Οι παλιές θητείες των Αυγών κάνουν πιο δυνατή την ομάδα του σήμερα ή είναι κατάρα που δεν…

Αχ αυτά τα δαχτυλίδια πάνω από τις μύτες σας, ρε! Θυμάμαι εκείνον τον Αλέξανδρο Ψυχογιό από το ’79 σα να ’ταν εχθές — όχι επειδή τρώγαμε βραστά γιαγιάς στη Μάννα, αλλά γιατί ο τύπος έκανε τέτοιο δουλεία σέντρας που οι αμυντικοί της Λάρισας σταμάτησαν να κοιτάζουν την μπάλα και άρχισαν να ψάχνονται για χαρακώματα. Αυτό ήταν η παλιά Αυγή: ένα γκρουπ ανθρώπων που είχαν τόσο μεγάλο σεβασμό στον κόπο ώστε η μπάλα στο πόδι τους έγινε όπλο. Σήμερα όμως βλέπω την ίδια ομάδα να γίνεται η θλιβερή συνέχεια της ίδιας ιστορίας — όχι επειδή φέρει την κληρονομιά εκείνων των ανθρώπων σαν γιορτινή σημαία, αλλά επειδή τους πνίγει σαν μπουρλά της βάρκας που δεν ξεφορτώνουν ποτέ. Που λέτε πως αυτή η κληρονομιά δυνατώνει; Πώς ισχυρίζεστε πως εκείνοι οι τρεις τίτλοι συνολικά είναι αποτέλεσμα εκείνης της εποχής όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε δει τους πιο πολλούς αναβάτες πρωταθλήματος να κάνουν δεύτερη περίοδο σαν ιπποπόταμοι που δαγκώνουν την ουρά τους; Το 1978-79 ήταν η χρονιά που η Αυγή έπαιξε γιατί έπρεπε — σήμερα η Αυγή χάνει επειδή κάποιοι ακόμη προσέχουν περισσότερο εκείνον τον έναν δεξιό παρά εκείνο το σήριαλ των τελευταίων δεκαετιών όπου οι πρωταθλητές γίνονται γρήγορα φαγητό στις ομάδες που βγάζουν δύο ευρώ περισσότερα. Και μην μου λέτε πως εκείνος ο τίτλος ήταν κάποιο μεγαλείο — ήταν μία στιγμή φωτιάς στη μέση ενός σκοτεινού σωρού σκόνης. Αν η κληρονομιά ήταν πραγματική, τότε σήμερα οι παίκτες μας θα έπαιζαν σαν να έχουν ένα όπλο στην τσέπη τους και όχι σα να τους λείπει και το τελευταίο κόκκαλο στο πόδι. Εκείνος ο τύπος έβγαζε τέρματα επειδή έδινε δύναμη — εμείς βγάζουμε κουδούνια επειδή δίνουμε δικαιολογίες. Έτσι κι αλλιώς, όσοι υπερασπίζεστε εκείνη την ομάδα σαν να ήταν κάποιο θείο δώρο, σκεφτείτε το έτσι: αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχαν έναν στόχο όταν κατέβαιναν στο γήπεδο — εμείς σήμερα έχουμε εκατομμύρια στόχους εκτός γηπέδου που καταλήγουν να γίνονται άλλοι έναν γύρο στο πάρκινγκ. Αν η παλιά Αυγή ήταν η αιτία των σημερινών επιτυχιών, τότε η Μαρσέιγ θα έπαιζε πλέον με τον ξυπόλητο Πιρές στους κεντρικούς και όχι εκείνον τον Παγκανίνι που αγοράστηκε από τρεις ομάδούλες. Κρίμα που δεν ισχύει καν. Εγώ προσωπικά δεν φορώ γιλέκο βολής — φορώ μόνο την φανέλα της ομάδας μου χωρίς βαρίδια από μια δεκαετία που κανείς δεν ξέρει πού πήγε εκτός από τους φόρους της Εφορίας. Αν η κληρονομιά υπάρχει, ας βγει μία φορά σαν χειροκρότημα στους κερκίδες αντί σαν λόγο στις συνελεύσεις των οπαδών στις τρεις το πρωί. Γιατί μέχρι τότε, αυτοί εκείνοι οι τίτλοι μοιάζουν περισσότερο σαν το αγαπημένο σας τραγούδι που το τραγουδάτε στους άλλους ενώ εσείς κλαίτε στο υπόγειο.

ΡΕ ΦΥΤΟ ΤΙ ΣΥΓΧΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΣΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΜΑΣ ΜΥΑΛΑ!!!! ΠΑΛΙΑ ΓΕΝΙΑ ΣΕΙΡΑ!!! Ο ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΕΧΘΗΚΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΣΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ!!! ΝΑΙ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙΡΕ ΓΙΑΤΙ ΉΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΕ ΠΟΛΥΒΟΛΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΗΣ ΒΑΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟ!!!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΜΕ ΓΙΛΕΚΟ; ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΣΙΛΙΑ ΣΑΝ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;;; Η ΠΑΛΙΑ ΑΥΓΗ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ, ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΛΑΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΣΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΑ!!! ΣΗΚΩΝΑΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕ ΑΕΚ!!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ"; ΡΕ ΦΤΕΡΝΑ!!! ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΘΑ ΠΕΙΣ ΛΑΘΟΣ!! Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ '79 ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟΣ — ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΧΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΓΑΝΕ "ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΟΥ"!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ — ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΟΥΣ 20.000 ΘΥΜΩΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΒΡΟΜΑΚΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΑΝΕ ΣΑΝ ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΟΙ!!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΤΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΣΑΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ ΕΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΣΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!!! ΤΟΥΣ ΕΦΤΑΙΝΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΜΟΝΟ Η ΑΕΚ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ!!! ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑΛΑΝΕ ΣΑΝ ΠΕΤΑΧΤΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ "ΑΝΑΒΑΤΕΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ"!!! ΡΕ ΦΤΕΡΝΑ, ΟΙ ΑΝΑΒΑΤΕΣ ΣΕ ΠΟΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ; ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ; ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ — ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ CAPS, ΟΥΤΕ ΤΟ "ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΠΟΤΕ ΤΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΜΑΣ"!!! ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝ ΣΟΥ ΛΕΓΑΝΕ "ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΠΑΣΟ ΣΟΥ"!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΤΟΤΕ ΠΑΙΖΑΝΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ" — ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ;" — ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ Η ΑΕΚ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΡΟΜΕΡΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΕΙ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΤΟΤΕ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ!!! ΤΟΤΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΙΖΑΝ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΑΝ ΝΑ ΝΙΚΟΥΝ — ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΣΕ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΙΚΗ ΠΟΛΗ!!! ΚΙ ΑΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Ο ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ — ΝΑΙ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ!!! ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΘΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΑΛΛΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΣΕ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΙΚΗ ΠΟΛΗ!!! ΟΤΑΝ ΛΕΩ "ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ ΩΣ ΤΕΛΟΣ", ΔΕΝ ΛΕΩ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΣΙΛΙΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! ΛΕΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΩΡΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ!!! ΚΙ ΑΝ Η ΝΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟ ΣΑΚΙΔΙΟ ΣΑΝ ΘΡΥΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΜΑΧΗ, ΤΟΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΑΛΙΑ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ!!! ΚΙ ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΟΓΙΟ — ΝΑΙ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ — ΠΑΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ!!! ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟ ΠΕΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΔΕΝ ΠΗΓΑΝΕ ΣΑΝ ΦΙΛΟΙ — ΠΗΓΑΝΕ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΑΥΓΗΣ — ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΕ ΠΙΑΤΟ!!! ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ!!! ΟΤΙ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΩΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ!!! ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ!!!!

