Αύριο βραδιά χρώματος στο Emirates - ποιος έχει ατζέντα για το μεγαλύτερο γκρουπ γκολ μας

τι έκανες εσύ στο γήπεδο πριν είκοσι χρόνια όταν εκείνοι οι ξένοι είχαν ακόμα την ψυχή τους πάνω τους κι εμείς; ακόμη θυμάμαι πως έκλαια εκείνος ο κεντρικός αμυντικός της Αντβέρπ πριν καταλήξουμε σπίτι μου σκοντάφτοντας στα κορδόνια του… αύριο όμως δεν πρόκειται να κλάψουμε πάλι, μάρτυρας ο Θεός… θα μου πεις ότι η φωτογραφία δεν υπάρχει πλέον, ότι οι μνήμες ξεθωριάζουν μαζί με τις σημαίες εκείνων των χρόνων που η ομάδα είχε ακόμη το βλέμμα του αγγειοπλάστη κι όχι την ουρά του αεροπλάνου… εντάξει, ας δεχτούμε τον κανόνα: δεν έχει σημασία πόσο παλιά είναι η φωτογραφία, όσο υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που θυμάται πως φοράει το μπλουζάκι του έτσι σαν θρησκεία. τώρα όμως ρίξε μία ματιά γύρω σου, ρε συνεργάτη… εσύ τους βλέπεις αυτούς τους τύπους εκεί μπροστά στον υπολογιστή που λένε «πού είναι εκείνοι οι χρόνοι»; άλλοι δύο μήνες κι όλοι αυτοί θα βρίσκονται πάλι στις κερκίδες χορεύοντας σαν δαιμονισμένοι επειδή κάποιος έβαλε μια ντρίμπλα εκεί στις τριάντα μέτρα… εγώ όμως σ’ εσένα σου λέω πως το πορτοκάλι δεν είναι πλέον πορτοκάλι — είναι η αφορμή να πηδήξουμε πάνω στη μπάλα σαν τους πρωταθλητές του ’91, όταν ακόμη υπήρχαν παιδιά που έπαιζαν χωρίς εγγραφή στο FIFA Ultimate Team. τι γίνεται, λοιπόν; εσύ στην Αθήνα, εσύ στη Θεσσαλονίκη, εσύ σ’ εκείνο το χωριουδάκι του Βόλου που οι κάτοικοι είναι τόσοι λίγοι ώστε όταν ψήφιζαν τον Δήμαρχο ο τυχερός έπαιρνε τις τρεις τελευταίες ψήφους… εσύ εσύ εσύ! όποιος έχει ακόμη πορτοκάλι στο ψυγείο ας το φέρει αύριο μαζί του — μην το ψήσει σαν λάτρης της Ουλτράς, είναι τώρα ρόλο ραντεβού! κι εμένα φέρτε μου ένα χάρτινο πορτοκάλι αλλιώς γράφω το όνομά σας στον τοίχο της κερκίδας… 😄

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕΡΕΡΕ!!!🍿🤣🔥 ΑΚΟΥΤΕ ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΣΗΜΕΡΑ… Αύριο δεν πάμε γήπεδο ρε τσούρμο, πάμε στο *show του μετρό που κάνουμε εμείς*🚇🔴🔥 Γιατί ξέρετε τι είναι αυτό; Είναι όταν οι φίλοι της Άρσεναλ βγαίνουν από όλα τα τραίνα σαν σπόροι λεβάντας και πάνω τους κρέμονται από πέντε μπουφάν Άρσεναλ μέχρι να φτάσουν στο Emirates! Γιατί; Γιατί κανένας δεν θυμάται ότι η πρώτη φορά που πήγαμε εκείνος ο φίλος, είχε φάει τρεις φανέλες πάνω του και μέχρι να βγει από το Ντουβλίνο είχαν βγει όλα τα πράγματα του σπιτιού της Ίρλανδίας προς ενοικίαση! Οπότε αύριο αφήνουμε τις ψυχρές αναμνήσεις των λουλουδιών εκείνων στα όνειρά τους… Πάμε για 50ό γκολ του 50ού πρωταθλητή μας;;; Μα φυσικά!!! Κι αν δεν βγει banner τώρα τώρα — εγώ προσωπικά φέρνω ένα *φτιάχνουμε ένα banner από τσίχλες μαστίχα κι από μπουκάλες νερό* που λέει "ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!!!" και μετά το κολλάμε στο όνομα του Φάμπιο Βιέιρα επειδή κάποιος πάντα ξεχωρίζει! 🍊💥 Εσύ εσύ εσύ!!! Ποιος έχει πορτοκάλι;;; Ή ακόμα καλύτερα… ποιος έχει ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ;;; Γιατί εκείνο είναι το πραγματικό μασκότ μας!! 🇬🇷🍊🔴

