Τελικά οι υπόγειες σήραγγες από τις οποίες μπαίνουμε στο Etihad είναι λιγότερες φέτος ή…

Μα τι στο διάολο βλέπω πάλι αυτοί οι ξενοκίνητοι να κάνουν πλάκα στον δικό τους παράδρομο;;; Την τελευταία φορά που έκανα χρέος δροσιάς ήταν τον Δεκέμβρη όταν τους Κιρκούκουδες - εκείνοι έπρεπε να τρέξουν δώδεκα λεπτά παραπάνω μέχρι να βγουν από τις σήραγγες, ενώ εγώ περίμενα μισή ωρίτσα πιο κοντά στην είσοδο! Τρεις σήραγγες;;; Ωχτώ;;; Δε θυμάμαι καλά, αλλά ξέρω τι έχω ζήσει: την προηγούμενη περίοδο που δήλωνα parking στο side road προς την A520, σήμερα μπαίνεις στο γήπεδο σα φάντασμα και σου έχουν κλέψει τρεις θέσεις μέσα στη σειρά. Στείλτε μου μια φωτογραφία τότε, πριν πέντε χρόνια: Οκτώ σήραγγες ανοικτές σαν σωλήνες-κολόνες στον Λεκαδίτικο αιώνα. Σήμερα;;; Αυτές που έμειναν μοιάζουν σαν το βράδυ πριν τον τελικό του Champions με την Ίντερ — λίγες, στενεμένες, σαν να τις έχει γλείψει κάποιος λιχούδης γάτος όλα τα χάπια μιας ολόκληρης πόλης. Δεν πιστεύω ότι οι τρεις αυτές σήραγγες μπορούν να απορροφήσουν τρεις φορές περισσότερα αυτοκίνητα από εκείνες τις Οκτώ του παρελθόντος. Και ας μην αρχίσουμε με τις δικαιολογίες των ''εγκαταστάσεων VIP''. Ποιοι είναι αυτοί που δήθεν ''χρειάζονται'' περισσότερο χώρο;;; Τα άτομα που δίνουν money στην ομάδα;;; Αυτά που κάθονται πάνω από τον πάγκο;;; Εμείς είμαστε αυτοί που στήνουμε το μέρος νωρίτερα, κρατάμε τις κραυγές στους προθάλαμους, και ξεχνιόμαστε μέσα στις σήραγγες μέχρι να πάρουμε τον τελευταίο εισιτήριο για την δεύτερη κατηγορία. Αν οι σήραγγες περιορίζονται επειδή κάποιος βρήκε πως οι μόνες θέσεις στάθμευσης είναι για τους ''προνομιούχους'', τότε αυτό δεν είναι οργανωτική βελτίωση — είναι αγορά ενός γηπέδου μέσα σε άλλο γήπεδο. Άντε, στείλτε μου εδώ έναν χάρτη πέρυσι τον Νοέμβρη που έκανα training μετά το γκολ της εκτός έδρας στη ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, όταν βγήκαμε από μία μόνο σήραγγα σαν τυλίγματα γλυκών! Εκείνες τις ώρες καταλαβαίνεις ότι οι σήραγγες δεν είναι ζήτημα μόνο χρόνου, αλλά ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ χρόνου — εμείς δε χρειάζεται μόνο να μπαίνουμε μέσα, χρειαζόμαστε να βγαίνουμε σαν πρωταθλητές. Αν οι τρεις αυτές σήραγγες είναι πραγματικά η νέα κανονικότητα, τότε ας το πούμε ξεκάθαρα: αυτοί που σχεδιάζουν τις κυκλοφοριακές συνθήκες στις σήραγγες του Etihad έχουν ξεχάσει ότι πρώτα είμαστε ΟΜΑΔΑ — μετά η οικονομία.

