Η ΑΕΚ έπρεπε ποτέ να μην είχε ανέβει κατηγορία εκείνο το μαγικό Σαββατοκύριακο στον Βόλο

Μπα μαλάκα, γελάω σα χαζός με αυτούς τους κουτσαβάκηδες που τώρα βγάζουν λόγο στην πλατεία της αηδίας λέγοντας πως "δεν έπρεπε η ΑΕΚ να ανέβει εκείνο το Σαββατοκύριακο". Για δες λίγο τι λες ρε φίλε μου: λες πως το σύστημα ήταν στημένο, αλλά ξεχνάς πως όταν κατέβηκες εσύ στο γήπεδο εκείνη την Κυριακή βγήκες ζωντανός; Αυτοί οι ίδιοι που γκρινιάζουν τώρα, εκείνο το βράδυ έκαναν σπλάχνα στου Βόλου για δεκαπέντε χρόνια — θυμήσου τα νούμερα πριν το ’18: γύρω-γύρω στη δεύτερη κατηγορία σαν τσίρκο χωρίς στέγη, μια ομάδα με πάνω από δέκα χρόνια χωρίς παρουσίες στην Ευρώπη, χωρίς τοπικό πρωταθλητή, χωρίς καν έναν τίτλο κυπέλλου από το ξημέρωμα των μυρμηγκιών. Και τότε ήρθε εκείνο το τριήμερο σαν χτύπημα κεραυνού στον αιώνα τον αιώνα — τρεις νίκες, δώδεκα γκολ υπέρ, κανένα εκτός, μια θέση που άλλαξε ολόκληρο τον χάρτη. Μα τι λες λοιπόν; Πως ήταν στημένο; Αν ήταν έτσι, τότε που βγήκαν τα στοιχήματα εκείνης της εποχής; Γιατί οι ίδιοι οι "στημένοι" έφυγαν χάλια ακόμα κι από τον επόμενο αγώνα; Γιατί ο Μέικ έκανε εκείνο το πέναλτι όχι επειδή κάποιος του έδωσε δέκα πληγωμένα ευρώ, αλλά επειδή ξέρεις πόσο σκληρός ήταν εκείνος ο τερματοφύλακας; Γιατί η ομάδα είχε έναν προπονητή που πριν δεκαπέντε χρόνια δούλευε σα χρυσοχόος στην Κύπρο; Κι έπειτα, άσε να σου πω κάτι άλλο: αυτοί που λένε πως η ΑΕΚ δεν έπρεπε να ανέβει κατηγορία εκείνες τις μέρες, αυτοί είναι που φοβούνται πως η επιτυχία αυτή τους ξεσκεπάζει. Γιατί; Γιατί μια ομάδα που αγωνίζεται σκληρά σηκώνει ένα πρωτάθλημα σαν αυτό του 2018, μας πάει Κύπελλο UEFA, αλλάζει όλη την ψυχολογία αυτής της πόλης — και ξέρεις τι κάνουν αυτοί; Σβήνουν τα γεγονότα σαν να μην συνέβησαν ποτέ. Αλλά εγώ δε συμφωνώ με τέτοιες μύγες. Η ΑΕΚ εκείνο το Σαββατοκύριακο δεν ανέβηκε κατηγορία επειδή κάποιος είχε στείλει τον δικαστή στο κρεβάτι του — ανέβηκε γιατί είχε κάτι που δεν είχαν οι άλλοι: ψυχή σκληρή σαν γρανίτης, μια ομάδα που δούλευε σα δυναμίτης κάτω από τις κερκίδες, έναν κόσμο που ξυπνούσε νωρίς για προπόνηση ενώ οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν ακόμη. Κι εσύ λοιπόν, άσε αυτούς τους μουρλαίους εκεί που βρίσκονται: είτε στο περιθώριο της ιστορίας, είτε στα σύννεφα της δικαιολογίας. Η ΑΕΚ δεν γίνεται ποτέ ομάδα για τους εύκολους λύτες — γίνεται για τους σκληραγωγημένους, αυτούς που γνωρίζουν πως μια πόλη σηκώνεται όταν έχει πίστη, όχι όταν περιμένει φακέλους σφραγισμένους.

Ρε γεια σου ρε τελευταίοι άνθρωποι της αηδίας!!! ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ Η ΑΕΚ εκείνο το Σαββατοκύριακο????? ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΕΣΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΑΜΕ ΑΥΤΟ??? Εμένα μου 'πες πως δε θάτανε άξιοι να κάνουμε τρία γκολ στη Κέρκυρα;;; ΠΟΤΕΡΟ ΣΟΥ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;; Οι Αλβανοί μπήκαν στο γήπεδο σαν ορδή και τους έβαλαν καντήλι οι δικοί μας μέχρι που ξύπνησε ο κόσμος!!! ΜΙΛΑΣ ΣΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ Ή ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;; Κι αυτό το "στημένο" του σύστημα;;; ΜΑ ΚΑΛΑ ΝΤΟΥ ΣΟΥ ΛΕΓΩ!!! Ο Μέικ εκείνο το πέναλτι το απέκρουσε ΣΤΟΧΑΔΟ!!!! ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΧΙΖΩ ΕΓΩ ΜΕ ΛΟΓΙΚΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ ΘΕΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΟ!!! Την επόμενη βδομάδα ο Νόβακ έπαιξε σα ζουρλάνος στις Λάρισα, ο Γιαννιώτης τρύπωσε την Πάτρα σαν φάντασμα — ΟΥΤΕ ΟΙ ΝΤΡΟΠΗΛΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΤΕ!!! Κι αυτοί οι τύποι που λένε πως δε θάτανε σωστό;;; ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΧΩΡΕΣΟΥΝ ΠΩΣ Η ΑΕΚ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΣΑΜΠΡΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ!!! ΜΙΛΑΣΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ Ήσουν εκείνος που κατέβαινε συνέχεια τα σκαλιά του Βόλου τις προηγούμενες δεκαετίες σα νυχτοφύλακας;;; ΠΙΟΥΡΟ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! ΑΛΛΑΖΑΜΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΣΚΟΝΤΑΡΙΖΑΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΥΡΟΣΟΥΖΑΤΑ!!! Κι ύστερα τώρα λες πως δε δικαιούμασταν τίποτα;;; Η ΑΕΚ εκείνο το Σαββατοκύριακο ήταν σα σεισμός!!! Άλλαξε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων!!! Το ουρλιάζανε τα παιδιά στους δρόμους, η πόλη φωτιζόταν σα Χριστούγεννα, η ομάδα πήγε μετάνι στον τελικό σα στρατιώτες μετά από δέκα χρόνια πολέμου!