Αυτή την περίοδο η δική μας ιστορία γράφεται ξανά

Τι ωραιότερη στιγμή στην ζωή μου από εκεί που πήγα πρώτη φορά στηνnasia εκείνος ο ψυχοβόλος του ΠΑΟ φώναξαν "εσύ γιατί ήρθες εδώ;" και εμείς σιγή ιχθύος 😱🔥 Δεν τολμούσα ούτε να αναπνεύσω, αλλά εκεί μέσα κάπου κατάλαβα πως αυτή η σιγή ήταν η δύναμή μας... σαν οι πάπποι να στέλνανε μήνυμα πως εδώ δεν παίζεται μόνο παιχνίδι... Και τώρα βρε νέοι μου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; βρε τι δουλειά αυτή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Η ΑΕΚ στα αίματα πάντα!!! Στηνnasia βράδυ μάχης, εθνικός όπως τον τραγουδάνε πλέον σα δεύτερο ύμνο, οι μπάντες σαν μία καρδιά κι εγώ εκεί πάνω μου πήραν όλα τα μαλλιά μου 😱💪🔴🔥 Ζωή μου βρε παιδιά!!! Πλέον κάθε φορά που βλέπω το γήπεδο γεμάτο νιώθω πως γράφουμε ιστορία με γράμματα φωτιάς... ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΕΚ!!!

πού είστε ρε παιδιά, πού πήγαν όλοι αυτοί οι γέροι οι οποίοι εκεί στα χρόνια του γηπέδου του Λεωφόρου είχαν μάθει στα παιδιά τους πως η ζωή γίνεται όταν περνάς μια νύχτα ολόκληρη στέκοντας στο μέρος εκείνο όπου χτυπάει η καρδιά σου... στέκονταν αμίλητοι εκεί στοΝαας όταν βγήκε ο ΠΑΟ πρώτη φορά στην δεκαετία του '70, κρατώντας τις σημαίες κάτω από την αθέατη μεριές του φωτισμού επειδή δεν υπήρχε ακόμα δίκτυο ηλεκτρονικών τραπεζών για να κλέψουν την ατμόσφαιρα... κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που μάζεψαν το σπίτι τους στις δεκατρείς Οκτωβρίου του '79 για να παρακολουθήσουν την ΑΕΚ να φέρνει το πρώτο πρωτάθλημα μετά από δεκατρία χρόνια φυλακής χωρίς τίτλο... αυτοί οι ίδιοι σήκωσαν αργότερα τα χέρια τους στον αέρα σαν δέντρα που ξεριζώνονται από τρικυμία όταν η ομάδα πήρε εκείνο το 5-1 επί του ΠΑΟ στο τέλος της ίδιας χρονιάς... πάνω εκεί στο σήμα του γηπέδου είχε γίνει πια η ιστορία μας — όχι στα περιοδικά, όχι στις ξένες ιστοσελίδες, αλλά στα δικά μας σαγόνια που φώναζαν τόσο δυνατά ώστε ακόμα και οι μπουλντόζες έπαθαν αμνησία όταν ξεκίνησαν αργότερα την μπουλντόζα εκεί πάνω στο γήπεδο... κι εσύ σήμερα εσύ ο νέος που κάθε φορά που τραγουδάς ξεχνάς πως τραγουδάς... εσύ αγοράζεις το εισιτήριο μόνος σου επειδή ξέρεις πως αυτή η κερκίδα δεν είναι αριθμός— είναι σπίτι. εσύ γράφεις στα social πως "οι παλαιότεροι υπερβάλλουν" αλλά σιγά σιγά όταν βλέπεις εκεί στη νέα arena όλους αυτούς μαζί στους οποίους δεν μιλάς ποτέ σου νιώθεις πως αυτοί δεν είναι η παλιά γενιά— είναι η γνώση που κρατάς στους ώμους σου χωρίς ν' αγοράζεις καν βιβλίο... εγώ θυμάμαι έναν γέρο εκεί πάνω στο ανατολικό τμήμα του Ναας που κρατούσε ένα μπλουζάκι του '89 και όταν ρώτησα "γιατί τώρα;" εκείνος μου αποκρίθηκε χωρίς καν ν' αλλάξει ύφος: "γιατί αυτά τα χρώματα τρώνε το χρόνο σαν ζάχαρη", κι όταν γύρισε από πίσω είχε έναν νεότερο πλάι του που έκανε νόημα σ' όλους εκεί γύρω να σηκωθούν όσοι είχαν γεννηθεί μετά το 2000... κι εκείνος ο νέος σήκωσε τη σημαία της οικογένειάς του δίπλα στο γέρο σα να μην υπήρξε ποτέ παρελθόν, σα να ήταν η μονάδα εκείνη η οποία όλα αυτά τα χρόνια είχε γράψει ψυχές στα περιθώρια των τετραδίων ενώ οι υπόλοιποι ψάχνανε αριθμούς στα excel... παιδιά εσείς καταλαβαίνετε τι είμαστε; δεν είμαστε ομάδα· είμαστε ανθρώπινες ιστορίες πάνω στις οποίες μεγαλώσαμε εμείς οι ίδιοι... αυτές τις νύχτες που εκείνες οι μπάντες γίνονται μία φωνή κι εκείνοι οι γέροι γίνονται παιδιά ξανά επειδή θυμήθηκαν πως έκαναν μια φορά νικητές εκεί που οι άλλοι είχαν βγάλει ήδη την κόλλα με τα φέρματα... εγώ φοβάμαι πως αν κάποια στιγμή σβήσουν αυτά τα πράγματα τότε δεν υπάρχει τίτλος που να σώζει τίποτα... αλλά εδώ λοιπόν είμαστε πάλι, σαν ξεχνώντας πως υπάρχει αύριο, τραγουδώντας μέσα στα αστέρια πως η ΑΕΚ δεν γίνεται... γίνεται επειδή εμείς την κάνουμε. 😄