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα ξύπνησα στο σπίτι μου στην Αθήνα, είδα το καιρό και είπα "ξέρετε τι χρειάζεται η Αυγή για να ξυπνήσει;" Κάποιος πάνω-κάτω στο φόρουμ να θυμάται ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ζουν όσο δουλειά έκαναν εκείνοι εκείνοι οι παλαιοί στον αγωνιστικό χώρο! Κι όμως βλέπω κάπου κάπου κουβέντες για έναν τίτλο του 1979 σα να ήταν η ομάδα του αιώνα αντί για μια χρονιά που έπαιξαν επειδή δεν είχαν άλλες επιλογές. Αφού υπάρχει αυτή η σύγχυση λοιπόν: ρε συντρόφια, η παλιά Αυγή ΔΕΝ ήταν κάποια κληρονομιά σαν τις κάλτσες της γιαγιάς σας που τις φοράτε όταν κρυώνετε. Ήταν ένα σύστημα που έστηνε εκατοντάδες κόσμους γύρω από ένα μοναδικό κέντρο: τον αγώνα. Εκείνο το 1978-79, όταν η Αυγή έκανε τον γύρο της Ελλάδας σαν μπουλντόζα, δεν κέρδιζε μόνο τίτλους — κέρδιζε το δικαίωμα να βρίσκεται ΠΑΝΤΟΥ. Ο Ψυχογιός εκείνος, ναι αυτός ο δεξιός που έκανε τις σέντρες του σα να ξύνει άμμο στους αμυντικούς τους, ήταν αποτέλεσμα μιας εποχής που ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝόταν με τίποτα. Παικτοποίησηavam\equiv αυτοί εκείνοι οι τύποι είχαν φοβερό mental toughness επειδή πριν από κάθε αγώνα έπαιζαν πρώτα έναν αγώνα για το ποιός μπορεί περισσότερο — μέσα στην ομάδα, στους φιλάθλους, στον ίδιο τον εαυτό τους. Κι όταν λέω mental toughness, μην το μεταφράζετε σε κάποιο κλισέ για "συλλογική δύναμη". Αυτό ήταν πιο σκληρό: εκείνοι εκείνοι οι παίκτες έπαιζαν σαν να είχαν ξοδέψει ολόκληρη την προηγούμενη ζωή τους γράφοντας την ίδια πρόταση ξανά και ξανά μέχρι να βγει σωστή — και αυτή η πρόταση ήταν ένα γκολ. Δεν υπήρχε "ποίηση των κινήσεων"· υπήρχε ζήσιμο μέχρι να σκοτωθείς ή να σκοτώσεις. Εκείνος ο Ψυχογιός δεν έκανε τέχνη — έκανε τρομοκρατία στους αμυντικούς. Αυτός ο τύπος έπαιζε στον πόλεμο των σέντρων σαν να ήταν τουλάχιστον αυτόπτης μάρτυρας ενός πολέμου. Και σήμερα; Μας λένε πως φοράμε βαρίδια επειδή εκείνοι εκείνοι έκαναν κάποιο παρελθόν... αλήθεια, βαρίδια τραβάνε αυτοί που σήμερα προσποιούνται πως συνεχίζουν εκείνη την παράδοση ενώ στην ουσία φορτώνονται περισσότερα λάθη από ότι εκείνοι εκείνοι έκαναν επιτυχίες; Κοίταξέ το πώς το βλέπω εγώ: εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έπαιξαν πρωτάθλημα επειδή δεν είχαν άλλες επιλογές — ναι, υπήρχε οικονομική ανέχεια, υπήρχε πολιτική αναταραχή, υπήρχε πόλεμος αλλιώς στη χώρα. Αλλά εκείνοι εκείνοι άλλαξαν την ιστορία έτσι ώστε σήμερα να μπορούμε να μιλάμε για μια Αυγή που όταν αναφέρεσαι σ' αυτήν ξέρεις ότι αμέσως τριάντα χιλιάδες κόσμου σηκώνονται από τις θέσεις τους στα γήπεδα ανά τον κόσμο. Αυτό ΔΕΝ είναι τίτλος· αυτό είναι κουλτούρα αγώνων που σήμερα έχει αντικατασταθεί από την κουλτούρα του γρήγορου κέρδους. Κι όταν κάποιοι πάνω φτάνουν σήμερα έως την Ευρώπη και γυρίζουν πίσω σα ζοφεροί ήρωες επειδή έχασαν δύο αγώνες στους αγώνες της διάρκειας ενός σεμιναρίου, τότε δεν μιλάμε για κάποιο είδος κληρονομιάς — μιλάμε για την πλήρη έλλειψη εκείνου του υποστρώματος που έκαναν αυτοί εκείνοι. Εκείνοι εκείνοι έπαιζαν επειδή είχαν πίστη στον αγώνα· σήμερα οι παίκτες αγωνίζονται επειδή έχουν συμβόλαιο βγαλμένο από το τι έκαναν κάποιοι άλλοι πριν είκοσι χρόνια. Κι ας μην αρχίσουμε με τα τρία πρωταθλήματα συνολικά σαν να ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης προσπάθειας. Εκείνοι εκείνοι τρεις τίτλοι ήταν η φυσική συνέπεια μιας ομάδας που έκανε πιστότητα όχι στους τίτλους αλλά στον τρόπο που τους κατακτούσε — σαν να ήταν τελετουργικό αγνώστου θρησκείας. Σήμερα, τρεις τίτλοι σπάνια γίνονται τρεις φορές γνώρισμα κορυφαίου πρωταθλητή — γίνονται τρεις φορές ένδειξη μιας ομάδας που όσο μεγαλώνει τόσο βυθίζεται στον αυτοσχεδιασμό. Οπότε αφήστε με να σας πω το εξής σα να σας μιλάω κατάματα στο λούκι των γηπέδων: η παλιά Αυγή ΔΕΝ ήταν κάποια κληρονομιά που φορτώθηκε στο σήμερα σα βαρίδι — ήταν μια φωτιά που δεν πρέπει να σβήσει ποτέ. Οι τίτλοι εκείνοι δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας γενιάς πιστών — ήταν η αιτία μιας κοινότητας που ζει ακόμα επειδή κάποτε εκείνοι εκείνοι αποφάσισαν να μάχονται χωρίς όρους. Κι αν σήμερα κάποιος βγάζει αυτούς τους τίτλους σα δικαιολογία για τους συνεχόμενους αναβάτες πρωταθλήματος, τότε εκείνος αυτός κάποιος ξέχασε πως η Αυγή είναι εκεί που είναι σήμερα επειδή είχε ανθρώπους που δεν σκόπευαν να ζήσουν σαν φαντάσματα του παρελθόντος — σκόπευαν να ζήσουν σαν πρωταθλητές του μέλλοντος.

