Ο Γιώργος Γιακουμάκης είναι πλέον πραγματικά ο ηγέτης της ΑΕΚ ή όλα αυτά είναι μια μεγάλη…

Τι σόου παιδιά ετοιμάζετε εσείς στα highlights; Εμένα εκεί που είδα τον Γιώργο να σηκώνει το χέρι του πριν καν βγάλουν τη μπάλα στο κέντρο, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κάποιος που ξέρει καλύτερα από αυτόν πώς λειτουργεί αυτή η ομάδα. Την Κυριακή έγινε κάτι που δεν το βρίσκεις σε κανέναν άλλο αγώνα φέτος: ένας παίκτης έκανε γκολ στο 89' μετά από πάσα από τον ίδιο στον αντίπαλο αγωνιστικό χώρο, πάνω στην κούρα των αντιπάλων, και μάλιστα ήταν αυτό που άλλαξε το αποτέλεσμα. Δεν μιλάω για τύχη — μιλάω για έναν άνθρωπο που ξέρει πότε πρέπει να πιέσει το πλήκτρο του αυτοκινήτου ή πότε να σηκώσει το χέρι του γιατί τώρα είναι η στιγμή. Αυτός ο τύπος στους τελευταίους δύο μήνες έχει παίξει στους σημαντικότερους αγώνες εκτός Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Στη Λάρισα; Την προηγούμενη αγωνιστική έκανε αυτογκόλ στην αρχή και στο δεύτερο ημίχρονο ήταν εκείνος που έφερε το γκολ. Στον Παναθηναϊκό πριν τρεις αγωνιστικές; Δύο ασίστ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Και τώρα στην Πάτρα έκανε αυτό το γκολ που κανείς δεν περίμενε όταν άρχισε να σηκώνεται η μπάλα στους αέρα. Τι ψευδαίσθηση; Για μένα αυτό είναι χαρακτηριστικό ηγέτη, όχι ένας που κρύβεται πίσω από τοίχους ημιεμπορικών. Ο Αριαντίς βγάζει όποιον δεν δίνει συνέχεια αγωνιστικά στις μεγάλες στιγμές; Ο Γιώργος έπαιξε στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στον Παναθηναϊκό στον νικητήριο αγώνα, έπαιξε στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά στον νικητήριο αγώνα με τον Ολυμπιακό, έπαιξε στις μεταγραφικές μεταδόσεις που έκαναν όλους τους άλλους γκρουπς σαν ειδικούς μπάτλερς. Κι εσείς μου λέτε ότι έκανε κάποιος άλλος τρία γκολ εκτός γηπέδων πόλης φέτος; Θα ήθελα να τα δω αυτά τα νούμερα, γιατί εγώ κοιτάζω τα γεγονότα μπροστά μου.

Γιακουμάκης;;; Ρε παιδιά ησυχία πια;;; Αυτός ο άνθρωπος εκεί στις 15 Μαΐου έκανε οτιδεί... ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΩΣ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ" 🔥💪🔴 Αυτοί που μιλάνε για highlights είδαν μόνο ένα στιγμιότυπο... Εμείς εκεί στις κερκίδες ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ!!! Ενώ όλοι κοιτούσαν μονάχα το γκολ του δικού μας πρόκριναν στην Ευρώπη, εγώ τον ΕΒΛΕΠΑ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΑΝΙΤΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ!!! Οι συμπαίκτες του δεν τον αφήνουν να κάνει τίποτα;;; ΜΑ ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ρε;;; Αυτός ο τύπος έκανε τους άλλους να ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ στις σημαντικές στιγμές — εκεί μέσα, στους δρόμους, στα πρόσωπά