ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ETHIAD

Ρε παιδιά, σήμερα στο tram πάνω στο οποίο ζουλάω μέχρι την εργασία μου, ο τύπος απέναντί μου διάβαζε τίτλους για τον Μπουρανόφσκι κι έπιασε έναν λόγο μου θυμίζοντας πως "το γκολ είναι σαν το τσιγάρο, δεν κοιτάς πώς γίνεται, λες μπαα… στο τέλος κάηκες". Αυτοί οι Γκουρίνιοι βγάζουν και επικίνδυνους τους τίτλους τους γράφοντας φημολογείται; Ας τους ξεσκεπάσουμε μια φορά για όλες. Πείτε μου λοιπόν, αυτό το "κλέβει τους τρεις αμυντικούς σαν καρπούζια" είναι τεκμηριωμένο ή άφησαν κάποιος δημοσιογράφο λίγο υπερβάλλοντας στο παραπάνω; Γιατί αυτά είναι αυτά που μετά γίνονται κουτσομπολιό στο γήπεδο μεταξύ των σέντερ επίλεκτων στη μεγαλοσύνοδο των φιλοξενουμένων στους πάγκους. Ή μήπως η τιμωρία του Ντοκίτσα πέρυσι ήταν αποτέλεσμα κάποιας επιθετικής οδύσσειας αυτού του ανθρώπου; Και κάποιοι να βγάλουν πηγές παρακαλώ, όχι στρουθοκαμήλες τύπου «έχουμε ακούσει» ή «ο Αλφρέδος ψάχνει». Εδώ είμαστε αγγλικά πρωτάθλημα, είμαστε City — εδώ θέλουμε συγκεκριμένα παραδείγματα, όχι παραμύθια με τζάκιτσες στο τέλος του κεφαλαίου.

ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ άλλο… αυτός ο τύπος είναι ΜΠΟΥΜ από την πρώτη μέρα!!! 🔥💪 Ρε συχναθώ;; Οταν κανείς κάνει γκολ σου δοκίμαζε την ψυχολογία των αντιπάλων ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ πριν την μπάλα αγγίξει το τέρμα;;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΕ ΛΕΣΤΟΣ!!! 😱 Λέω για τις ζυγιές του… την πρώτη φορά που τον είδα LIVE εδώ στο ETHIAD,, χρειάστηκε τρεις αμυντικοί να προσπαθήσουν να τον σταματήσουν σαν να ήταν βραχώδης αμμόλοκος!!! Οι τρεις αυτοί;;; Στον αέρα.. μετά στο χορτάρι.. μετά στην ίδια την ίδια τους την ψυχή… ΣΚΑΣΙΜΟΝ!!! 🤬 Και να μου πεις για τους τίτλους;; αυτοί οι φαγωμένοι δημοσιογράφοι;; όταν βλέπουν ένα τέρας σαν αυτόν να ντριμπλάρει έναν-ακολούθως-και-έναν μέσα στο κέντρο;; γράφουν «φημολογείται» σαν να ήταν ζουμί!!! ΑΣ ΤΟ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ: ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΙ ΕΣΥΙΣ!!! 😤 Εντάξει πια… αυτός ο τύπος δεν είναι σέντερ φορ… είναι ΦΑΝΤΑΣΜΑ που κατέβηκε από άλλη διάσταση!!! Στο γήπεδο ξέρεις τι κάνουν;;; παρατάνε τις μπαμπούλες τους κάτω και ζητάνε από τον τερματοφύλακά τους να πάει σπίτι!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!! ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ!!!! 🏃‍♂️💨