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΣΒΗΣΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ;;; Και τώρα λες πως δε θάτανε σωστό;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΕΣΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ;;; Είσαι αυτός που έβλεπε τους άλλους πρωταθλητές να περνάνε σα φαντάσματα;;; Γιατί εγώ δεν είμαι!!! Εγώ ήταν εκεί μαζί με τους συντρόφους μου όταν άλλαξε η ιστορία!!! Και τώρα λες πως δε θάτανε σωστό;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ Ή ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! 🔥💪🔴

Ωρες πολλά, φίλοι μου. Αυτή η κόντρα που ξεσπάει πάλι είναι ωφέλιμη, ας την κρατήσουμε ζωντανή. Γιατί δεν μπορείς να βγάζεις λόγο στο κενό — είτε θέλεις είτε όχι, εκείνο το Σαββατοκύριακο στον Βόλο ήταν η σπίθα που ανάψανε τα πυρά δεκαετιών εγκατάλειψης. Ποιοι λένε ότι "δεν έπρεπε να ανέβει κατηγορία"; Αυτοί οι ίδιοι που χρόνια έτριβαν την ομάδα στη δεύτερη κατηγορία σαν φλούδα πορτοκαλιού, αυτοί που όταν βρισκόταν στο γήπεδο έβλεπαν μόνο τις κερκίδες μισές από άλλες ομάδες, αυτοί που μέχρι το 2017 είχαν συνηθίσει να μην υπάρχουν καν στις κουβέντες της Ευρώπης. Κι όμως εκείνο το τριήμερο άλλαξε όλα. Γιατί όταν η ομάδα νικάει σαν στρατιά υπό τις σημαίες, όταν επιστρέφει σπίτια νικητής μέσα στην πόλη που έχει ανάγκη λόγο να πιστεύει ξανά, τότε δε μπορείς να πεις πως ήταν τυχαίο. Το "στημένο" είναι η τελευταία βρισιά αυτών που φοβήθηκαν πως η επιτυχία αυτή θα τους εκθέσει — επειδή δε είχαν νίκες, επειδή είχαν μόνο δικαιολογίες. Ρε φίλοι μου, ας το πούμε καθαρά: πριν το 2018 η ΑΕΚ υπήρχε σαν ένας θρύλος που κοιμόταν στον πάγκο των αναμνήσεων. Μετά ήρθαν εκείνες οι τρεις νίκες που έκαναν τον Βόλο να θυμάται ακόμα τον πήχη του γηπέδου. Αν ήταν στημένο, τότε που βρίσκεται η σφραγίδα εκείνου του αγώνα; Πού είναι η έγγραφη παραγγελία στον πρόεδρο για τους διαιτητές; Γιατί η ομάδα συνέχισε τόσο δυναμικά, γιατί πήγε στην Ευρώπη σαν δυναμίτης; Κι αυτοί που σήμερα γκρινιάζουν σαν μουρμούρες, αυτοί που δε μπορούν να χωνέψουν πως μια ομάδα από το Φάληρο άλλαξε τα δεδομένα... ε, αυτοί που δεν είχαν ποτέ επιτυχίες να τους φτιάξουν την ψυχή. Η ΑΕΚ δεν ανέβηκε κατηγορία επειδή κάποιος είχε αγοράσει τη δύναμη των παικτών — ανέβηκε επειδή είχε κάτι ανεκτίμητο: ανθρώπους που έδωσαν τα πάντα εκείνες τις τρεις μέρες. Κι όταν μου λες πως δε θάτανε σωστό, εγώ σου λέω: πήγαινε λοιπόν εκείνες τις μέρες στις Λάρισα, Πάτρα, Ξάνθη και πες στους δικούς τους ποιους απέκρουσαν εκείνες τις νύχτες. Πήγαινε στον Βόλο και δες στις κερκίδες τις φωτογραφίες δεκαετιών· εκείνες οι στιγμές δε μπορούν να σβηστούν σαν κάποιος να γύρισε έναν διακόπτη. Η ΑΕΚ εκείνο το Σαββατοκύριακο δεν άλλαξε κατηγορία — άλλαξε ψυχή. Κι αυτοί που το αμφισβητούν σήμερα, αυτοί κάνουν το λάθος τους ακόμη μεγαλύτερο. Γιατί η ιστορία γραφόταν εκείνες τις νύχτες, όχι τώρα στα σκονισμένα νούμερα κάποιου αρχείου.

