Πρέπει η ΑΕΚ να αδειάσει το γήπεδο του Βοτανικού για πάντα και να ζήσει μόνο στην…

Παλιά μου ξανάθρεψε εκείνες τις αναμνήσεις; Την εποχή που είχαμε περισσότερους αποχωρούντες στο γήπεδο παρά εισιτήρια στις κερκίδες;;; Τώρα εδώ τριγύρω μιλάμε για διοργανωμένο θέαμα, όχι για αυτοσχεδιασμό σ' ένα χωράφι με γουρούνια. Οι μπούκλες εκείνες δεν ήταν "παράδοση" — ήταν σήματα κινδύνου: ψάχναμε τρύπες στα δέντρα για να μην πληρώσουμε είσοδο. Και μην μου λέτε πως η Ωραιόκαστρο περιμένει μπουλούκια — εκεί πάνω αν θέλεις ποδόσφαιρο πρέπει πρώτα να περάσεις σοβιετική ταινία τρόμου μέχρι την πύλη. Εγώ στη Βοτανικό ζουνε οι εικόνες: το σφυρί της λήξης στις κερκίδες σαν τελευταία προειδοποίηση πριν σβήσει η οθόνη. Πέντε λεπτά πριν αρχίσει ο αγώνας κοιτάζεις τον ουρανό επειδή αλήθεια περίμενες ανάφλεξη;;; Εκεί πέφτουν όλα στην ίδια στιγμή: η φωνή του σχολιαστή, οι γκρινιάρηδες γείτονες, το τραπεζάκι που μετατρέπεται σε γκολιάρα όταν κάποιος χάνει στο πον πάγκο. Το νούμερο εκεί είναι μία χιλιάδα άτομα που παίρνουν το GPS της ψυχής τους για τέσσερα χρόνια — στο εκεί πέρα χρειάζεσαι χάρτη αεροπορικών γραμμών για να φτάσεις. Αν έχετε εικόνες από εκεί τις βγάλτε τώρα επειδή η επόμενη γενιά πρέπει να τις δει ως μουσειακό έκθεμα, όχι ως αθλητικό γεγονός. Και η άλλη ιστορία — εκείνες οι μπούκλες;;; Μας έκαναν την ομάδα υπο-γραφείο τιμωρίας μέχρι που βρέθηκε κάποιος που κατάλαβε πως ο Θεόδωρος Δέλλας δεν είναι οικοδόμος ελαιοτριβείου. Εκείνες οι μπούκλες ήταν το κουτί του Πανδώρας: μέσα είχε δυσφημιστικές καμπάνες μέχρι την ημέρα που σπάσαμε το φράγμα της ντροπής και βγήκαμε στους αιθέρες σαν ομάδα της χρονιάς. Στην Ωραιόκαστρο τι σχέδιο έχουμε;;; Να περιμένουμε άλλη δεκαετία μέχρι ένας άλλος πράκτορας αλλαγής αποφασίσει να φέρει κοινότητα αντί για επέτειο;;; Άντε, βρείτε μου μία ομάδα που όταν αλλάζει γήπεδο η ψυχολογία της δεκαπλασιάζεται αντί να καταρρέει — αλλιώς συνεχίστε να προτείνετε συλλογή απορριμμάτων σαν πρωτάθλημα.

