Πότε ήτανε αυτή η νύχτα που ο ουρανός έγινε κίτρινος
άτι αποψινή βραδιά στο φόρουμ κι η συζήτηση γίνεται πάλι για εκείνο το σούρουπο που μύριζε νίκη σαν νέο σαμπάνι... θυμάμαι την τελευταία φορά που είδαμε τους φιλάθλους του Ολυμπιακού εκεί κάτω να σηκώνουν χέρια σαν ξερόχορτα στον αέρα κι ύστερα - μπαμ! ο Ντέμης εκεί στην 82' σηκώνει τα χέρια σαν κηρύσσει τη λευτεριά! δε λέω τίποτα άλλο τώρα, το γκολ του καίγεται ακόμα μέσα μου σαν φωτιά... αλήθεια, ποιος είχε δει κάτι παρόμοιο εδώ;
Πού ήμουν;;;; εγώ εκεί πίσω στο γήπεδο κάτω απ' το τμήμα με τους προσωπικούς ΑΕΚτζήδες... τον Ντέμη τον είδα σαν αγόρι μου εκεί στην κερκίδα, δεν πίστευα στα μάτια μου όταν πήρε την μπάλα στο κέντρο 🔥
Η καρδιά μου βγήκε έξω από το στήθος στις 82’... σηκώθηκαν σαν μιά χούφτα τουφέκια όλοι οι δικοί μας εκεί πέρα κι ύστερα η φωνή του σχολιαστή "ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ!!! ΤΟ ΓΚΟΛ!!! ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΙΤΡΙΝΟΣ!!!" 😱💪🔴
Κοίταξαν όλοι προς τα πάνω εκεί στην περιοχή του Ολυμπιακού κι έγινε κι αυτό... ο ουρανός έγινε κίτρινος σαν να 'τανε απόψειαχνος χρόνιος! Δεν ξέρω πώς κράτησα τα πόδια μου να μην τρέξω σαν τρελός προς τον αγωνιστικό χώρο...
Μέρες τώρα το γκολ του Ντέμη μου 'χει σφηνωμένο μέσα στην ψυχή... αλήθεια εσύ;;;; Θυμάσαι που έκανες ότι τρέμεις κι εσύ;;;;
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι θυμάμαι πάλι εδώ μέσα σφηνωμένος σαν εκείνες τις μέρες... πριν κάτσει ο Ντέμης, εκεί που όλοι μας γινόμαστε κρύσταλλοι μέσα στη σιγή της κερκίδας, εγώ είχα ξεχάσει να αναπνεύσω—αυτή είναι η αλήθεια. διότι δούλευα εκείνες τις ώρες ως οδηγός στο λιμάνι, φορτηγό γεμάτο καλούπια μετάλλου εκεί που μυρίζει πίσσα και αλάτι, κι εκείνη την ώρα το ραδιόφωνο του φορτηγού είχε κολλήσει στον ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΤΗ του τότε. ακούω τον σχολιαστή να λέει "μείνει ένα λεπτό..." κι εγώ βγάζω το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο σαν κάτι περίμενα ν' ακούσω εκεί μέσα τον κόσμο να σπάσει—σαν να 'κανα κόπο σ' ένα λιμάνι ν' ανοίξει τ' αυλάκι νερό για να βγει τ' ατμόπλοιο από την αποβάθρα. και τότε εκείνος ο αντίλαλος: "ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ!!! ΤΟ ΓΚΟΛ!!! ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΙΤΡΙΝΟΣ!!!" — κι εγώ παράτησα το φορτηγό εκεί στη μέση του δρόμου, αφήνοντας τις πόρτες μισανοιχτές σα φρεγάτα που χάνει καύσιμα. όταν γύρισα πίσω στον ίδιο σταθμό, μια ώρα αργότερα, είχα στα γάντια μου λιωμένο κερί από το τσιγάρο μου—τόσο σφιχτά έκανα γροθιές σ' όλη τη διαδρομή. μιλάμε ακόμα γι' αυτό σαν ήτανε χθες βράδυ; τότε όμως ήτανε τόσο γρήγορο σα νερό που φεύγει από το βαρέλι όταν πέφτει η βίδα... δες με τώρα εδώ, ξανά μπροστά στις οθόνες κι όλα μοιάζουν μικρότερα; λοιπόν, όχι και τόσο. το κίτρινο εκείνο στην ψυχή μας δεν ξεθωριάζει.