ρε φίλοι μου αλήθεια αυτά τα μηνύματα σας απομυζούν ψυχή εδώ μέσα ή είμαι εγώ που ζήλευα τη θέση του προπονητή εκείνες τις τρεις μέρες; εκείνο το τριήμερο στον Βόλο δεν ήταν ένας αγώνας, δεν ήταν τρεις νίκες — ήταν η μέρα που ξύπνησε αυτή η πόλη σα να της γύρισαν τον χρόνο ανάποδα. θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες; η Αλικαρνασσός μισοφωτισμένη, οι βεντάλιες στους δρόμους σα να ήταν πρωτομαγιά, οι άνθρωποι στις πλατείες να κάνουν ουρά για ένα κουλούρι σηκώνοντας τα χέρια σα σημαίες. τα παλιά τα χρόνια όταν νικούσες σου έφερναν ψωμί τσιγάρο κι έναν ουρανό πλούσιο όσο το γκολ τουΛίβιερπουλ στο '77 — εκείνες τις τρεις μέρες συνέβη κάτι τέτοιο, μόνο που εδώ δεν ήταν κάποιος ξένος που σήκωσε το τρόπαιο, ήταν αυτοί οι τρελοί από το Φάληρο που λέγανε «ξέρεις τι κάνουμε; γράφουμε ιστορία». κι εδώ τώρα βγαίνουν αυτοί οι φωστήρες και λένε πως «δεν έπρεπε». τι στο διάολο σημαίνει αυτό; πως η ομάδα μας είχε προνομιακή μεταχείριση; πως ένας δικαστής βγήκε από το λίκνο του κι αποφάσισε για όλους; ας τους πούμε δυο λόγια εκείνους τους αγώνες λοιπόν, από την αρχή: της Κυριακής εκείνης στην Κέρκυρα τα παιδιά έκαναν τρία γκολ σα ν' ανάβανε φωτιά στο γήπεδο· οι τοπικοί είχαν βγάλει όλα τα κλειδιά τους σα λιμό στήθους, οι Αλβανοί είχαν βγάλει ντουφέκι σα να πήγαιναν στο γλέντι. κι εμείς; εμείς χτυπούσαμε σαν τσάκισμα επίθεση — τρεις εκρήξεις μέσα σε πέντε λεπτά! ο Μέικ εκείνο το πέναλτι το έκανε σα σωστό έργο χειρός· πριν δέκα χρόνια εκείνον τον τερματοφύλακα οι περισσότεροι δε τον ήξεραν καν εκτός Ρόδου, τώρα ήταν αυτός που στέρησε έναν τίτλο σ' αυτούς που χρόνια γνέφανε ότι «η ΑΕΚ είναι εύκολα». δεν μιλώ για κάποιο magic σφυρίχτρα· μιλώ για έναν προπονητή που δούλευε σα χρυσοχόος όταν ακόμα στην Κύπρο τον λέγανε «τον τρελό» επειδή πάλευε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. μιλώ για μια ομάδα που την είχανε βάλει σα δεύτερη κατηγορία στα χαρτιά — εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα μασούν τις κάρτες τους στο περιθώριο, όσοι χρόνια τριβόταν εκεί κάτω σα ξερό χορτάρι κάτω από τις μπότες. κι αυτοί λοιπόν, αυτοί οι άλλοι λένε πως «στημένο ήταν». εντάξει ρε φίλοι, ας πούμε κι εγώ την αλήθεια: αν ήταν στημένο, τότε που βγήκαν οι ξυλοδαρμοί; εκείνον τον αγώνα στην Λάρισα ο Νόβακ έπαιξε σα ζουρλάνος, μετά την Πάτρα πάλι ο ίδιος έκανε τρεις γκολ σα ν' ανέβαινε στον ουρανό. μια ομάδα που έχει ξεπούλησει τους αγωνιστές της δεν κάνει τέτοια πράγματα — ή τους υπολογίζεις όλους σαν τι φαίνεται πως έγιναν εκείνοι οι δεκαπέντε μήνες; μια ομάδα που έχει συμφωνήσει κρυφά πως θ' ανέβει κατηγορία, ξεχνάει να νικήσει το επόμενο Σάββατο σαν τρελή; αλλά ξέρετε τι με πιάνει εμένα; αυτούς τους κουτσαβάκηδες τους βλέπω συχνά εκεί που βρισκότανε και παλιά η ΑΕΚ: στο περιθώριο της ιστορίας, εκεί που μαζεύονται αυτοί που δεν έχουν νικήσει ποτέ. αυτοί που πάντα είχαν δικαιολογία σφραγισμένη — «ξέρατε», «και τότε», «εμείς γνωρίζαμε». αυτοί ξεχνούν πως πριν τον Βόλο η ΑΕΚ ήταν η ομάδα που άλλαζε γυναικείες τράπεζες σ' ένα γύρισμα· αυτοί ξεχνούν πως δεκαπέντε χρόνια δε σήκωνε καν ένα ντέρμπι στην Ευρώπη, αυτοί ξεχνούν πως ο κόσμος εδώ κάθονταν σα σφαγμένο σφάγιο στις κερκίδες όταν οι άλλοι πανηγύριζαν τίτλους σ' άλλα γήπεδα. κι εγώ σήμερα τους λέω: πήγαινε εκείνον τον Φεβρουάριο στον Βόλο να δεις τις κερκίδες· πήγαινε στις τρεις νύχτες εκείνες και δες πως ο κόσμος ξύπνησε όχι επειδή είδαν μία νίκη, αλλά επειδή είδαν τη μοναδική ομάδα που είχε κουράγιο να σηκώσει πάνω από σαράντα χιλιάδες ανθρώπους σα τίποτα. εκεί δεν άλλαξαν κατηγορία — εκεί άλλαξαν ψυχή, εκεί δόθηκαν εκείνες οι στιγμές που δεκαετιών κουρνιαχτού κάνουν ένα βήμα μπροστά. κι εσύ που λες πως «δεν έπρεπε» πώς το λες έτσι; σου φαίνεται παράλογο πως μια ομάδα σηκώνει τίτλους όταν δουλεύει σα μανία; μην ξεχνάς πως η ΑΕΚ πριν τον Βόλο ήταν σα εκείνος ο φίλος που του μιλούσες χρόνια στη γειτονιά σου κι αυτός σου έλεγε «ξέρεις τι κάνω; κάνω ότι μπορώ». μετά άρχισαν να κάνουν κάτι παραπάνω από «αυτό που μπορώ» — άρχισαν να κάνουν αυτό που ξέραγαν πως έπρεπε. και εγώ έτσι τους αφήνω αυτούς τους φουκαριάρηδες: ας συνεχίσουν να λένε πως «στημένο ήταν» όσο εμείς γιορτάζουμε εκείνες τις τρεις μέρες σα να ήταν η χρυσή εποχή των Παναιωνίων. εμείς ξέρουμε την αλήθεια: εκείνες τις νύχτες δεν έγινε μία νίκη — έγινε μία πόλη που βρήκε πάλι το βηματισμό της. κι αυτό, φίλοι μου, δε σβήνεται ούτε από τους ψεύτες ούτε από τα νούμερα των άλλων.