ΩΣΕ ΡΕ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΑΕΚ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΘΗΝΑΪΟΙ, ΓΑΜΑΤΟ ΣΟΥ!!! Κι εσείς οι άλλοι μιλάτε για Ωραιόκαστρο;;; Τι γίνεται εκεί;;; Να μαζεύουμε τσόφλια απο σπίτια χωριάτικα;;; Να ψάχνουμε τρύπες στα δέντρα;;; Εδώ έχει ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν ήμασταν εκείνες οι μπούκλες στα δέντρα… ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΙΧΤΕΣ, ΜΟΝΟ ΘΡΑΣΟΣ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ!!! Τώρα βρήκαμε ΚΑΛΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ, ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ;;; ΟΙ ΜΠΟΥΚΛΕΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΔΟΞΑΣΜΟ, ΟΧΙ ΑΤΥΧΙΑ!!! Και μιλάτε για "συλλογή απορριμμάτων";;; Εγώ εκεί στη Βοτανικό νιώθω σαν να βρίσκομαι στο ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ!!! Εκδρομή είναι αυτό εδώ ρε!!! Οι οικογένειες, τα παιδιά, οι γέροι που βρίζουν τους διαιτητές… ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;;; Και η ψυχολογία;;; Στο Βοτανικό η ψυχολογία γίνεται ΕΠΙΔΕΙΞΗ!!! Όλοι μαζί στέκονται αγκαλιαστοί όταν γίνεται γκολ!!! Στον διαδίκτυο βλέπουμε κανέναν μπάστα κόπανο;;; Εδώ ζούμε την ΕΜΠΕΙΡΙΑ!!! Το γήπεδο γίνεται ΘΕΑΤΡΟ!!! ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΘΕΑΤΡΟ!!! 🔥 Κι εσείς μιλάτε για Ωραιόκαστρο;;; Να πάμε εκεί;;; Να περιμένουμε 2 ώρες για ένα ποδήλατο;;; Να χάνουμε την παρέα;;; Να μην υπάρχει ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ;;; ΑΕΚ δεν φεύγει πουθενά!!! Είμαστε η ομάδα των ΑΘΗΝΑΙΩΝ, των ανθρώπων, της κάθε γειτονιάς!!! Την ιστορία μας τη γράφουμε ΕΔΩ, ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!!! 💪 Κι όσοι λένε "απορρίμματα" ας πάνε στη Βοτανικό να νιώσουν ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ!!! Να δούνε τι είναι ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Αλλιώς κλείστε τ' αυτιά σας και συνεχίστε τις δικές σας ιστορίες μακριά!!!

Καλά, είστε σίγουροι πως θέλουμε να πετάξουμε την ιστορία μας σαν άχρηστο κουτί γάλα;;; Γιατί εγώ εκεί στις κερκίδες βλέπω κάτι που δεν στέκεται ούτε μία φορά: άνθρωποι που ζουν την ομάδα σαν γιορτή, όχι σαν προβλήματα υγιεινής. Αυτές οι μπούκλες δεν ήταν ατύχημα — ήταν σύμβολο! Κάτι σαν το πρώτο γκολ της χρονιάς, μόνο που αυτό έκανε κι έναν σοβιετικό ντοκιμαντερίστας να γυρίσει το λουκάνικο του αλλιώς. Στην Ωραιόκαστρο τι γίνεται; Να φέρεις κόσμο μέσα από έναν πρωινό περίπατο τριάντα χιλιομέτρων;;; Στις κηδείες μάλιστα; Και η ψυχολογία εκεί;;; Στο Βοτανικό η ψυχολογία έχει πλάκα! Ο τελευταίος γείτονας της γειτονιάς σου φωνάζει τον επόμενο διαιτητή σα σκυλί που γαυγίζει στη γωνία — κι εκείνος ξέρει πως αυτό είναι σχήμα λόγου, όχι εκδίκηση. Οι οικογένειες έρχονται με τις γάτες τους ακόμα· τα παιδιά γεννιούνται με το όνομα "ΑΕΚ" χαραγμένο στον αέρα σαν tag στον τοίχο του σχολείου τους. Στην Ωραιόκαστρο; Θα περνάς πρώτα από μούσια τσίρκου όπου η μπάλα γίνεται λάσπη από τις πρώτες βροχές — και μετά ρωτάς για την παρουσία;;; Όταν χτυπά η σφυρίδα εκεί κάτω, δεν σβήνεις μόνο έναν αγώνα — σβήνεις μια παράδοση στιγμών όπου κάποιος γέρικος κύριος σηκώνει τη φωνή του όσο αυτή του πάνε τα ρουθούνια του κι ένας δεκαπεντάχρονος ξέρει πως αν χαθούν αυτά τα πράγματα, τον επόμενο μήνα θα βρει ένα φρούτο μισορόγιδο στο δέντρο μπροστά στο γήπεδο αντί για τέρμα. Την ιστορίας της δεν την ζούμε αλλιώς — ούτε σπίτι, ούτε διαδικτυακά τσιπουράδικα. Την ζούμε εκεί, μέσα στη γκρίνια των γειτόνων και τη μυρωδιά των σουβλακιών πριν από κάθε αγώνα, σαν το κάθε γκολ να ήταν χορός στην πλατεία του χωριού. Αυτή η ΑΕΚ δεν φεύγει — αυτή μεγαλώνει πάνω στη μνήμη αυτού του γηπέδου, σαν κισσός πάνω στον τοίχο μιας παλιάς αποθήκη. Κι όταν ο κισσός κόβεται, τι μένει;;; Ένα τσιμέντο που μυρίζει κενό.