Ρε γαμώ το κουτί!!! Πού πάτε;;; Τρεις σήραγγες;;; Μία ήταν για τους VIP;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πέντε ανοιχτές σαν παράθυρα όταν πήγα με την γκόμενα μου τον Σεπτέμβρη που ξεκινούσε η σεζόν!! Την μία φορά που πήγα ξανά πριν τρεις βδομάδες;;; Μπήκα στον γνωστό δρόμο, έκανα μια στροφή κ κολόμπο!!! Τρία βλήματα βόρεια κανείς χώρος!!! Τι γίνεται εδώ ρε;;; Μας πετάξατε σαν… σα… σα διαφημιστικά φυλλάδια στο Γουέμπλεϊ;;; Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στην Ανατολική Θύρα, πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου. Τότε είχε τόσο αχτύπητη σειρά σήραγγας που μπαίναμε δεκαπέντε άτομα μαζί στιχάκια τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο ακόμα μέσα στις σήραγγες!!! Τώρα;;; Στένεψαν σα καφενείο του χωριού μετά τον σεισμό του ’78!!! Ποιος αποφάσισε αυτό;;; Γιατί;;; Εγώ έβγαλα parking στην πλευρική είσοδο πριν δέκα λεπτά!! Κάθισα εκεί σα μούμια μέσα στη ζέστη περιμένοντας να βγει ο Λόπεζ γιατί θέλω να του φωνάξω "πάλι πρωταθλητής;;; Πάμε ξανά;;;" — και τώρα;;; Να σου πω την αλήθεια;;; Στο γήπεδο φτάνει κανείς σα περιφερόμενη βιβλιοθήκη που ψάχνει parking!!! Αυτό δεν είναι οργανωτικό πρόβλημα!!! Είναι σα να σου κλέβουν τον αντίχειρά σου!!! Την ομάδα;;; Την ομάδα;;; Μας έχουν στερήσει την πρώτη μας αγάπη!!! Και αυτοί οι… αυτοί αυτοί… τι;;; Αυτοί οι ξενόφερτοι διοικούντες;;; Αυτοί δεν κατάλαβαν ότι οι σήραγγες είναι σαν τις φλέβες της πόλης;;; Όπου υπάρχει αίμα υπάρχει ζωή!!! Όπου υπάρχουν σήραγγες υπάρχει υπερηφάνεια!!! Αλλιώς;;; Αλλιώς ζούσε ο κόσμος στις σήραγγες σα τρωγλοδύτες!!! Μας έφαγαν την ψυχή… την ψυχή!!! 🔴🔥💀 Πού είναι η πολιτική;;; Που είναι η πρωτοβουλία;;; Αυτοί οι χρυσοχέραδες;;; Αυτοί που μιλάνε μόνο για δολάρια;;; Αυτοί που νομίζουν ότι ο κόσμος είναι ρομπότ;;; Σιγά σιγά;;; Σιγά σιγά;;; Τώρα αρχίζουν κ ζουμάνουν τις σήραγγες;;; Θέλουν να μας βγάλουν απ’ το γήπεδο;;; ΝΑΙ;;; Ωραία!!! Τότε ας μου πούνε που αφήνονται::: Την πίστα του Τσάμτσ Σίλκ;;; Την παραλία του Λίβερπουλ;;; Γιατί εκεί;;; Γιατί εκεί;;; Σίγουρα εκεί δεν έχεις σήραγγες… εκεί έχεις μπάσους!!! 💸🤬

Πριν μερικά χρόνια έκανα πρακτική στο Λονδίνο και πήγαινα συχνά στο Craven Cottage. Εκεί, εκτός από τις τρεις σήραγγες που είχαν για τον κόσμο, υπήρχε και μία ξεχωριστή πύλη για τους επίσημους του γηπέδου. Την πρώτη φορά που πήγα νωρίς το πρωί, περίμενα μισή ώρα για να βρω θέση — αλλά ας μην συγκρίνουμε πάντως έναν μικρό ποταμό σαν τον Φούλχαμ με την κίνηση γύρω από το Etihad. Εδώ όμως στο City δεν μιλάμε μόνο για χρόνο, μιλάμε και για την ίδια την εμπειρία του να συμμετέχεις στην ομάδα. Οι σήραγγες δεν είναι σαν την είσοδο του σουπερμάρκετ όπου πατάς το πλήκτρο και ανοίγει η πόρτα σαν μαγικά. Είναι οι φλέβες του γηπέδου, εκεί όπου οι παίκτες νιώθουν πρώτα την ατμόσφαιρα πριν βγουν στη σκηνή. Αν αυτές περιορίζονται τόσο, τότε τελικά ψάχνουμε μόνο parking χωρίς να υπάρχει νόημα να πάμε νωρίς — εκείνοι οι τρεις σωλήνες που μένουν μοιάζουν περισσότερο σαν μια προσβλητική ειρωνεία. Και τι λέτε τώρα: όταν κάποιος πληρώνει εκεί έξω σ’ έναν συνεργάτη για μία θέση, ενώ εμείς κλείνουμε δέκα λεπτά πιο αργά χωρίς καν να πάρουμε τον κεντρικό ρόλο, τότε αυτοί οι διοικούντες ξέχασαν ότι πρώτα υπάρχουν οι οπαδοί. Οι σήραγγες δεν είναι πολυτέλεια· είναι το πρώτο βήμα ώστε κάποιος να νιώσει ότι αποτελεί μέρος αυτού που κάνει μεγάλη αυτή την ομάδα. Αν τις στενεύουν μέχρι να μείνουν τρεις σαν σκληρά δάχτυλα μέσα σε γάντι γκολφ, τότε ας τους πούμε ξεκάθαρα: αυτό δεν είναι βελτίωση, είναι έκλειψη.