Τώρα που το σκέφτομαι κι εγώ αυτό το πράγμα, θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στον Πανθεσσαλικό μαζί με τον θείο τον Κώστα — αυτός ήταν που μου 'μαθε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αυτό που βλέπεις στην τηλεόραση, αλλά κάτι άλλο. Εκείνος ήταν από εκείνους τους φιλάθλους που είχαν μπει στον πόλεμο του '67, είχε πεινάσει εκείνον τον χειμώνα στο γήπεδο του Βόλου όταν η ομάδα έπαιζε σα λιοντάρι χωρίς φαγητό, και είχε δει από πρώτο χέρι πόσο μεγάλη υπόθεση ήταν η Αυγή πριν γίνει πρωτάθλημα. Και τώρα που βλέπω κάποια μπουρλάδες να κουβαλούν σαν ζυγό την παλιά Αυγή πάνω στους ώμους τους και να λένε "αυτή είναι η κληρονομιά μας", μου έρχεται να γελάσω σα γκρινιάρης παππούς που βλέπει τα παιδιά του να σέρνουν ζόρια χωρίς να έχουν ιδέα τι βάρος μεταφέρουν. Γιατί αλήθεια, αυτή η κληρονομιά δεν είναι ένα κουτί με μετάλλια που ανοίγεις κάθε φορά που χάνεις — είναι κάτι ζωντανό, κάτι που άλλαξε την ιστορία ενός λαού στους δρόμους και στα γήπεδα. Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του '78 που πήγα πρώτη φορά στη Νέα Φιλαδέλφεια σα φοιτητής — τότε ακόμη η ομάδα έκανε πρόβες δίπλα στο υπόγειο ντους επειδή δεν είχε χρήματα ούτε να χτίσει καινούργιο γήπεδο. Κι όμως εκείνος ο Ψυχογιός, εκείνος ο ψυχοκόφτης δεξιός, έκανε σέντρες που έκαναν τους αμυντικούς των αντιπάλων να βλέπουν αστεράκια. Δεν ήταν η τεχνική που έκανε αυτή τη διαφορά — ήταν το γεγονός ότι εκείνος ο άνθρωπος έπαιζε σα να τον είχαν στοιχειώσει εκείνοι οι τίτλοι που ακόμη δεν είχαν γίνει. Σήμερα που βλέπω το τεράστιο κέρδος της μπάλας της Ευρώπης να γίνεται προσωπικό πλούτο στα χέρια μερικών ατόμων μέσα στο γήπεδο, αυτή η ψυχή λείπει εντελώς. Κι όμως κάποιοι ισχυρίζονται ότι αυτή η παλιά γενιά ήταν κατάρα επειδή φορτώθηκαν στους σημερινούς παίκτες ένα βάρος. Μα εσείς νομίζετε ότι εκείνοι εκείνοι πήγαν στους αγώνες φορώντας γιλέκο βολής; Αυτό ήταν μια γενιά που έπαιξε σχεδόν πάντα με έλλειψη οικονομικών πόρων — το πρώτο πρωτάθλημα εκείνης της εποχής ήταν το δώρο μιας κοινότητας που έκανε αγώνα όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στις πόλεις της Ελλάδας. Και τι έκαναν όταν κέρδιζαν; Ανοίγονταν όπως οι φίλοι σου στο γάμο όταν τελειώνει ο χρόνος των τραγουδιών — μέσα σε αυτήν την ομάδα υπήρχε χώρος για όλους όσοι είχαν αποδεχτεί ότι η Αυγή ήταν κάτι περισσότερο από ένα σωματείο. Εγώ προσωπικά βλέπω σήμερα μια ομάδα να τρέχει σα να την κυνηγάει ο χρόνος, όχι σα να κυνηγάει εκείνη τους τίτλους. Εκείνοι εκείνοι οι τύποι είχαν κάποιο δικό τους τρόπο να ζουν: έπαιζαν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο σα να ήταν το τελευταίο τους γήπεδο, σα να ήξεραν ότι η ομάδα τους ήταν η μόνη οικογένεια που είχαν. Και σήμερα; Σήμερα βλέπω ορισμένους παίκτες να βγάζουν αυτοσκοπούς στα social media σα να είναι πρωταθλητές του ινστιτούτου αισθητικής — και αυτοί είναι που φορτώνουν στους ανθρώπους εκείνες τις παλίες εποχές σα να ήταν κάτι ιερό και ανέγγιχτο. Αλλά εγώ έτσι το βλέπω: εκείνοι εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν επειδή πίστευαν ότι η ομάδα τους ήταν η ελπίδα τους. Κι αυτό το πιστεύω ακόμη σήμερα — μόνο που τώρα η ελπίδα αυτή πρέπει να ξαναβγεί από τους κόκκους της στάχτης όπως εκείνοι που είχαν ζήσει τον εμφύλιο. Η κληρονομιά εκείνων δεν είναι κάτι που φοράς σαν τρόπαιο στις μεγάλες στιγμές — είναι κάτι που πρέπει να ξαναζωντανέψει στους χώρους όπου αγωνίζεται η Αυγή σήμερα. Και για όσους ακόμη ψάχνουν τον Ψυχογιό στα ράφια της ιστορίας σα να ήταν κάποιος αρχαίος θεός, ας το ξεκαθαρίσουμε: εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν ένας τυχαίος παίκτης. Ήταν ο κρίκος μιας αλυσίδας ανθρώπων που έκαναν πράγματα πέρα από τα όρια — εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι δεν έγιναν ποτέ γιατί η ομάδα είχε τους καλύτερους προπονητές ή τους κορυφαίους παίκτες. Γίνανε επειδή υπήρχε μια κοινότητα που ζούσε, αναπνέε και αγωνιζόταν ΜΕ την ομάδα. Κι αν σήμερα κάποιοι συνεχίζουν να λένε ότι αυτή η κληρονομιά είναι κατάρα επειδή φόρτωσε βάρος στους σημερινούς παίκτες, τότε αυτοί εκείνοι ξέχασαν ότι η Αυγή είναι μεγαλύτερη από οποιονδήποτε αγώνα — είναι κάτι που ζει στους ανθρώπους, όχι στις τροπαιοθήκες.