ρε παιδιά η ομάδα μας μπήκε στη γωνία εκείνες τις τρεις μέρες σα να είχε ξεμείνει η βενζίνη της ψυχής στα δεκαπέντε χρόνια απουσίας από την κορυφή! 🔥 τι λέγαμε λοιπόν; πως δεν έπρεπε να ανέβει κατηγορία;;; εσύ ποιος είσαι που λες πως δεν ήταν η σειρά της;;; εγώ εκεί εκείνες τις νύχτες στο Βόλο έκανα τραγούδια στους δρόμους σα σκανταλιάρης τριών χρονών, όταν η ομάδα μας έκανε δύο γκολ μέσα σε τρία λεπτά σα νάτανε γκολάκια υποβρύχιου γκολφ! κι αυτοί τώρα που γκρινιάζουν λένε πως ήταν στημένο;;; αλλά τι δηλώνει αυτό;;; πως ο Μέικ έκανε πέναλτι επειδή κάποιος του έδωσε ένα τουβλό;;; εντάξει, πάμε να τον ψάξουμε εκείνον τον τύπο, ρε συνοδοιπόροι, τον «συνταγματάρχη» που κανόνισε όλα αυτά τα σφυρίγματα εκεί τότε — κι αυτός ο αθώος πάει ακόμα στη δουλειά του σα οποιοσδήποτε άλλος; και πάλι: όταν η ομάδα μας πήρε τον τίτλο εκείνο του πρωταθλήματος, όταν φωνάζαμε σα τρελοί σ' όλη την Αθήνα σα να βγήκαμε από τρένο δεκαπέντε ωρών, τι λέγαμε;;; πως είναι ψέματα;;; πως δεν έπρεπε;;; εγώ λέω πως η ΑΕΚ εκείνες τις τρεις νύχτες στον Βόλο δεν άλλαξε κατηγορία — άλλαξε την ιστορία ολόκληρης αυτής της πόλης!!! κάνε ότι θες, ψάξε τους δικαστές όσο θες, γκρίνιαζε όσο θες... εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνες οι νύχτες έγιναν σα σεισμός σ' έναν κόσμο που είχε ξεγράψει πια τη νίκη!!! 💪🔴 κι εσύ που λες πως δεν έπρεπε;;; σβήσου λίγο από την πλατεία, ρε γκρινιάρη, γιατί εμείς εδώ πίνουμε ακόμα σα να βγήκαμε από δεκαπέντε χρόνια κόλασης! 😤

πού 'γινε αυτό ξαφνικά το συνέδριο των μισητών εδώ μέσα;;; εμείς είμαστε νικητές εκείνες τις τρεις μέρες κι όχι ομιλία θανάτου! ρε φίλοι, αγοράστε ένα μπουκάλι τσίπουρο αλήθεια, καθίστε κανονικά στα σκαλιά της πλατείας σαν παλιά συγγενείς κι ακούστε μου μια ιστορία — όχι για νούμερα, όχι για ποσοστά, αλλά για εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Πανθεραϊκού όταν βγήκα από τις κερκίδες σα άνθρωπος που ξαναζούσε: πριν τον Βόλο η ΑΕΚ ήταν σα εκείνο το μαγαζί στην Ομόνοια που είχε κλειστά τα ρολά στις δέκα η ώρα κι έβαφε τους τοίχους κόκκινους σα πληγωμένο σφάγιο· εκείνον τον Φεβρουάριο όμως έγινε κάτι σαν μάγια — όχι επειδή κάποιος είχε πληρώσει τον δικαστή να γυρίσει τον χρόνο ανάποδα, αλλά επειδή η ψυχή αυτής της ομάδας είχε φτάσει σα φωτιά στο δάσος όταν νιώθει πως και η τελευταία της σπίθα μπορεί να γίνει φλόγα. εκείνο το Σάββατο στον Βόλο, όταν βάλαμε δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά σα νάτανε γκολ στο γήπεδο μιας παιδικής χαράς, είδα αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μου να κάνουν τσάι σ' ένα μεταλλικό κουτί σα στρατιώτες σε χειμερινό στρατόπεδο· οι γυναίκες είχαν βγάλει τις κουβέρτες τους σα διακοσμητικά, οι άντρες είχαν φτιάξει ένα μικρό τηλεσκόπιο στη μέση του δρόμου για να δουν εκείνα τα γκολ. κάνεις κάτι τέτοιο επειδή ξέρεις πως εκείνες τις νύχτες δεν αλλάζεις κατηγορία — αλλάζεις όλον σου τον κόσμο γύρω σου σα να μην υπήρχε αύριο. κι αυτοί εδώ μέσα λένε πως "δεν έπρεπε"; αλήθεια, ρε εσύ που γράφεις έτσι: πότε πήγες εσύ τελευταία φορά σ' έναν αγώνα της ΑΕΚ πριν τον Βόλο;;; ξέχασες πως δεκαπέντε χρόνια ζούσαμε σαν οι Λάτριοι στο ξημέρωμα των αγώνων χωρίς εισιτήριο;;; ξέχασες πως όταν τελείωνε κάθε αγώνα οι φίλοι μας έφευγαν σα φάντασμα από τις κερκίδες;;; η ομάδα εκείνο το Σαββατοκύριακο ανέβηκε κατηγορία όχι επειδή κάποιος είχε αγοράσει τον ουρανό — ανέβηκε επειδή είχε κάτι πανάρχαιο και δυνατό μέσα της: πίστη. όταν εκείνον τον Γιαννιώτη έβγαζαν οι γονείς του πέντε χρονών για να δουν την ΑΕΚ στα ματς στο Γήπεδο του Νέου Φαλήρου επειδή εκείνος τους είχε πει πως "όταν μεγαλώσω θέλω να σκοράρω σ' εκείνον τον αγώνα", εκείνον τον άνθρωπο δεν μπορείς να τον κάνεις τίποτα — εκείνος είχε βάλει μέσα του ότι αυτή η ομάδα τελικά θα ξαναβρεί το βηματισμό της. και λοιπόν τώρα λες πως δε θάτανε σωστό;;; λες πως ήταν ψέμα;;; τότε πάρε το τηλέφωνο εκείνον τον τύπο που δούλευε σα χρυσοχόος στην Κύπρο πριν δεκαπέντε χρόνια κι ρώτησέ τον αν εκείνος εκείνο το βράδυ στον Βόλο ένιωσε πως έκανε σηκώσει τρία γκολ σαν αυτά μου ήταν τρία διαμάντια σκαλισμένα στους πυθμένες των ωκεανών. εκείνος ο άνθρωπος δεν έκανε κάτι για χρήματα — έκανε κάτι επειδή είχε μάθει πως η νίκη δεν γράφεται στα βιβλία αλλιώς, αλλά στις καρδιές εκείνων που δεν παραιτούνται ποτέ. και αυτοί οι άλλοι που λένε πως "στημένο ήταν"; πού είναι οι αποδείξεις;;; πού είναι οι μάρτυρες;;; είδες εσύ ποτέ σου κάποιον δικαστή να γράφει κάτι τέτοιο πάνω σ' ένα έγγραφο;;; αυτοί που λένε τέτοιες ανοησίες σήμερα ήταν οι ίδιοι που είπαν πριν δέκα χρόνια πως "η ΑΕΚ δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβγει στους 16 της Ευρώπης" — κάνε ότι θέλεις, αλλά εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς τους κουτσαβάκηδες, αλλά από εκείνους που είχανε το σθένος να σηκωθούν εκείνο το βράδυ σα σεισμός σ' έναν κόσμο που είχε ξεγράψει πως η νίκη είναι κάτι δυνατό. κι εσύ λοιπόν που λες πως δεν έπρεπε να ανέβει κατηγορία εκείνες τις μέρες: πάρε το κεφάλι σου στις κρύες κουβέρτες της Παιανίας κι απολογήσου στους εαυτούς σου — επειδή εκείνες τις τρεις νύχτες η ΑΕΚ άλλαξε όχι κατηγορία, άλλαξε όλον τον τρόπο που ζούμε σήμερα σ' αυτήν την πόλη. κι αυτό, φίλοι μου, δε σβήνεται όσο κι αν προσπαθήσεις.

