Από τους Δρόμους του Μάντσεστερ μέχρι το Etihad

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 2012 ΣΤΟΝ ΚΥΠΕΛΛΟ… ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΠΕΙΝΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΤΟΝ ΟΠΑΝΚ!!! ΑΥΤΗ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΤΟΥ!!! ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΞΕΧΝΑΣ ΠΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ 6-1 ΣΤΗΝ ΑΡΣΕΝΑΛ Η ΚΟΥΛΕΣΑ ΑΝΤΕΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΑ ΚΟΥΦΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΕΡΜΟ; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΞΕΧΝΟΥΣΕ ΤΟΝ ΣΙΝΙΣΤΕΡΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕΙΣΤΕΙ ΩΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ETIHAD… ΠΟΥ ΟΙ ΣΟΥΛΤΑΝΟΙ ΣΑΝ ΓΚΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΚΩΘΑΝΕ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ «WE ARE MANCHESTER CITY!!!» ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΧΑΡΗΝ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ Ο ΓΚΟΥΝΤΟΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΛΟ!!! ΡΕ ΠΑΛΙΟΙ… ΠΟΥ ΉΤΑΝΕ ΜΑΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΝΑΜΕ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΕΙΡΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ;;; ΠΟΥ ΉΤΑΝΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΡΩΓΑΜΕ ΣΑΝ ΛΥΚΟΙ ΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΝΤΑΡΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ… ΑΥΤΟΣ Ο ΓΚΟΥΙΛΕΡΜΟΣ!!! ΤΟΥ ΔΕΙΞΑΜΕ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΜΕ!! ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΗΚΑΝΕ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!! 💙🔥

ε μωρέ τώρα που το λες... θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι του ’08 στο Old Trafford, όταν είχαμε πάει σα μία παρέα τριάντα ατόμων μέσα στη φουρτούνα με τρία λεωφορεία και δέκα αυτοκίνητα αδειάζοντας από κόσμο στην Ωξφόρντ Ροουντ — ήτανε τόσο φτωχοί οι περισσότεροι από μας που ένας είχε πάρει μια τσάντα ψωμί κ’ ένα κουτί γάλα για δέκα άτομα, επειδή είπε «τι ξέρεις, θάμεμι όλη τη νύχτα εδώ». Και κοιτάξαμε το γήπεδο σαν φαντάσματα κάτω από τους προβολείς, χωρίς tickets, χωρίς τίποτα, στεκόμασταν εκεί σα ζητιάνοι αλλά με τις σημαίες μας σηκωμένες ψηλά σα να λέμε «εμείς υπάρχουμε». και μετά ο Σβέρλος έκανε εκείνον τον φάουλ λίγο πριν το ημίχρονο... ρε παιδιά, σιγά σιγά ο αντίπαλος άρχισε ν’ αλλάζει χρώμα και ν’ αγγίζει την πόρτα, ενώ εμείς σα μία μοναχική φωνή τραγουδούσαμε «City till we die!». Εκείνες οι τρεις ώρες ήταν σα κρυμμένοι θησαυροί μέσα στη μνήμη μου... έτσι ξεκινήσαν όλα αυτά: από ντουντούκες στα προσχέδια μέχρι το όνειρο του Etihad — κι όταν εκείνο το νικητήριο γκολ σηκώθηκε ψηλά, ένιωθα πως τούτη η ομάδα ήταν δική μας επειδή της δώσαμε την ψυχή μας χρόνια πριν ακόμα οι τηλεοράσεις να το δείξουν. ο Guille’mo σήμερα; αυτός νιώθει πως είναι δικός μας επειδή του φέραμε εκείνη την ιστορία στις πλάτες μας. κι εσείς τι λέτε — είστε ακόμα εκεί που δίνετε τα πάντα σα τρελοί, ή ξέχασα κάποιον;

Ρε μαλάκα εμένα σα΄χτισαν παιδιά τοίχο στο πάρκινκ εκεί όταν πήγαινε η Λέσια να πωλνάνει τις εισιτήρια λες και βρισκόμουν στου οπορτάρι των τυμπάνων στα Σκόπια! Μιας και μιλάμε για παράξενους θησαυρούς, θυμάμαι όταν στήθηκαν όλοι στας κερκίδες σα φωτογράφος με το tablet τους να τραβάει "στη σκιά" τον Γουίλσον επειδή κανείς δεν είχε χρήματα γα ένα κανονικό μπουφάν της Λέσια του χρόνου — κι όμως είδαμε τον Γουίλσον να γυρνάει σα βασιλιάς εκείνη την ημέρα που σκόραρε στον ΟυΑΕ σαν να μας έκανε όλο το πάρκινκ μπουφέ! Κι εσύ Gavros_opados, πες μου ειλικρινά, εκείνη την ημέρα που τρώγαμε ψωμί στις κερκίδες σα βουρδουλίδια, δεν ένιωθες πως η πορεία ήταν εκεί; Ξέχασες εκείνον τον Σεπτέμβρη που πήγαμε μανάτικα στας Νότιγχαμ για τριήμερη δουλειά σα βιολόι πριν το ματς κι άλλαξαν όλα όταν εκείνος ο τύπος από τον Πελοπόννησο μας έδωσε εκείνον τον μπουκάλι λάδι σα φακός στον Ήλιο; Μας φώναζαν «τούρκοι», εμείς τους φωνάζαμε «αδέρφια σου!» κ' ύστερα πήγαινε η ομάδα και κέρδιζε όπως είχε κερδίσει στας μπίρες στας γενέθλιά μας! Ρε fellows, αυτή η ιστορία του Γκιουλέρμο; Είναι σα εκείνο το νερό που στάζει στα κεραμίδια του μεγάρου στη Φλώρινα — δεν ξεχνάς ποτέ! Εγώ ακόμα φοράω το τζάκετ της Λέσια εκείνης της νύχτας που κάναμε μπαχτσή ολόκληρο το Old Trafford για τον Γουίλσον, ενώ ο επικεφαλής της αστυνομίας μας είχε πει «δεν επιτρέπεται» σα να του πήραμε τις μπίρες! Και τώρα; Τώρα βλέπω εκείνον τον Γουίλσον σα σκοτεινό δαχτυλίδι στην πίσσα του Etihad σηκώνει χέρια σα νάταν ο Γκόρσκι στους τελικούς του 76 — αλλά εσείς ρε σπιτιούλης τρώτε ακόμα πίτσα στις σειρές ή αυτό πλέον είναι μια θρυλική παράδοση σα τις μπίρες στο πέρας του πρώτου ημιχρόνου; 🤣🍿🔥