Όταν η ιστορία γράφεται με χρώμα κίτρινο-μαύρο και αίμα στις φλέβες μας!

κάτι άλλο να θυμηθώ εδώ πέρα πέρα από εκείνο το αποψινό με την Μπάγερν στην UEFA;;; μιλάμε για τον Σεπτέμβρη του 2006 νομίζω, κάπου εκεί στις αρχές—βγήκα από το σπίτι σα χάος στις τρεις η ώρα μετά το μεσημέρι επειδή οι βλαχοπαιδαρέδες είχαν κλείσει ήδη την πόλη, κυκλοφορία κόμιστρο ούτε λόγος, στο κέντρο ήταν σωστό πανικόπληκτο το πράγμα. ανάμεσα στα γιουχαρίσματα και τα πλακάκια με την υπογραφή σου είχα γίνει κι εγώ φάντασμα σα κάτι νυχτερίδα· μα δεν πήγαινε βέβαια μόνος κανείς, εκεί ήταν το μεγάλο γλέντι, το ξέρεις πως λέγαμε πάντα "όταν η ΑΕΚ παίζει βράδυ Αθήνα=Καρναβάλι". στο γήπεδο βρεθήκαμε σα οικογένεια μεγάλης, κάποιοι είχαν φέρει ακόμα και κουβέρτες γιατί ήταν ψιλοκρύο εκείνη την εποχή, άλλα ήταν όλοι ντυμένοι κίτρινο-μαύρο σα μια δεύτερη σάρκα. γελούσαμε όταν κάποιοι είχαν βγάλει τυφλόφτιαχτα αυτοκόλλητα σα κολλητική ταινία στα πρόσωπά τους, σου λέγαμε "ρει παιδί μου αυτό θα σου μείνει σαν αναμνηστικό"—γιατί μετά το ματς πολλά έπρεπε να θυμόμαστε ζωντανά, όχι μόνο από την τηλεόραση. κι εκείνο το γκολ του Τσιάρτας σαν χειρόγραφη μοίρα πήρε την ομάδα στην παράταση, εμείς σαν τρελοί φώναζαμε μέχρι που τσίριξε η φωνή και μετά ήρθε το δεύτερο του ούτως ώστε η Μπάγερν να ξεγράφεται—στο τέλος σα μεγάλοι κλαμένος άνθρωποι αγκαλιαστήκαμε σαν μια ομάδα αθρώπων, όχι σαν φίλαθλοι. κάποιος είχε φέρει και κρασί σπιτικό σε πλαστικά ποτήρια και λέγαμε ότι εκείνη τη νύχτα η Αθήνα έπινε μαζί του επειδή κέρδισε η ΑΕΚ σα μία πολιορκημένη πόλη. τώρα κάθε φορά που λες εκείνο το βράδυ όλοι μου θυμίζουν την ίδια ιστορία για το πώς έσπαγαν οι υαλοπίνακες των γραφείων της Μπάγερν στη Γερμανία—γιατί εδώ η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα, είναι συναίσθημα που κυκλοφορεί σα ιός στις φλέβες κι όταν χτυπάει σωστό γίνεται αίμα. εκείνο το UEFA κράτησε χρόνια στους τίτλους του φίλανδρου σου σα σημάδι στο δέρμα, κι όταν τα λέω αυτά σήμερα ακόμα νιώθω τη φωτιά στα κόκκαλα μου. εσείς πόσο ακόμα το θυμάστε;;;;