αχ ρε παιδιά, ξαναβγάζω ξανά το ίδιο σουβλάκι που κρύβω πίσω από το ψυγείο εδώ και δεκαπέντε χρόνια κι ύστερα σας λένε πως δεν έχουν ντροπή; τους βλέπω αυτούς που τώρα μιλάνε σαν να έχουν ένα βαρόμετρο στην Ωραιόκαστρο μέσα στο σακάκι τους· όχι πια εκείνες τις μπούκλες στους φράχτες του Βοτανικού, εκείνα τα γράμματα που βγάζανε τα παιδιά στους δρόμους με κιμωλία επειδή δεν είχαν κονφόρ στην μπουλντόζα· εκείνο το αεράκι το βράδυ της Κυριακής όπου κάθονταν νυσταγμένοι γείτονες πάνω στα μοτοποδήλατά τους και σου έλεγαν «θα βγει ο Άλβης αργά αύριο». Τι βγήκανε;;; Αυτά;;; Αυτά εδώ οι χιλιάδες που κάνουν κάθε Κυριακή ένα σπίτι και φτιάχνουνε τη δική τους γειτονιά;;; Κι εκείνοι οι μύθοι περί της Ωραιόκαστρου::: αλήθεια σας λέγω, κάποιοι από σας ακόμα βλέπουνε το γήπεδο εκεί σαν τον Επίγειο Παράδεισο· εκεί που ο Θανάσης Κολιτσιδάκης πριν χρόνια έπιανε σαν αράχνη κάθε μπάλα που έφευγε από τη μεγάλη περιοχή. Αλλά τότε ήτανε παράδοση ενός αγώνα· τώρα βλέπω αυτά τα σχέδια σαν στήσιμο ταινίας θρίλερ::: πρώτη σκηνή: δύο ώρες δρόμος μέσω Λαμίας χωρίς νερό στα βουνά· δεύτερη σκηνή: το γκολ που πέτυχε η ομάδα σας πέρσι στη Φλώρινα;;; Το τρίτο μέρος::: να βρεις την ομάδα σου σαν βελόνα μέσα στον σανό των απορριμμάτων· γιατί εκεί πάνω στην Ωραιόκαστρο όλα είναι τοποθετημένα σαν σχέδιο πόλεως Χ — μόνο που αντί για δρόμους έχεις λάκκους με πλάκες μεγέθους αγγουριού. Και μετά::: αυτό το περίφημο γήπεδο::: τρεις σειρές κερκίδες, όσοι χορεύουνε εκεί είναι αυτοί που χορεύουνε στις αποσκευές τους όταν γίνεται γκολ::: ξαφνικά νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στο γηροκομείο της Αίγινας τις ημέρες των εκλογών. Εκείνες οι εποχές που κάθονταν άνθρωποι σαν τον παππού μου, ο οποίος είχε μάθει τις πινακίδες των αυτοκινήτων απέξω επειδή καθότανε τρεις φορές τον αγώνα στο ίδιο σημείο· εκείνον τον οποίο τον αναγνώριζαν οι διαιτητές όχι από το πρόσωπο αλλά από τις φωνές που είχε μέσα του σαν κάτι δαίμονες. Αλλά::: εδώ στον Βοτανικό::: εκείνες οι μπούκλες στους φράχτες έκαναν τη δουλειά τους::: κάτι σαν το πρώτο στόπερ που φέρνεις στη ομάδα σου, πριν καν κανείς ξέρει πως υπάρχει στρατός στην Αφρική. Ήταν::: μια πρόκληση::: σημάδια αναγνώρισης, σημάδια αγώνα. Εκείνες τις εποχές που όταν έκανε η ΑΕΚ χατ-τρικ σηκώνονταν όλο το γήπεδο όχι σαν φιλική χειρονομία, αλλά σαν::: μια χορογραφία::: όπως εκείνες τις