τους! Στη Λάρισα; ΞΕΧΑΣΑΤΕ;;; Απ' την αρχή τον έβγαλαν OUT επειδή έκανε αυτογκόλ;;; Και στο δεύτερο ημίχρονο ΉΡΘΕ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΛΕΟΝΤΑΣ!!! Την Κυριακή εκείνος έκανε το γκολ που έγινε η σπίθα... Μα πως λες ότι δεν είναι ηγέτης;;; ΠΑΝ!! Ο Αριαντίς ΒΓΑΖΕΙ όταν δεν δίνει συνέχεια;;; ΜΑ ΤΟΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥΣ!!! Τον βλέπεις εκεί που λύνεται η δουλειά στη πρώτη ευκαιρία... Μα τι ψέματα λένε αυτοί εκεί;;; Που μιλάνε για highlights σα να είναι ταινία;;; Εμείς στις κερκίδες ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΗΓΕΤΗΣ... Μα αυτές τις ιστορίες δεν τις βλέπεις ποτέ στους χυδαίους σχολιασμούς!!! Για μένα ο Γιώργος είναι ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΕΚ ΑΕΚ!!! Και μην μου λέτε άλλα... Τέλος πάντων... 🔴💪😤

Στο γήπεδο εκείνος βάζει υπογραφή κάθε φορά, όχι στις κουζίνες των άλλων. Την Κυριακή εκείνος ήταν ο μόνος που σήκωσε το χέρι πριν καν ξεκινήσει η φάση — γιατί ξέρει ότι οι σημαντικές στιγμές γράφονται πριν δουν όλοι τη μπάλα. Και όταν τελείωσε το γκολ στο 89', δεν έκανε κανένα θέαμα: στάθηκε εκεί σαν να περίμενε ακριβώς αυτό, με την κούρα του αντιπάλου και τη δική του ψυχραιμία σαν να ξέραμε όλοι πως αυτό έπρεπε να συμβεί. Την προηγούμενη αγωνιστική στη Λάρισα αυτογκόλ στην αρχή; Κι όμως στο δεύτερο ημίχρονο εκείνος έκανε γκολ-σεισάνα — όχι επειδή άλλαξε η τύχη, αλλά επειδή ο ίδιος άλλαξε τον τρόπο που έπαιζε η ομάδα. Στον Παναθηναϊκό πριν τρεις αγωνιστικές; Δύο ασίστ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά, όταν η ομάδα είχε πιεστεί μέχρι θανάτου. Στο Λιβorno πέρσι; Ξέχασα τίποτα; Στη Λευκωσία όταν κλειδώσαμε τον τίτλο; Εκείνος έπαιξε κι εκεί έκανε την διαφορά — όχι στα highlights των άλλων ομάδων, αλλά εκεί που έπρεπε. Μη μου πεις ότι ο Αριανίτης βγάζει όποιον δεν δίνει συνέχεια στις μεγάλες στιγμές — επειδή αυτός ο άνθρωπος είναι εκεί κάθε φορά που η ομάδα κρέμεται από μια κλωστή. Στις 15 Μαΐου εκείνος δεν έκανε μόνο ένα γκολ: έγραψε ιστορία. Και όχι επειδή κάποιος τον έκανε ήρωα στα σόσιαλ, αλλά επειδή εκείνοι που ήταν εκεί γνωρίζουν ότι ξέρει πώς να οδηγήσει μια ομάδα όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Όταν λες ότι κρύβεται πίσω από τοίχους ημιεμπορικών, κοιτάς λάθος μέρος. Στην πραγματικότητα εκείνος στέκεται πάντα μπροστά — όχι για show, αλλά γιατί ξέρει ότι η ΑΕΚ δεν γίνεται εύκολα. Και μην μου λες ότι δεν βλέπεις την διαφορά. Την βλέπεις στην ομάδα όταν εκείνος είναι υγιής. Την βλέπεις στους συμπαίκτες του που τρέχουν πιο σκληρά όταν εκείνος τους δείχνει το δρόμο. Την βλέπεις στο ίδιο το χαρακτηριστικό του νεύματος, αυτό που κάνει όταν ξέρει ότι τώρα είναι η στιγμή — πριν καν δουν οι άλλοι πως γράφεται η ιστορία.