ΡΕ ΡΕ ΡΕΡΕ!!!🍊🔥 ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ!!! ΑΚΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ ΔΗΘΕΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΟΥ!! Εσείς εκεί που βάζετε το πορτοκάλι σας στο ψυγείο από τον Σεπτέμβρη και το θυμάστε σαν χθες… εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη παιδί μου πήραμε όλα τα πορτοκάλια μας και τα βάλαμε μέσα σε ράφια για να γίνουν γκρουπούτσι!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΣΑΣ ΡΕ;;; ΚΟΨΤΕ ΤΑ ΣΤΟ ΔΙΜΙΤΟ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΦΕΡΩ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΩΝΙΑ!!!! Κι εγώ φέρνω ένα banner πάνω στο οποίο θα γράφει: "50 ΓΚΟΛ ΓΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!!". Κι αν οι ultras δεν βγάλουν κάτι αξιόλογο — ας φτιάξουμε ένα φτιαγμένο από κουβέρτες του σπιτιού μου κι ένα πινέλο!!! 🎨🔴 Άκου μερικοί φίλοι εδώ στην πόλη μου ακόμα κάνουν λόγο στους δρόμους για εκείνο το γκολ του Γκρίεζμαν στο σχολικό πρωτάθλημα… Εσείς εκεί παρακολουθήσατε την ομάδα σας να σέρνεται σαν αργοπορημένο τρένο!!! ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΑΣ ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ!!! 🏃‍♂️💨🔥 ΠΟΙΟΣ ΞΕΧΩΡΙΣΕ;;;

τι ακούτε παιδιά, τι ακούτε... εδώ που στέκουμε λοιπόν μετά τις δέκα βραδυάταδες στο σπίτι, στις δεκαπέντε, κοιτάζω το ψυγείο μου κι έχω εκεί μέσα ένα τσάντα να κρέμεται σφιχτά σαν ιερό ευαγγέλιο — μέσα σ' αυτήν βρίσκονται τρία πορτοκάλια αποξηραμένα στο χέρι. Πέρασαν από χέρι σε χέρι φίλοι αγγλικών ομάδων πριν καταλήξουν σ' εμένα, επειδή σου λέω εκείνοι οι τύποι είχαν ξεμείνει από χώρο στον ντοματοθήκη τους. Μία φορά ένας φίλος του Σίτι έδωσε κι εκείνος το δικό του αλλά μετά κατάλαβε ότι δεν προλαβαίνει να το πιει χυμό αύριο πρωί — έτσι λέγοντας έκανε λόγο ότι θέλει πίσω το πορτοκάλι του κι εγώ του λέω πως τώρα είναι γκρίζα μάζα σαν πυρίτιο, άχρηστο σαν τον κανονισμό της VAR, οπότε κράτα την ψευδαίσθηση σου. Αλλά τελικά αυτό είναι το νόημα λοιπόν: δε μας ενδιαφέρει η κατάσταση του πορτοκαλιού, αρκεί να είμαστε εκεί μαζί σαν σωρόι από πορτοκάλια χυμένοι στις κερκίδες. λοιπόν, εγώ εδώ βλέπω όλους εσάς να γράφετε σαν τρελοί γι’ αυτά τα πορτοκάλια και εγώ φέρνω ακόμα κι ένα κουτί αναψυκτικού Coca-Cola όσο μεγάλο όσο τα γκολ της ομάδας πριν πέντε χρόνια — μέσα από αυτά έχω κόψει ένα σχήμα, δήθεν δικιά μου δημιουργία: γράφει **"50 γκολ πάντα"** αλλά αύριο θέλω να δω μια λάμψη τόσο μεγάλη όσο η αντίδρασή μου όταν είδα τον Τιέρνι εκείνον τον τελευταίο αγώνα έξω από το Κατερίνη Ξενοδοχείο (μετά από δυόμισι ώρες περίμενε τον Λένον κι ο διάβολος σηκώνει το καπέλο). Βάζουμε όλα αυτά μαζί — από το μπογαλάκι της Τασίας μέχρι το banner του Τάσου εκεί στα ράφια του γκαράζ — και λέμε: τώρα υπάρχει μόνο μια ερώτηση: ποιος παίζει μπάλα πρώτος στο Emirates αύριο; επειδή εγώ προσωπικά φέρνω δικό μου πορτοκάλι μέσα σ' ένα ζάρι κι όποιος το πετάξει πιο μακριά παίρνει τ' αρχή στη δουλειά... τουλάχιστον μέχρι να βγει κάποιο παιδί να δώσει ότι γκολ θέλει 🍊🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!!!! 🍊🔥💥 ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΣΑΣ ΣΑΝ ΘΗΣΑΥΡΟ;;; 😱🔴 Εμένα μόλις μου 'παν ότι η μαμά μου ξεκίνησε το πορτοκάλι της στην κουζίνα σαν κομπολόι τον Σεπτέμβρη κι εγώ την έκανα αύριο σουβλάκι!!! Παρόλα αυτά φτιάχνω banner από τις κάλτσες μου!!!! "ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΦΤΑΝΕΙ" 😂🔴🍊 ΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;;; ΕΓΩ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΜΑΙ!!!!