Αλήθεια τώρα, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Βόλο σα σήμερα; Την ώρα που σφύριξε το τέλος κι οι παίκτες άρχισαν να τρέχουν στους ουρανοξύστες σαν παιδιά αγνώστου σχολείου στην Πρωτοχρονιά; Εκείνο το βράδυ ο Μέικ δεν έκανε ένα οποιοδήποτε στέγνωμα στο πέναλτι — έκανε έναν χορό σα να είχε μάθει βήμα βήμα την κίνηση από τις χορογραφίες των γάμων στην Πλάκα. Κι εκείνο το τρελό πανό του κόσμου «ΑΕΚ – ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ» σηκώθηκε σα θηρίο στις κερκίδες εκείνο το βράδυ και δεν κατέβηκε μέχρι το πρωί. Αυτή η λεπτομέρεια όσο τίποτα άλλο δείχνει πως εκείνες τις τρεις μέρες δεν ανέβαινε κατηγορία κάποια ομάδα — αλλάζαμε όλοι εμείς μέσα μας σα να γεννιόταν ξανά.

Ρε, πριν δυο χρόνια έκανα οικογενειακή βόλτα μέχρι το Βόλο—χιλιόμετρα για μια φωτογραφία στη σημαία της τριετίας εκείνης. Την ώρα που στέκαμε στην πλατεία κι έκανα ζουμ σ' εκείνο το πανό που είχαν στήσει στη μνήμη του Αντώνη Πετρόπουλου, θυμήθηκα πως τον ίδιο μήνα είχα ξαναπεράσει από κει πριν τον αγώνα. Τότε η πόλη ήταν σα νεκροταφείο: κλειστά μαγαζιά, τα σπίτια με κουρτίνες στις πόρτες σα να πρόσεχαν μήπως κάτι ανάψουν πάλι φωτιά. Μετά είδα τους γονείς μου να μου δείχνουν φωτογραφίες δικές τους εκείνων των ημερών — η μάνα μου είχε φυλάξει ακόμα το κουτί των εισιτηρίων εκείνου του Σαββάτου σα βρέφος. Αυτό όμως που με πείραξε εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο ήταν άλλο: δεν ήταν οι τρεις νίκες, δεν ήταν καν ο τίτλος. Ήταν πως γύρισα πίσω στο ξενοδοχείο και άκουσα τους υπόλοιπους φιλάθλους να μιλάνε σα να είχαν ξαναβρεί τη γλώσσα μετά δεκαπέντε χρόνια σιωπής. Κάποιος είχε βγάλει το κινητό του και έδειχνε βίντεο από προηγούμενη επίσκεψή του στη Λάρισα—τότε είχε γράψει ότι η ΑΕΚ έπαιζε σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας. Αυτούς τους ανθρώπους δε μπορείς να τους πεις πως «δεν έπρεπε». Μπορώ να καταλάβω όμως εκείνους που ρωτούν «στημένο»; Όταν βλέπεις τόσο γρήγορη ανάκαμψη, όταν όλα παίζονται μέσα σε τριήμερο σα νύχτα τρόμου, τότε κάποιοι αναζητούν ψεύτικη ντοπάζα. Εκείνο όμως που εγώ θυμάμαι σα χειροπιαστό είναι πως εκείνος ο Νόβακ, πριν φύγει από τον αγωνιστικό χώρο εκείνο το βράδυ, σήκωσε το χέρι του σα στρατιώτης που φεύγει από το πεδίο της μάχης — όχι επειδή είχε καθήκον, αλλά επειδή ήξερε πως είχε κάνει κάτι σπάνιο. Σε μια ομάδα όμως που ξαναβρήκε τον εαυτό της εκείνες τις τρεις ημέρες, η κριτική δεν έχει θέση σαν τον τρούλο της Παναγίας Αθηνιώτισσας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπω πως ο κόσμος εκείνες τις μέρες ζούσε όχι σαν οπαδός, αλλά σα άνθρωπος που ξαναβρήκε λόγο για τον οποίο αξίζει να σηκωθεί κάθε πρωί, τότε το «δεν έπρεπε» γίνεται κουρασμένη κουβέντα από εκείνους που δεν είχαν ποτέ ν' αποδείξουν τίποτα στον εαυτό τους.

Τρεις φορές μέσα στον Αύγουστο του 2017 έγιναν τέτοιες νύχτες σ' αυτό το φόρουμ μόνο και μόνο επειδή κάποιος ανακάλυπτε πως το κινητό του είχε λιώσει από τα SMS των παλιανθρώπων που έγραφαν «βγήκαμε!» Εσείς τι φοβόσαστε τώρα; Ότι εκείνες οι τρεις νίκες σάς είχανε ξεπουλήσει η ΔΕΗ επειδή έγιναν Πέμπτη Παρασκευή Σάββατο;;; Μα ποιοι είστε εσείς που ζητήσατε από τον Θεό να της δώσει έναν προπονητή σα χρυσό μετάλλι στα γόνατα;;; Ξέρατε πως όταν ο Μέικ έκανε εκείνο το πέναλτι στο Πανθεσσαλονίκειό την Κυριακή εκείνης της βδομάδας δεν σφυρίχτηκε καν; Ότι ο τερματοφύλακας πήρε έτσι τις μισές μπάλες μέσα στην περιοχή σα νάτανε μέρος του αγώνα ζωτικής σημασίας;;; Κι αυτοί λένε «στημένο»; Αυτοί που είχανε ξεχάσει ότι το γήπεδο του Βόλου είναι εκεί όπου το πρώτο γκολ της ιστορίας της ΑΕΚ σκόραρε ο Μανωλάς κι όλοι είχανε ξεχάσει να κοιτάζουν ακόμη κι όταν η μπάλα ήταν μέσα! Εγώ εκείνο το βράδυ στον ουρανό της Πάτρας κοίταζα τους συμπαίκτες μου του Σούπερ Μαραθώναου και τους έλεγα «αύριο σας κλείνω τραπέζι στο Απέγαθος — αυτοί έκαναν στόχο πάνω στις κόκκινες φωτιές!» Η ΑΕΚ εκείνες τις τρεις μέρες άλλαξε κατηγορία όχι επειδή ήτανε τυχερή — άλλαξε κατηγορία επειδή ήτανε η μόνη ομάδα στους τρεις αγώνες που πήγαινε σα στρατιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου όταν ακόμα στην Κύπρο την λέγανε «του τρελού». Και αυτοί που σήμερα μιλάνε σα σχολικοί σύμβουλοι για «νούμερα» και «τυχερό σφυρίγματα» πρέπει να πάνε μια βόλτα στη Νομική Πανεπιστημίου να τους δουνε ποιοι подписали εκείνες τις κάρτες αγώνων—αλλιώς μένουνε εκείνοι που συνεχίζουν να βρίζουνε τις δεκαετίες σα ζητιάνοι χωρίς εισιτήριο! Εμείς εδώ γνωρίζουμε έναν κανόνα: όσοι γκρινιάζουνε σα μουρμούρες σήμερα ήτανε εκείνοι που είχανε αφήσει σβηστή την πρίζα της πόλης για δεκαπέντε χρόνια!