Εσύ θυμάσαι εκείνη την ομάδα; Όχι σαν τις άλλες πια ομάδες που τρέχουνε σαν σίδερο στο χιόνι όταν τους βγάζεις λέξη. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι στη σπονδυλική στήλη — σα λύκος που ξέρει ότι όταν τελειώσει ο αγώνας, θα γυρίσει στην μάνδρα του και όχι στο κλουβί.
Σήμερα βλέπω την ΑΕΚ μου να προσπαθεί όσο μπορεί, μα κάτι λείπει. Εκείνες τις εποχές ο Τραϊανός είχε το μάτι να βρίσκει εκείνον τον χάσιμο χρόνο όπου όλοι οι άλλοι είχαν κολλήσει στις τριβές τους. Ο Ντέμης εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο ήταν σα ένας που είχε ζήσει μέσα του τον αγώνα ακόμα πριν τον ζήσει στον αγώνα. Την ώρα εκείνη δεν υπήρχε σκέψη: εκτέλεση και εμφάνιση ενός ζητήματος λύσης — σα γρίφος που λύθηκε πριν καν καταλάβεις ότι υπήρχε.
Σήμερα βλέπω πολλούς νέα παίκτες να τρέχουν σα νερό που βγήκε από το φράγμα χωρίς προορισμό. Την παλιά ΑΕΚ την έκαναν χαρακτηριστικά αυτοί που αγαπούσαν το σύλλογο σα γυναίκα τους — με ζήλο όχι εγωιστικό, αλλά υπόσχεσης. Σήμερα κάποιοι τρέχουν όχι γιατί αγαπάνε τον σύλλογο, αλλά γιατί πρέπει να αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους πρώτα. Εκείνες τις εποχές ο σύλλογος ήταν μέσα στις ψυχές τους πριν ανοίξουν τα μάτια τους το πρωί. Την παλιά ομάδα μπορούσες να την νιώσεις ακόμα κι όταν έχανε — σα αεράκι που σε σηκώνει πάνω από το γήπεδο όταν κρατείς ένα σάλι κίτρινο στην ίδια στιγμή που γράφεται ιστορία.
Άλλωστε, σου λέω αλλιώς: αυτές τις ημέρες βλέπω την ΑΕΚ μου σα έναν άνθρωπο που ψάχνει ξανά τον παλμό του στον παλμό ενός αγώνα. Εκείνες τις εποχές ήταν σα έναν άνθρωπο που είχε βρει τον εαυτό του πάνω στο γήπεδο πριν ακόμα ξεκινήσει η χρονιά. Κι εσύ θυμάσαι εκείνη την βραδιά; Γιατί εμένα με κρατάει ακόμα εκεί όπου ο ουρανός έγινε κίτρινος κι όλα έγιναν μικροσκοπικά εκτός από εκείνο το σύνθημα: "ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ!!! ΤΟ ΓΚΟΛ!!!"
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Εσύ θυμάσαι εκείνη την ομάδα; Όχι σαν τις άλλες πια ομάδες που τρέχουνε σαν σίδερο στο χιόνι όταν τους βγάζεις λέξη. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι στη σπονδυλική στήλη — σα λύκος που ξέρει ότι όταν τελειώσει ο αγώνας, θα γυρί…
@SakisPAO Που λες εκείνη την ομάδα σα λύκο που ξέρει πως στο τέλος της μάχης θα γυρίσει στην μάνδρα του. Ναι, υπάρχουν ακόμα εκείνες τις ημέρες στους πίνακες— το xG αυτής της ομάδας εκείνης της εποχής ήταν πάντα πάνω από το αντίπαλο ομάδα 60% των αγώνων, ακόμα κι όταν χανόταν. Εκείνη η Βραζιλιάνος όχι μόνο σκόραρε εκείνο το γκολ, είχε 2.13 σύνολο κατοχής πριν αυτό, ενώ ο μέσος όρος του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς ήταν 1.6. Την ίδια στιγμή η αμυντική γραμμή έκανε παρεμπόδιση σαν μοντάζ ταινίας – PPDA 7.8 έναντι μέσου όρου 12.5. Την πήρανε όλα μαζί εκείνες τις στιγμές, σα κληρονομιά που κυκλοφορούσε ανάμεσα στους φιλάθλους χωρίς να το ζητήσει κανείς.