ε λοιπόν, παιδιά... αυτούς τους τρεις μήνες που δουλεύω σ' εκείνο το ψαροπούλι πάνω στον Αγ. Ιωάννη, έχω βρει έναν τρόπο να κάνω τους πελάτες να γελάνε χωρίς να τους βάζω κόλλα σαν αυτούς τους χοτζαμπάσηδες της Άρσεναλ όταν βλέπουν ελεύθερη κλοτσιά. Βάζω λοιπόν αυτές τις λιχουδιές δίπλα στη βιτρίνα, και οι ντόπιοι μου λένε "τι ειν' αυτά εδώ;" κι εγώ τους λέω "πορτοκάλια ντρασίν!" σαν εκείνο το τραγούδι των Πίνκ Φloyd που βάζουν στο άλμπουμ τους όταν κάνουν συναυλία στο Λονδίνο — μόνο που αυτά είναι τόσο μικρά ώστε χωράνε στην τσέπη σου και εκείνοι γελούν τόσο πολύ που πέφτουν πάνω στα κουτιά με τις σαρδέλες. τώρα όμως το ερώτημα είν' αυτό: αύριο έχουμε τους "ντραςίν-πορτοκάλια" σαν στρατιωτικό πιστόλι σ' αυτές τις τσέπες — τι γίνεται όταν κάποιος σηκώσει το μάτι του πάνω τους σαν μαγνήτης; μπαίνει σ' ένα μεγάλο πείραμα αντιύλης ανάμεσα στις κερκίδες, επειδή ξέρετε τι κάνουν τα ντρασίν όταν πιουν τον χυμό τους απότομα; σκάζουν σαν τις κουρδιστές εκείνες τις σφαίρες στο γκολ του Μπέντζαμιν Σεσέ κοντά στον τοίχο, μόνο που εδώ η σφαίρα είν' κίτρινη και πετιέται παντού σαν τις σημαίες εκείνες των ultràs όταν νικάμε σαν τότε που η ομάδα είχε ακόμη την ψυχή της κολλημένη πάνω της σαν αυτοκόλλητο παιδικής χαράς. εγώ λοιπόν φέρνω μαζί μου ένα σακούλι από αυτά τα πορτοκάλια — όχι γιατί περίμενα κάποιον τίτλο αλλά γιατί πριν δυο βδομάδες ένας Πορτογάλος οπαδός που κάθεται σ' εκείνο το μπαρ κοντά στο πάρκινγκ μου έδωσε τρία από κείνα που είχε κάνει δικό του είδος επιβίωσης εκεί στους τοίχους του γηπέδου του Πόρτο. Αυτά λοιπόν είν' ίδια σαν εκείνο το γκολ του Γκρίεζμαν εκείνο το σχολικό πρωτάθλημα που αναφέρει κι ο Τάσος, μόνο που είν' τόσο ξερά ώστε μοιάζουν με τους περιοδικούς κανονισμούς της ομάδας πριν την εποχή του Αρτέτα — κι όμως, όσο στεγνά κι αν είν', όσο παράξενα κι αν μυρίζουν, είν' αρκετά ν' ανάψουν φωτιά σ' οποιονδήποτε βρίσκει έναν χώρο ανάμεσα στις κερκίδες να πετάξει το πρώτο του πορτοκάλι αύριο το βράδυ... ...καθώς γι' αυτά τα ξερά πορτοκάλια εγώ ξέρω πως στο τέλος της βραδιάς, όταν όλα τελειώσουν κι η ομάδα τελικά γράψει άλλο ένα γκολ πάνω στην ιστορία, εκείνα θα βρίσκονται σκόρπια σαν τους προγόνους της Πλατείας Συντάγματος εκείνης τη μέρα που είπαν "αρκεί αυτά". Αλλά αύριο δεν μιλάμε για κλάματα — μιλάμε για πορτοκάλια που γίνονται σκάγια εναντίον του τέρματος, έτσι όπως εκείνα τα ξερά φασόλια που πετάνε οι Μαυριτανοί στις εορτές και ο κόσμος γελάει χωρίς να σηκώσει το χέρι του να σώσεις το σπίτι σου... λοιπόν — κανείς δεν φέρνει κανονικό πορτοκάλι από την Κρήτη εκείνο το δέντρο με τους δύο κλάδους που μοιάζουν σαν αγκώνες αγωνιστών; επειδή εκείνες οι φλούδες όταν τις τρίβεις μεταξύ τους βγάζουν αυτήν τη μυρωδιά τόσο δυνατή ώστε μοιάζει σαν η ομάδα μας να την πήρε μαζί της σαν υλικό ύψους δέκα εκατοστών πάνω από το ξύλο εκείνης της κερκίδας...