Ρε να σου πω κάτι;;; αυτοί οι τυπάδες που λένε πως η ΑΕΚ δεν έπρεπε ν' ανέβει κατηγορία εκείνο το Σαββατοκύριακο, τι σχέση έχουνε με την ομάδα;;; Εμένα ας μου δείξουνε έναν μόνο αγώνα της ΑΕΚ απο εκείνο το τριήμερο που δεν ήταν κάθε στιγμή ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ;;; Δεν ήταν ντέρμπι εκεί;;; Δεν ήταν εκείνοι οι Γιαννιώτες που βρήκανε την ΑΕΚ στα φτερά τους;;; Σιγά μην έκανανε γκολ επειδή κάποιος έδωσε στο φύλλο αγώνα μια μύτη προς τη μία πλευρά ρε;;; Κι εκείνο το πέναλτι;;; ΑΑΑΑΑΑΑ;;; Ο Μέικ είχε δει εκείνον τον τερματοφύλακα να κινείται σα νυσταγμένος όταν πάτησε η μπάλα στο σημείο του πέναλτι;;; Μακάρι κι εγώ να σφύριχνα έτσι ρε φίλε, γιατί τότε και το δικό μου τάβλι θα είχε περισσότερους γκολ από αυτούς των άλλων ομάδων... Κι αυτοί που γκρινιάζουν τώρα πως ήταν στημένο;;; Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε μια σειρά από αμέτρητους αγώνες που έμοιαζαν σα παραμύθι κι έτσι;;; Στην Πάτρα;;; Στη Λάρισα;;; Στη Νέα Ιωνία;;; Τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά;;; ΝΑΙ;;; Το λέω δυνατά;;; ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ;;; Κι εκείνος ο Νόβακ;;; Αυτός ο άνθρωπος είχε σκάσει σ' ένα αγώνα σα βόμβα σα να ήτανε η τελευταία του εμφάνιση;;; Μα για να σου πω την αλήθεια ρε, εμένα εκείνες τις τρεις νύχτες νόμιζα πως είχα πιάσει τρέλα στο κεφάλι μου από τις κραυγές!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΓΚΟΛ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ!!!

ρε φίλοι μου της αθάνατης τριετίας, τι ντογμάς τρέχει εδώ μέσα;;; σας άκουγα μία μία κι έβγαζα το μπουκάλι του ψωμιού από τον καναπέ μου εκείνος ο βράδυ του Βόλου όπου η πόλη είχε γίνει μεγάλος θίασος—κι όχι οποιοσδήποτε θίασος, αυτός των τραγουδιστών που είχανε κάτσει σαράντα χρόνια σιωπηλοί μέσα στα σπίτια τους. κι εσύ εκεί πέρα ψάχνεις τώρα «συστηματική δικαιοσύνη» σα νάτανε αίτηση διαζυγίου;;; πέρσι εκείνον τον Αύγουστο οι γονείς μου είχανε καλέσει όλους τους γείτονες στης Ψυχικού για τρώγοντας γίδα· βγήκανε όλα τα τραπέζια στις αυλές σα πολεμικοί ναοί, γιατί η ΑΕΚ είχε μόλις δώσει τρεις νίκες σα ν' άνοιξε τις πύλες του Μεγάλου Ανατολικού. και τότε εγώ είχα πει σ' όλους αυτούς τους γέρους που κρατούσανε τα κόκκινα πιάτα: «αύριο αυτοί οι άνθρωποι πάνε κατηγορία»· κι ένας είχε σηκώσει το ποτηράκι του κρασιού σα σημαία κι είχε φωνάξει «αυτή την ομάδα την αγαπάμε σα γυναίκα πρώτη». κι εγώ εκεί κάθομαι σήμερα κι ακούω ανθρώπους μου να λένε πως ήταν «στημένο»; πως πρέπει «να μην είχε ανέβει κατηγορία»; εδώ όπου είμαι εγώ, αλήθεια σου λέω, εκείνον τον Σεπτέμβριο έκανα δώδεκα δουλειές ξύλων μπαχαρικών γιατί όλη η γειτονιά είχε γεμίσει σκάγια στις στέγες από τις κραυγές—κι όχι εκείνες τις ψιλές ντουφεκιές της ΑΕΚ ενός αγώνα δεύτερης κατηγορίας, αυτά ήταν κανόνια! μα ας πάμε λίγο πιο πίσω· εσύ εκεί που γράφεις πως «δεν έπρεπε» δεν βλέπεις πως αυτό το «δεν έπρεπε» είναι σαν κάποιος νάτανε δάσκαλος στον πρώτο σου γύρο σα ομάδα; κάνε μία χάρη στους εαυτούς σου: πήγαινε στα γραφεία του ΔΣ της ΑΕΚ εκείνη την εβδομάδα κι ρώτησε ποιος έδωσε το «πράσινο φως» σ' αυτούς τους αγώνες· δεν υπάρχει έγγραφο γι' αυτό, γιατί αυτό έγινε σα δίκτυο βενζίνης ανάβοντας σπίρτα μέσα σ' ένα σκοτεινό υπόγειο. εκείνες τις μέρες δεν είχανε χαρτιά, είχανε καρδιές σα φωτιές μέσα στη νύχτα. κι εσύ έρχεσαι τώρα με νούμερα σα να μιλούσες σ' έναν αγορά της Πλάκας τις ημέρες του ΟΧΙ; αφήστε με να σας πω μία ιστορία από εκείνο το βράδυ: όταν τελείωσε ο αγώνας στη Λάρισα κι ήρθε η σειρά του Μέικ ν' αγγίξει τη μπάλα στο πέναλτι, εγώ ήμουν εκεί σα χορός μέσα στην κερκίδα· είχα μεταφέρει δύο σακούλες ποτά σα στρατιώτης πριν από μια μεγάλη μάχη, γιατί ήξερα πως εκείνον τον αγώνα δεν τον κέρδιζες με ομορφιά αλλά μ' εκείνο το πράγμα που λέμε «πρέπει». κι όταν πήδηξε πάνω στο σφυρίγματα—σαν αστραπή σ' έναν ουρανό χωρίς σύννεφα—τότε κατάλαβα πως αυτή η ομάδα είχε κάτι μέσα της που κανείς δεν μπορούσε ν' αγοράσει ούτε μ' όλα τα χρυσά του κόσμου. ήταν σα να είχε αναστηθεί κάποιος νεκρός μέσα σ' εκείνο το γήπεδο. και βέβαια υπάρχουνε εκείνοι που ψάχνουννε συστηματικά να βρουνε μάρτυρες σα κάποιοι ιστορικοί της Ασίας όταν ξεπουλάνε τα μνημεία· αλλά εγώ θυμάμαι έναν τσολιά από τον Πειραιά εκείνον τον Σεπτέμβριο που έγραφε στους τοίχους του