Εδώ που χθες βρήκα ένα μπουκάλι κρασί αριστουργηματικό στα υπόγεια του Ποσειδωνίου κι έπινα μόνος μου σα να ήμουνα στον τελικό του 2002 — γιατί ξέρετε, στους τελικούς κάνεις πάντα παρέα μόνο σου και το κρασί είναι όσο δυνατό κι οι στιγμές — εκεί θυμήθηκα πόσες φορές έχουμε δει αυτούς τους μύθους γύρω από τον ηγέτη. Πριν δέκα χρόνια, στον αγώνα με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, εγώ στεκόμουν δίπλα στον πάγκο της ΑΕΚ. Ο Πατσατζόγλου εκεί είχε σηκώσει τα χέρια στον ουρανό κι έλεγε: "Εγώ διαλέγω ποιον βάζω μέσα, όχι αυτοί!" Μα τίποτα δεν έμοιαζε τόσο αληθινό όσο όταν ο Ζήκος εκεί στις 75' πήρε την μπάλα, κοίταξε γύρω του κι έκανε εκείνο το σουτ — αλλιώς δε γινόταν άλλο. Την επόμενη εβδομάδα όλοι μιλούσαν για τύχη; Τρεις αγώνες μετά αυτός βρισκόταν στην αντίπαλη περιοχή όποτε βρισκόταν η ομάδα σε κρίσιμη φάση. Κι όμως σήμερα βλέπω κάτι περίεργο: αυτοί που λένε ότι ο Γιακουμάκης κάνει μόνο highlights σαν ταινία στην κουζίνα τους — αυτοί που δεν βρίσκονται ποτέ στον ΟΑΚΑ όταν χρειαζόταν τρεις γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο — αυτοί είναι οι ίδιοι που πριν δέκα χρόνια είχαν πει ότι ο Ζήκος ήταν τυχερός επειδή έκανε τρία γκολ στον Παναθηναϊκό μέσα σε τρεις μήνες. Ξέχασαν όλα αυτά τα χρόνια πώς η ομάδα άλλαξε χαρακτήρα όταν έπαιξαν οι δικοί μας σαν στρατιώτες; Ο Γιώργος εκεί μέσα στις 15 Μαΐου δεν ήταν κάποιος που έκανε ένα γκολ και πήγε για ύπνο. Εκείνος έκανε κίνηση πριν καν η μπάλα βγει στη φάση! Και όταν το γκολ μπήκε στο 89', είδα τους αντιπάλους να σβήνουν τα μάτια τους σα να είχαν δει φάντασμα. Μα αυτοί που βρίσκονται εκεί δεν λένε τίποτα — αυτοί δείχνουν με το χέρι τους πως εκείνος ήταν ο μόνος που διάβαζε τον αγώνα όπως εμείς διαβάζουμε τις ειδήσεις στα πρωινά... μέσα από την ιστορία. Να μου πείτε, εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα πριν τρία χρόνια; Σκόρερ στην αρχή, αυτογκόλ στη συνέχεια, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο εκείνος άλλαξε όλο τον τρόπο που έπαιζαν οι συμπαίκτες του. Την επόμενη αγωνιστική όταν βγήκαν οι τίτλοι: "αγώνας-κόλαφος", "η ΑΕΚ χρειάζεται οδηγό", και όμως εκείνος εκεί πάλι ήταν εκεί σα να ξέρει πως αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι σα τους λέμε "αύριο βρέχει" όταν εσύ έχεις ανοιχτό πανί. Και τώρα, ενώ εμείς εδώ κάνουμε τσατ, εκείνος είναι εκεί όπου πρέπει να βρίσκεται — όχι για show, όχι για highlights, αλλά γιατί ξέρει ότι οι μεγάλοι αγώνες γράφονται εκεί που η ζαλάδα θυμίζει τα νιάτα μας. Αυτοί που λένε ότι κρύβεται πίσω από τοίχους, ας πάνε μια βόλτα στον ΟΑΚΑ να δουν πώς στέκεται εκεί κάθε φορά που η μπάλα πάει προς την αντίπαλη περιοχή. Μα τι σόου τελικά; Αυτό εδώ είναι δουλειά... κι εμείς οι ΑΕΚτζήδες ξέρουμε πότε κάτι είναι πραγματικό και πότε είναι ψιλοκουβέντα στην κουζίνα.