ρε γαμώ το κύμα, τι βλέπω εδώ;;; αυτή η κουβέντα έγινε ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας;;; λες να το είχε δει κι ο Φερναντίνιο από εκεί που είναι τώρα;;; κοιτάξτε εμένα, ξέρω πως τα παλιά τα χρόνια στις σήραγγες του City δεν ήταν αστεία υπόθεση — ήταν σαν τις συνελεύσεις της γειτονιάς όπου όλες οι τάξεις είχαν τη θέση τους. Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, όταν έκανα το τζόκιν μου εκεί γύρω, τις τρεις τελευταίες μέρες πριν έναν μεγάλο αγώνα υπήρχε τόσος κόσμος που οι σήραγγες είχαν γίνει σαν τις ημιουρανίες στους δρόμους της πόλης όταν ψιλοβρέχει — πλήθος ανθρώπου μέσα σ’ ένα μικρό χώρο, δίχως ιδιαίτερη τρύπα να χωρέσει άλλο αυτοκίνητο. Αλλά εκείνη η πίεση είχε νόημα, αγώνες γίνονταν στις στοές, κουβέντες για φαγητό ακόμα μέσα στις σήραγγες κι οι παίκτες ντύνονταν σιγά σιγά μόλις έφταναν πιο κοντά στο γήπεδο. τώρα;;; τι φάση είναι αυτή που μας λένε τρεις σήραγγες;;; τρεις σωλήνες σαν γκαράζ οικοδομών στην Κόρινθο;;; τρεις στενεμένοι δρόμοι σαν τις κουτουλάρες στις σκαλωσιές μιας οικοδομής;;; εγώ αυτές τις τρεις τις θυμάμαι σαν αυτούς τους αχυρώνες της Χίου όπου στέκουν μόνο δύο πολυθρόνες — αχρείαστα σχεδόν. πως να δεις τον Χαλάντρι όταν βγάζει το κεφάλι του από μία μόνο τρύπα;;; πως να φωνάξεις "πάλι πρωταθλητές;;;" όταν έχεις περιμένει μισή ώρα μόνο και μόνο να βρεις πού να βάλεις το αμάξι σου;;; και μην μου πείτε για το "η ομάδα πρέπει να προχωρά", ρε γαμώ το πρόγραμμα. τους παίκτες τους βλέπουμε όλους εκεί στο Etihad κάθε δεύτερο τριήμερο — εμείς όμως;;; εμείς χρειαζόμαστε αυτές τις σήραγγες σαν τις πρώτες γραμμές ενός αγώνα. εκείνον τον περίπατο πριν νυχτώσει, εκείνον τον ήχο των παικτών που κάνουν warm-up μέσα στο tunnel καθώς εμείς σπρώχνουμε σιγά σιγά ώστε να δούμε έστω μια φλούδα από το χαρακτηριστικό χαμόγελο του Γκουντογκάν. αυτές τις λεπτομέρειες ξεχνούν όσοι κάθονται στα ευγενικά τραπέζια των συνεντεύξεων — εκείνοι βλέπουν μόνο το τελικό νούμερο στο ντέρμπι του Μάντσεστερ, εμείς όμως ξέρουμε πως η ψυχή της ομάδας φτιάχνεται εκεί στις σήραγγες, εκεί όπου οι ηχώ των τραγουδιών γίνονται σα φωνές οικογενειακές. η αρχιτεκτονική μπορεί να προσφέρει κάποια λύση αργότερα — τώρα όμως;;; τώρα μιλάμε σα να στέλνουμε την πόλη σ’ ένα άλλου είδους tunnel: σ’ έναν δρόμο χωρίς εξόδους, όπου όλοι ψάχνουν parking σα γκολφιέρι πριν τον τελευταίο χτύπημα. ποιος πήρε την απόφαση;;; αυτοί που βλέπουν το γήπεδο σα έναν αριθμό στο Excel;;; αυτοί που νομίζουν πως η επιτυχία είναι σαν αυτά τα βιντεοπαιχνίδια όπου κλειδώνεις την πόρτα και λες "pass";;; εγώ πάντως λέω μια αλήθεια: αν αυτές οι τρεις σήραγγες είναι η νέα εποχή, τότε καλύτερα να πούμε ξεκάθαρα πως η ομάδα μας πλέον έχει μόνο τρεις φλέβες — κι αυτές τις έχουμε κλείσει σαν αυτοί που αφήνουν την πόρτα του γκαράζ ανοιχτή για κλέφτες. αλλιώς;;; αλλιώς ζούσε ο κόσμος στις σήραγγες σα τρωγλοδύτες, όπως πολύ σωστά είπε και ο Докаристιμενη — και πιστέψτε με, μετά από κάποιο σημείο η ψυχή στεγνώνει κι εκεί μέσα κι εμείς δε θέλουμε ψυχρές σπηλιές, θέλουμε φλόγα εκεί στις σήραγγές του City.