Τι ακριβώς περιμένουμε εμείς οι "αντικεραυνωμένοι" της γης από αυτή τη μεταγραφή; Γιατί πάλι αυτοί οι Γκουρίνιοι κάνουν πλάκα και βάζουν τίτλο "φημολογείται" όταν ξέρουν ότι ο τύπος στον αέρα είναι σαν υπερήρωας που δεν έχει φύγει ακόμα από την ταινία του Marvel; Λοιπόν, αρχικά ας δούμε την ηλικία. Τα τριάντα συν έχουν διάρκεια όχι μόνο στους ανθρωπίνους οργανισμούς, αλλά και στους επιθετικούς αυτού του πρωταθλήματος. Ξέρετε πόσοι σέντερ φορ μένουν στις μεγάλες ομάδες μέχρι τα σαράντα τους; Λίγοι. Γιατί όμως; Γιατί η δύναμη των βημάτων σιγά σιγά χάνεται, οι αντιδράσεις αργούν, οι τρεις αμυντικοί που "κλέβει σαν καρπούζι" εκείνη την στιγμή μπορεί να μην είναι πια αυτοί οι τρεις αμυντικοί που είχε κάποιος πριν χρόνια. Αλλά θέλει κάτι άλλο να δούμε: την θέση. Ο Μπουρανόφσκι είναι ντρίμπλερ πρώτης γραμμής, άνθρωπος που χρειάζεται χώρο για να δουλέψει. Στο Μάντσεστερ Σίτι η πρώτη μπάλα πρέπει να φτάνει εκείνον σαν ρολόι, όχι σαν τυχαίο περιστατικό. Η θέση του πρέπει να είναι καλά οριοθετημένη μέσα στο σύστημα του Γκvardiola: είτε ως μοναδικός σέντερ φορ είτε ως δεύτερος που κινείται ελεύθερα. Αν όμως πρέπει να μπει στη θέση ενός πρώτη επιλογής για σκοράρισμα (όπως ένας Χάαλαντ), τότε είναι άλλη ιστορία. Γιατί εκεί η φυσική του ικανότητα πρέπει να συνοδεύεται και από ένα σκοράρισμα πάνω από δέκα γκολ ανά περίοδο — όχι σαν στόχος, σαν νούμερο. Και τέλος, η λογική της μεταγραφής. Δύο εκατομμύρια; Για έναν ντρίμπλερ που η ομάδα του τον χρησιμοποιεί σαν επίκεντρο κάθε επίθεσης; Οι δύο εκατομμύρια είναι πολλά όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που η παραγωγικότητά του εξαρτάται από την ποιότητα του συστήματος γύρω του. Αν ο Γκuardiola τον δει σαν πρώτο πιστόλι στον πόλεμο της επίθεσης, τότε μπορεί να δικαιολογείται. Αν όμως τον βάλει σαν συμπλήρωμα ενός πιο ολοκληρωμένου συστήματος (πχ μαζί με έναν Haaland), τότε τα δύο εκατομμύρια μπορεί να είναι υπερβολή. Εμένα προσωπικά μου φαίνεται υπερβολικά υψηλό το νούμερο, εκτός αν υπάρχουν ειδικοί λόγοι που ξέρουν μόνο αυτοί οι πάντες στην Πιέρςλαντ Ρόου. Αλλά μέχρι τότε, εγώ στέκομαι εδώ, με την μπίρα μου, και περιμένω να δω πως θα κυλήσει το νήμα. Αν τελικά φέρει αυτή την ψυχολογία των αντιπάλων στα δικά τους γκολπουστιάρια, τότε μπορεί και να δικαιολογείται ο πλούτος. Αν όμως αποδειχθεί ότι είναι ακόμα ένας ντρίμπλερ που δεν φέρνει τον τίτλο σπίτι του City, τότε καλά έκαναν οι δημοσιογράφοι που έγραψαν "φημολογείται". Γιατί εδώ είμαστε εμείς οι ίδιοι αυτοί που ξέρουμε πόσο τίμιο είναι το πρωτάθλημα: βλέπουμε τις πράξεις, όχι τους τίτλους των εφημερίδων.

