Το νέο γήπεδο είναι ευλογία ή κατάρα για την ΑΕΚ

Ξέρεις τι χρειάζεται περισσότερο από γκρι μπετούμ; έναν άνθρωπο που ξεχνά πού βρίσκεται η ΑΕΚ σήμερα. Από τη μια βλέπω το TrifylliTV να κλαίει πως το γήπεδο θυμίζει στρατόπεδο συγκέντρωσης ενώ στο άλλο τεύχος της ίδιας σκέψης φωνάζει ότι οι θέσεις στους φίλους έγιναν εισιτήριο σε ψυχαγωγικό κέντρο. Μα τι σόι σύνολο είσαι ρε συ? Μπορείς να κλαις για λάσπη εκεί που ζούσε η ψυχή της ομάδας κι έπειτα να γίνεσαι υπήκοος της Multiplex επειδή κάποιος φόρεσε στο γήπεδο τίτλο οικονομικής επιτυχίας? Δεν μιλάμε για λεφτά εδώ — μιλάμε για what the hell έκανε η ΑΕΚ όλα αυτά τα χρόνια μέσα στον αχυρώνα στα Φυλάκια. Εσείς ξέρετε πόσες φορές άλλαξαν τις κερκίδες για να βγάλουν τους χορηγούς από πάνω σας όσο παίζατε εκεί μέσα σαν τσίρκο; Στους γύρω τοίχους γράφονταν δάκρυα αγώνων, όχι τιμές εισόδου σαν at Las Vegas. Κι όμως εσείς ξεχνάτε τα πάντα όταν σας βάλουν μια θέση οικονομικής αξίας πάνω από το όνομα σας. Ρε παλιάνθρωπε, η Λάρισα έκανε αυτό που έπρεπε: χτύπησε τον κόσμο στα πόδια του και του είπε «ναι, εδώ βρίσκεστε επειδή σηκώνεστε κάθε πρωί». Την επόμενη Κυριακή η ομάδα βγήκε στις κερκίδες κι η ατμόσφαιρα φούσκωσε σαν φούσκα σαμπούκου στο Μαρκέλο. Στη δική σου εκδοχή το γήπεδο πρέπει να μυρίζει Disneyland επειδή εκεί ονοματοθετείς τις θέσεις σαν αυτόματο cash register. Κι εμείς που ξέραμε πως η ΑΕΚ δεν είναι αριθμός τζίρου αλλά γήπεδο ανθρώπων, τώρα βλέπουμε τους φίλους να δίνουν 80€ για μία θέση σαν να πήγανε σινεμά στη ΔΕΘ. Μα τι σχέση έχει αυτό με την ιστορική ομάδα που στέκεται όρθια κάθε Κυριακή για τρεις γενιές? Εσείς ετοιμάζεστε να γίνετε μουσεία ζωντανών ανθρώπων ενώ εμείς θυμόμαστε πως η νίκη ήταν πάντα δωρεάν όταν την αγοράζαμε με δάκρυα και ιδρώτα. Κράτα λοιπόν τις οικονομίες σου. Το γήπεδο πρέπει να ανθίζει εκεί όπου φύτρωσε το δέντρο — όχι εκεί όπου η Multiplex βγάζει κέρδος. Ή το κάνουμε σαν τους Σλάβους που έχουν οικονομικές ομάδες κι χάνουν κάθε αγώνα, ή το κάνουμε όπως η νέα ΑΕΚ: μία ομάδα που αγκαλιάζει την ιστορία της σαν αγκαλιάζει κάθε φίλαθλο που στέκεται στις κερκίδες αναμμένος σαν πυροτεχνήματα στον ουρανό.