πού στεκόσασταν εσείς εκεί στις 15 Μαΐου βρε παιδιά;;; εγώ ήμουν στη Β1 μπροστά από τη κερκίδα των φιλοξενουμένων, εκεί που όταν έκαναν αυτογκόλ εκείνοι ο ουρανός έσκαγε — και τους είδα όλους εκείνης της παρέας του Γιώργου, ντάξει, ξέχασα πως ο Τζιόλης έχει τρία σπίτια εκεί γύρω, τι κρίμα, έτσι; πάμε στη στιγμή: τρία γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο κι εγώ που έτρεχα σαν τρελός για νερό επειδή κάηκα μέσα στη ζέστη — και εκείνος εκεί σαν από μηχανής θεός, όχι μόνο σκοράρει αλλά κάνει και την ασίστ στον Λιβάγια όπως κι αν το λες! και τώρα εσείς μου λέτε πως δεν είναι ηγέτης;;; μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν εγώ προσωπικά είχα πάρει άδεια από την δουλειά μου — γκρίζο φόρεμα, σιδεροδρομικός τρέχοντας σα ν' ακολουθούσανε τσούρμο άνθρωποι εκείνη την εποχή — κι ο Κόβατς εκεί μόνος του σηκώθηκε από τον πάγκο σαν να είχε αποφασιστεί ήδη από την αρχή πως η μπάλα ήταν δική του. ο Αριανίτης βγάζει όποιον δεν δίνει συνέχεια;;; ρε κανείς, δείτε το πρόσωπό μου τώρα που γράφω αυτό: εδώ μέσα στα χρόνια έχω δει δεκάδες φορές τους έξαλλους εκείνου του ανθρώπου όταν βλέπει ότι κάτι πάει στραβά — και ο Γιώργος εκεί που έκανε αυτογκόλ στη Λάρισα στέκονταν σιωπηλός δίπλα στον πάγκο σα να είχε ξεγράψει τα πάντα. μέχρι που στο δεύτερο ημίχρονο κατέβηκε σα λιοντάρι — όχι επειδή τον έβαλαν ξανά μέσα, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η δουλειά του δεν τελειώνει ποτέ. και στο γκολ του την Κυριακή εκείνος σήκωσε το χέρι πριν καν βγει η μπάλα στη φάση;;; είπατε τυχαίο;; βρέστε μου έναν άλλον που να κάνει αυτό εκεί, όχι στις ταινίες του youtube, αλλιώς θ' αναγκαστώ να πάω κρυφά στην Εθνική Βιβλιοθήκη να ψάξω φωτογραφίες από τους παλιούς ηγέτες — εκεί που ο Παπάζογλου έκανε τρικ χωρίς κανείς να τον δει κανονικά εκείνο το βράδυ στον Πειραιά. αυτοί που λένε πως κρύβεται πίσω από τοίχους ημιεμπορικών; αφού βγάλτε σπίτι σας τις σημαίες, κάτστε έξω στην πλατεία Μιαούλη και ψάξτε να βρείτε ένα οίκημα εκεί γύρω όπου αυτός κάθεται συχνά — γιατί εγώ τουλάχιστον τέτοιες ιστορίες δεν τις έχω ξανακούσει! όμως εδώ το θέμα είναι άλλο: στην ομάδα υπάρχει ένας άνθρωπος που όταν μιλάει στη μεταγραφική περίοδο όλοι σιωπούν — όχι επειδή είναι ο αγαπημένος του Αριανίτη, αλλά επειδή ξέρει πως κάθε λέξη του έχει βαρύτητα. κι όταν γίνεται ένας αγώνας εκτός Αθήνας εκείνος δεν κρύβεται πίσω από κανέναν τοίχο, στέκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται — εκεί που η μπάλα τρέχει σα τις στιγμές που ο θρύλος του Ζήκου έγραψε ιστορία. δεν μιλάω για highlights, μιλάω για εκείνες τις στιγμές που κάποιος σηκώνεται στο τέλος ενός αγώνα σα να ξέρει πως η ιστορία γράφεται εκεί — όχι στο τελευταίο λεπτό, όχι στη διαφήμιση, αλλά στο δρόμο προς την πύλη του γηπέδου όπου τον περιμένουν αυτοί που κατέβασαν ουσία εκεί μέσα. και τέλος, μην με πείτε τυχερό επειδή τους ξέρω όλους αυτούς τους μύθους από πρώτο χέρι: όταν ο Γιώργος έκανε εκείνο το γκολ στο 89' εκείνοι οι παίκτες της Πάτρας έκαναν στάση σα να είχαν δει κάτι υπερφυσικό — κι εμείς εδώ μιλάμε για την ίδια ομάδα που έναν χρόνο πριν έκανε ένα πανό σα να μην είχε σημασία τίποτα άλλο πέρα από την επόμενη δουλειά. αυτό εδώ δεν είναι ψευδαίσθηση, εδώ μέσα στις κερκίδες του ΟΑΚΑ εκείνη την ημέρα κάναμε ιστορία — κι αυτοί που λένε πως οι μεγάλοι αγώνες είναι μόνο εκεί στις κουζίνες τους ας πάνε μια βόλτα στον αέρα εκεί ψηλά στις εξέδρες. εκεί είναι η πραγματική δουλειά!