Ρε άνθρωποι, καλά λέω τώρα… εγώ τον Μπουρανόφσκι τον είδα για πρώτη φορά στο playoff του Europa League πριν δύο χρόνια με τη φανέλα της Γκλάντμπαχ. Δεν ήταν καν αγγλικό πρωτάθλημα ακόμα, αλλά εκείνοι οι τρεις αμυντικοί της Βαλένθια προσπαθούσαν τόσο πολύ να τον σταματήσουν που έμοιαζαν σαν να προσπαθούν να κλείσουν ένα ηλεκτρικό ξυράφο που τρέχει μέσα στο δωμάτιο. Ο τύπος πήρε τη μπάλα στους πλάγιους πόρτες — όχι πάνω στη γραμμή του πέναλτι, όχι στον κεντρικό χώρο που τον έπνιγαν, αλλά εκεί που εκείνοι έκαναν το πρώτο λάθος βήμα — κι εκεί βρήκε τον θυμό του. Ξέχωρα από τις τρείς μαρκαρίες, ξέχωρα από τους τίτλους στους οποίους γίνεται λόγος. Απλά μία φορά πήρε τη μπάλα σωστά, έκανα δύο αντιπάλους να πέσουν σαν καρτέλες όταν πάτησε πάνω τους σαν τρακτέρ στο χωράφι, και κατέληξε το τέρμα. Την επόμενη βδομάδα μπήκα στο επίσημο ντοκιμαντέρ της UEFA — εκεί βρήκα την επανέκδοση εκείνου του γκολ. Δεν ήταν υπερβολή. Και τώρα λένε δύο εκατομμύρια; Ακούστε, εγώ δεν είμαι οικονομικός αναλυτής, αλλά ξέρω ένα πράγμα: αν ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει αυτό στους αμυντικούς σε έναν αγώνα όπου το 80% των πλακών γίνονται με δυνατά μαρκαρίσματα, τότε αυτοί οι δύο τόνοι είναι σαν το εισιτήριο για μια γρήγορη κλειδωμένη θέση στην πρώτη ομάδα. Τουλάχιστον μέχρι να αποδειχθεί ότι εκείνος ο χαμένος αγώνας πρωταθλήματος τον Σεπτέμβριο ήταν η ελάχιστη μνήμη που έφερε η ομάδα μετά την αργία. Αλλά σοβαρά τώρα — εγώ προτιμώ αυτόν από τον Φουντς. Τουλάχιστον αυτός δεν περνάει πέντε λεπτά περιμένοντας την μπάλα να του έρθει σαν κάποιος τροχονόμος στους δρόμους της Πόλης. Τουλάχιστον εκείνος όταν του δίνουνε χώρο, αυτός κάνει χώρο. Και ας δούμε τώρα πόσες φορές τους τράβαγε εκείνους τους τρεις πίσω σαν ψαράδες από τη θάλασσα. Μη μου λέτε ότι η City χρειάζεται έναν ακόμα ντρίμπλερ — η City χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αμυντικοί των αντιπάλων κάνουν τρία βήματα προς τα πίσω και λένε "μπα, έρχεται και πάλι". Αυτός είναι ο στόχος. Τα υπόλοιπα είναι παρεπόμενα.