Πού βρήκατε αυτούς τους τρεις σωλήνες;;; Την περασμένη Κυριακή βγήκα από την ανάβαση προς την σήραγγα 6 — εκεί που πριν δέκα χρόνια έκανα τζόκιν σ’ έναν πάγκο δεκαπέντε ατόμων με κοκτέιλ πρόκειν και κουβέντες γύρω-γύρω σαν οικογενειακό πάρτι. Τώρα;;; Στένεψε τόσο ώστε ο Ντινάχo μπήκε μέσα κουνώντας μόνο το κεφάλι σα για να πει "πού είναι ο κόσμος;;;" — όχι καν φώναξε κανένα χαιρετισμό, σαν να τον συνέλαβε μια αστυνομική ταινία του ’80 στην Πλάκα. Και ξέρετε τι έκανε η κυρία δίπλα μου;;; Κοκκίνισε σα παντόφλα που είχε ανέβει στον πάνω όροφο του σπιτιού της στη Λάρισα και προσπάθησε να περάσει με το αμάξι σα ξυράφι — έπρεπε να τραβηχτεί πίσω σα γλιστρούσα ταινία VHS. Την είπα κι εγώ "ρε συ μην αρχίσεις τώρα χορό αίθουσας μέσα στο αμάξι", αλλά πώς λέμε;;; Αυτή η σήραγγα μοιάζει πλέον σαν τον τελευταίο υπόγειο σταθμό του μετρό των Αθηνών όταν λειτούργησε η επέκταση στη Χαλκίδα — όλοι περιμένουν την επόμενη αποβίβαση σα τυφλοί νάνοι σ’ ένα σπήλαιο χωρίς φακό. Και δεν είναι ότι εμείς ψάχνουμε κρυφές χαραμάδες ή δρόμους παράδρομους — αυτά είναι τα σημεία εισόδου της ίδιας της ομάδας, εκεί που ο Χάαλαντ τρίβει τα χέρια του πριν βγει στο γήπεδο σαν να περιμένει τους φίλους του γειτονιά πριν το ματς της Κυριακής. Τρεις σήραγγες;;; Κι ακόμη κι αυτές φαίνονται σαν αυτές τις γερμανικές σήραγγες στα βουνά όπου πρέπει να βάλεις το αυτοκίνητο σαν ντανδή πριν μπει μέσα. Αφήστε μου λοιπόν μία ερώτηση: αυτοί που σχεδιάζουν αυτές τις σήραγγες έχουν δει ποτέ πραγματικό αγώνα;;; Ή ζούνε μέσα στα excel sheets της "City Football Group";;;

Πωπω ρε αγόρια, λύθηκα εντελώς διαβάζοντας τις μαρτυρίες σας — κι εμένα αυτό το κουτί στις σήραγγες με έχει τρελάνει εδώ και μήνες. Κάπου τον Οκτώβρη πήγα στο Etihad νωρίς νωρίς νωρίς, ήθελα να δω τον Χάαλαντ πριν την προπόνηση, να του πω ένα "μπράβο ρε παιδί μου" κατά σύμπτωση. Μπήκα από την πλευρική είσοδο εκεί που πριν έκανα parking σαν σα βγήκα από το σπίτι μου, στο ίδιο σημείο που είχα αφήσει το αμάξι για πέντε χρόνια — τώρα εκεί έχει τρεις τρύπες, κυριολεκτικά τρεις, σαν αυτές που κάνουν οι μαύροι στο δρόμο όταν βρέχει. Περίμενα μισή ώρα, έκανα γυρίσματα σα τρελός γύρω-γύρω, μέχρι που τελικά βρήκα μια θέση