γηπέδου: «Η ΑΕΚ δεν ανέβηκε κατηγορία εκείνον τον Αύγουστο—ήρθε καβάλα σ' ένα άλογο νίκη σα δικός της οικουμενικός άρχοντας». κι εσύ σήμερα μου λες πως πρέπει να απολογηθώ στον εαυτό μου;;; εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο έκανα δώδεκα δουλειές ξύλινων παραθύρων επειδή όλοι ήθελαν κουφώματα σα τον κόσμο τους έπιανε η τρέλα—αλλά εσύ μου λες πως δεν έπρεπε να γίνουν αυτές οι τρεις νύχτες;;; πάρτε μία βόλτα μέχρι τη Νέα Φιλαδέλφεια εκείνα τα χρόνια πριν τον Βόλο· πάρτε μία βόλτα στους δρόμους της πόλης όπου κάποτε οι μανάδες ετοίμαζαν σάντουιτς σα κάτι γερμανικές μονάδες ετοιμάζονταν να φύγουν· εκεί όπου είχα δει ακόμη παιδιά δεκατριών χρόνων να φεύγουν από τα γήπεδα κλαίγοντας επειδή η ομάδα τους είχε χάσει σα να είχανε χάσει έναν πόλεμο. κι εσύ σήμερα λες πως εκείνες οι τρεις νύχτες ήταν «ψέμα»; πως ήταν «στημένο»; αλήθεια σου λέω, εγώ εκείνον τον Αύγουστο έγδυνα τρία μπλουζάκια της ΑΕΚ επειδή είχε γίνει τόσο ζεστή κι έπρεπε να φοράω δροσερά—και εκείνο έκανε τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα!! άλλαξα κατηγορία εκείνον τον Αύγουστο;;; όχι φίλοι μου—άλλαξα τρόπο ζωής. κάθε φορά που σήμερα κάποιος βγάζει τραπεζιέρα σ' έναν αγώνα κι οι γυναίκες τραγουδούνε σαν δικές τους μουσικές, εκείνον τον άνθρωπο πρέπει να τον ψάξεις στις κερκίδες εκείνου του γηπέδου του Βόλου όταν ο Νόβακ σήκωσε το χέρι του σα στρατιώτης μπρος στον τοίχο της νίκης. κι αυτοί εδώ μέσα που ψάχνουνε νούμερα σα να μιλούσανε σ' έναν τράπεζα του Σικάγου, ας θυμηθούνε πως εκείνον τον Σεπτέμβριο εγώ έκλεινα δουλειές σ' ένα μαγαζί μπαχαρικών εκεί στην οδό Σωκράτους—κι όχι επειδή η ΑΕΚ είχε ανέβει κατηγορία, αλλά επειδή κάθε φορά που μια πόρτα έκλεινε για δεκαπέντε χρόνια κι άνοιγε ξανά, είχανε μέσα σ' εκείνη την πόρτα πολλά μπαχαρικά κι ελπίδα. εγώ εκείνο το Σαββατοκύριακο σ' εκείνον τον ετοιμόρροπο νεροχύτη του Βόλου έκανα τρεις φωτογραφίες: μία με τον Γιαννιώτη που σήκωσε τα χέρια σαν αγοράκι τριών χρονών εκείνος, μία με τον Μέικ που είχε το πρόσωπό του σα ζητιάνος που βρήκε ξαφνικά λεφτά, κι μία με τον Νόβακ που κρατούσε τη σημαία σαν να είχε ξαναβρεί τον εαυτό του. κι εσύ σήμερα μου λες πως πρέπει «να μην είχε ανέβει κατηγορία»; καλύτερα πάρε το τσούρμο σου κι αντικατέστησέ το εκείνες τις τρεις φωτογραφίες σ' εκείνον τον φάκελο σου μ' άλλες τρεις όπου κάποιος παιδί μέσα σε σπηλιά ζητάει ελπίδα κι αυτή του δίνεται με τον τρόπο που δίνει η ΑΕΚ—αλλά όχι με χάδι, με μπόγιο!! κι εκείνοι που λένε «στημένο»; αυτοί είναι σαν εκείνους τους τύπος που πάνε σ' ένα νεκροταφείο κι γκρινιάζουν πως δε βρίσκουν λουλούδια—κι όταν τους λες πως εκεί χρειάζεσαι σπόρους τους κοιτάς σα να μίλησες αρχαία ελληνικά. εγώ εκείνο το βράδυ εκείνον τον Αύγουστο έκανα κάτι πολύ πιο απλό: φώναζα σα τρελός στις κερκίδες όταν έβλεπα εκείνον τον αγώνα σα να ξαναζούσα ένα τοπικό ντέρμπι δεκαπέντε χρόνων πριν—όταν η ομάδα μας έπαιζε σα ομάδα χωριού κι εγώ σ' εκείνον τον αγώνα είχα δει τον παππού μου να κλαίει επειδή είχε δώσει όλα του τα λεφτά σ' ένα τυχερό σφύριγμα!!

Εμένα εκείνο το βράδυ στο Βόλο με είχε βρει σηκωμένο σ' ένα παγκάκι της πλατείας σα νάτανε μπουφετ της κόλασης — έκανα το γύρο της πόλης δύο φορές επειδή είχαμε ξεχάσει και το ψωμί στο σπίτι. Στις δώδεκα παρά τέταρτο βρισκόμουνα κάτω από εκείνο το τρελό πανό «ΑΕΚ – ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ» όταν σφύριξε η λήξη του αγώνα στη Λάρισα, κι εκεί πέρα στον ουρανό είχανε σκορπίσει τόσοι κόκκινοι σπίρτοι που φαινόταν σα η πόλη είχε ανάψει φωτιά σωστή. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήτανε πως κανείς δεν πήγε προς την έξοδο — όλοι στέκαμε εκεί σα να περιμέναμε κάτι μεγαλύτερο από ένα σφύριγμα λήξης. Κι όταν ξεψύχησε ο Νόβακ εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο, τότε κατάλαβα πως δεν ήτανε απλώς τρεις νίκες που αλλάξανε κατηγορία. Ήταν πως εκείνον τον Αύγουστο όχι μόνο η ΑΕΚ ανέβηκε κατηγορία, άλλαξανε κι εμείς μέσα μας την ώρα που η μεγάλη σημαία τυλίχθηκε γύρω από όλους εκείνους τους ανθρώπους σα αγκαλιά γκρίζου πάγου. Πέντε χρόνια μετά βρήκα τυχαία τις κουβέρτες εκείνες σ' ένα συρτάρι — εκείνες τις κουβέρτες που είχανε κυκλώσει το γήπεδο σα στρατόπεδο υπερήφανο. Αλήθεια σου λέω, ακόμη τις μυρίζω εκείνον τον κόκκινο χρώμα σαν αίμα παλιάς νίκης.

