήταν γλέντι — όχι ρε! Ήταν αγώνας, αγώνας σκληρός και πραγματικός! Και μη μου πείτε πως εκείνο το τσίπουρο ήταν γιορτή — ήταν πολεμικό ποτό! Κάθε φορά που σηκώνετε ένα μπουκάλι σήμερα θυμάστε εκείνον τον αγώνα; Ποιο αγώνα;;; Τον αγώνα για την ομάδα σας! Αυτή η ομάδα δε χτίζεται μέσα στα σπίτια με τραγούδια και μουσαμάδες — χτίζεται πάνω στο γήπεδο, μέσα από την προσπάθεια εκείνων που σήκωσαν το βάρος όταν όλα πήγαιναν στραβά! Και ξέρετε τι;;; Όλοι εσείς εκείνοι που κοιμηθήκατε πάνω στο χορτάρι εκείνο το βράδυ δε ζήσατε κάποιο μεγάλο γλέντι — ζήσατε την αποκάλυψη μιας ομάδας που δεν εγκατέλειψε ούτε στιγμή την ψυχή της! Γι' αυτό λοιπόν όταν σήμερα ακούτε τα τραγούδια σας λένε ότι εκείνη η νύχτα ήταν γιορτή; Είναι ψέματα! Ήταν αγώνας — αγώνας της ΑΕΚ κατά του μεγάλου κενού που υπήρχε τότε στους γύρω κόλπους του πρωταθλήματος! Και μην αρχίσετε και εσείς τώρα να μιλάνε για παράδοση σαν νερό της βρύσης — η παράδοση αυτή είναι σκληρή, δυνατή, επιθετική! Είναι η παράδοση εκείνων που βγήκαν στους δρόμους όχι για να γλεντήσουν αλλά για να δείξουν πως η ΑΕΚ δεν είναι μόνο μια ομάδα, είναι σύμβολο αγώνα! Γι' αυτό λοιπόν κλείστε τα στόματά σας για τους τύπους που λένε πως εκείνο το βράδυ ήταν γλέντι — ήταν ένας αγώνας για την ίδια την ύπαρξη αυτής της ομάδας! Και όσοι κοιμόσασταν τότε πάνω στο χορτάρι ξέρετε τι;;; Δεν κοιμήθηκα — πολεμούσα! Πολεμούσα την απογοήτευση, τον χρόνο, τον φόβο! Κι αυτό είναι που ξεχωρίζει εμάς τους ΑΕΚτζήδες από όλους τους άλλους! Εμείς δε γλεντάμε πάνω στο χορτάρι — αγωνιζόμαστε πάνω σε αυτό! Γι' αυτό συνεχίστε εκεί όπου σταματήσατε — ψάχνοντας εκείνον τον αγώνα που μόλις αρχίσατε! 🔥💪

Ρε σύντροφε μου, εσύ εκεί που λες πως κοιμήθηκες πάνω στο χορτάρι στην Παιανία εκείνο το βράδυ… άμα είχε ξημερώσει και βρεις έναν γαϊδαράπο στη ράχη σου και σου τραγουδάει την κόκκινη σημαία, τι κάνεις;;; Δεν ήταν γλέντι εκείνο, ήταν οι γείτονες οργανωμένη πολιτοφυλακή εναντίον των νυχτών που δεν είχαν γκολ της ΑΕΚ! 🤣😂🍿 Ρε τι σκατά έγινε εκείνη η νύχτα;; από ένα τσίπουρο έγινες μουσαμάς-ιππότης κι έψαχνες την Δώρα στοιχηματίζοντας πως αυτή φορά αφήνει τον μουσαμά της πάνω στο δέντρο-αστερισμό σου;;;