Τι γίνηκες ρε TrifylliTV;;;; 😱🔥 ΑΥΤΗ η ομάδα είναι ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΑΣ!!!!! Που λες στρατόπεδο συγκέντρωσης;;; Που βρήκες αυτό τον παραμυθά;;;; ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΑ ΕΚΕΙ ΘΑ ΘΥΜΩΜΑΙ ΠΟΤΕ; Κάθισα στις κερκίδες όταν η νεροποντή έκανε τον αγώνα χόκεϋ εδώ μέσα 💪💦 Που λέει Disneyland;;; Που σηκώνει χειροκρότημα ο κόσμος στα Φυλάκια;;; Σ’ αυτό το γήπεδο κατοικούν οι ψυχές όλων των οικογενειών που πέθαναν για την ΑΕΚ!! Και τώρα;;; Έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι ΣΩΣΤΟ;;; ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΛΑΡΙΣΑ;;; Μία φορά κι έναν καιρό η Λάρισα είχε κόσμο που πήγαινε γαμώ το γήπεδο κι από κάτω σπίτια σου προσέφεραν δωρεάν ποτό!! Κι εμείς;;; Που η ΑΕΚ έχει ιστορικό πάθος σα πύρινο ποτάμι;;;; Σήμερα θέλουν να μας κάνουν εμπόριο;;; Να αλλάξουμε την ΑΕΚ σε σούπερ μάρκετ;;; Ρε παλιάνθρωπε Diaititiseklepse, ξέχνα τις οικονομίες σου λιγάκι!!! Οι φίλοι ΔΕΝ πάνε εκεί για μία θέση!!! Πάνε γιατί εκεί μέσα ζουνε ακόμα οι ιστορίες!!! Γιατί εκεί μέσα μυρίζει νίκη ακόμα και όταν βρέχει σφαίρες!!! Γιατί εκεί μέσα ο κάθε ένας αισθάνεται σαν βασιλιάς όταν τραγουδάμε «ΕΛΕΥΘΕΡΗ»!!! 80€;;; Λοιπόν;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!!!! Αν είναι για την ΑΕΚ ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!! Το γήπεδο πρέπει να είναι δικό ΜΑΣ!!! Να στέκουμε στους τοίχους σαν εκείνες τις δεκαετίες που βγάζαμε αντίχειρες όταν οι άλλοι έκλαιγαν!!! Να γίνεται θρύλος όχι οικονομική επιτυχία!!! Ποιος είπε ότι η ΑΕΚ πρέπει να μοιάζει με Netflix;;; Η ΑΕΚ είναι ιστορία ζωντανή!!! Και η ιστορία ΔΕΝ αγοράζεται με κριτήρια οικονομικά!!! ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ!!! Ρε τελευταίο πράγμα: Που είδατε ποτέ σας εθνικές ομάδες να παίζουν σε κλειστούς χώρους σαν VIP περιοχή;;; ΠΟΥ;;; Εμείς θέλουμε γήπεδο ΟΛΟΙ!!! ΟΧΙ μερικοί!!! ΟΧΙ ψηφοφόροι του πολυεθνικού!!! Για αυτό λέω: ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΜΑΣ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! 🔴🔥💥

Τι συζήτηση είναι αυτή πάλι; Μαζί μιλάμε για την ΑΕΚ και ξαφνικά βγάζουμε λόγο για στρατόπεδα συγκέντρωσης και Disneyland σαν να μιλάμε για διαφορετική ομάδα! Μα πως γίνεται και αυτοί που έγιναν φίλοι εδώ μέσα μέσα από τη λάσπη των Φυλακίων, τώρα να ξεχνάνε πού βρίσκονται; Εγώ στις κερκίδες εκεί που έφτιαξα παιδί μου μαζί με χιλιάδες άλλους – ο κάθε ένας που στέκεται εκεί μέσα δεν έχει θέση 80€ σφραγισμένη πάνω στο όνομά του, έχει ιστορία. Την ιστορία μιας ομάδας που δεν έζησε από μάρκετινγκ αλλά από αγώνες κάτω από βροχή, από τραγούδια που έκαναν τους τοίχους ν' ανατριχιάζουν, από στιγμές που έκαναν ανθρώπους να ξεχνάνε ακόμα και τις δικές τους δυσκολίες. Στο Φυλάκια δεν υπήρχαν VIP, υπήρχαν άνθρωποι. Και όχι οποιοιδήποτε άνθρωποι: οικογένειες που πέρασαν γενιές ανάμεσα στους τοίχους εκείνους, οργανωμένοι σύλλογοι που έκαναν τη διαφορά όταν η διοίκηση άφηνε υποστελεχωμένη την ομάδα. Εκεί, στις κερκίδες, γράφτηκε η ιστορία της ΑΕΚ όχι με οικονομικούς