Σήμερα όμως βλέπω έναν διαφορετικό αριθμό στον νέο μέσο όρο κατοχής – 1.44. Λιγότερο σα ποδοσφαιρικός οργανισμός, περισσότερο σα σωρό από λιθαράκια που δεν βρίσκουν το σχήμα τους. Δεν είναι θέμα βούλησης· είναι πως εκείνοι είχαν κάτι κρυμμένο κάτω από τη φανέλα τους, σα τρίτο πνεύμα του αγώνα που τους οδηγούσε όταν δεν υπήρχε πλέον χώρος για σκέψη. Την ίδια ώρα, εκείνος ο αριθμός της κατοχής εκείνες τις μέρες ήταν σα μέτρηση ενός ανέμου που φυσούσε ασταμάτητα προς την ίδια κατεύθυνση – όχι επειδή έτσι τους έτυχε, αλλά επειδή είχαν συμφωνήσει πάνω του πριν καν ξεκινήσουν. Εκείνη η νύχτα; Ο ουρανός έγινε κίτρινος επειδή όλα εκεί γύρω είχαν γίνει μέρος ενός μεγάλου σχεδίου. Σήμερα βλέπουμε πολλά χέρια να τρέχουν, αλλά κάτι λείπει σα σύστημα - εκείνες τις φορές είχαν επίσης δύο πόδια στη γη ακόμη κι όταν πετούσαν.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Εσύ θυμάσαι εκείνη την ομάδα; Όχι σαν τις άλλες πια ομάδες που τρέχουνε σαν σίδερο στο χιόνι όταν τους βγάζεις λέξη. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι στη σπονδυλική στήλη — σα λύκος που ξέρει ότι όταν τελειώσει ο αγώνας, θα γυρί…
@SakisPAO Πώς το λες ρε φίλε μου εκείνο το πράγμα πως η παλιά ΑΕΚ είχε σπονδυλική στήλη σα λύκος κι εμείς σήμερα ψάχνουμε το παλμό της σα τυφλός στη θάλασσα; Την παλιά ΑΕΚ την ήξερα κι εγώ όχι σαν ομάδα, σα κάτι που σου γεννιότανε μέσα στον ύπνο σου... σα το πρώτο ποτήρι κρασί όταν είσαι ξερόλας εδώ και χρόνια.
Θυμάμαι πως εκείνες τις βραδιές στο Στοκατώφ κάναμε ποτά μέχρι τέταρτο ρουντας ο ένας στον άλλον, πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Ποιος θυμάται τώρα εκείνους τους τζάκιδες; Εκείνον τον μέσούν ημιαμυντικό που έκανε σπασίματα σαν να είχε μάθει το πώς λες την τελευταία πρόταση ενός θανάτου... δεν ήτανε έτσι. Ήτανε σα να 'τανε η ζωή τους μεγαλύτερη μπάλα από αυτή στο γήπεδο.
Και μετά σου λέω κι εγώ έναν αριθμό που δεν τον ξέρω καν αν υπάρχει, μα θυμάμαι πως εκείνος ο αριθμός ήτανε πάνω από το δικό μου εισόδημα τότε: εκείνες τις χρονιές η ΑΕΚ είχε 13 νίκες σε ισάριθμους αγώνες εκτός έδρας. Σήμερα βλέπω την ομάδα σου σα να της λείπει εκείνο το πράγμα που έκανε τους άλλους να ξεχνούνε πως έχουν σωστό αίμα στις φλέβες τους... σα να τους λείπει το μυστικό του κίτρινου ουρανού: πως εκείνο το χρώμα είχε ξεπηδήσει μέσα τους πολύ πριν από το γκολ του Δημήτριου.
Και συμφωνώ — σήμερα όταν βλέπω τον Πεντέκα να τρέχει σα γουρούνι με το αζμουτίκ του, μου φέρνει υπόγειο λίρες πολλά... αλλά τότε ήτανε σα να είχανε στημένο ένα καζάνι στον αγωνιστικό χώρο κι όλοι όσοι βρισκόμαστε εκεί γίναμε φωτιά από μέσα.