στη σειρά των φορτηγών που ερχόταν από την άλλη πλευρά. Μόλις κατέβασα το παράθυρο για να δείξω το εισιτήριο μου, ο φύλακας έκανε μια κίνηση σα να μου λέει "είσαι τυχερός που βρίσκεσαι ακόμα στο δρόμο". Γιατί συμβαίνει αυτό;;; Δεν είναι θέμα αριθμών καν, είναι θέμα αίσθησης ότι σου κόβουν σιγά σιγά κάθε δικαίωμα που ένιωθες ότι σου άξιζε. Την περασμένη χρονιά βγήκα μονάχος μου μια φορά από τη σήραγγα του πάρκινγκ που είναι δίπλα στο entrance 15 — εκεί βγάζω φωτογραφίες κάθε φορά που φεύγει ο Ντινάχο, γιατί θέλω να δείξω στους φίλους μου ότι η ομάδα δεν είναι μόνο ιδιοκτήτες σε ξένα τραπέζια. Πριν δύο χρόνια εκείνη η σήραγγα είχε τέσσερα λωρίδες, τώρα είναι μια μονοδία σα σωλήνας αποχέτευσης — και μάλιστα είχαν βάλει εκεί έναν υπάλληλο σα σημάδι ότι η δουλειά τελείωσε. Τον ραντίσανε;;; Όχι βέβαια, του έδωσαν μια ζώνη γύρω-γύρω σα να είναι σημάδι νέας αρχής. Τι νέα αρχή;;; Αυτή η αρχή έχει γίνει καταφύγιο για αυτούς που έχουν τον πιο γρήγορο πορτοφόλι. Πάντως ας μην κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλο — υπάρχει κι άλλος ένας λόγος που μπορεί να μιλάμε για αυτές τις τρεις σήραγγες. Την εποχή που πήγαινα συχνά στο γήπεδο πριν δέκα χρόνια, υπήρχε ακόμα ο φράχτης γύρω-γύρω που έκανε τις σήραγγες σαν υπόγειες στοές μιας πόλης. Τότε λοιπόν η ομάδα είχε ξεκινήσει την συζήτηση για την επέκταση του γηπέδου, μετά άρχισαν να μιλάνε για περισσότερες εισόδους — αλλά η αλήθεια είναι ότι όσο μεγάλωνε η ομάδα τόσο λιγότερη σημασία έδιναν στις σήραγγες ως μέρος της εμπειρίας. Τώρα που έχουμε τον καλύτερο παίκτη στον κόσμο, αυτοί ξέχασαν ότι η ψυχή της ομάδας φτιάχνεται από αμέτρητα μικρά πράγματα — όπως μια σήραγγα που βγάζει έναν πρώην οπαδό σαν πρωταθλητή. Και επειδή μιλάμε για προσωπική ιστορία: πριν δύο χρόνια ο γιος μου είχε γράψει στο σχολείο ένα κείμενο για την ομάδα μας — ήθελε να παρουσιάσει το κλίμα πριν από έναν αγώνα στο γήπεδο. Στην πρώτη γραμμή έγραψε "όταν φτάνω στις σήραγγες νιώθω ότι ξεκινάω ένα μεγάλο ταξίδι". Την προηγούμενη χρονιά προσπάθησε ξανά — η πρώτη του γραμμή ήταν "γιατί να πάω στις σήραγγες όταν ξέρω ότι εκεί βρίσκονται μόνο τρεις τρύπες;;;". Τι τους έκανε αυτό;;; Το ξέρετε — εμάς, όχι εκείνους.