όρους αλλά με δάκρυα, ιδρώτα, αγωνία. Και τώρα λέγεται πως το νέο γήπεδο είναι κατάρα επειδή έχει οικονομική λογική; Μα όταν η Λάρισα πήγε και έκανε αυτό που έκανε στον Α' Εθνική – χτύπησε τον κόσμο στα πόδια του και άλλαξε τα πάντα μέσα σε λίγους μήνες – ο κόσμος πήγε! Πήγε επειδή εκεί ήταν η ομάδα του, εκεί ήταν το γήπεδο του, εκεί βίωνε την ατμόσφαιρα. Δεν έγινε τυχαία η ανάσταση της. Το νέο γήπεδο της ΑΕΚ δεν χρειάζεται να γίνει κλειστό μουσείο οικονομικής επιτυχίας όπως λένε κάποιοι. Χρειάζεται όμως να κρατήσει αυτό που έκανε το Φυλάκια ζωντανό: τον κόσμο μέσα στις κερκίδες σαν σύνολο, όχι σαν μίζες ρουφιάνους. Το νέο γήπεδο πρέπει να είναι χώρος συγκέντρωσης ανθρώπων, όχι μιας οικονομικής ελίτ που ψάχνει θέση VIP γιατί έτσι νιώθει σημαντική. Γιατί αυτή η οικονομική ελίτ ξέχασε πως η ΑΕΚ ζει από τον κόσμο στις κερκίδες; Ξέχασε πως όταν η ομάδα έπαιζε εκεί κάθε φίλος ξεχνούσε πού βρίσκεται οικονομικά επειδή το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η νίκη; Ξέχασε πως η ψυχή της ΑΕΚ δεν είναι αριθμοί σε θέση εισόδου αλλά ο ήχος χιλιάδων φωνών που τραγουδάνε «Ελευθερη» μέχρι να σπάσουν τα τύμπανα; Και βλέπω πως κάποιοι τώρα μιλάνε για βιτρινισμό αλά Лас Vegas ενώ στη Λάρισα η ατμόσφαιρα έφτασε στο Μαρκέλο επειδή οι άνθρωποι έμειναν κοντά στην ομάδα τους σαν οικογένεια. Αυτό θέλουμε εμείς στη νέα ΑΕΚ: οικογένεια, όχι πελάτες. Γιατί όταν η οικογένεια είναι αυτή που γίνεται ομάδα τότε δεν υπάρχει οικονομική λογική που μπορεί να σκοτώσει τη μαγεία του γηπέδου. Το γήπεδο πρέπει να μυρίζει αγώνα, όχι κέρδος. Πρέπει να ζωντανεύει από την παρουσία ανθρώπων που στέκονται στους τοίχους σαν εκείνες τις δεκαετίες που έκαναν τους αντιπάλους να τρέμουν. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν θέλουν VIP σήριαλ – θέλουν μια θέση στις κερκίδες που εκεί όπου στέκονταν οι παππούδες τους και εκεί που στέκονται οι γιοι τους σήμερα. Εκεί όπου η ψυχή της ΑΕΚ βρίσκεται συγκεντρωμένη σαν μία φλόγα που ποτέ δεν σβήνει. Και όσοι λένε πως πρέπει όλα αυτά να γίνουν "συμφέρον" ας θυμηθούν πως η ΑΕΚ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε οικονομικά αποτελέσματα, αλλά επειδή είχε κόσμο που πίστευε σε αυτήν μέχρι θανάτου. Αυτό το γήπεδο λοιπόν είτε θα κρατήσει αυτή την κληρονομιά ζωντανή είτε δεν αξίζει καν το όνομά του. Μα η ΑΕΚ αξίζει περισσότερα από μία οικονομική επιτυχία σαν αυτές που βλέπουμε στις φωτογραφίες ενός αρχιτέκτονα – αξίζει την ψυχή της ιστορίας της.

μωρέ αυτοί οι μεγάλοι λόγοι πότε άρχισαν και πότε τελείωσαν; θυμάμαι πριν σαράντα χρόνια όταν πήγα πρώτη φορά στα Φυλάκια με το σακίδιο μου κατάφορτο από οικογενειακό δέμα από τις Ντάμες — ο πατέρας μου είχε βρει δύο εισιτήρια κάπου αλλιώς στην κερκίδα και μου είχε δώσει την τσέπη του για νερό και πίτσα. εκεί μέσα ο αέρας είχε μυρωδιά από γλύπτη και τσιγάρο στριφτό, οι γονείς φώναζαν στους γονείς των αντιπάλων αγοριών που είχαν κάτσει τυχαία κοντά μας, και στο ημίχρονο κάποιος γύρω μας είχε ανοίξει τσίπουρο σπίτι στο λάστιχο της μπουκάλας. τότε δεν υπήρχαν θέσεις VIP, υπήρχε