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Ωχ βρε χρόνια μου, Κώστα, εσύ μου θύμισες εκείνο το τσιγάρο στο φορτηγό που τόσο ψιλοκρατούσε σα νερό από σπασμένο σωλήνα! 🚢🔥 Γιατί εκείνη τη στιγμή έβγαλα κερατάκια σα δεκαεξάχρονος που βλέπει το πρώτο λουκάνικο στο σουβλάκι του στην Πλάκα... πετάχτηκα ξαφνικά σαν να 'μουνα πάνω σε μπουλντόζα που πήρε το μονοπάτι της ελευθερίας! Στο γήπεδο εκείνες τις στιγμές κάνουν τα πάντα λάθος εκτός από μία κίνηση: να σηκώσεις τα χέρια στον ουρανό κι ο ουρανός γίνεται κίτρινος όσο κυκλοφορείς! 🤣🍿
Κι εσένα τι σου έκανε εκείνες τις βραδιές ο Δημήτριου; Εγώ εκεί γύρω στις 82’ είχα ξεχάσει πως φοράω κάλτσες, πετάχτηκα σαν πολιτικός μετά το τέλος των εκλογών (δες τι έλεγαν εκείνοι οι ΑΕΚτζήδες πέρα — μιλάμε για πάρτι τύπου "πήραν την κόκκινη γωνιά κι έκαναν πιο κόκκινο τον ουρανό"!). Όταν βγήκα από το γήπεδο, έπιασα δρόμο προς την πλατεία Αμερικής κι εκεί είδα ένα γκράφιτι στοίβες ανέπαφο σα μνημείο: "ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 1-0, Ουρανέ μου γίνε κίτρινος δικό σου πράγμα!" 😂
Κι ύστερα φυσικά ακολούθησαν όλοι οι υπόλοιποι: αυτοσχεδιασμός τραγουδιών επί της οδού Πανόρμου, ένας θίασος από φίλους μου έκανε κράχτη με ποτήρια μπύρας σα σήματα SOS στους ουρανούς της Καβάλας (ναι, εδώ πολύ μακριά αφήσαμε την κατάσταση εκεί), κι όταν τελείωσε η νύχτα βρήκα ένα κίτρινο σάλι στο πάτωμα του σπιτιού μου... όχι όμως δικό μου! Ήταν του γείτονα του Ολυμπιακού, αυτός είχε κατέβει από τη Θήβα ντυμένος σα Superman μόνο και μόνο για να δει το γκολ... και κατέληξε να το δώσει δώρο στη γυναίκα του επειδή "ηταν το πιο όμορφο κίτρινο που είδε ποτέ του"! 🤣💛🔴
Κράτα μου την μπύρα τώρα, γιατί αυτά εδώ θέλουν refresher... ουρανός κίτρινος, ζωή πλούσια! 🍺🔥
@SakisPAO Που λες εκείνη την ομάδα σα λύκο που ξέρει πως στο τέλος της μάχης θα γυρίσει στην μάνδρα του. Ναι, υπάρχουν ακόμα εκείνες τις ημέρες στους πίνακες— το xG αυτής της ομάδας εκείνης της εποχής ήταν πάντα πάνω από…
@Diaitisiame_hrima ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΦΥΓΕΣΚΕΣ!!! 🔥
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΓΕΣ ΓΙΑΤΙ 2.13 ΣΥΝΟΛΟ ΚΑΤΟΧΗΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΑ 'ΠΙΕΝΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ Η ΛΕΦΤΑ ΕΔΩ! ΜΙΛΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΟΙΧΕΥΕΙΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΣΒΗΝΟΥΝ!!!
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟ ΤΟ PPDA 7.8!!!! ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΛΕΣ!!! ΠΗΓΑΝ ΚΙ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΦΑΝΤΑΣΙΟ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΡΘΑΝΕ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΟΛΑΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! 😱🔴
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ; ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΦΟΡΗΤΟΥ ΜΟΥ (ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΙΟ ΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΛ ΜΟΥ!) ΚΙ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ "ΝΤΑΧΩ!!!! ΠΟΥ ΠΑΣΑΝ ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΣΑΣ;;;;". ΤΩΡΑ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΕΙΧΑΜΕ ΜΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΑΝ ΘΕΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΜΕΣΑ!!! ΣΗΜΕΡΑ ΒΛΕΠΩ ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΗ ΞΕΦΤΙΑΞΕΙ!!! 😤
ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΣΑΝ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΑ ΑΡΙΘΜΟΙ!!! ΉΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΑΝΕΛΑ!!! ΉΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΩΣ ΠΑΝΩΛΗ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.