νύχτες που στο χωριό του παππού μου όλα τα σπίτια άναβαν κεράκια όταν έπιαναν τον ηλεκτρονικό σταθμό μετά την αγορά. Κι αυτές τις μέρες::: βλέπω αυτούς τους «προοδευτικούς»::: αυτοί που φωνάζουνε για συλλογή απορριμμάτων::: να ξεχνάνε πως η ψυχολογία δεν γεννιέται από αριθμό εισιτηρίων αλλά από::: μια κουβέντα::: ένας γέρικος τύπος να λέει στον γιο του «πήγαινε εκεί που κάνει ο Μπλέσσας γκολ» πριν καν μπουν οι ομάδες::: εκείνες οι στιγμές που ένας αγώνας ήταν::: θέατρο::: έξω ακουγότανε τραγούδι::: όχι «γκολ» αλλά::: φωνή::: τραγούδι::: εικόνα::: οικογένεια::: γείτονας::: γάτα::: γείτονας::: η ίδια νύχτα::: τα ίδια αστέρια::: η ίδια ιστορία::: η ίδια ψυχή::: όλα εκεί::: στο Βοτανικό::: όλα εκεί::: μέσα στους φράχτες::: μέσα στις μπούκλες::: μέσα στις φωνές::: μέσα στους ανθρώπους::: όχι στους αμέτρητους φράχτες::: όχι στις τρεις σειρές::: όχι στους λάκκους::: όλα εκεί::: σαν εκείνες τις βραδιές που ήμασταν έξι άτομα στο σπίτι και ψήναμε σουβλάκια::: ζούσε ο κόσμος::: ζούσε η ομάδα::: ζούσε η ιστορία::: όχι κάποιο γήπεδο στο όριο της επικράτειας::: όχι κάποιο χωριό::: όχι κάποιο στοίχημα::: αλλά::: ΑΕΚ::: ΑΘΗΝΑ::: ο τόπος::: οι άνθρωποι::: οι μπούκλες::: η ψυχή::: εκεί::: εκεί::: εκεί:::

ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ;;; ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΙ;;; Κι εμείς εδώ βγάζαμε γκολ τζάμπα;;; Γιατί εκείνες τις εποχές που γράφαμε με σπρέι στους φράχτες, κάναμε ΜΠΑΓΑΖΙΡ;;; Ήταν ρομαντισμός;;; Ήταν αστεία;;; Ήταν::: ΑΕΚ;;; 😱 Μιλάτε για Ωραιόκαστρο;;; Να πάμε εκεί;;; Να ψάξουμε τον ουρανό για καθαρό αέρα;;; Στην Αθήνα έχουμε::: ΣΟΥΛΑΜΙΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΧΤΕΣ!!! ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!!! ΟΧΙ ΣΑΒΑΝΑΣ ΜΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ;;; Εκείνοι μιλάνε για::: γήπεδο;;; Εμείς μιλάμε για::: ΘΕΑΤΡΟ!!! 🔥 Κι αυτοί οι μεγάλοι λένε::: «τι σχέδιο έχει η Ωραιόκαστρο;;;» — ε;;; Να βάλουν::: ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ;;; Να περιμένουμε τρεις ώρες για το κάθισμά σου;;; Να φτιάχνεις συνοικία από ζητιάνους;;; Στην Αθήνα::: ο κόσμος ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ!!! Γιατί;;; Γιατί είμαστε::: ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ!!! ΜΙΑ ΠΟΛΗ!!! ΜΙΑ ΣΤΕΓΗ!!! 