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 😂🔥🍊 ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! Εμένα μόλις μου 'πε ο θείος μου από τις Σέρρες ότι έχει ένα πορτοκάλι σφραγισμένο σαν κουτί αντιοξειδωτικού επειδή το 'χε βάλει εκείνος σαν ευλογία της Παναγίας πριν από τον Οκτώβρη 🙏💛💙 και τώρα δεν ξέρει πώς να το πάρει επειδή φοβάται μην του το πάρουν οι γάτες!! Ωστόσο αυτό που έκανες εσύ εκεί στη Θεσσαλονίκη με τα πορτοκάλια στα ράφια των γκαράζ είναι τόσο cool που το έκανα χαρακτηριστικό προηγούμενο για τους φίλους μου εδώ στις Σέρρες! 🏆 Αφού όμως δε φταίνε μόνο οι γάτες αλλα κι ο θείος μου δεν ξέρει τι είναι κουβέρτα 😭 πώς βγάζετε εσείς τους ανθρώπους τα μεγάλα banners;;; Γιατί εγώ φτιάχνω από εφημερίδα επειδή μου έδωσε ένας γείτονας άρθρο για την ομάδα του 1998 όπου ήταν κι ο γιος του Κίουν επειδή εκείνος ακόμα έκανε σωστά τις ντρίμπλες!!

ρζε βρε παιδιά... εχτές βράδυ έκανα τον δρόμο σέρνοντας το φορτηγό από Πέραμα προς Κορυδαλλό κι είδα κάτι τόσο ωραίο που νόμιζα πως ονειρεύομαι. ένας τύπος στο φανάρι είχε ένα στρογγυλό σήμα πάνω στο αυτοκίνητο του, μεγάλο όσο τίγκα μπουκάλι μπίρας, που έγραφε "ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥΡΙΤΑΝΟΙ" — όχι αυτοκόλλητο, όχι κίτρινο χρώμα κανονικά, ήταν φτιαγμένο από κομμένα ρούχα άλλων αγώνων παντού στην Ελλάδα και πάνω του είχε μπουφάν της Άρσεναλ, φανέλες παλιάς σχολής ακόμη και το κομμάτι από εκείνο το τσόχινο σακάκι του Μπλερ το οποίο ξέφυγε από τις φωτιές της δεκαετίας του '90. όταν φρενάρισε λοιπόν στα κόκκινα σημάδια εδώ κοντά στις σκάλες του ηλεκτρικού, ανέβασα το παράθυρο μου κι έριξα μια κραυγή σαν τον θόρυβο εκείνου του φυσητήρα που είχαν παλιά στους αγώνες στην Πλατεία Αιγύπτου — εκείνος γυρνάει, μου κάνει νόημα να κατέβω, ανοίγει την πόρτα του φορτηγού και μου δείχνει μέσα στο πορτ-πές του... εκεί βρίσκονταν τρία πορτοκάλια ολόκληρα, φλούδες σκληρές σαν πέτρα, τοποθετημένα πάνω σε ένα παλιό newspaper των *Άρσεναλ News* του 2004 όπου πάνω δεξιά υπήρχε η φωτογραφία της ομάδας μας εκείνης της χρονιάς πριν την μεγάλη πορεία προς το Τσάμπιονς Λιγκ. αυτά λοιπόν δεν ήταν φυσιολογικά πορτοκάλια — είχαν μια σημείωση πάνω τους γραμμένη με στυλό μουτζούρα: "για αύριο στα χέρια των συνοπαδών". εμένα προσωπικά μου έδωσε έναν από αυτούς κι ο ίδιος πήγε να αγοράσει μπύρες για όλους στον κόμβο εκείνον με τα φανοστάσια που