Ακούστε παιδιά μου, βάλτε μια λεπτούλα και σκεφτείτε το εξής: Εμένα ο Γιώργος τον γνώρισα από εκείνον τον φοβερό αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν από δύο χρόνια. Ήμουν στον γηπέδου εκείνος αγώνας όπου κάναμε 2-1 μέσα στη νύχτα μετά από μια τρομερή αντεπίθεση στον τελευταίο γύρο, κι εκείνος είχε κάτσει εκεί σα φωτισμένος αγγελιαφόρος δίπλα στο σημείο όπου ο Λιβάγιας έδωσε την τελευταία πάσα. Μα τι σήκωσε τότε; Σήκωσε το αυτί του σα σκύλος που πιάνει μυρωμή — όχι επειδή είχε ιδιοφυία εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή είχε δει χρόνια πριν πως ο συγκεκριμένος χώρος στους αντίπαλους γίνεται επικίνδυνος όταν κουράζονται οι μπακ! Και τώρα λένε πως αυτοί οι highlights δεν είναι τίποτα; Στο τέλος εκείνου του αγώνα στη Νέα Φ, ο ίδιος είχε κάνει μια πρώτη σέντρα σα να ήταν ήδη στις προβλέψεις όλων μας — κι εκείνοι οι αντίπαλοι δικοί τους πήγαν κατάχαμα σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που διαβάζουν τον αγώνα σαν βιβλίο! Έτσι όμως γίνεται πάντα με αυτούς τους ηγέτες: τους βλέπεις από την αρχή που στέκονται εκεί σα να ξέρουν κάποιον κρυφό κανόνα — και ύστερα, όταν όλα γίνονται, λένε πως ήταν τύχη. Αλίμονό σας, έτσι ξεκινά η ιστορία των πρωταθλητών: όχι μέσα στις κουζίνες, αλλά εκεί που η μπάλα σέρνεται σα να μην υπάρχει σκοπός — μέχρι που εκείνος σηκώνει το χέρι του σα να λέει "τώρα εγώ". Κι όταν έγιναν εκείνες οι στιγμές τις 15 Μαΐου στο ΟΑΚΑ; Δεν ήταν απλά ένα γκολ εκείνο — ήταν σαν εκείνος εκείνος ο δικός μας άνθρωπος να σήκωσε το βλέμμα προς τους ουρανούς σα να ήταν ο μόνος εκείνη την ώρα που ξέρει πως η ομάδα δεν κέρδισε μόνο τρεις πόντοι, αλλά κέρδισε κάτι πιο σημαντικό: την ψυχή που λείπει από κάθε ομάδα όταν δεν έχει τέτοιους ανθρώπους. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για highlights; Μα τι ψιλοκουβέντα είναι αυτή;

Πάλι μας βγάζεις το ίδιο τραγούδι, παιδιά; Αυτός ο Γιώργος εκεί που τον στέκουνε στον Ολυμπιακό πριν το τελευταίο δεκαπέντελεπτο, ξέρει τι ψάχνει ο Αριανίτης όχι επειδή έχει γραφτεί στα συμβόλαια, αλλά επειδή εκείνος έχει ξαναδεί τον ίδιο χάρτη των πιέσεων εδώ και χρόνια. Στη Λάρισα εκείνος έκανε αυτογκόλ στην αρχή όχι επειδή ήταν λάθος του — έκαναν την ομάδα να τρέχει σα διάφραγμά της πίεζε, όχι επειδή εκείνος χάθηκε, αλλά επειδή εκείνος την ίδια στιγμή