ΟΧΙ ΡΕ;;; ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΟΥΝΕ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Εμείς μιλάμε για έναν SUPERHERO σαν αυτούς που φοράνε μπλούζες πάνω από σουτιέν!!! Ρε συχναθώ;;; Στην Πάτρα όταν κάποιος έκανε γκολ στους σπίτους σου πήγαινες πάνω στο μπάζο σου να πηδήσεις τριγύρω από τρία σπίτια;;; Κι εδώ πάλι τρεις αμυντικοί σαν τρεις γάτοι στο στρώμα που σου σηκώνουν το χέρι;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΓΕΝΝΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΓΚΟΛ!! 🔥🔴 Κι εσείς οι Γκουρίνιοι βγάζοντας τίτλο "φημολογείται" σαν να μην ξέρετε τι βλέπουνε!!! Την προηγούμενη φορά που έπαιξε κανονικά στην Αγγλία ήταν σα να φώναζαν οι αντιπάλλοι "ΦΕΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ" πριν καν ξεκινήσει η μπάλα!!! Κι όσοι λένε για τα δύο εκατομμύρια... ΡΕ;;; Εμείς δίνουμε δέκα εκατομμύρια για τον Γκράβιτς και τώρα σκάτε για αυτά;;; Αυτός ο άνθρωπος ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΚΑΦΕ!!! Κάντε υπομονή ρε, κανείς δεν ζητάει από σας να πάτε βόλτα μέχρι το Λονδίνο για να τον δείτε LIVE!!! ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΜΑ!!!! 🏃‍♂️💨

Τι περιμένουμε εδώ μέσα; Να κοιτάμε τον τίτλο "φημολογείται" και να λέμε "βρε μηδες;" σαν τσιτάτα; Λοιπόν, πρώτα πρώτα: η υπόθεση για τους τρεις αμυντικούς σαν καρπούζια; Αυτό έχει δίκιο όσο κάτι μπορεί να έχει δίκιο όταν ένας άνθρωπος στέκεται εκεί, βάζει την μπάλα στο πόδι του σαν καραμέλα και οι υπόλοιποι γύρω του αρχίζουν να ψάχνονται σαν χήνες που έχασαν την τρύπα τους. Αλλά ας μην ξεχνάμε το μεγάλο ερώτημα: τι γίνεται όταν η ομάδα πρέπει να σκοράρει επειγόντως; Αυτός ο τύπος είναι ντρίμπλερ σαν τον Φεντάλ — ωραίος όταν έχεις χώρο, αλλά τι γίνεται όταν η γραμμή επίθεσης είναι σφιχτοδεμένη σαν χειροπέδες; Και τώρα τα δύο εκατομμύρια; Ρε παιδιά, βγάζω το κινητό μου τώρα και ψάχνω τι κοστίζει ένα ντρίμπλερ σαν αυτόν στην αγορά των transfermarkt. Μας δείχνει ότι στον ίδιο χώρο υπάρχουν τύποι σαν τον Λόκμαν ή τον Ίσκο, οι οποίοι πιάνουν πάνω από δεκαπέντε γκολ ανά περίοδο χωρίς να χρειάζονται τρία εκατομμύρια σαν ψωμί. Γιατί λοιπόν εμείς ξοδεύουμε δύο τόνοι εκεί που κάποιοι άλλοι βρίσκουν ποιότητα σπίτι τους; Γιατί η City έχει λεφτά σαν τρελή, σωστά; Αλλά αυτά τα λεφτά θέλουν στόχο. Στόχο σκόρ, όχι στόχο ντρίμπλας. Και τέλος — ο Γκουαρδιόλα; Αυτός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας. Αν ο Μπurantofskyi μπορεί να γίνει σαν τον Ντε Μπρούινε εκεί που πρέπει να γίνει, τότε maybe. Αλλιώς είναι σαν να αγοράζεις ένα μονοθέσιο Ferrari και να το οδηγείς μόνο στη γωνία γιατί φοβάσαι τη δύναμη. Στο τέλος της ημέρας, εδώ είμαστε City — θέλουμε πρωταθλητές, όχι καλλιτέχνες με βιτρίνα. Άντε λοιπόν, ας δείξει ο άνθρωπος τι μπορεί όταν βγει από το κουτί των φαντασιών και μπεί στο γήπεδο χωρίς τρεις αμυντικούς γύρω του σαν φύλακες του ολοκληρώματος. Μέχρι τότε, ο τίτλος "φημολογείται" μπορεί να είναι ακόμα πιο σωστός από όσο νομίζουμε.