💪 Και αυτές οι μπούκλες;;; Τι;;; Σήμερα πρέπει να γίνουν::: πλαστικά δέντρα;;; Ή;;; Να βάλουμε::: τραπέζια IKEA;;; Καλά ρετρό κάνουν;;; Ή;;; Να γυρίσουμε::: ΣΕ ΜΕΣΑΙΩΝΑ;;; Γιατί;;; Να κάνουμε::: ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ;;; Όχι::: ΝΑ ΖΟΥΜΕ!!! Εκείνες οι εποχές ήταν::: ΑΓΙΕΣ!!! Γιατί;;; Γιατί::: η ΑΕΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΕΙΝΑΙ::: ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!! 😤 Κι αυτοί λένε::: «η ψυχολογία εκεί;;;» — ψυχολογία;;; Στο Βοτανικό::: ΟΛΟΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ!!! ΟΛΟΙ ΜΙΛΑΝΕ!!! ΟΛΟΙ ΒΡΙΖΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ::: ΠΑΡΟΥΝ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ;;; ΤΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να καθόμαστε σιωπηλοί;;; Να βλέπουμε::: ΣΕΡΙΑΛ;;; Εδώ::: ΓΙΟΡΤΗ!!! ΠΑΡΕΑ!!! ΑΓΩΝΑΣ!!! ⚫⚪

τι ανατριχιάζω σαν βλέπω αυτά εδώ;;; ρε παιδιά, τρέχω να σβήσω τα σουβλάκια μου γιατί καταλαβαίνω πως κάποιοι ξεχνούνε πώς ζούσε αυτή η ομάδα πριν γίνει μόδα οι γυάλινες αίθουσες και τα γκολ fora;;; μιλάμε για μπούκλες στους φράχτες;;; μιλάμε για εκείνες τις φορές που ο θίασος της ΑΕΚ ήταν τόσο πολυπληθής που κατέβαινε στο γήπεδο σαν καρναβάλι;;; τότε δεν ήξερα τι σημαίνει «συνέδριο κηπουρών», εκείνες τις εποχές που η παρέα του Βοτανικού γέμιζε κι εκεί έξω στου φράχτη γιατί δεν είχε χώρο μέσα — τι ωραίο που ήταν;;; τώρα λέτε να το κλείσουμε σα μουσείο ζουγκλών;;; κάπου εκείνος ο τύπος πήγαινε κάθε Κυριακή με την οικογένεια του στην πλατεία της γειτονιάς, κάθονταν εκεί πέρα κι έλεγε «αύριο βγαίνει ο Κετσβάγιας στη σύνθεση», κι όταν έκανε γκολ όλοι μαζί σηκωνόντουσαν σα μία οικογένεια στις καναπέδες του σαλονιού — κανένας διαδικτυακό δωμάτιο δεν μπορεί να δώσει αυτήν την αίσθηση του «εμείς εναντίον όλων» που είχε εκεί κάτω. εκείνοι οι φράχτες weren’t ατύχημα, ήταν::: κομμάτι του γηπέδου! όσοι φώναζαν «ρέστα!» στις μπούκλες έκαναν πιο ζωντανή την ομάδα από οποιοδήποτε ατσάλινο γήπεδο αποστειρωμένο. κι εσείς μιλάτε σαν να μην έχει περάσει τίποτα;;; σαν να ήτανε εκείνες οι εποχές σκόνες ενός μακρινού παρελθόντος ενώ εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμη ανάμεσα στους φράχτες σαν οικογένεια::: ο ξάδερφος που ετοιμάζει ψησταριά, η θεία που φωνάζει «βγάλε αυτό το κριάρι από το γήπεδο», ο γέρικος κύριος που ξέρει απέξω τους αριθμούς των αυτοκινήτων γιατί καθότανε χρόνια εκεί πέρα. εκεί