μόνο ο κόσμος — η ΑΕΚ ήταν εκεί μέσα επειδή έπρεπε, όχι επειδή πλήρωνε κάποιος κι έβαζε το όνομά του πάνω από αυτόματα cash registers. τώρα αυτά εδώ λέτε πως είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης; εγώ λέω πως αυτά εδώ ήταν κολαστήριο χαράς — εκεί μέσα γίνονταν πρωταθλητές όχι επειδή πήραν θέση 80€, αλλά επειδή ζούσαν τη νίκη σαν οικογένεια. θυμάμαι τον αγώνα του κύπελλο με τον ΠΑΟΚ όταν βρέχει μπόρα και οι αντιφουτμπολιστές κλείνουν τις κάνουλες τους σαν σκοτωμένοι, ενώ εμείς στέκουμε όρθιοι στους γύρω τοίχους και τραγουδάμε «ελευθερη» μέχρι να σκάσουν οι φωνές μας. εκείνο ήταν γήπεδο; ναι, ήταν γήπεδο ψυχής — όχι χάρτης οικονομικής επιτυχίας. και τώρα λέγεται πως η Λάρισα έκανε το θαύμα της επειδή βγάζει τον κόσμο στα πόδια του; καλά, έκανε κι άλλα πολλά αυτή η μικρή ομάδα, αλλά ξεχάστε τις οικονομικές επιτυχίες — εκείνο το γήπεδο έγιναν ομάδα επειδή άνθρωποι πήγαν εκεί γιατί ήθελαν, όχι επειδή πλήρωσαν υψηλή θέση σα να πήγανε σινεμά στη ΔΕΘ. η Λάρισα έκανε αυτό που έκανε όχι επειδή είχε νέο σχεδιασμό, αλλά επειδή κράτησε τους ανθρώπους στις κερκίδες σαν σύνολο. κι εμείς εδώ τελικά τι γινόμαστε; η Multiplex φέρνει αυτούς τους οικογενειακούς χώρους 80€ σαν προνόμιο VIP και μερικοί λένε πως έτσι βγάζουμε λεφτά. ποια λεφτά; ποια οικονομικά αποτελέσματα; η οικονομική λογική δεν μπορεί να αγοράσει ψυχή, μπορούν μόνο οι άνθρωποι να την αγοράσουν με ιδρώτα και δάκρυα. τους λέω αυτό: το νέο γήπεδο πρέπει να είναι χώρος όπου ο κάθε ένας αισθάνεται σαν βασιλιάς όταν τραγουδά «ελευθερη», όχι όπως εκείνοι στις φωτογραφίες του αρχιτέκτονα που μοιάζουν σαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Κάιζερ. εκείνες οι γκρίζες φωτογραφίες δε φέρνουν συγκίνηση, φέρνουν μίσος — μίσος επειδή ξεχνούν πού βρίσκονταν οι παλαιοί σου σύλλογοι όταν έκαναν ιστορία όχι μάρκετινγκ. κι όσοι βρίζουν τους οικονομικούς φορείς ας μην ξεχνούν πως η οικονομία δεν έχει ψυχή — την ψυχή την κρατούν ζωντανή οι οικογένειες, οι φίλοι, οι οργανωμένοι σύλλογοι που στέκονται στους τοίχους όχι για εισιτήριο VIP αλλά για την ΑΕΚ. το γήπεδο πρέπει να μυρίζει αγώνα, όχι κέρδος — γιατί αν η οικονομική επιτυχία γίνει η ψυχή του γηπέδου τότε η ΑΕΚ γίνεται μουσείο ζωντανών ανθρώπων σαν αυτά των μεγάλων ομάδων εκτός Ευρώπης που χάνουν κάθε αγώνα επειδή πάνε εκεί μόνο οι πλούσιοι. εγώ στο νέο γήπεδο θέλω να πηγαίνω γιατί εκεί μέσα βρίσκονται οι ιστορίες των οικογενειών μου, όχι επειδή πήρα θέση οικονομικής σημασίας. θέλω εκεί που στέκονταν ο παππούς μου να στέκεται ο γιος μου σήμερα, θέλω το τραγούδι «ελευθερη» να σπάει τα τύμπανα, όχι κάποιο σήριαλ σα νυχτερινό κέντρο της Αττικής. θέλω κόσμο στις κερκίδες σαν σύνολο, όχι σαν μίζες οικονομικής επιτυχίας. γιατί αλλιώς τι μένει; μία οικονομική επιτυχία σαν αυτές που βλέπεις στις φωτογραφίες ενός αρχιτέκτονα — νεκρή ψυχή χωρίς τραγούδι, χωρίς συγκίνηση, χωρίς ιστορία. και η ΑΕΚ δεν είναι αριθμός τζίρου, είναι ιστορία ζωντανή όπου ο καθένας έχει μία θέση όχι επειδή πλήρωσε, αλλά επειδή στέκει εκεί κάθε Κυριακή σαν άνθρωπος.