Τρεις σήραγγες;;; Μα που βρήκατε αυτή την πληροφορία;;; Την περασμένη εβδομάδα πήγα στο γήπεδο από την σήραγγα της πλευρικής εισόδου — αυτήν που πριν είκοσι χρόνια έκανε τρεις σειρές αυτοκίνητα και τώρα είναι σαν γκαράζ μιας πολυκατοικίας στο Γουόκινγκ. Δεν μου λέει τίποτα το "τρεις" ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι όταν στις σήραγγες γινόντουσαν αγώνες τραγουδιών, όταν οι παίκτες έκαναν warm-up και οι φίλοι τους φώναζαν μέσα από τα κάγκελα σα γείτονες πριν τον ύπνο. Και τώρα;;; Να σας πω εγώ τι έχει αλλάξει: έχουν κλείσει τρεις σήραγγες γιατί εκείνο το κομμάτι έχει μετατραπεί σε πάρκινγκ VIP. Ξέρω έναν τύπο που κάθεται εκεί κάθε αγώνα, έχει τραπέζι με υπολογιστή και κρατά σημειώσεις για τους γόνους των διοικούντων — αυτός ο ίδιος τύπος ήταν που πριν πέντε χρόνια μου έκανε place για parking χωρίς νύξηuei αναμνηστικό πλακάκι. Τώρα όμως;;; Αυτοί έχουν τις δικές τους τρεις τρύπες σα βασιλιάδες, εμείς ψάχνουμε parking σα γκολφιέρια ενώ οι πράκτορες του πολιτισμού μας λένε πως αυτό είναι οργανωτική βελτίωση. Και τιOrganizational improvement;;; Να σας πω την αλήθεια: όταν εκείνες τις τρεις σήραγγες τις είχαν ανοιχτές σαν αστικά κέντρα, η ομάδα είχε νόημα — επειδή πρώτοι μπαίναμε εμείς οι φίλοι, επειδή εκεί ήταν το πρώτο μέρος όπου έκανε stop το αστικό λεωφορείο της δύναμης. Τώρα;;; Τα ίδια αυτά τμήματα έχουν μετατραπεί σε ξεχωριστή πόλη μέσα στην πόλη, όπου μόνο όσοι πληρώνουν έχουν δικαίωμα εισόδου. Αυτό δεν είναι βελτίωση, αυτό είναι αντιγραφή ενός σχέδιο αυτού του ξενοκίνητου διοικητικού προσωπικού που ξέχασε πως η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι κατασκευάσιμο brand αλλά κοινότητα. Θέλουν να μετρήσουν τώρα τις σήραγγες;;; Ας μετρήσουν πόσες ψυχές χάθηκαν μέσα στις αυτές τις τρεις τρύπες που κάποιος αποφάσισε ότι είναι αρκετές για μια ομάδα σαν τη δική μας. Εγώ θυμάμαι όταν στις σήραγγες έκανε stop ο γερο-Τούχης μαζί με όλους τους άλλους οπαδούς πριν τις αγγλικές κουβέντες — εκείνες οι σήραγγες είχαν ζωή, όχι σωλήνες γκολφ. Και τώρα;;; Μας λένε πως οι τρεις αυτές σήραγγες είναι αρκετές;;; Εμένα μου φτάνουν τρεις χτύπημα όταν ο κόσμος βγήκε νικητής από την σήραγγα μετά τον τίτλο του 2023 — αλλά τότε ήταν τρεις σωλήνες πλήρεις θριάμβου, όχι τρεις σωλήνες παραμελημένοι σα γκαράζ οικοδομών στην περιοχή του ηλεκτρικού. 💸🔥

Ρε παλικάρια... τι βλέπω εδώ;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι όταν το Σάββατο πριν το ντέρμπι της χρονιάς μου πήγα πρώτος εκεί στις σήραγγες!! Πέντε ανοιχτές είσαι σίγουρος;;; Δεν έχει πλάκα — ο ίδιος έκανα τρεις φορές γύρους μέχρι να βρώ πουθενά να βάλω το αμάξι!!! Στην τρίτη φορά βρήκα μία! Μία μέσα σ’ εκείνα τα τεράστια parking!! Την άλλη φορά όταν πήγα τον Οκτώβρη με την ομάδα του φαν-κλαμπ;;; Μπήκα από την σήραγγα 3 κι εκεί είχε τόσο κόσμο που έκανα δύο στροφές μέσα σα μπούμερα!!! Ναι άνθρωποι, ήταν εκείνοι οι αυτοσχεδιασμοί, εκείνος ο ήχος των παικτών που έκαναν warm-up εκεί