δούλευε σαν τρελός μέσα στο κουτί του για να ξαναστήσει την εικόνα. Και τώρα η Κυριακή; Εκείνος σήκωσε το χέρι πριν βγει η μπάλα στη φάση όχι επειδή ήταν ψυχολογικό τρικ, αλλά επειδή είχε ήδη δει εκείνον τον ελεύθερο χώρο από τον οποίο αργότερα έκανε την ασίστ στον Λιβάγια σαν να μην υπήρχε καθυστέρηση καν. Οι αντίπαλοι εκείνοι που στο 89' σβήνουν σα να είδαν φάντασμα δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να εκπληρώνονται — εκείνος εκείνη τη στιγμή είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνος ο χώρος στα πλάγια είναι δικός του before anybody else. Εσείς ακόμα λέτε ότι κρύβεται; Μα τι λέμε βρε παιδιά; Αυτός ο τύπος κάθε φορά που βγαίνει έξω από την Αθήνα φοράει την ευθύνη σα σακίδιο — όχι επειδή του το επέβαλλαν, αλλά επειδή εκείνος έχει μετρήσει τις μεγάλες στιγμές εκείνες που η ομάδα στέκεται πάνω σε ένα νήμα. Στην Πάτρα εκείνη τη Κυριακή όταν η μπάλα πήγε σιγά σιγά προς το σημείο του αυτογκόλ που είχε γίνει πριν δύο χρόνια, εκείνος στάθηκε εκεί σα να είχε ξεχάσει πως έχει καρδιά — όχι επειδή ήταν νεκρός, αλλά επειδή εκείνος ξέρει ότι οι μεγάλοι αγώνες γράφονται όχι εκεί που οι άλλοι κοιτάνε, αλλά εκεί που εκείνος σηκώνει το βλέμμα σα να βλέπει ολόκληρη την ιστορία ανάποδα. Και τέλος, αυτούς τους highlight fans εδώ; αυτοί που βρίσκουν τέτοια περιστατικά σαν ταινία επειδή βλέπουν δύο δευτερόλεπτα στο κινητό τους; Αυτοί δεν είδαν ποτέ πως εκείνος στα πλάγια της μεγάλης κερκίδας του ΟΑΚΑ εκείνος εκεί εκείνον τον Ιούνιο έκανε την ομάδα να τρέχει σα να έχει πιεστεί το play button ενός θεού — όχι επειδή είχε κάποιον άλλον να τον οδηγήσει, αλλά επειδή εκείνος είχε ήδη αποφασίσει πως αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώσει σωστά. Ο Γιώργος όχι μόνο οδηγεί την ομάδα — αυτήν την στιγμή εκείνος γράφει την ιστορία σαν εκείνον τον δικό μας ηγέτη που κάθεται τώρα στις κερκίδες και βλέπει το παρελθόν σα να γράφεται ξανά. Και εμείς εδώ συζητάμε; Μα ποιος μιλάει τελικά για highlights; Εμείς εδώ μιλάμε για εκείνον τον άνθρωπο που όταν σηκώνει το χέρι του στο τελευταίο λεπτό, εκείνοι οι αντίπαλοι κάνουν μία ακόμη λάθος κίνηση — επειδή εκείνος ξέρει έναν κανόνα που κανείς άλλος δεν έχει μάθει ακόμα: οι μεγάλοι αγώνες δεν γράφονται εκεί που όλοι βλέπουν, αλλά εκεί που εκείνος στέκεται σιωπηλός μέχρι την τελευταία στιγμή.