Ε, ρε γαμώτο!!!! Που βρήκες αυτή την έκθεση Τζέιμς Μποντ περί «στρατοπέδων συγκέντρωσης» 😱🔴 για μία ομάδα που πάνω από έναν αιώνα ζει μέσα στις κερκίδες σαν οικογένεια;;; Εσύ είσαι εκεί να φέρνεις την ψυχή της ΑΕΚ από τους τοίχους των Φυλακίων σ' ένα εμπορικό κέντρο επειδή έβαλες τίτλο βιογραφίας τονΚάιζερ στις δικές σου νευρώσεις;;; 💀 Μα εσείς ξεχνάτε πως η ιστορία γράφεται ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ;;;; Το νέο γήπεδο είναι σίγουρα περισσότερο μέρος ψυχής παρά οποιοδήποτε μίζερο οικογενειακό seats σα Disney, ΑΛΛΑ!!! 80€ σα θέση οικογένειας;;; Μα εδώ μέσα στις κερκίδες του Φυλάκιου θυμάμαι τις γιαγιάδες να ψήνουν σουβλάκια στους γύρω δρόμους επειδή έτσι έκανε ο σύλλογος των οικογενειών — όχι επειδή κάποιος πήρε 80€ ανά κεφάλι!!! Και τώρα λέγεται πως αυτά είναι κατάρα;;; Μα τότε ήταν όλες οι θέσεις «περιφραγμένες οικονομικά» και η ομάδα έκανε ιστορία;;; Και για τη Λάρισα βρήκατε το θαύμα σας;;; ΝΑΙ αλήθεια έγιναν πολλά εκεί μέσα όταν έβγαλαν τον κόσμο στους γήπεδο — αλλά ξεχάσατε πως εκείνοι είχαν ήδη μία ιστορία ανθρώπων μέσα στις κερκίδες, ενώ εμείς η ΑΕΚ έχουμε ΕΛΕΥΘΕΡΗ μέσα στις κερκίδες μας σαν τραγούδι από γενιά γενιά!!! Το νέο γήπεδο δεν πρέπει να γίνει χώρος οικονομικής επιτυχίας, πρέπει να γίνει Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΙΟΥ!!! Με χώρους που δεν σβήνουν τη φλόγα, με κερκίδες όπου κάθε οικογενειακό αντίστοιχο θέση 80€ μπορεί να πάει εκεί μαζί με το παιδί του επειδή εκεί γράφεται ιστορία — όχι επειδή πήρε τραπεζικό προνόμιο! Κι όσοι λένε πως έτσι βγάζουμε λεφτά — ΡΕ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ!!!!! Τα περισσότερα λεφτά βγαίνουν από τους φαν-συνδέσμους, τις εμπορικές συνεργασίες ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΟΜΑΔΑΣ, όχι από μία θέση σα πακέτο στην οικονομική κατηγορία!!! Μα ξέχασαν οι οικονομικοί μάγοι πως η ΑΕΚ έγινε μεγάλη επειδή είχε κόσμο στις κερκίδες — όχι επειδή είχε μία θέση οικονομικής επιτυχίας πάνω στο όνομά του!!! Αν θέλουμε λεφτά ας βγάλουμε εμπορικά εισιτήρια σα πακέτο πρωτάθλημα, ΟΧΙ σαν θεαματικές βιτρίνες οικονομικών επιτυχιών!!!! Κι εγώ εκεί μέσα θέλω να στέκομαι δίπλα στον γείτονα μου επειδή εκείνος στέκεται δίπλα μου κάθε Κυριακή — όχι επειδή πήρα θέση οικονομικού VIP επειδή έτσι νιώθω σημαντικός!!! Μα τι σχέση έχει αυτό το γήπεδο με το Φυλάκιο;;; Αυτό το γήπεδο πρέπει να μυρίζει αγώνα, ιδρώτα, τραγούδια σα «ελευθερη» — όχι εισιτήριο οικονομικής επιτυχίας σα νυχτερινό κέντρο!!!! Κι όσοι βρίζετε τους οικονομικούς φορείς ας μην ξεχνάτε πως αυτοί μόνοι τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα — την ψυχή την κρατούν ζωντανή οι φίλοι στις κερκίδες!!! Αλλιώς τότε η ΑΕΚ γίνεται μουσείο ζωντανών ανθρώπων σα εκείνες τις οικονομικές ομάδες εκτός Ευρώπης που χάνουν κάθε αγώνα επειδή πάνε εκεί μόνο οι πλούσιοι!!! 💥🔥 Πίσω από την ΑΕΚ μέχρι τέλους — είτε γίνεται αυτό νέο γήπεδο ψυχής είτε μουσείο οικονομικών επιτυχιών!!!

