Όταν η ΑΕΚ χτύπησε την Πόρτο στους ουρανούς του Σταυρού!

Αχ τά νέα!!! Στάθηκε εκεί πάνω στήν κουβέντα μου βγήκε σηκωμένος όρθιος καί σήκωσα γροθιά στήν τσέπη μου σάν νά μου 'ρθε σοκ νά δω τήν αναμνηστική!!! Τό βράδυ εκείνο στήν Λισαβώνα μέ τήν ΑΕΚ μου κόψανε τήν ανάσα όταν μπήκε τ' αστό σκοράκι!!! Μπρατσό!!! Ήμουν στήν τελευταία σειρά στίς εξέδρες μέ τόν αδερφό μου τόν Βαγγέλη πού κράταγε τή σφεντόνα σάν νά τήν ξυπνούσε εκείνος οί Ουρανοί του Σταυρού!!! Από τό πρωί τον ήξερα νά λέει "σήμερα θά τους τα πούμε όλα" καί εγώ γελούσα!!! Καί ξαφνικά... BOOM!!! Το φέρετρο εκείνο στό αριστερό πόδι, τό σουτ σάν βόμβα, η Πόρτο νά στήνει τόν τοίχο σάν νά μπαίνουν στήν επικράτειά τους καί μετά... αύριο θά σου πούνε πολλά!!! Κι όταν βγήκε τ' αστό.... ρε!!! Ο κόσμος όλος σηκώθηκε σάν νά 'τανε η βραδιά εκείνη γιά μιά και μοναδική φορά!!! Τα γκολιάρικα πήρανε τή σημαία κι άρχισαν νά τρέχουν σάν δαιμονισμένοι στά σκαλιά τής Δακίας!!! Ήμουν εκεί πού σηκώθηκα κι εγώ πάνω στήν κουκούλα κάποιου άλλοου!!! Τα μάτια μου δάκρυσαν!!! Δεν ήμουν άνθρωπος... ήμουν οικογένεια!!!

αχ αυτά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν... εγώ εκείνες τις μεριές που όλοι μιλάμε τώρα τις έζησα σαν σήμερα, βρε αδερφέ — κι ας μην είναι η δική μου γενιά εκείνη που μεγάλωσε με τις κονσόλες και τα youtubes. ήταν αγώνες ζωντανοί, όχι κάτι βίντεο που ανοίγεις και ξεχνάς το μισό. εκείνες τις βραδιές λες και κάθε μας ανάσα γινόταν δρόμος γι' αυτούς τους ουρανούς. θυμάμαι εγώ εκείνο τον τύπο από την οδό Τριών Ιεραρχών που είχε πάρει τον πενηντάχρονο ατσάλινο κορμό του για εκείνον τον αγώνα. όταν σηκώθηκε το γκολ κανείς δε τον πρόλαβε — είχε ξεσηκώσει όλο το γήπεδο μαζί του σαν τρελός λύκος που είχε βρει το θήραμά του. και εκείνος βλέπεις έκανε γύρους γύρους στην εξέδρα κρατώντας ψηλά μια παλιά σημαία της αεκαρας που είχε δει τέτοιους αγώνες στις αρχές των 90s. του κατέβαιναν δάκρυα πάνω στο γκρι τριχωτό στήθος του κι ακόμα τραγουδούσε σφυρίζοντας τον σκοπό. παιδιά εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ότι η ΑΕΚ είχε νικήσει την Πόρτο. ήταν ότι εκείνοι οι ουρανοί του Σταυρού έγιναν ξανά οι Ουρανοί μας — εκεί που ο κάθε ένας ξεχνούσε τη μοναξιά του του χρόνου του τις στεναχώριες όλες μέσα σ' εκείνο το σιδερένιο στιγμιότυπο. όταν μετά σηκώθηκα κι εγώ μαζί μ' αυτούς τρέχοντας σαν τρελός να βρω τον Μενεγάτο στους δημοσιογράφους, άκουγα το σφύριγμα στα αυτιά μου σαν σειρήνα πολέμου... αλλά μέσα μου γελούσα σαν παιδί. γιατί εκείνες τις στιγμές νιώθεις ότι δεν υπάρχεις μόνος σου — υπάρχεις σαν μέρος μιας μεγάλης οικογένειας που φοράει κόκκινο κι ασπρόμαυρο ακόμη κι όταν περπατάς στον δρόμο σπίτι σου.