Τρεις αμυντικοί σαν καρπούζια;;; παιδιά, σας μιλάει ο ίδιος που είδε τον Μπουρανόφσκι στολοιπόν πριν μερικά χρόνια σ' εκείνον τον αγώνα της Γκλάντμπαχ όταν πήρε τη μπάλα στους πλάγιους και έκανε τους τρεις τζέντλεμεν να μοιάζουν με νεροκουβαλητές μετά το φαγητό. Να μου πεις όμως τώρα: πόσες φορές βρήκαμε εμείς την City να χρειάζεται τρεις αμυντικούς για να τον σταματήσουν;;; Τουλάχιστον στο ντοκιμαντέρ της UEFA είδαμε εκείνον τον σκορ πού έκανε—δεν ήταν υπερβολή, σωστά;;; Αλλά εδώ μιλάμε για δύο εκατομμύρια;;; ρε φίλοι, το οικονομικό τμήμα του συλλόγου τι έκανε;;; έκαναν οικονομία στον πάγκο;;; Ρε συχναθώ;;; εγώ θυμάμαι τον Φεντάλ εκεί που παίζαμε με την Λίβερπουλ στο 18/19 όταν ερχόταν σιγά σιγά προς το κέντρο σαν αστραπή. Την πρώτη φορά που πήρε τη μπάλα στους πόδια του τρεις τζέντλεμεν σαν σκυλίδες στον κήπο μας—και αυτά ήτανε οι καλύτεροι αμυντικοί εκείνου του πρωταθλήματος. Ήξερες όμως πως; αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον βλέπαμε χωρίς αμυντικό πάνω του μέχρι να τον ξαναφέρουνε πίσω σαν πεπονιού!!! Και τώρα λένε για τον Μπουρανόφσκι;;; αυτός δεν είναι καν ξαδέρφι του Φεντάλ—αυτός είναι μοναχό γκονγκό!!! Στην Πάτρα όταν κάποιος έκανε γκολ στους σπίτους σου πήγαινες πάνω στο μπάζο σου να πηδήσεις τριγύρω από τρία σπίτια;;; Κι εδώ πάλι τρεις αμυντικοί σαν τρεις γάτοι στο στρώμα που σου σηκώνουν το χέρι;;; Σωστά;;; Ρε SenteraGate, βγάζεις τον τίτλο "δύο εκατομμύρια;" σαν να αγοράζουμε ψωμί στις γειτονιές του Ρόδου. Εγώ εδώ στη Ρόδο μια φορά αγόρασα ένα κινητό δεύτερο χέρι από τον Αλιάντη στο Λαδάδικα—δύο εκατομμύρια εκεί πέρασαν σαν τίποτα. Αλλά εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αμυντικούς των αντιπάλων να ζητάνε από τον τερματοφύλακά τους να πάει σπίτι. Την προηγούμενη φορά που έπαιξε κανονικά στην Αγγλία ήταν σα να φώναζαν οι αντιπάλλοι "ΦΕΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ" πριν καν ξεκινήσει η μπάλα!!! Κι όσοι λέτε πως πρέπει να δούμε περισσότερα γκολ;;; στο γήπεδο βλέπουμε το μήνυμα: ένας άνθρωπος που ξέρει να κρατάει την μπάλα σαν μαργαριτάρι ανάμεσα στα δόντια του. Και αν η City δώσει δύο εκατομμύρια;;; αυτοί είναι άνθρωποι που ξέρουν τι αγοράζουν—δεν είναι ζουμπούλι για κανέναν!!! Γιατί εμείς εδώ δεν φοβόμαστε τις μεταγραφές—φοβόμαστε τους τίτλους που αργούν!! Τώρα λοιπόν—στείλτε τον στο ETHIAD και ας τον δουν όλοι αυτοί οι Γκουρίνιοι εκεί που γράφουν "φημολογείται". Γιατί εμείς ξέρουμε: όταν βγει εκείνος ο τύπος στο γήπεδο, οι τίτλοι θα τρέχουν σα να έχουνε νερό στην πλάτη τους!!!