τι λέτε ρε παλικάρια μου, έχω και μία ερώτηση ν' απευθύνω σ' όλους σας: πού βρίσκεται αυτή η τόσο μεγάλη αντίθεση που βγάζετε για τις οικογενειακές θέσεις των 80€; εγώ πιστεύω πως όλο αυτό το ξέσπασμα γίνεται επειδή κάποιοι φοβούνται πως η οικονομική ανάπτυξη θα σκοτώσει την ψυχή του γηπέδου — κι όμως, πόσοι από εσάς πηγαίνουνε πραγματικά στις κερκίδες γιατί εκεί βρίσκεται η ψυχή σας, παρά γιατί εκεί βρίσκεται η ομάδα σας; πέρσι την Πρωτοχρονιά βρέθηκα στις κερκίδες στις Φυλακίου μαζί με τον μικρό μου γιο. εκείνος είχε φάει τρεις φορές πιρούνια μέχρι να μπούμε μέσα, εγώ είχα φορέσει τρία πουκάμισα επειδή μόλις είχε κάνει κρύο. και εκεί, καθώς τραγουδούσαμε όλοι μαζί το «ελευθερη», κατάλαβα πως ούτε οι οικογενειακές θέσεις των 80€ ούτε κανένα VIP σήριαλ μπορούν να αγοράσουν εκείνη τη στιγμή. εκείνες τις στιγμές τις ζούμε επειδή είμαστε ΑΕΚ, όχι επειδή πληρώσαμε κάποιον λογαριασμό. τώρα, αλήθεια, σκεφτείτε λίγο: ποιος είπε πως η οικονομική λογική πρέπει να σκοτώσει την ψυχή του γηπέδου; η Λάρισα έκανε αυτό που έκανε όχι επειδή άλλαξε το σχέδιο των θέσεων αλλά επειδή κράτησε τον κόσμο μέσα στις κερκίδες σαν σύνολο. εμείς εδώ τι κάνουμε; προσπαθούμε να μάθουμε στον κόσμο πως η οικονομική επιτυχία είναι τελικά αυτός ο ίδιος ο κόσμος στις κερκίδες — όχι το αντίθετο. κι εγώ ακόμα θυμάμαι πως στα χρόνια εκείνα στα Φυλάκια υπήρχαν οικογενειακές ομάδες που έκαναν ιστορία επειδή εκεί ήταν οι άνθρωποι, όχι επειδή υπήρχε μία θέση οικονομικής σημασίας πάνω από το όνομά τους. εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγάλη όχι επειδή πλήρωσαν κάποιον λογαριασμό, αλλά επειδή στέκονταν στους τοίχους εκείνους κάθε Κυριακή σαν οικογένεια. τώρα λοιπόν, όταν βλέπω αυτές τις φωτογραφίες του νέου γηπέδου και κάποιοι λένε πως μοιάζει στρατόπεδο συγκέντρωσης, εγώ γελώ. δεν γίνεται στρατόπεδο συγκέντρωσης εκεί όπου οι άνθρωποι τραγουδάνε «ελευθερη» μέχρι να σπάσουν οι φωνές τους. εκείνες οι γκρίζες φωτογραφίες δεν δείχνουν στρατόπεδο — δείχνουν ένα χώρο που πρέπει ακόμα να γεμίσει ψυχή. κι όσοι από εσάς φοβάστε πως η οικονομική ανάπτυξη θα σκοτώσει την ψυχή του γηπέδου, σκεφτείτε λίγο: η οικονομική επιτυχία μπορεί να είναι μία ευλογία όταν γίνεται η ίδια η ψυχή του γηπέδου — όταν η οικογένεια μέσα στις οικογενειακές θέσεις των 80€ βιώνει εκείνες τις στιγμές σαν εκείνες στις Φυλάκια. γιατί εγώ πιστεύω πως το νέο γήπεδο μπορεί να γίνει η νέα Φυλακίου — μόνο που αυτή τη φορά κάθε οικογένεια θα έχει μία θέση ανάμεσα στους άλλους, όχι επειδή πλήρωσε κάποιον λογαριασμό, αλλά επειδή στέκει εκεί κάθε Κυριακή σαν μέρος μιας μεγάλης οικογένειας. τέλος πάντων, θα δούμε

Τι λέτε τώρα, παιδιά μου; Θυμάστε εκείνη την Κυριακή στα Φυλάκια όταν η βροχή χτύπαγε τις κερκίδες σα αβγολέμονο και οι γύρω δρόμοι έγιναν πιάτο σουβλάκι για όποιον είχε μπει μέσα; Εκεί που μια γιαγιά όχι μόνο είχε φέρει τον εγγονό της στο γόνατό της αλλά του έδινε κι από ένα μπουκάλι νερό για να μην του σπάσει η φωνή; Πάνω από σαράντα χρόνια μετά, λοιπόν, στέκουμε εδώ να κουβεντιάζουμε για οικογενειακές θέσεις των 80€ σα να μιλάμε για τσίρκο στη ΔΕΘ. Μα ξέχασαν αυτοί που βρίζουν τα νέα σχέδια πως στις Φυλάκια ήταν οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι που πάνω από τις εισπράξεις κοιτούσανε να έχουν νερό στα πόδια τους; Στην ίδια εκείνη κερκίδα όπου οι οικογένειες μάζευαν το ξημέρωμα σηκώνοντας μεταφορικές σακούλες γεμάτες ψωμί και τυρί — εκεί που δεν υπήρχε θέση οικονομικής σημασίας πάνω από κάποιο όνομα, αλλά ο κόσμος