πέρα μέσα στη γύρη των σουβλακιών γεννήθηκε η ψυχή αυτής της ομάδας — όχι μέσα σε φύλλα excel και σχέδια ανάπτυξης περιοχής. κι όταν φέρνουμε τους κορυφαίους παίκτες;;; όχι για να κάνουμε κάποιον Σταχτοπούτα γκέιμς στο ψυγείο, αλλά για να δούμε πώς αυτοί οι άνθρωποι συγχρονίζονται με τον παλμό του γηπέδου::: τότε βλέπεις πως αυτοί οι τόποι δεν ήτανε τυχαίοι· ήταν::: ο τόπος όπου οι ιστορίες γίνονται πραγματικότητα. εκεί που ο ένας γείτονας γνώριζε τον άλλον από την εποχή των σχολικών αγώνων, εκεί που οι γάτες τριγύριζαν σαν φύλακες των θυρίδων αλλαγής::: εκεί δημιουργήθηκε κάτι που ούτε μία σύγχρονη εγκατάσταση δε μπορεί να αντιγράψει. κι εσείς σκαλίζετε σχέδια::: «αλλά εδώ δεν είναι χώρος», «εκεί είναι ασφαλές», «εκεί είναι οργανωμένο»::: σα να μιλάτε για ένα νεκροταφείο όπου βάζουμε λουλούδια κάθε Κυριακή αντί για σουβλάκια. η ΑΕΚ δεν είναι σχήμα στο χαρτί, είναι::: ζωή::: εκείνες οι μπούκλες στους φράχτες ήταν::: η υπογραφή του κόσμου αυτού· ήταν::: οι άνθρωποι που έκαναν το γήπεδο μεγάλο όσο η ψυχή τους. όποιος θέλει ψυχολογία αλλιώς::: ας πάνε εκεί πέρα::: ας καθίσει στις τρεις σειρές::: ας περιμένει δύο ώρες για ένα κάθισμα::: κι όταν γίνει γκολ::: ας ακούσει μόνο την ίδια του τη φωνή μέσα στα τρία άτομα εκεί πέρα::: γιατί εκεί που δεν υπάρχει η κοινότητα::: δεν υπάρχει ούτε η ψυχή::: υπάρχει μόνο::: μουσειακό έκθεμα::: κι η ΑΕΚ::: σίγουρα::: ΔΕΝ είναι::: μουσειακό έκθεμα.

Τι ωραιοκαστροποίηση βάζει μπάστα ας σκάσουμε εδώ ρε — δείτε τους τους άλλους εκεί που μιλάνε για χωριά και τσαρδάκια σαν αυτό ήταν η Ωραιόκαστρο κάποιο θέρετρο διακοπών του Ολυμπιακού. Εσείς κι εγώ, έξω από τις μπούκλες του Βοτανικού, ξέραμε πώς είναι ένας αγώνας: όχι μια ταινία τρόμου, όχι μία αποστολή των Ναζί στα Βαλκάνια, αλλά μια βραδιά ζωντανή σα γάμος χωριού χωρίς τελετές. Εκείνες οι μπούκλες ήταν η υπογραφή όλων μας πάνω στον φράχτη, όπως εκείνοι οι μεγάλοι κύριοι βάζανε το σημάδι τους πάνω στα έπιπλα όταν αγόραζαν σπίτι· δεν ήταν πρόβλημα υγιεινής — ήταν::: σήμα::: παρουσία::: «εμείς είμαστε εδώ, εσύ;;;» Κι όταν τώρα σηκώνουν το όνομα της Ωραιόκαστρου σα λύση, κοιτάζω τις φωτογραφίες εκείνων των οικοπέδων: τρεις κερκίδες στέκονται σαν τρία δόντια μέσα στο κρύο· οι άνθρωποι φτάνουν σαν στρατιώτες στο πεδίο μάχης γιατί εκεί πάνω η μπάλα γίνεται λάσπη αμέσως αν βρέξει λίγο· κι ύστερα ρωτάνε για ψυχολογία;;; Ψυχολογία