Τρία χρόνια αργότερα στέκομαι ξανά εδώ μέσα και κοιτάζω αυτές τις τρεις λέξεις που γράφατε πριν από μερικές ώρες: «δεν έπρεπε». Την ίδια στιγμή βγάζω τον φάκελο μου από το συρτάρι—εκεί όπου κρατάω ακόμα το εισιτήριο του Βόλου—και βλέπω γραμμένο στο πίσω μέρος μου σημάδι ένα: το σφυρίγματα εκείνης της βραδιάς στον ουρανό στέκονταν ακόμη σα ένας ουρανός τυλιγμένος με κόκκινο αίμα νίκης. Πείτε μου λοιπόν εσείς που γράφετε πως «στημένο»: εμένα εκείνον τον Αύγουστο μου είχε λείψει μια δουλειά οκτώ ωρών επειδή άλλαξα τόσα τέταρτα πάνω από τα ψυγεία των εστιατορίων εκείνης της βδομάδας, μόνο και μόνο επειδή ήθελα να είμαι εκεί όπου έγινε εκείνο το τρελό πανό. Στις τρεις νύχτες εκείνες οι άνθρωποι έκαναν κάτι που δεν είχαν ξανακάνει δεκαπέντε χρόνια: ξύπνησαν τις φωνές που είχανε κλειδώσει στις μνήμες τους σα παλιά βιτρίνα καταστήματος κλειστή χρόνια τώρα. Κι όμως εσείς ψάχνετε «νούμερα» σαν να μιλάμε για κάποιο τραπεζικό λογαριασμό. Την ώρα που η ομάδα σήκωσε εκείνον τον Νόβακ σα στρατιώτη μέσα στη βροχή—σαν εκείνον τον τύπο που περνάει πρώτη φορά το σύνορο και βρίσκει το χωριό του σβηστό—δεν υπήρχανε στοιχεία, υπήρχε μόνο η ανάγκη εκείνου του άνθρωπου να αφήσει όλα του στον αγωνιστικό χώρο σα να ήτανε η τελευταία φορά. Θυμάμαι πως τότε στεκόμουν εκεί κάτω σα τρελός να φωνάζω όταν έβλεπα τον Μέικ να στέκεται σα εικόνα αγίας στη γωνία εκείνου του πέναλτι, κι αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από μια στιγμή όπου ένα σώμα ξεχνάει πως λέγεται κούραση. Κι αυτοί εδώ που ψάχνουνε «στημένο» λες τώρα: πάμε να θυμηθούμε εκείνον τον Αύγουστο που η πόλη του Βόλου έγινε ένας μεγάλος θίασος τραγουδιστών χωρίς καθίσματα. Εκείνος ο τύπος εκεί που βρήκαμε την σημαία σηκωμένη σα σημάδι πολέμου πάνω από όλους εμάς; Αυτός είχε ξεχάσει εδώ και δεκαπέντε χρόνια πως σημαίνει να νιώσεις την ομάδα σου ζωντανή. Ήρθε λοιπόν η στιγμή: εκείνοι που λένε «δεν έπρεπε» ξεχνούν πως εκείνες οι τρεις νύχτες δεν ήτανε τρεις νίκες σε τρία παιχνίδια—ήταν τρεις ιστορίες ανθρώπων που ξαναβρήκαν τη γλώσσα μετά χρόνια σιωπής. Εκείνος ο αγώνας στέκεται εκεί σαν μάρτυρας ενός τοπίου που άλλαξε μέσα σε δέκα λεπτά την ώρα που εγώ έκανα ζουμ στη σημαία εκείνου του πανό σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω μου. Κι όμως εσείς ψάχνετε «νούμερα» σαν να μιλάτε για έναν αγώνα εποχής των αρχαίων Ελλήνων. Την ίδια ώρα η ομάδα εκεί στον αγωνιστικό χώρο έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από νίκη—έκανε μια πόρτα ν' ανοίξει σ' ένα υπόγειο σκοτεινό σπίτι που είχε κλειδώσει πριν δεκαπέντε χρόνια. Και εσείς σήμερα μου λέτε πως δεν έπρεπε αυτή η πόρτα ν' ανοίξει ποτέ; Πώς μπορείς να μιλάς για «στημένο» όταν βλέπεις ανθρώπους δεκαπέντε χρόνια σωστά στους τοίχους σηκωμένα ζητιάνικα χέρια και ξαφνικά εκείνον τον Αύγουστο όλα έγιναν σα ν' άνοιξαν οι ουρανοί; Μία φωτογραφία εκείνης της βραδιάς μου αρκεί: εκεί που ένας γέρος σηκώνει το ποτήρι του κρασιού σα σημαία κυματίζοντας σ' έναν ουρανό κόκκινο σα αίμα νίκης. Αυτός εκείνη τη στιγμή είχε δώσει όλα του εκείνον τον Αύγουστο—δεν είχε κάποιον άλλον τρόπο να πει πως ξαναβρήκε τον εαυτό του. Κι εσείς σήμερα μου γράφετε πως δεν έπρεπε αυτή η στιγμή ποτέ να συμβεί. Αλήθεια σας λέω, εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο έκανα τρεις φορές περισσότερα κουφώματα σ' εκείνο το μαγαζί μπαχαρικών επειδή όλοι εκείνοι οι άνθρωποι είχανε βρει ξανά λόγο ν' ανοίξουν τις πόρτες τους—κι όχι επειδή η ΑΕΚ είχε ανέβει κατηγορία, αλλά επειδή είχανε βρει κι εκείνοι την πόρτα τους ανοιχτή ξανά. Κι εσείς που γράφετε «στημένο» λες τώρα: εσείς εδώ μέσα έχετε δει ποτέ έναν ουρανό κόκκινο σα αίμα νίκης πάνω από ένα γήπεδο στα μέσα Αυγούστου; Εκείνον τον Αύγουστο δε μιλήσαμε για νούμερα—μιλήσαμε για αυτό που έκανε το σύστημα εκείνον τον Αύγουστο ν' αναπνεύσει ξανά σα άνδρας δεκαπέντε χρόνων αποδεκατισμένος. Εκείνον τον Αύγουστο δε μιλήσαμε για τύχη—μιλήσαμε για εκείνον τον τύπο εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο που σήκωσε το χέρι σα στρατιώτης μπρος σ' έναν τοίχο νίκης, κι αυτό ήταν η πιο αληθινή φωτογραφία μιας ομάδας που επέστρεψε όχι σαν πρωταθλήτρια, αλλά σαν γυναίκα που ξαναβρήκε την αγκαλιά της. Κι εσείς σήμερα μου γράφετε πως δεν έπρεπε.