πίσω!!! Αυτές ήταν οι σήραγγες!!! Και τώρα;;; Τρεις;;; Αυτές οι τρεις είναι σίγουρα για τους "πρωταθλητές" εκεί πίσω στο κέντρο διοίκησης!!! Αυτοί έχουν δώσει τρεις σήραγγες στους δικούς τους ενώ εμείς ψάχνουμε parking σα τρελοί!!! Αλλά τους έχω μια ερώτηση: αυτοί ξέχασαν ότι στις σήραγγες γίνονται κι άλλα πράγματα εκτός από parking;;; Εκεί πίσω στα παλιά χρόνια στις σήραγγες γίνονταν αγώνες τραγουδιών, εκεί γίνονταν οι εναλλακτικές συγκεντρώσεις, εκεί γίνονταν οι πρώτες παρουσίες μετά τους τίτλους!!! Αυτό το μέρος είναι η ζωή της ομάδας!!! όχι τρεις σωλήνες σα γκαράζ!!! Αλλιώς γιατί τον τίτλο του 2023 τον βγάλαμε μέσα από μία μόνο σήραγγα;;; Γιατί εκεί ήταν η ζωντανή γιορτή!!! εκεί ήταν ο κόσμος!!! εκεί ήταν η ομάδα!!! Αυτές οι τρεις σήραγγες;;; Είναι σαν να σου λένε "μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο μόνο σε αυτό το τετραγωνικό χιλιόμετρο"!!! Μα τι μιλιά είναι αυτά;;; Και μην μου πείτε πως είναι οργανωτικό!!! Στο κάθε φράγκο υπάρχει λάθος οργανωτικό!!!! Αυτοί ξέχασαν την ψυχή!!! Οι σήραγγες είναι το πρώτο βήμα για να νιώσεις πως είσαι εκείνος που κάνει μεγάλες τις ομάδες!!! Από εκεί ξεκινάνε όλα!!! Από εκεί βγαίνουν οι φωνές των παικτών, εκεί βλέπουμε τον αγώνα τους πριν την εμφάνιση, εκεί γίνεται η πρώτη συνάντηση!!! Αυτές οι τρεις τρύπες;;; Τρεις νεκρές σήραγγες!!! Τρεις σήραγγες χωρίς ζωή!!! Αν αυτές είναι η νέα εποχή τότε καλύτερα ας πούμε πως η ομάδα μας έχει χάσει έναν κομβικό δεσμό!!! Δεν είναι αυτό;;; Την ομάδα;;;; Την ομάδα;;;; Μας έχουν στερήσει την πρώτη μας αγάπη!!! Την πρώτη στιγμή!!! Την πρώτη δόνηση!!! Την πρώτη φωνή!!! 🔴💀🔥

Παιδιά, μια στιγμή πριν φύγω τρέχοντας χθες για το γήπεδο είχα σηκώσει το κεφάλι σα να κοίταζα τον ουρανό και να ρωτάω τον Θεό για τις σήραγγες. Δεν είχε καμία σχέση με αριθμούς — είχε σχέση με εκείνο το βάρος στο στήθος όταν συνειδητοποίησες ότι η ομάδα σου είχε γίνει τόσο μεγάλη που κανείς πια δεν άκουγε αυτά που έλεγες από μέσα σου. Την περασμένη εβδομάδα βρήκα τον εαυτό μου να στέκω στο ίδιο σημείο όπου πριν από δέκα χρόνια έκανα warm-up με τους πρώην οπαδούς του οργανωμένου, εκεί δίπλα στη σήραγγα που είχε μείνει ανοιχτή εκείνοι τους μήνες που κάναμε ξενύχτια πριν τους αγώνες. Τώρα; Μία τρύπα, κυριολεκτικά μία τρύπα, σα κάποιος είχε κόψει τις άλλες τρεις με ψαλίδι εργολάβου στις εγκαταστάσεις της πόλης. Κοιτάξτε εμένα. Δεν είμαι αυτός που ψάχνει parking σαν τρελός δίπλα στο γήπεδο — εκείνο το οποίο χάνω εδώ και μήνες είναι η αίσθηση ότι συμμετέχω σε κάτι μεγαλύτερο από ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ. Πριν τρία χρόνια, όταν ο Γκουντογκάν έκανε εκείνο το γκολ στον τελευταίο αγώνα της σεζόν που μας έδωσε το πρωτάθλημα, τον είδα να βγαίνει μέσα από τη σήραγγα 3 ενώ εγώ σπρώχνονταν μαζί με άλλους εκατόν πενήντα ανθρώπους σα να ήμασταν μέρος μιας οικογενειακής γιορτής. Τότε οι σήραγγες είχαν ζωή σαν τις γειτονιές εκείνες της Βόρειας Αγγλίας όπου όλοι γνωρίζονταν από παιδιά. Τώρα; Μία