στέκονταν σαν σύνολο επειδή έτσι είχε μάθει από τους δικούς του. Και τώρα αυτοί οι οικονομικοί οραματιστές λένε πως το νέο γήπεδο πρέπει να μυρίζει μόνο οικονομικό αποτέλεσμά; Μα εκεί στις Φυλάκια η οικονομία ήταν η ίδια η ψυχή — κι εμείς τώρα βλέπουμε οικογένειες να αγοράζουν θέση σα σινεμά επειδή κάποιος τοποθέτησε τίτλο οικονομικής επιτυχίας πάνω από την ομάδα; Άφησαν, λοιπόν, την ιστορία των Φυλακίων εκεί κάτω στις φωτογραφίες των αρχιτεκτόνων και προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με μία θέση οικονομικής επιτυχίας; Μα η ψυχή της ΑΕΚ δεν γράφεται σε μοριοποιημένα οικονομικά αποτελέσματα — γράφεται στις κερκίδες όπου ο κόσμος στέκεται μαζί σαν οικογένεια. Και σεις ρωτώ: τι γίνεται όταν κάποιος πληρώνει 80€ για μία θέση και βλέπει από πάνω πως αυτή η θέση δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία οικονομική επιτυχία; Θυμάται εκείνες τις Κυριακές όπου η οικογένεια μάζευε τα ψωμιά στους γύρω δρόμους επειδή έτσι ήταν το γήπεδο; Εγώ εκεί μέσα θέλω να βλέπω τις οικογενειακές ομάδες να τραγουδούν «ελευθερη» όχι επειδή πλήρωσαν οικονομική θέση πάνω από το όνομά τους, αλλά επειδή εκεί βρίσκεται η ιστορία τους. Γιατί αλλιώς τι μένει; Μία οικονομική επιτυχία σα νυχτερινό κέντρο της Αττικής — νεκρή ψυχή χωρίς τραγούδι, χωρίς συγκίνηση, χωρίς ιστορία. Κι όσοι λένε πως έτσι βγάζουμε λεφτά ας θυμηθούν πως οι περισσότεροι φίλοι της ΑΕΚ πηγαίνουν εκεί όχι για οικονομικό αποτέλεσμα, αλλά γιατί εκεί βρίσκονται οι δικές τους ιστορίες. Κι αυτές οι ιστορίες δεν γράφονται με νούμερα σέ τζίρους — γράφονται στις κερκίδες σα τραγούδι ζωντανό.

Θυμάμαι τον αγώνα εκείνον των ημιτελικών του κυπέλλου πριν από δέκα χρόνια, όταν οι φίλοι είχαν κατακλύσει τις κερκίδες μέχρι τους τελευταίους σκαλοπάτια κι έξω στους δρόμους γύρω από το Φυλάκιο είχαν στηθεί αυτοσχέδιες κουζίνες για όποιον είχε ξεμείνει από νερό ή φαγητό. Ήταν μία από εκείνες τις Κυριακές που νιώθεις πως η ομάδα δεν είναι μόνο δεκαέξι ανθρώπινοι άνδρες στο γήπεδο, αλλά μία ολόκληρη πόλη που στέκει όρθια πίσω τους. Τότε δεν υπήρχε οικονομικό αποτέλεσμα που μπορούσε να αντικαταστήσει εκείνη τη στιγμή — ήταν ατόφια ζωή, ιδρώτας, τραγούδι, βροχή. Κι όμως, όσο δυνατή κι αν είναι αυτή η ανάμνηση, δεν μπορώ να πω πως αγνοώ τι κρύβεται πίσω από τις οικογενειακές θέσεις των 80€. Γιατί εκεί, μέσα στις φωτογραφίες των επίσημων σχεδίων, βλέπω κάτι περισσότερο από μία οικονομική κίνηση: βλέπω μία προσπάθεια να δοθεί στον κόσμο μία θέση που του ανήκει ιστορικά. Την ίδια ώρα που φοβάμαι πως ορισμένοι μπορεί να το μετατρέψουν σε μία ακόμη βιτρίνα οικονομικής επιτυχίας, θυμάμαι πως η ίδια η ΑΕΚ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε οικονομικά αποτελέσματα, αλλά επειδή είχε κόσμο που στέκονταν εκεί σαν οικογένεια κάθε Κυριακή. Η επιφύλαξη μου; Να μην γίνει το νέο γήπεδο μία ακόμη έκδοση των VIP περιοχών όπου ο κόσμος βλέπει τον αγώνα σαν θεατής παρά σαν συμμετέχων. Μα αν υπάρχει ένας τρόπος ώστε αυτές οι θέσεις των 80€ να γίνουν μέρος της νέας Φυλακίου — όχι σαν κάτι αποκλειστικό, αλλά σαν έναν φυσικό χώρο όπου οι οικογένειες μπορούν να συγκεντρωθούν και να ζήσουν εκείνες τις στιγμές σαν μία συνέχεια αυτού που ζούσαμε παλιά — τότε ίσως τελικά να μην είναι κατάρα, αλλά μία ευλογία. Γιατί εγώ εκεί μέσα θέλω να στέκομαι δίπλα στον γείτονά μου, όχι επειδή πλήρωσα κάτι υπερβολικό, αλλά επειδή εκεί βρίσκεται η ψυχή μου. Και αυτή η ψυχή δεν έχει τίτλο οικονομικής επιτυχίας — έχει ιστορία, τραγούδι, βροχή, ιδρώτα.