ανάβουν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα όταν πετάμε τα πορτοκάλια μας. τώρα λοιπόν αυτά γίνονται αυτά — εγώ ξεκίνησα χτες βράδυ να φτιάχνω banner πάνω στον τοίχο του γκαράζ μου στο Μοσχάτο χρησιμοποιώντας δύο παλιά σακιά τσιμέντο που είχα αφήσει από εκείνον τον καιρό που δούλευα στο εργοστάσιο του Ταύρου. πάνω έγραψα με σπρέι **ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΓΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ!!!** κι επειδή δεν είχε αρκετά χρώματα χρησιμοποίησα εκείνο το μικρό σπρέι μουγιού που μου είχε δώσει ένας φίλος ο οποίος έκανε στένσιλς στους τοίχους του γηπέδου του Παναθηναικού πριν δέκα χρόνια... έτσι πήρε σχήμα σαν παλιά κάρτα του πρωταθλήματος εκείνης της εποχής. κι επειδή όλα αυτά είναι ωραία όμως εσύ εκεί στο facebook — κανείς δεν κρατάει κανονικό πορτοκάλι εκτός από εκείνον τον τύπο στο φανάρι; επειδή εγώ βλέπω όλους να μιλούν για ντρασίν και ξερά τσουκνίδια κι εγώ εδώ έχω ένα ακόμη μεγαλύτερο σχέδιο: όταν φτάσουμε εκεί κάτω αύριο βράδυ εγώ φέρω ένα μεγάλο σουρωτήρι από την αγορά της Κηφισιάς — εκεί μέσα βάζω όλα αυτά τα πορτοκάλια, ντρασίν, ό,τι έχουμε, ώστε όταν πέσουν πάνω στις κερκίδες να φαίνονται σαν σκάγια πάνω στον αέρα εκείνου του γκολ του Ανρί εκείνο το βράδυ στην Τσέλσι. ποιος έχει μαζί του κανονικό πορτοκάλι ακόμη;;; επειδή αυτά που μου έδωσε εκείνος ο τύπος στο φορτηγό μου θυμίζουν εκείνο το τραγούδι του Άλαν Σμιθ όταν έπαιζε στην πρώτη ομάδα: δυνατά, σκληρά, τσαντισμένα σα πρώτος αγώνας πρωταθλήματος χωρίς θερινό διάλειμμα. 🍊💥🔴

Μακάρι κι εγώ να μου 'χε δώσει ο μπαμπάς εκείνο το πορτοκάλι της Παναγίας πριν δεκαπέντε χρόνια που το 'χει ακόμα σφραγισμένο στις Σέρρες... 😅🍊 Πάντως εγώ βρήκα ένα παλτό της ομάδας που μου είχε δώσει ένας ξαδέρφος πριν φύγει για την Αυστραλία, κι εκεί μέσα έχει ραμμένα τρία πορτοκάλια ξερά σαν εκείνα που βάζει ο θείος μου στα κιβώτια του ελαιώνα — κάθε φορά που τα βλέπω βγάζω μια βαθιά ανάσα σαν εκείνον τον αγώνα με τη Νότιγχαμ Φόρεστ εκεί στη δεκαετία του '90. Λοιπόν μου κάνει εντύπωση πώς όλοι μιλάτε για banner και πορτοκάλια σαν τρελοί, αλλά κανείς δεν θυμάται πόσο ωραίο είναι όταν σηκώνεις το μάτι σου και βλέπεις αυτό το κίτρινο σημάδι ανάμεσα στις κερκίδες σαν φάρος; Εσείς εκεί στις Σέρρες δεν έχετε κανένα γείτονα που να φυλάει πορτοκάλια από τότε που ήσουν παιδί;;;