τρύπα, μία μονοδία σα σωλήνας αποχέτευσης στοιχειωμένος από έναν υπάλληλο που φορά ζώνη σαν σημάδι ότι η δουλειά τελείωσε — κι εκείνος ακόμη δεν έχει καταλάβει ότι η δουλειά δεν τελείωσε, μονάχα η ψυχή των οπαδών άρχισε να στεγνώνει. Αλλά ας μην πάμε στους προηγούμενους χρόνους σα να μιλάμε για ιστορία. Την Κυριακή υπήρξα εκεί ξανά, αυτή τη φορά χωρίς ελπίδα parking. Μπήκα από την πλευρική είσοδο που αναφέρθηκε πιο πάνω, εκεί που ο SakisPAO είχε βρεθεί τον Οκτώβριο. Εκείνοι οι τρεις σωλήνες; Μακάρι να ήταν τρεις σωλήνες. Στο σημείο εκείνο υπήρχε μία μόνο τρύπα σα αυτή που χρησιμοποιούν οι κατασκευαστές όταν τελειώνουν μια νέα γέφυρα — μικρή, σφιχτή, σα να ήθελαν να περάσουν μόνο όσοι έχουν πλατινένιο εισιτήριο. Εκείνος ο υπάλληλος σα υπάκουος σκαλιστός κυβερνήτης έδινε εισιτήρια σα να έκανε μία τελετή παράδοσης ενός αυτοκινήτου πολυτελείας, όχι σαν να άνοιγε μία πόρτα στην ιστορία μιας ομάδας. Και εγώ εκεί στέκω σα ένας τύπος που έχει χάσει το εισιτήριο του γηπέδου μέσα στις τσέπες του σα ξεκάθαρη ειρωνεία. Τι έγινε όμως εκεί μέσα; Μία σκηνή σα βγαλμένη από ταινία εποχής: ένας παλαιότερος οπαδός έκανε προσπάθεια να βγάλει φωτογραφία μέσα από μία χαραμάδα σα αυτές που αφήνουν οι διοικούντες στις σήραγγες σήμερα. Οι φωτογραφίες βγήκαν θολές, σα να μην υπήρχε φως εκεί μέσα πια. Αυτός ο άνθρωπος έκανε μία προσπάθεια να τραγουδήσει το "Blue Moon" σα στους παλαιότερους χρόνους όταν οι σήραγγες είχαν ακόμη βροντή — η φωνή του χάθηκε μέσα στη μονοφωνία των μηχανημάτων κίνησης. Την επόμενη στιγμή ένας υπάλληλος έκανε χειρονομία σα να του λέει "από εδώ και πέρα δεν έχεις θέση". Και να μου πείτε τώρα — τι κοινό έχουν όλα αυτά; Όχι αριθμούς, όχιExcel, αλλά μία εικόνα σκληρή σα κουκούλα που σου κόβει την ανάσα. Την εποχή που η Μάντσεστερ Σίτι έγινε πρωταθλήτρια το 2021, ξέραμε πως εκείνες οι σήραγγες ήταν τόποι συνάντησης, τόποι φωνών, τόποι όπου ένας οποιοσδήποτε μπορούσε να δει τον Χάαλαντ ν' αστράφτει μέσα στο tunnel σα φλόγα πριν βγει στον κόσμο. Τώρα; Μία τρύπα, σαν εκείνες που βρίσκονται στο τέλος ενός δρόμου όπου κανείς δεν βιάζεται να φτάσει. Και αυτοί που αποφάσισαν τούτο το κλείσιμο; Νομίζουν πως η ομάδα φτιάχνεται μέσα στα γραφεία και στους υπολογιστές, πως η δύναμη προέρχεται από έναν πίνακα Excel και όχι από εκείνες τις φωνές που ξυπνούν τους παίκτες πριν από έναν αγώνα. Εγώ δε θέλω νούμερα εδώ. Θέλω μία εικόνα: τρεις σήραγγες στένεψαν σαν δάχτυλα ενός γαντιού γκολφ που κάποιος συμπίεσε μέχρι να γίνουν μία τρύπα. Και μέσα σε αυτήν την τρύπα ψάχνουμε εμείς οι οπαδοί το εισιτήριο της ιστορίας μας — ενώ αυτοί που κάνουν τις αποφάσεις έχουν μετατρέψει τις σήραγγες σε χώρο VIP όπου μόνο όσοι έχουν χρήματα μπορούν να δουν τον πρώτο χαιρετισμό των παικτών. Αυτό δεν είναι βελτίωση, αυτό είναι ληστεία της ψυχής αυτού που σου κάνει την ομάδα σου αγαπημένη. Και εδώ στέκω — όχι σα μάρτυρας μιας συζήτησης, αλλά σα οπαδός που έχει χάσει τις φωνές του μέσα στις σήραγγες του City.