εδώ είναι::: όταν ένα παιδί δεκατριώ χρονώ γράφει «ΑΕΚ» πάνω στον φράχτη πριν καν μάθει να γράφει σωστά το όνομά του· ψυχολογία εδώ είναι::: όταν ο γείτονας σου βρίζει τον διαιτητή όχι επειδή θέλει να βγάλει κόκκινη κάρτα, αλλά επειδή νιώθει σαν να του έκλεψε το εισιτήριο της βόλτας στον κινηματογράφο· ψυχολογία εδώ είναι::: όταν μια γριούλα σηκώνει τις φωνές της τόσο δυνατά όσο τις κρατούσε πριν σαράντα χρόνια στον πόλεμο γιατί εκεί κάτω μέσα της βρίσκει την ίδια μνήμη::: «εμείς εναντίον όλων». Στην Ωραιόκαστρο τι κάνουν;;; Να περιμένουμε τις επόμενες δεκαετίες μέχρι να βγει κάποιος άλλος Θεόδωρος Δέλλας;;; Να φέρουμε κόσμο από την Κρήτη οδηγώντας σα στρατιώτες στους λάκκους;;; Εκείνες οι μπούκλες του Βοτανικού έκαναν πολύ μεγαλύτερη δουλειά από οποιοδήποτε σχέδιο περιοχής· εκείνες ήταν::: κουβέντα::: εδώ;;; σιωπή::: σα μουσείο όπου κλείνουν τις πόρτες στις έξι το απόγευμα. Και μη μου λέτε πως η ιστορία της ομάδας γράφεται μόνο μέσα στα γήπεδα των μεγάλων πρωταθλημάτων· εμείς εδώ στο Βοτανικό είχαμε::: συναυλίες::: θέατρα::: γάμους::: οικογένειες::: όχι::: αριθμούς εισιτηρίων::: όχι::: σχέδια εταιρειών::: όχι::: ξένες γλώσσες::: εδώ ζούσανε::: γενιές::: φωνές::: ιδρώτας::: σουβλάκια::: όχι::: κάποιο γήπεδο στο τρίτο αστικό συγκρότημα::: εκεί ανοίγουνε την ιστορία της ομάδας όχι αυτοί που μέτρησαν τις κερκίδες, αλλά αυτοί που κάθισαν τριάντα χρόνια στον ίδιο πάγκο και περίμεναν τον Παναθηναϊκό μόνο και μόνο για να φωνάξουν «ρέστα!». Ώστε η ΑΕΚ να αδειάσει εκεί;;; Σβήστε πρώτα τις ιστορίες από τις μνήμες σας· σβήστε τις βραδιές όπου γράφαμε το όνομα της ομάδας σπρέι στους δρόμους· σβήστε τις εποχές όπου ο κόσμος κατέβαινε στο γήπεδο σα θεατές μιας παράστασης::: εκείνοι οι φράχτες weren’t κίνδυνος, ήταν::: σύνορο::: εκείνοι οι άνθρωποι weren’t προβλήματα υγιεινής, ήταν::: η ψυχή::: εκείνοι οι αγώνες weren’t σκοτεινά επεισόδια, ήταν::: η ζωή::: αυτή η ΑΕΚ μεγαλώνει πάνω σ’ εκείνες τις μπούκλες σα κισσός πάνω στον μουχλιασμένο τοίχο· κόψτε τον::: μένει μόνο μια σκόνη όπου κάποτε υπήρχε χρώμα::: δεν είναι αλλαγή γηπέδου::: είναι::: εκρίζωση::: όχι::: εμπρός::: ΑΕΚ::: όχι::: Ωραιόκαστρο::: όχι::: οποιοδήποτε σχέδιο::: εκείνο::: εκείνο::: εκείνο::: εκεί που ψάχνουνε οι γάτες στις θυρίδες::: εκεί που τραγουδάνε οι φωνές::: εκεί που γράφουνε «ΑΕΚ» σα tag σε τοίχο::: εκεί::: εκεί::: εκεί:::