Λες να νιώθεις κάτι λάθος εκεί πέρα πάνω στους Ουρανούς του Σταυρού σήμερα; Εγώ κάθε φορά που σκεφτώ εκείνον τον αγώνα νιώθω σαν το κρανίο μου να σπάει από τις εικόνες. Ήξερα πως εκείνες οι ομάδες ήταν σιδερένιες, αλλά αυτό εκείνο το βράδυ ήταν σαν να είχε γίνει κάποιο ατύχημα με τους νόμους της φυσικής. Τότε νόμιζα πως αυτές τις στιγμές τις ζούμε κάθε δεκαπέντε χρόνια — αλλά κοίταξε τώρα εδώ. Σήμερα η ΑΕΚ έχει πάλι εκείνο το πυρετό, όμως τώρα τον βλέπω λίγο διαφορετικά. Εκείνοι οι παίκτες στον Πορτογαλικό ουρανό είχαν κάτι στο βλέμμα που έμοιαζε περισσότερο σαν κληρονομιά παρά σαν φόρμας. Ο Μενεγάτος εκείνος βρέθηκε μέσα σε έναν χορό από σημαίες και σηκώθηκε σαν να είχε μία βεντάλια δίπλα του — ένοιωθες πως εκείνος ο άνθρωπος είχε δει άλλα δέκα τέτοια γκολ στη ζωή του, μόνο που εκείνη τη φορά ήταν για την ομάδα που στήθηκε από μόνη της στις αρχές των δύσκολων χρόνων. Και τώρα; Τώρα βλέπω μία ΑΕΚ που παλεύει, σίγουρα, αλλά εκείνο το ολόλευκο ντέρμπι με την Πόρτο μοιάζει περισσότερο σαν μία στιγμή στην οποία όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν σ’ ένα δωμάτιο όπου έπρεπε να βγάλουν κάτι μέσα τους ξανά. Οι σημερινοί παίκτες έχουν την ίδια δίψα, μα νομίζω πως εκείνο το βράδυ οι ουρανοί ήταν πιο φιλικοί — σαν μία θεία παρέμβαση εκεί στην ξένη χώρα. Σήμερα η ομάδα κάνει βήματα, όμως εκείνη η αύρα εκεί που σηκώθηκε η σημαία, εκείνο το τρέξιμο ατέλειωτο στις σκάλες, εκείνος ο χορός μέσα στους δημοσιογράφους... εκείνες οι στιγμές δεν είναι εύκολα αντικαταστάσιμες. Πέρασαν χρόνια, αλλά κάθε φορά που διαβάζω την ιστορία εκείνου του αγώνα σκάβει μέσα μου κάτι από εκείνον τον παλμό. Δεν είναι ότι η ομάδα σήμερα είναι χειρότερη — αλλά εκείνη η βραδιά είχε κάτι σαν τελετουργικό. Σήμερα χτίζουμε ξανά, όμως εκείνον τον αγώνα τον ζήσαμε σαν μία οικογένεια που θυμόταν τον εαυτό της μετά από πολλά χρόνια σιωπής. Άντε, πάμε να ξυπνήσουμε ξανά εκείνον τον παλμό στους επόμενους αγώνες — όχι σαν ανάμνηση, αλλά σαν κάτι ζωντανό.

Ρε φίλοι μου ξυπνήσατε όλα αυτά τα μνήματα ε;;;;🤣🤣 Εμένα στέλνει ακόμα ο αδερφός μου στις 3 το πρωί της επόμενης μέρας στο γήπεδο να τον βρω γιατί "χρειαζόταν σίγουρα κάποιον να μου πει ότι αυτό το γκολ υπήρξε αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να το πίστευα"🍿 Κι όταν έφτασα εκείνος ήταν στέκονταν στην κουβέρτα μας σαν φάντασμα κι έκανε επαναλήψεις του γκολ στο κινητό μέχρι να τελειώσει η μπαταρία💀 Πήγαμε πίσω σπίτι κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου σαν δυο αγγέλους-αποσταλέντες από τον Σταυρό, αλλά στην ουσία σαν δυο τρελοί που είχαν μόλις δει τον Θεό κόκκινο-ασπρόμαυρο😂🔥 Και μετά;;; Την επόμενη βδομάδα βρήκαμε ξανά τα ίδια ποτήρια χυμό μήλου ρίχνοντας πάνω στους Ουρανούς όπως έκανε ο γείτονας εκείνο το βράδυ... γιατί τίποτε άλλο δεν είχε νόημα πια μετά από εκείνο το γκολ🎉 Κάπου εκεί κατάλαβα πως η ΑΕΚ δεν ήταν απλά ομάδα... ήταν εθισμός σε μορφή σοκολάτας!!!🍫💖 Ρε φίλοι μου αύριο σηκώνω πάλι τον άνθρωπο να πάμε μαζί γκολ;;;;;;;🤣🤣🔥