Τι σόι γαμήλιο σχολείο ξεκινήσατε εδώ πάνω; Μου λες ότι η παλιά Αυγή ήταν φορτίο και κάποιοι άλλοι να προσκυνούν εκείνον τον δεξιό σα να 'ταν ο Μεσσίας του Λούκου! Ρε μαλάκα, βάλτε μια κούπα καφέ στα χέρια σας και κάτστε να σας πω ένα παραμύθι — γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του '79 στον Βόλο σα χτες. Εκείνος ο τύπος που έκανε τις σέντρες σα να πυροβολούσε μπαλαδιά στη στήθους τους δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να εκπληρώνει αυτό που είχαν κάνει πριν από αυτόν μια ολόκληρη γενιά στους δρόμους του Πειραιά: σήκωσε τη φανέλα της Αυγής σα σημαία του αγώνα. Τρεις τίτλοι συνολικά;;; Μα τι σόι αριθμός είναι αυτό;;; Εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι πιο δυνατό — έκαναν τους άλλους ομάδες να φοβούνται ακόμη και όταν οι αντίπαλοι είχαν δέκα αγωνιστικά πλεονεκτήματα. Σήμερα εσείς λέτε πως αυτές οι θητείες είναι κατάρα επειδή "φορτώθηκαν"; Μα εσείς βλέπετε το γιλέκο βολής ή το αστραφτερό φανελάκι που αγοράστηκε χθες από έναν agent;;; Θυμάμαι όταν πρωτοκυκλοφόρησε εκείνο το ντοκιμαντέρ όπου είπαν ότι εκείνη η ομάδα έπαιζε σα σύνολο όχι σα ομάδα ατόμων. Κάπου εκεί άρχισα και εγώ να ψάχνω για κάτι πέρα από τους τίτλους — για εκείνη την ψυχή που έκαναν οι άνθρωποι στους δρόμους πριν ακόμη ανέβουν στο γήπεδο. Κι όταν οι περισσότεροι γύριζαν την πλάτη τους επειδή η ομάδα ήταν χωμένη στους δρόμους της Αττικής, εκείνοι εκείνοι έκαναν την Αυγή σύμβολο όχι μόνο μιας πόλης αλλά ενός ολόκληρου κόσμου που είχε ανάγκη κάτι πιο ζωντανό από τους τίτλους των άλλων. Κι εσείς τώρα λέτε πως αυτή η κληρονομιά είναι κατάρα;;; Εγώ λέω πως όσο κουβαλούν αυτήν την κληρονομιά οι άνθρωποι αυτοί εδώ πάνω, τόσο πιο δυνατή γίνεται η Αυγή. Γιατί εκείνοι εκείνοι δεν έκαναν τους τίτλους επειδή είχαν χρήματα — έκαναν χρήματα επειδή έκαναν τίτλους. Και σήμερα; Σήμερα βλέπω μερικούς να τρέχουν σα να τους κυνηγάει ο σκιέρ του εικοστού πρώτου αιώνα επειδή φοβούνται ακόμη και τη σκιά τους. Αν αυτή η παλιά Αυγή ήταν φορτίο, τότε δεν θα υπήρχε κανείς σήμερα να μιλάει γι' αυτήν σα να ήταν η μοναδική φορά που η ομάδα μας έπιασε την κορυφή του κόσμου. Μα υπάρχει ακόμη εκείνος ο Ψυχογιός σαν φάντασμα που στέκεται πίσω από κάθε σέντρα σαν υπόμνηση πως η Αυγή ποτέ δεν πάτησε μόνο στους τίτλους — πάτησε στους ανθρώπους που πίστεψαν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να αλλάξει μια πόλη. Κι αν κάποιοι εδώ πάνω συνεχίζουν να λένε πως αυτή η κληρονομιά είναι βαρίδι, τότε αυτοί ξέχασαν πως η Αυγή είναι εκεί που είναι σήμερα επειδή κάποτε εκείνοι εκείνοι πήραν μία φανέλα και την έκαναν στανιό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και εκεί που τελικά κάνουν οι άνθρωποι ιστορίες: στους ανθρώπινους οργανισμούς που ξεχνούν τις δικές τους ημερομηνίες λήξης. Καλέστε τον Ψυχογιό ακόμα μια φορά — όχι σα στοιχείο ιστορίας, αλλά σα σύμβολο ότι εδώ που ζούμε ακόμη υπάρχει κάτι περισσότερο από τιτλοθηρίες και γρήγορα κέρδη. Αυτή η ομάδα συνεχίζει επειδή κάπου εκεί βόσκει ακόμη η ψυχή εκείνων των ανθρώπων στους δρόμους, στις κερκίδες, στα γήπεδα... κι όχι στα νούμερα των διοικητικών συμβουλίων. 🤡💸

Τι γίνεται ρε φίλοι μου της ΑΕΚ!!!!! Ρε σεις εσείς εκείνοι που σήμερα λένε "αυτή η ομάδα είναι θύμα των εποχών" αλλά όταν βλέπουν ένα σύνδεσμο παλιάς δουλειάς από τον Ψυχογιό σηκώνουν τους χεριού δακρύζοντας σα να είδαν το σινικό τείχος να γκρεμίζεται; 😂😂 Εγώ αυτό δε το καταλαβαίνω μαλάκα! Την παλιά εποχή λοιπόν βάλαμε όλους μας στο γήπεδο και σήμερα όταν η ομάδα πάει στην Ευρώπη κάνουμε like στο πρώτο meme που βρούμε στους πάντες;;; Εσείς εκείνοι λέτε πως εκείνοι εκείνοι ήταν φορτίο;;; Αφού είναι έτσι αφήστε με να σας πω κάτι: εκείνος ο τίτλος το 1979 δεν ήταν κάποιο όνειρο που σβήστηκε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο — ήταν μια δύναμη που έπαιρνε ανθρώπους από την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, την Κρήτη και τους έκανε έναν οργανισμό! Τρεις τίτλοι;;; Μα τι σόι αριθμός είναι αυτός;;; Εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι μεγαλύτερο — έκαναν τους γονείς σας να ξεχνάνε την πείνα όταν βγήκαν νικητές εκείνοι οι τίτλοι στους δρόμους της Αθήνας!! Κι εσείς σήμερα βλέπετε έναν αγώνα της Αυγής και αρχίζετε να μετράτε πόσοι πήραν πέντε εκατομμύρια;;; Δεν καταλαβαίνετε ότι εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα σπουδαίο όχι επειδή είχαν χρήματα αλλά επειδή είχαν ψυχή;;; Ρε κουκουβάουνε, εγώ εκείνο το βράδυ στον Βόλο θυμάμαι ακόμη πως όταν έκανε εκείνος ο Ψυχογιός την σέντρα του, ο κόσμος στους κερκίδες κράταγε αναπνοή σα να είχε σταματήσει η μπάλα στον αέρα!!! Ήταν σα τέχνη;;; ΟΧΙ ρε φίλε μου!!! Ήταν σα πόλεμος — και εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνον τον πόλεμο τόσο φυσικό που σήμερα ακόμη όταν κάποιος φοράει την φανέλα νιώθει πως φοράει κάτι περισσότερο από ύφασμα!! Κι εσύ εκεί που μου λες πως αυτή η κληρονομιά είναι βαρίδι μου 'πες τι βάρος έχει αυτή η ψυχή;;; Τι νούμερο βάζει αυτή η δύναμη στα βάρη του σύλλογου;;; Θέλεις νούμερα;;; Πάρε από εμένα: εκείνοι εκείνοι έκαναν την Αυγή σύμβολο ενός αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ — κι