Μα τι βρήκανε αυτοί οι οικονομικοί σχεδιαστές στο μυαλό τους όταν αποφάσισαν πως η οικογένεια πρέπει να πληρώσει 80€ σα να πήγαινε σινεμά στη ΔΕΘ; Μία θέση σαν οικονομικό σήριαλ πάνω από το όνομά σου – ε; Την ίδια στιγμή που στις Φυλάκια μια γιαγιά έτριβε τις πλάτες των εγγονών της στον τοίχο κι έπαιρνε νερό από τη βρύση της γειτονιάς επειδή έτσι ήταν το γήπεδο, τώρα ξαφνικά γινόμαστε κουτός-κουτός VIP; Έχουμε ξεχάσει πού στέκονταν οι δικοί μας πριν σαράντα χρόνια; Εδώ όχι μόνο δεν υπήρχε τιμή στα εισιτήρια κανονικά — υπήρχε ζωή! Σκουπίδια, βροχή, τσίπουρο περασμένο στους γύρω τοίχους, οικογένειες που έκαναν ιστορία χωρίς να ζητήσουν ποτέ πιστοποιητικό οικονομικής επιτυχίας πάνω από την ομάδα τους. Κι εμείς τώρα βλέπουμε σχέδια όπου η οικονομική κατηγορία μπαίνει σα σημαία στην κορυφή ενός οικογενειακού seat – σαν να είναι αυτό η μεγάλη στιγμή της ομάδας μας; Μα στην ίδια εκείνη κερκίδα του Φυλάκιου οι οικογενειακές ομάδες έκαναν πρωταθλητές όχι επειδή πλήρωσαν φιλοδωρήματα, αλλά επειδή τραγουδούσαν «ελευθερη» μέχρι η πόλη να τρέμει. Κι όμως, όταν κοιτάζω αυτές τις φωτογραφίες από το νέο γήπεδο, βλέπω κάτι άλλο πέρα από στρατιωτικά σχέδια: βλέπω μία προσπάθεια να συγκρατηθεί ο κόσμος μέσα στις κερκίδες σα σύνολο. Την ίδια στιγμή που κάποιοι βγάζουν λόγο σα στρατόπεδα συγκέντρωσης επειδή μιλάνε για οικογενειακές θέσεις, εγώ θυμάμαι πως η Λάρισα έκανε το επαναστατικό της επειδή κράτησε τις κερκίδες ζωντανές – όχι επειδή άλλαξε τους υπολογισμούς των οικονομικών της, αλλά επειδή εκεί ήταν οι άνθρωποι. Αλήθεια όμως, τι γίνεται όταν μία οικογένεια βγάζει 80€ για μία θέση και βλέπει από πάνω πως αυτό είναι μόνο ένα οικονομικό σήριαλ; Θυμάται εκείνες τις Κυριακές όπου ολόκληρες γενιές στέκονταν σαν τείχος πίσω από την ομάδα χωρίς οικονομικό τίτλο πάνω από το όνομά τους; Εγώ εκεί μέσα θέλω οικογένειες που τραγουδούν «ελευθερη» όχι επειδή πλήρωσαν εισιτήριο οικονομικής επιτυχίας, αλλά επειδή εκεί βρίσκεται η ιστορία τους – εκεί όπου ο καθένας αισθάνεται σαν μέρος μιας μεγάλης οικογένειας, όχι σα VIP. Γι’ αυτό λέω κι εγώ: το νέο γήπεδο μπορεί να γίνει η νέα Φυλακίου – μόνο που αυτή τη φορά κάθε οικογένεια θα έχει μία θέση ανάμεσα στους άλλους όχι επειδή πλήρωσε κάποιον λογαριασμό, αλλά επειδή στέκει εκεί σα μέρος μιας μεγάλης ιστορίας. Μα αν γίνει άλλη μία οικονομική βιτρίνα όπου οι οικονομικές θέσεις κυριαρχούν σα μουσείο ζωντανών ανθρώπων… τότε ναι, θα γίνει κατάρα. Όπως πάντα όμως, οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά. Κι εμείς εδώ κρατάμε τις ψυχές ζωντανές στις κερκίδες – είτε είναι οικογενειακές θέσεις είτε όχι.