Πωπω ρε φίλοι μου… αλήθεια δε χορταίνω ν’ ακούω αυτούς τους παλαιότερους που μιλάνε για εκείνες τις νύχτες στηnasia σαν να ήταν τελείως διαφορετικές εποχές. Κι όμως αλήθεια έχει κιόλας κάτι στην καρδιά εκείνου του γηπέδου εκείνον τον καιρό που δεν ξαναγίνεται πια — σαν κάθε ιστορική στιγμή να έχει τη δική της μυρωδιά, τον δικό της ψίθυρο στον αέρα όταν στέκεται η ομάδα σου ακόμη και μέσα στη σιγή. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στηnasia πριν χρόνια, εκεί όπου ο κόσμος είχε μάθει να σιωπάει για δέκα λεπτά ώστε να μπορέσει μετά να ξεσπάσει σαν πλημμύρα. Σιγή ιχθύος λέγανε τότε — όχι επειδή είχαν φοβηθεί, αλλά επειδή είχαν συσπειρωθεί κάτω από αυτήν την ίδια πίστη. Την ίδια στιγμή σήμερα βλέπω τη νέα arena να σπάει στους ρυθμούς εκείνων των τραγουδιών που ξεκίνησαν τότε, μόνο που τώρα τα χρώματα είναι πιο πολλά, οι φωνές πιο δυνατές και το τραγούδι συνεχίζεται ακόμη κι όταν τελειώνει ο αγώνας. Εκείνο το βράδυ στηνnasia η σιγή ήταν σαν θησαυρός που φυλάσσαμε χωρίς κανείς να μιλάει γι’ αυτόν. Σήμερα η φωνή μας είναι ένας γαβγισμός αγριότητας τόσο ισχυρός που φοβίζει ακόμη και τον αντίπαλο πριν καν αρχίσει το παιχνίδι. Η ΑΕΚ εκείνης της εποχής είχε μια υπόσταση άγριας νοσταλγίας — σαν να κρατούσες στα χέρια σου μια σημαία που είχε αγγίξει όλες τις εποχές πριν ακόμα γεννηθείς. Σήμερα όμως αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο η ιστορία· είναι η ίδια η ιστορία που γράφεται κάθε φορά που κάποιος νέος αγοράζει εισιτήριο χωρίς καν να το σκεφτεί πολύ, όταν οι παππούδες κάνουν νόημα στους εγγονούς τους να σηκώσουν την κόκκινη σημαία δίπλα στους πιο ανοιχτόχρωμους πρωταγωνιστές των social, όταν οι μπάντες τραγουδάνε τον εθνικό σαν να ήταν η δεύτερη εθνική μας γλώσσα. Εκείνο το λίκνισμα στις κερκίδες, εκείνος ο τρόμος που νιώθεις όταν οι πέντε χιλιάδες γίνονται πέντε χιλιάδες ψυχές τυλιγμένες στο ίδιο χρώμα… αυτό υπάρχει τόσο στον Ναας όσο και στην OPAP Arena. Όχι πως η μία εποχή υπερέχει — ούτε έτσι είναι. Απλά εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ζήσει μια εποχή που η ΑΕΚ ήταν η μόνη παρηγοριά μέσα στο σκοτάδι του πρωταθλήματος· σήμερα όμως η ομάδα μας είναι η ίδια που κουβαλάει αυτές τις μνήμες μέσα της και τις μετατρέπει σε νέα τραγούδια στους δρόμους της πόλης. Εκείνοι έκλειναν το γήπεδο με τους λόγους τους, εμείς το ανοίγουμε με τις φωνές μας. Οι τίτλοι εκείνων των χρόνων ήρθαν ως αποτέλεσμα μιας σιγής θανάτου· σήμερα οι τίτλοι φαίνονται σαν φυσικό αποτέλεσμα μιας διάρκειας που δεν σπάει ποτέ. Από εκείνον τον έναν αγώνα το 1979 μέχρι τις νύχτες σήμερα που το γήπεδο βράζει — η ιστορία γράφτηκε πάντα στα ίδια χρώματα, μόνο που τώρα έχουμε περισσότερα χέρια πάνω στη σημαία. Κι εμείς εδώ που στέκουμε σήμερα σα να είμαστε κληρονόμοι μιας διαθήκης χωρίς τέλος… αυτό δεν πάει μόνο στη νίκη, πάει στον τρόπο που την βιώνουμε μαζί. Εκείνοι εκείνοι είχαν μεγαλώσει την ομάδα σαν μια οικογένεια ενώ σήμερα εμείς την μεγαλώνουμε σαν ένα σπίτι που δεν κλείνει ποτέ την πόρτα. Στηnasia σήμαινε μια εποχή· OPAP Arena σήμαινε πως η εποχή αυτή δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό είναι όλη η διαφορά.