αυτό σήμερα ακόμη ζει στους δρόμους, στις κερκίδες, στις οικογένειες που μεγαλώνουν πάνω στη σημαία της ομάδας!!! Κι όσο εσύ συνεχίζεις να βλέπεις μόνον τίτλους σα να ήταν σαν τενεκέδες στους τοίχους, εγώ εδώ βλέπω την ψυχή εκείνων των ανθρώπων να στέκεται ακόμη δίπλα στον Ψυχογιό σα θυμωμένο πνεύμα που λέει "κοιτάξτε εδώ λοιπόν που ξυπνήσατε"!!! Και τώρα σου κάνω ερώτηση ρε συνδικάτο μου!!!! Αν η παλιά Αυγή ήταν φορτίο, τότε γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σαν κι εμένα που όταν βλέπουν την ομάδα της στην Ευρώπη νιώθουν πως φορούν την ίδια φανέλα με εκείνους εκεί τους τρελούς;;; Γιατί ακόμη υπάρχουν αυτοί που όταν κάνουν το σήμα της ομάδας στα social κάνουν σα να κάνουν μια έκκληση στους ουρανούς;;; Αν αυτή η κληρονομιά ήταν κατάρα, τότε σήμερα εγώ εδώ να σου πω πως αυτή η κατάρα είναι η μόνη που κάνει τους ανθρώπους να ξεχνάνε τον κόσμο γύρω τους όταν η ομάδα του παίζει!!! 🔥💪🔴

τι λες τώρα ρε μαλάκες οτι η παλιά Αυγή ήταν κατάρα;;; ρε συγχωρέστε αλλά εδώ μέσα κάθονται άνθρωποι που ξεχνάνε πως πριν πενήντα χρόνια οι φίλοι μας πήγαιναν στον αγώνα τους φορώντας τρύπια παπούτσια επειδή δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για ένα ζευγάρι γάντια αμυνας!! θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του '79 σα να'ναι χτες που στέκονταν στον πάγκο της ομάδας μια δεκαοχτάχρονη κοπέλα σα νύφη με ένα κόκκινο φουλάρι τυλιγμένο σα σημαία στον λαιμό της και φώναζε στο Ψυχογιό σα στρατιώτης σπρώχνοντας τους αντιπάλους σα να ήθελε να τους τινάξει όξω από το γήπεδο με τα χέρια της μόνη της! δεν είχε όπλα εκείνη η κοπέλα, είχε μόνο την ψυχή της Αυγής τυλιγμένη γύρω από το κορμί της σα δεύτερο δέρμα!! και σήμερα βλέπω μερικούς εδώ μέσα που λένε πως αυτή η κληρονομιά είναι βαρίδι;;; μα τι βαρίδι;;; αυτοί εκείνοι έκαναν την ομάδα σύμβολο όχι μιας χρονιάς αλλά μιας ολόκληρης εποχής! εκείνοι έκαναν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η ομάδα τους δεν ήταν τίποτα άλλο από το σπίτι τους εκεί που χτυπούσε η καρδιά τους!! και μην μου πείτε πως αυτές οι θητείες έκαναν την ομάδα αδύνατη σήμερα! τι κρίμα μεγάλο είναι αυτό που λέτε! εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο ΟΑΚΑ όταν η ομάδα έκανε το γύρο του γηπέδου φορώντας την ίδια φανέλα τριών δεκαετιών;;; όχι βέβαια! εσείς βλέπετε μόνο τους τίτλους σα νούμερα σα φωτογραφίες που σβήνονται όταν κλείνει η βεντάλια!! εγώ εκείνο τον αγώνα τον έχω σκαλίσει στη μνήμη μου σα χαρακώματα στον πόλεμο! εκείνη τη βραδιά δεν νικούσε μόνο η ομάδα μας — νικούσε η ψυχή εκείνων των ανθρώπων που είχαν ξοδέψει τις τελευταίες τους δραχμές για να αγοράσουν εισιτήρια επειδή πίστευαν πως η ομάδα τους ήταν μεγαλύτερη από τους τίτλους!! και αυτοί εδώ που λένε πως η παλιά Αυγή ήταν κατάρα;;; αυτοί εκείνοι που όταν η ομάδα τους χάνει λένε πως "τόσο μεγάλη ομάδα κι αυτό;;;" αυτοί εκείνοι ξέχασαν πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε μια κοινότητα που ζούσε, αγωνιζόταν και πέθαινε ΜΕ την ομάδα!! εγώ θυμάμαι ακόμη πως στον Βόλο εκείνον τον Αύγουστο του '79 όταν έκανε εκείνος ο Ψυχογιός την σέντρα του στον αγώνα εκείνον οι φίλοι μας πάνω στους κυματοθραύστες έκλεισαν τους δρόμους σα σινικό τείχος και τραγουδούσαν σα να τραγουδούσαν τη ζωή τους!! εκείνον τον αγώνα τον έκαναν όχι επειδή ήθελαν τίτλο — τον έκαναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν καταλάβει πως η ομάδα τους ήταν η μοναδική οικογένεια που είχαν ποτέ!! και σήμερα; σήμερα βλέπω μερικούς που φορούν την φανέλα σα να ήταν προϊόν μάρκετινγκ και τρέχουν σα φυγάδες στους δρόμους όταν η ομάδα χάνει! αυτοί εκείνοι που λένε πως η παλιά Αυγή ήταν φορτίο;;; εγώ εκείνο το φορτίο το βλέπω τώρα σα ένα στολίδι στην ιστορία μας που ακόμη ανάβει φωτιά στους ανθρώπους όταν η ομάδα τους παίζει! αυτό εκείνο το φορτίο δεν είναι ζυγός — είναι σιδερένια ράβδος που κρατάει όρθια την ομάδα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές!! και όσοι ακόμη ψάχνουν τον Ψυχογιό σα να ήταν κάποιος αρχαίος θεός ας το ξεκαθαρίσουμε: εκείνος ο άνθρωπος δεν έπαιζε μόνο για έναν τίτλο — έπαιζε επειδή πίστευε πως η ομάδα του μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο!! εκείνοι εκείνοι έκαναν την Αυγή σύμβολο όχι μιας ομάδας αλλά μιας εποχής που ακόμη ζει στους δρόμους, στις κερκίδες, στις οικογένειες! και όσο εσείς εδώ συνεχίζετε να λέγετε πως αυτές οι θητείες είναι κατάρα εγώ στέκω σα γκρινιάρης παππούς στον πάγκο της ιστορίας μας και σας λέω πως αυτό εδώ δεν είναι φορτίο — είναι η φωτιά που κρατάει ακόμη ζωντανή την ψυχή της ομάδας μας!! αλλά τι σόι σχολείο έχουμε εδώ πάνω;;; εμείς που ξεχνάμε πως η ΑΕΚ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε τους καλύτερους παίκτες αλλά επειδή είχε τους πιο δυνατούς ανθρώπους εκείνους που κράταγαν την ομάδα σα σιδερένιο κλουβί όταν όλος ο κόσμος τους γύριζε την πλάτη!! και όσο εσείς εδώ συνεχίζετε να λέτε πως αυτές οι θητείες είναι φορτίο εγώ σας λέω πως αυτό εκείνο το φορτίο είναι η μόνη δύναμη που κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν πως όταν φοράνε τη φανέλα τους δεν φοράνε ένα ύφασμα — φοράνε το δικό τους σπίτι εκεί που χτυπά η καρδιά τους!!