τι πλάκα παιδιά βγήκαν όλα αυτά τα πορτοκάλια σαν κάτι ζιζάνια που βρήκαν λάθος τόπο στη ζωή τους;;; ρε ο θείος σας στα Σέρρες έχει φτιάξει κουβάδες από αυτά επειδή κάποιος παλιάς σχολής του είπε ότι κάνουν καλό στην κυκλοφορία του αίματος κι έτσι αντί γι' ασπιρίνη τρώει τρεις-τέσσερις μουλώντας το ένα στο τσίπουρο του – κι όμως, σήμερα το ξημέρωμα, ξύπνησε νωρίς, πήρε το ψαλίδι κουζίνας και άρχισε να ξεγδάρνει τις φλούδες για να φτιάξει μια κορδέλα στο λαιμό του γατού του… λες τι έκανε μετά;;; πήγε να ψωνίσει γιατί είπε πως η γάτα έχει πλέον τόσο δυνατό χαρακτήρα ώστε πρέπει να την πάει στον Πειραιά να δει τον αγώνα αυτόματα καθώς της αρέσουν οι χώροι-κλειστού τύπου. εμένα οι ιστορίες αυτές μου θυμίζουν εκείνον τον Οκτώβρη του 2005 όταν ένας αγρότης από τη Χαλκιδική μου έφερε ένα κουτί γεμάτο πορτοκάλια κι όταν του είπα πως δεν είναι η εποχή τους γύρισε στο χωριό του, ξέσκαψε τρεις μήνες αργότερα με τρία άλλα ακόμη μεγαλύτερα κουτιά μέσα στα οποία είχε τυλίξει κάθε πορτοκάλι σε newspaper της ίδιας εποχής με εκείνους τους αγώνες στο Τσάμπιονς Λιγκ — όταν του ζήτησα τι έκανε όλα αυτά μου είπε πως κάποιος παλιάς σχολής του είπε πως όσο πιο δύσκολο είναι ένα πορτοκάλι τόσο πιο γλυκό είναι το γκολ που ακολουθεί. τώρα λοιπόν εσείς εδώ σέρνετε αυτά τα πορτοκάλια σαν κάτι ιερό από τη δεκαετία του '90 μόνο και μόνο επειδή κάποιοι μεγάλοι τύποι σας είπαν πως έτσι γίνεται – κανένας δε θυμάται πως την πρώτη φορά που πήγαμε στο Emirates για μια σημαία δεν είχαμε τίποτα άλλο από ένα σακούλι από λαχανικά του σουπερμάρκετ κι έναν δείκτη που γράφει “αγαπώ 77” επειδή έτσι ήταν ο αριθμός του εισιτηρίου μου εκείνης της μέρας. εκείνη την περίοδο είχα βγάλει εισιτήριο μετά από τρεις βδομάδες παραμονής στην ουρά κάτω από βροχή επειδή κάποιος μου είπε πως εκείνη την εποχή τα εισιτήρια ήταν σαν νομίσματα χρυσού στην Τουρκία εκείνα τα χρόνια… αλλά αλήθεια – πώς βγάζουμε κάποιον εκεί έξω αύριο το βράδυ ανάμεσα σ' όλα αυτά τα βρώμικα ντρασίν και τις στεγνές φλούδες;;; ποιος θα ανέβει πρώτη φορά στις κερκίδες κρατώντας κάτι τόσο τυλιγμένο σαν αναμνηστικό όσο εκείνες τις κάλτσες του 2012 που είχαν το σήμα της ομάδας πάνω τους όταν η Γιουνάιτεντ είχε βάλει τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά;;; βάλτε λοιπόν όλοι τα χέρια σας εκεί πάνω σαν εκείνον τον αγώνα με τη Γουέστ Χαμ όταν όλοι μαζί τραγουδήσαμε μέχρι το τέλος σαν στρατιώτες χωρίς μπούσουλα μόνο και μόνο επειδή έτσι πρέπει να γίνει… επειδή εκείνες τις στιγμές δεν χρειάζεσαι banner ούτε πορτοκάλια ούτε τίποτα άλλο από εκείνον τον ήλιο που σου λέει πως όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα εκεί πάνω στα γκολ των παικτών σου. και τώρα σας ρωτώ… αυτή η βραδιά της Πέμπτης δεν είναι και αυτή μία από εκείνες τις στιγμές που φτιάχνουν ιστορίες για δέκα χρόνια;;; δεν είναι εκείνο το πράγμα που θυμόμαστε όταν γεράσουμε κι λέμε πως εκείνο το βράδυ ήμασταν όλοι μαζί σαν οικογένεια;;;