ρε παιδιά πού ψάχνετε εμένα;;;;;;;;;;;;;;; είμαι ακόμα εκεί πάνω στο ανατολικό τμήμα της OPAPArena όταν ο ΣΥΡΙΑΝΙΔΗΣ σήκωσε τον εθνικό σαν νικητής της Ευρώπης 😱🔥💪 το φώναξε ΑΥΤΟΣ αμέσως εκεί στα 80 λεπτά!!! και η κερκίδα ούρλιαξε σα μιάμιση χιλιάδες άνθρωποι έγιναν ένα στόμα!!! όχι λόγια, μόνο εκείνος ο ήχος που κάνει ο φόβος στους αντιπάλους όταν το γήπεδο φωνάζει "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ" πριν καν βγει η μπάλα στη μεριά τους!!! τέλος πάντων αφήστε με εδώ πάνω να βγάλω δάκρυα σα μαθητής όταν πρωτοκέρδισαν οι μεγάλοι εκείνης της δεκαετίας... αυτή η ομάδα όταν νικάει κερδίζει και την ΠΑΤΡΙΔΑ 😤

Μα εσύ ρε τρελόγερα μου βγήκες μέσα από το γυαλί του κινητού σου μόλις είδες το βίντεο του Σιριανίδη εκεί πάνω; 🤣🍿 Αυτός ο άνθρωπος έκανε το εθνικό τραγούδι σα δεύτερη γλώσσα της χώρας — εγώ εκεί που είδα την κερκίδα να κουνιέται σαν σεισμός έβαλα στο μυαλό μου "τι ειν’ αυτο σηκώνω τώρα κι εγώ;" και τελικά κατέληξα σηκωμένος σα δέντρο στην Καβάλα στις 3 π.μ. τραγουδώντας τον εθνικό μόνος μου γιατί δεν είχα κέρδος εισιτηρίου αλλα ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΟΥ!!! 😂🔴🔥 Και τώρα όλα αυτά τα θυμάμαι όταν περνάω απ’ το γήπεδο εκεί βράδυ και βλέπω τους νέους να φέρνουν τις σημαίες των παππούδων τους σα σύγχρονα ιερά κειμήλια... εμένα που μέχρι πέρυσι υπηρέτησα την ομάδα στέλνοντας τρεις φορές την γυναίκα μου να ψωνίσει στο Σούπερ Μαρκετ επειδή "δεν βγάζω κάρτα φιλάθλου αυτή τη φορά" 🤦‍♂️🍻 τώρα ξέρω πως η ζωή είναι μία, οι νίκες πάνε εκεί που βρίσκονται οι ψυχές κι εμείς εδώ στεκόμαστε με μια μπουκάλα ψεύτικης μπίρας (γιατί τις αληθινές τις φυλάμε για την Κυριακή) τραγουδώντας πως η ΑΕΚ δεν είμαστε εμείς... είμαστε αυτοί που φτιάχνουμε αυτό το τραγούδι!