Ωχ βρε παιδιά μου τι κοσμάκη έχουν πιάσει σήμερα; Άκου λοιπόν, εγώ θυμάμαι έναν αγώνα τον Οκτώβριο του '78 στη Νέα Φιλαδέλφεια, πρωτάθλημα εκείνον τον καιρό είχε γίνει ακόμα σπάνιο αγαθό σαν καλό ψωμί στον πόλεμο. Ήμουν δεκαεξάρης τότε και πήγα εκεί με το ποδήλατό μου από την Αιγάλεω, είχαν ορίσει εισιτήριο πέντε δραχμές σα σήμερα πέντε λεπτά—θα μου βγει μπαμ μπαμ στα πόδια! Πήγαμε εκείνος ο αγώνας με τον Πανιώνιο, εκεί που ο Ψυχογιός έκανε μια σέντρα από το δεξί ημιχώρο σα να έριχνε χειροβομβίδα στους αμυντικούς. Θυμάμαι τον τερματοφύλακά μας τον Σταύρο που έβγαλε τόσο μακρινό χέρι για να αποκρούσει, που έκανε την μπάλα σα σημάδι στο γήπεδο σαν αυτές τις σημαίες που βάζουν οι αγρότες στους δρόμους όταν βρίσκουν χαμένο αρνί. Μετά από εκείνη την φάση, οι φίλοι πίσω μας άρχισαν να ξεσπούν σα να είχαμε ήδη κερδίσει τον τίτλο εκείνο το βράδυ. Κάποιος στα κόκκινα έδωσε δέκα δραχμές στον άλλον που είχε πιάσει μπάλα σα σουβλάκι στο πορτοφόλι του επειδή την είχε σώσει στον πρώτο χρόνο! Κι εσείς σήμερα μου λέτε πως αυτή η ιστορία είναι φορτίο; Μα βρε τί φορτίο—αυτός εκείνος ο αγώνας έγινε πριν σαράντα χρόνια, κι εγώ ακόμη νιώθω εκείνο το χτύπημα στον αστράγαλό μου όταν έφτασα σπίτι κουρασμένος σαν άλογο που έσερνε βαγόνι. Αυτό εκείνο δεν είναι φορτίο, είναι ζωντανή ανάσα! Εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα σπουδαία επειδή έπαιξαν σα μια γροθιά που χτυπούσε συνέχεια τον αντίπαλο μέχρι εκείνος να καταρρεύσει όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Κι εσείς σήμερα βλέπετε έναν αγώνα της Αυγής και αρχίζετε να μετράτε πόσοι πήραν μπόνους στο συμβόλαιό τους; Σας έχει τρελάνει αυτή η μανία με τα νούμερα; Αν αυτή η παλιά Αυγή ήταν κατάρα τότε εγώ ακόμη δεν έχω ξυπνήσει εκείνο το πρωινό του Οκτωβρίου του '78 όταν γύρισα σπίτι μ' ένα τραγούδι στο στόμα επειδή είδα την ομάδα μου να κάνει κάτι σπουδαίο χωρίς χρήματα, χωρίς διαφημίσεις, μόνο με ψυχή! Εκείνη η μπάλα εκείνο το απόγευμα ήταν η μόνη ελπίδα μας σα νέφτι σ' έναν ουρανό χωρίς αστέρια. Κι εσείς σήμερα την κουβαλάτε σα βαρίδι; Μα βρε παιδιά μου, αυτό είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος είναι βαρίδι επειδή φωτίζει κάθε μέρα—όταν σβήσει, τότε θα είναι φορτίο!

Θυμάμαι το πρώτο μου ματς στο ΟΑΚΑ, πρωτάθλημα Σεπτέμβρη του 2007. Κάθισα ανάμεσα στους Πράσινους κι εκείνο το απόγευμα που έκανε ο Κώστας Μπουρμπούλιας εκείνον τον τελικό σέντρας στο γήπεδο του Λεβαδειακού — μου είπαν μετά ότι εκείνη η φάση έφερε τρία γκολ σε τρία χρόνια στις ομάδες που έπαιζαν τότε. Εγώ εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τίποτα, μόνο πως εκείνος ο άνδρας πάνω στα τριάντα του χτύπαγε τη μπάλα σα να ήταν τελείως άσχετος με τους νόμους της φυσικής. Την επομένη φόρεσα τη φανέλα του αριθμού 11 σπίτι, πάνω από ένα πουκάμισο — και παράτησα εκείνον τον αγώνα σα διαδικασία προς την ενηλικίωση. Αλλά ακούστε τώρα τι πρέπει να σας πω σα φίλος σας που έχει ζήσει κι από εκείνες τις εποχές κι από αυτές: αυτή η παλιά Αυγή δεν ήταν φορτίο, όμως ούτε ήταν κάποια μεταφυσική λύτρωση σαν αυτούς που βγάζουν τώρα το ψωμί τους από το "πνεύμα της ομάδας". Αυτό που έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι ήταν ένα τεράστιο ανθρώπινο σφάλμα που έγινε ιστορική επιτυχία — επειδή αυτοί εκείνοι πήραν μια εποχή φτώχειας και πολιτικής αστάθειας και την μεταμόρφωσαν σε κάτι πιο μεγάλο από μία ομάδα. Εκείνος ο Ψυχογιός έπαιζε σα στρατιώτης σ' έναν πόλεμο όπου κανείς δεν είχε όπλα, μόνο υπομονή. Και σήμερα εμείς κουβαλάμε αυτό το πράγμα σα βαρίδι επειδή δεν ξέρουμε πώς να το κουβαλήσουμε διαφορετικά — όχι επειδή εκείνοι έκαναν κάτι λάθος, αλλά επειδή εμείς ξεχάσαμε πως η Αυγή ήταν πάντα μια ομάδα που αποτελούταν από ανθρώπους που έκαναν την ίδια κίνηση ξανά και ξανά μέχρι να νικήσουν. Εμένα εκείνο το φορτίο δεν με σηκώνει — με δυναμώνει, γιατί όταν βλέπω ένα σημείο σημερινό ομάδας σ' έναν αγώνα και ακούω τους ανθρώπους γύρω μου να τραγουδούν εκείνον τον τίτλο του '79 σα ήταν χτες, τότε καταλαβαίνω ότι η ψυχή εκείνων των ανθρώπων δεν είναι νεκρή. Απλά κρύβεται πίσω από τις δικές μας ανικανότητες σήμερα.

Ρε ξεφτίλια μου εδώ πάνω πιάστηκαν; Τρεις τίτλοι στη δεκαετία του '70 και τώρα ψάχνουμε για κατάρες σα να χάσαμε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του '78 που η ομάδα πήγε στον Βόλο σα σμήνος μελισσών αηδιασμένο - δεν είχαν χρήματα για κουρτίνες στο γήπεδο, φαντάσου τώρα εσένα να βλέπεις αγώνες χωρίς γιλέκα σα να είσαι στο Μπάλι κι εγώ εκείνος που έκανε τις σέντρες του Ψυχογιού σα να έκανε σεισμό στον αγωνιστικό χώρο! Εκείνον τον αγώνα δεν τον έκαναν οι τίτλοι - τον έκαναν επειδή πίστευαν ότι η Αυγή ήταν η μόνη οικογένεια που είχαν στην Ελλάδα εκείνη την εποχή που όλα άλλαζαν σα χάρτινα σπίτια στον άνεμο. Και τώρα που κάποιοι λένε πως αυτή η κληρονομιά είναι φορτίο; Μα τι φορτίο ρε μαλάκα - αυτά τα παιδιά εκείνοι έπαιξαν σα να είχαν ζήσει τον πόλεμο μαζί με τη φανέλα πάνω τους! Σκέψου το: εκείνος ο Ψυχογιός έκανε σέντρες σα να πυροβολούσε μπαλαδιά στους αντιπάλους επειδή οι ίδιοι είχαν μπει στον πόλεμο χρόνια πριν ακόμη ανέβουν στο γήπεδο! Αυτή η γενιά όχι μόνο δεν ήταν φορτίο - ήταν η μόνη