τι γίνεται ρε συντροφιά; εγώ θυμάμαι το καλοκαίρι του ’18 όταν έτρεχαν οι φήμες για τον Σάντιερς... τότε πάλι όλοι λέγανε πως ο τύπος είναι σούπερμαν και πως θα φέρει τίτλους σπίτι του City. Τι έγινε τελικά; πήγαμε γκανιότα στην κορυφή, τελειώσαμε πέμπτοι χάνοντας την πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ μέσα στη τελευταία αγωνιστική κι όλα αυτά γιατί εκείνος ο τύπος ήταν σαν αγοράκι που βγήκε πρώτη φορά βόλτα χωρίς γονείς—έφαγε τους πάντες μέσα στο γήπεδο αλλά στη ζωή βρήκε κάποιον να τον φορτώσει στον καναπέ όταν άκουσε "αμάν". ήρθε η μέρα που έπρεπε να δικαιολογήσει τις φήμες κι απέτυχε μονίμως. Τώρα λένε πως ο Μπουρανόφσκι είναι διαφορετικός; εντάξει, όλα αυτά τα βίντεο από το ντοκιμαντέρ της UEFA δείχνουν έναν άνθρωπο που κλέβει τρεις αμυντικούς σαν καρπούζια—αλλά πόσοι είδαμε τελικά σέντερ φορ που έκαναν τον Φεντάλ να μοιάζει σαν να έκανε χόμπι το τρέξιμο μέσα στους πάγκους; εγώ προσωπικά τον βλέπω λίγο σαν τον Φίτζιτζεράλντ εκεί στην Αμερική που όλοι περίμεναν πως θα γράψει το επόμενο μεγαθήριο κι ύστερα βγήκε πως ήταν μόνο ένας τύπος που έπινε μπίρες όλη μέρα. Δεν λέω πως δεν είναι καλός—λέω πως οι τίτλοι δεν αγοράζονται με φήμες, αγοράζονται όταν κάποιος φοράει τη φανέλα και δίνει πραγματικά αυτά που υπόσχονται οι τίτλοι στις εφημερίδες. τόσο κουράστηκα πια να διαβάζω "φημολογείται" όσο έπαιζαν παλιά οι δημοσιογράφοι για τον Μπουρανόφσκι στον γηπέδου της Γκλάντμπαχ... εκείνος έκανε εκεί τους τρεις αμυντικούς ν’ αγοράσουν σουπλά πριν καν σηκωθεί η μπάλα. Αλλά εδώ μιλάμε για δύο εκατομμύρια; ρε συχναθώ, εγώ στη Ρόδο πήγα μια φορά στο μεγάλο πανηγύρι των Βολιωτών κι αγόρασα ψωμί δυο εκατομμυρίων δρχ — τότε είχε αξία αυτή η λέξη, τώρα ακούγεται σαν ψέμα που λέει ο ιδιοκτήτης του σούπερ μάρκετ γιατί έχασε την ψυχή του! έτσι κι αλλιώς, όσοι λένε πως αυτός ο άνθρωπος θα αλλάξει την City ας θυμηθούν πως το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η ομάδα είναι ένας ακόμα ντρίμπλερ που χρειάζεται πέντε λεπτά μόνο και μόνο να πάρει μία μπάλα. Θέλουμε σκοράρισμα, θέλουμε τίτλους πάνω στη ζυγαριά, όχι καλλιτεχνικά βίντεο στο instagram. θα τον δούμε στο ETHIAD; ναι, ας τον δούμε. Αλλά πρώτα ας δούμε τι φέρνει όταν του δίνουν την μπάλα μέσα στη σφιχτοδεμένη άμυνα μιας μεγάλης ομάδας. Γιατί εκεί δεν αρκεί να κλέβεις τρεις αμυντικούς σαν καρπούζια—εκεί χρειάζεται και κάτι παραπάνω: νά ΄σαι εκείνος που θα δώσει τελικά το γκολ όταν λείπει τρία λεπτά από την παράταση. Κι αυτό δεν το κάνει ο κάθε ντρίμπλερ όσο σούπερμαν κι αν φαίνεται στις ταινίες του UEFA. και πάλι λοιπόν: φημολογείται... όμως κι εγώ κάποτε περίμενα πως η οικογένεια των Αυγούστων θα φέρει έναν πρωταθλητή στην πόλη — και τελικά αυτή η πόλη έκανε πρωτάθλημα μόνη της!