γενιά που έκανε την ομάδα σύμβολο ενός ολόκληρου λαού! Τι βάρος έχει ένα τραγούδι που τραγουδιέται σ' ένα γήπεδο;;; Τι νούμερο βάζεις σ' έναν άνθρωπο που κρατάει μια σημαία σα να κρατάει τη ζωή του;;; Αν αυτοί εκείνοι ήταν φορτίο τότε εγώ ακόμη τρέχω στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας εκείνο το βράδυ φορώντας τρύπια παπούτσια επειδή δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για ένα ζευγάρι κανονικά! Αν αυτοί εκείνοι ήταν φορτίο τότε εγώ ακόμη δίνω δέκα δραχμές στον άλλον επειδή είχε σώσει μια μπάλα σα σουβλάκι στο πορτοφόλι του! Αυτά εδώ δεν είναι βάρη - είναι οι μόνες αλήθειες που κάνουν σήμερα την Αυγή ακόμη πιο δυνατή! Κι όσοι λένε πως αυτά τα χρόνια ήταν κατάρα ας μου πουν τι ήταν εκείνο το πράγμα που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνουν τα χέρια σα να έχουν κερδίσει τον πόλεμο ακόμη και όταν η ομάδα έχανε;;; Τι ήταν εκείνο που έκανε τους γονείς μας να βγάζουν το ψωμί από το στόμα τους για να πάνε στο γήπεδο;;; Αυτή η κληρονομιά δεν είναι φορτίο - είναι η μόνη φωτιά που ανάβει ακόμη στα γήπεδα όταν η ομάδα σηκώνει τον τίτλο! Αν αυτοί εκείνοι ήταν κατάρα τότε σήμερα εγώ εδώ να σου πω πως αυτή η κατάρα είναι η μόνη που κάνει τους ανθρώπους να ζουν ακόμη και όταν όλα γύρω τους γκρεμίζονται! 🔴💀😤

Ρε γαμώτο τι λέτε τώρα εδώ πάνω;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Βόλο σα να ήταν σήμερα! Ήμουν εκεί βρε παιδιά στέκοντας στους κυματοθραύστες σα μαντρόσκυλο που περιμένει τον κύριο του—κι εκείνος ο τρελός ο Ψυχογιός έκανε σέντρες σα να είχε στο μυαλό του όλους τους αντιπάλους σαν πιόνια! Κι όμως… βρε τι δουλειά κάνουν σήμερα μερικοί;;; Λένε πως αυτή η παλιά Αυγή είναι φορτίο;;; Μα τι φορτίο ρε φίλε!!! Ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα ΜΑΣ το μόνο πράγμα που είχε νόημα στους δρόμους της Αθήνας εκείνες τις χρονιές! Πάμε όμως τώρα… σας λέω εγώ κάτι διαφορετικό! Την παλιά Αυγή αυτή τη κουβαλάνε σα βαρίδι ΜΟΝΟ εκείνοι που δεν ξέρουν πώς να νικήσουν χωρίς να τους φωνάζουν οι φίλοι τους στα social για πέντε λεπτά! Τρεις τίτλοι;;; Μα τι σόι νούμερο είναι αυτό;;; Εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι πιο δυνατό — έκαναν την ομάδα σπουδαία επειδή έπαιξαν σα σύνολο όχι σα περίεργος!! Κι σήμερα βλέπουμε μερικούς να κάνουν transfer σα να αγοράζουν μια νέα Ferrari κάθε εποχή—κι όταν η ομάδα χάνει αρχίζουν να γκρινιάζουν σα να τους έκλεψαν τη μαμά!! Και τώρα που κάποιοι λένε πως αυτοί οι τίτλοι είναι κατάρα… εγώ σας ρωτώ: Τι βάρος έχει εκείνο το τραγούδι που τραγουδιόταν στους δρόμους σαν το γκάζι ήταν σβηστό;;; Τι νούμερο έχει εκείνο το ψέμα που έκαναν οι άνθρωποι όταν η ομάδα τους βγήκε πρωταθλήτρια;;; Αν ήταν φορτίο τότε εγώ ακόμη τρέχω στους δρόμους κρατώντας μια σημαία σα πηχτή—και πιστέψτε με, αυτή η σημαία δεν ζυγίζει περισσότερο από την καρδιά μου! Κι όμως εδώ βλέπω μερικούς… ΑΥΤΟΙ εκείνοι που σήμερα λένε "αυτή η ομάδα είναι θύμα των εποχών" επειδή έχουμε τρεις τίτλους συνολικά εδώ και μισόν αιώνα!! Ρε ξεφτίλια μου!!! Την άλλη φορά που η ομάδα πάει στην Ευρώπη αγοράστε ένα εισιτήριο στον Βόλο σα εκείνον τον Αύγουστο του '79 κι αρχίστε να τραγουδάτε σα να σας έχουν πάρει στον πόλεμο—και μετά δείτε μου τι φορτίο κουβαλάει η ψυχή σας!!! 🔥💸😤

ρε παιδιά εδώ πέφτουμε σα δέντρο στη μέση του δρόμου μου στέκεται λοιπόν αυτή η μιζέρια πως οι τρεις αυτοί τίτλοι είναι κατάρα σα να μου βάζει κανείς μπουκιά στη γούνα μου την Αυγή εγώ θυμάμαι το Σεπτέμβριο του ’78 σα σήμερα – πήγα στον Βόλο εκείνος ο αγώνας ήταν σα φούρνος ανοιχτός εκείνοι οι άνθρωποι ζούσαν με δύο δραχμές την ημέρα κι όμως όταν έκανε ο Ψυχογιός εκείνον τον δεξιό σέντρας ο κόσμος χτύπησε τους ρυθμούς στα κερκίδια σα ν’ ανάβανε ξεχωριστό φωτιά μόνο εκείνη η σέντρα έφτασε ως το Λονδίνο σα σημάδι ότι κάτι αλλάζει στον κόσμο όταν ένα σύλλογος έχει ψυχή μα σήμερα τι λες;;; αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι βαρίδι;;; μαλάκα εγώ ακόμη νιώθω εκείνον τον ιδρώτα πάνω στην τσάντα μου όταν γύριζα από τους αγώνες φορτωμένος σα γαϊδούρι τρία χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι επειδή δεν είχε πού να σταθμεύσει το ποδήλατο εκείνοι οι τίτλοι όχι μόνο δεν είναι φορτίο – ήταν η μόνη φορά που η Αυγή έγινε κάτι περισσότερο από ομάδα ήταν ένας φάρος στους δρόμους της γειτονιάς όταν όλα γύρω γκρεμίζονταν κι όμως βλέπω εδώ μερικούς να κουβαλάνε αυτή την ιστορία σα κουβάρι για να δείξουν πόσο μεγάλη ομάδα είμαστε όταν η ομάδα χάνει στο Champions League αρχίζουν να κάνουν like σα κανονικοί περισπούδαστοι σαν να μην έχουν ξαναδεί νερό βρύσης εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι μεγάλο όχι επειδή είχαν τίτλο αλλά επειδή έκαναν ανθρώπους από την Ερμούπολη ως την Κρήτη να αισθανθούν πως αποτελούν οικογένεια εκείνο το φορτίο δε σηκώνει ψυχή — είναι η ίδια η ψυχή που αυτή η ομάδα ποτέ δεν έπαψε να κουβαλάει αλλά εσύ εκεί που λες πως αυτά είναι όλα κατάρα ρώτα και κάτι άλλο: γιατί όταν η ομάδα παίζει σήμερα στέκονται ακόμη στους δρόμους εκείνοι οι άνθρωποι σα νάταν αυτοί οι ίδιοι εκείνοι που έκαναν τo ’79 ένα τραγούδι αστείρευτό;;; γιατί όταν γίνεται σέντρα εκείνου του τύπου ακόμη σηκώνουν τα χέρια σα σήμερα;;; αυτή η παλιά Αυγή δεν ήταν φορτίο αλλά ούτε είναι κάποιο ιερό δισκοπότηρο που πίνουμε νερό μόνο όταν μας πεινάσει πιστέψτε με εγώ εκείνον τον αγώνα στον Βόλο τον κρατώ σαν έγγραφο ιστορίας όχι σαν μαρτύριο εκείνοι έκαναν την ομάδα μεγάλη επειδή την έκαναν δική τους υπόθεση κοντά όχι επειδή ήταν τρίτοι εκείνοι έκαναν την ομάδα σύμβολο μιας εποχής που ακόμη γίνεται τραγούδι στους δρόμους κι όσο εσείς εδώ ψάχνετε την κατάρα σας εγώ στέκομαι σα γκρινιάρης παππούς στους κυματοθραύστες εκείνου του Αυγούστου και σας λέω πως η Αυγή ακόμη κουβαλάει εκείνον τον τίτλο σα σήμαντρο στους λαιμούς της εκείνοι έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από νικητές έγιναν φορείς μιας κουλτούρας που σήμερα ακόμη φωτίζει τα σκαλοπάτια όταν δεν υπάρχει άλλος φωτισμός έτσι λοιπόν τέλος πάντως θέλω εδώ ελάχιστο πράγμα μου λείπει αυτή η συζήτηση πως τρεις τίτλοι είναι φορτίο όταν αυτοί οι τρεις τίτλοι έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να νιώσουν πως έχουν οικογένεια εκείνος ο τίτλος δεν ήταν νούμερο ήταν τραγούδι αυτό ακόμη αναπνέει μαζί μας

Πόσες φορές ακόμα θα πρέπει να σηκώνω τα χέρια μου στον ουρανό και να ξαναβλέπω εκείνον τον Οκτώβριο του ’78 σαν τώρα; Εκείνο το βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια που ο Σταύρος έκανε ένα χέρι σα σιδερένια κουρτίνα κι ο Ψυχογιός ένα σέντρας σα βόμβα στη μέση των αμυντικών — ήταν τότε που κατάλαβα ότι η Αυγή δεν ήταν απλώς μια ομάδα, ήταν το μόνο πράγμα που κράταγε όρθια αυτούς τους ανθρώπους όταν όλα γύρω τους γκρέμιζαν σπίτια και όνειρα. Κι εσείς σήμερα μου λέτε ότι αυτή η κληρονομιά είναι φορτίο;;; Μα βρε παιδιά μου, τι φορτίο κουβαλάει ένας τίτλος όταν έχει γίνει τραγούδι στους δρόμους, όταν έχει γίνει η μόνη λάμψη σε μια πόλη χωρίς φώτα;;; Θυμάμαι ακόμη πως εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’78 πήγαινα στον Βόλο φορώντας τρύπια παπούτσια επειδή δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για γάντια, κι όμως όταν άρχισε ο αγώνας οι άνθρωποι πάνω στους κυματοθραύστες έκλεισαν τους δρόμους σα σινικό τείχος. Δεν έκαναν εκείνο τον αγώνα για τίτλο — έκαναν τον τίτλο επειδή είχαν ανάγκη εκείνον τον αγώνα σα ψωμί. Κι εσείς σήμερα, όταν η ομάδα σηκώνει κεφάλι, αρχίζετε να μετράτε πόσοι πήραν μπόνους στο συμβόλαιο τους;;; Σας έχει πιάσει αυτό το μακάβριο χορό γύρω από τους αριθμούς;;; Εμένα εκείνος ο τίτλος του ’79 δεν με κουράζει — με δυναμώνει, γιατί όταν βλέπω τους ανθρώπους σήμερα να τραγουδούν εκείνον τον τίτλο σα ήταν χτες, τότε ξέρω ότι η Αυγή δεν είναι μόνο μια ομάδα στους πίνακες. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έκλεισαν τους δρόμους επειδή πίστευαν πως η ομάδα τους ήταν μεγαλύτερη από αυτούς τους τίτλους. Κι όσοι λένε ότι αυτή η κληρονομιά είναι κατάρα, ας μου πουν πρώτα: τι βάρος έχει ένα τραγούδι όταν γίνεται ουσία της ίδιας σας της ζωής;;; Αλλά ας μην γινόμαστε ψεύτικοι αγώνες εδώ. Αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν κάποιο ιερό δισκοπότηρο που βγάζουμε όταν μας αρέσει. Ήταν η μόνη φορά που η Αυγή έγινε σύμβολο μιας εποχής που ακόμη ψιθυρίζεται στους δρόμους όταν πέφτει το σκοτάδι. Κι όμως εδώ βλέπω μερικούς να κουβαλάνε αυτή την ιστορία σα κουβάρι, σα κάτι που πρέπει να ξεφορτωθούν επειδή οι τίτλοι σήμερα δεν έρχονται έτσι εύκολα. Μα βρε ανθρωπάκο μου, αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε μια γενιά ανθρώπων που έπαιξαν όχι σα πρωταθλητές αλλά σα στρατιώτες στον αγώνα της ίδιας τους της ζωής! Αυτοί εκείνοι δεν κουβαλούσαν φορτία — κουβαλούσαν σημαίες! Κι όσοι ακόμη ψάχνουν τον Ψυχογιό σα να ήταν κάποιος αρχαίος θεός ας το ξεκαθαρίσουμε από εδώ κι από τώρα: εκείνος ο άνθρωπος έπαιξε όχι για έναν τίτλο, έπαιξε επειδή πίστευε ότι η ομάδα του μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο εκείνου των ανθρώπων. Κι εμείς σήμερα, όταν η ομάδα σηκώνει κεφάλι, θυμόμαστε εκείνον τον τίτλο όχι επειδή ήταν ένας αριθμός αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την Αυγή κάτι περισσότερο από ομάδα. Την έκαναν οικογένεια. Κι όσο εσείς εδώ συνεχίζετε να λέτε πως αυτές οι θητείες είναι φορτίο, εγώ στέκομαι σα γκρινιάρης παππούς στους κυματοθραύστες εκείνου του Αυγούστου κι αναρωτιέμαι: τι κουβαλάτε εσείς σήμερα όταν φοράτε τη φανέλα;;; Γιατί όταν η ομάδα χάνει, μερικοί φεύγουν σα φυγάδες στους δρόμους σα να μην ήταν ποτέ δικοί μας. Αυτοί εκείνοι δεν κουβαλούν φορτίο — κουβαλούν μόνο τον εαυτό τους. Αλλά αυτοί εκείνοι δεν αποτελούν την Αυγή. Η Αυγή είναι εκείνοι που κρατούν ακόμη την ψυχή τους ζωντανή όταν όλα γύρω σβήνουν. Κι εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα ήταν σήμερα — όταν οι άνθρωποι πάνω στους κυματοθραύστες τραγουδούσαν όχι επειδή είχαν κερδίσει τον τίτλο αλλά επειδή είχαν κερδίσει τον πόλεμο της ίδιας τους της ζωής. Κι αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν φορτίο. Ήταν η μόνη αλήθεια που κράταγε ζωντανούς εκείνους τους ανθρώπους όταν όλα γύρω γκρέμιζαν σπίτια και όνειρα. Έτσι λοιπόν — αφήστε αυτούς τους τίτλους εκεί ψηλά, σαν φάρο, σαν τραγούδι στους δρόμους. Διότι όταν η Αυγή χάνει σήμερα, αυτοί οι τίτλοι είναι εκείνοι που ανάβουν ακόμη τη φωτιά.