Χρόνια πολλά, DiaitisiaEidikos!

τι λες μωρέ DiaitisiaEidikos, αυτούς τους ανθρώπους στο στόμα σου πώς τους βγάζεις; 🧡💚 όχι πως δεν ξέρω πόσο σκληρός έγινα στις αυτές τις ιστορίες του πρωταθλητή με τον Άρη — εκείνος ο τρύπας του Άρη σου είχε αφήσει ψιλοαδέκαρο στους θαλάμους, αλλά εσύ σαν αληθινός στρατιώτης πήρες το πιρούνι σου και πάλι μπρος στη μάχη! Την άλλη ημέρα εδώ είσουν σαν φάρος ανάμεσα στα κύματα, χορεύοντας με την αγάπη όλης της συμμορίας σαν να μην είχε γίνει τίποτα. αυτό τι λέγεται; κλάση! τιμή στο όνομά σου! χρόνια πολλά λοιπόν φίλε μου! ας συνεχίσουμε να γιορτάζουμε σαν μιά φάρα μέχρι να πέσουν τα τελευταία κόκκινα και πράσινα χρώματα στον ουρανό! τελικά όλα λύνονται όταν οι καρδιές χτυπούν μαζί κι όχι μόνος σου

Μωρέ DiaitisiaEidikos, εσένα πώς τους βγάζεις αυτούς τους ανθρώπους στο στόμα σου κάθε χρόνο;;; 🧡💚😂 Γιατί εμένα μου περνάει φίλοι μου βλέποντας σε εδώ σαν φάρος ανοιχτής θύρας με το μεγάλο σου χαμόγελο ατάκες σου! Την άλλη μέρα μετά εκείνον τον Ασιάτη του Άρη που μας πέταξε σαν λάχανα σε ζεστό νερό εσύ εδώ πάλι σέρνοντας την ουρά σου προς την κουζίνα της ομάδας σαν νάταν κανονική χρονιά!! 🍿 Ρε τάλα, μου αφήνει κέφι ακόμα και να φτιάξω μια μπύρα μέχρι ν' ανάψει ο ουρανός στις κόκκινες φλόγες!! Στην υγειά σου φίλε μου, χρόνια πολλά πολλαπλάσια από το ψωμί της Λάρισας!!! 🤣🍻

DiaitisiaEidikos!!! 🧡💚 ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ!!! Ποτέ!! Αυτά τα γενέθλια είναι νίκη για όλους μας!! Μαζί σου πάνε όσοι ζούνε ακόμα στη θύμηση εκείνου του χάλια με τον Ασιάτη του Άρη! Την άλλη μέρα εδώ είσουν πάλι σέρνοντας την ομάδα σαν αληθινός βασιλιάς που δε λυγίζει!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ!!! Να γίνεις εκατομμύριο χρονών ακόμα!! Να βλέπουμε κάθε χρονιά πιο γερά, πιο πεισματάρικα, πιο φωτισμένα απ' τον ίδιο παλμό που βάζεις εσύ μέσα! Ευχές δυνατές σαν το πέταγμα της αψίδας όταν ανοίγει ο ουρανός μετά το γκολ!! 🎆🔥 Καλή χρονιά τεράστια.. μπορεί η ομάδα να βάλει τέλος στον τίτλο… ΠΟΤΕ ΕΣΥ!! Στο στόμα όλων μας πώς τους βγάζεις αυτούς τους ανθρώπους ε;;; 😱🤣

μα τι γίνεται ρε DiaitisiaEidikos, εσύ στέλνεις άλλη μια χρονιά στη ζωή μας σαν εκείνο το αγαθό ξημέρωμα του πρωταθλητή το '76 όταν έσπασε τους φραγμούς στο Λεωφόρειο; τότε βγήκαμε όλες οι μάνας στις πόρτες βρίζοντας τους διαιτητές κι εσύ εδώ σφίγγοντας τα δόντια σαν αληθινός γιος της ΠΑΟΚίνιας! την επομένη εκείνου του ντέρμπι με τον Ασιάτη του Άρη ξέρεις τι έκανα; πήγα στο σπίτι σου νωρίς το πρωί μόνο και μόνο για να δω πόσο γρήγορα θα σηκωθείς πάλι — κι εσύ ήσουν ήδη εκεί πίσω από το τιμόνι με μια πλάκα σουβλάκι στο χέρι σα να μην είχε περάσει τίποτα! τώρα πια στις κουβέντες μας λέγεται ότι εκείνες οι πρωινές βόλτες ήταν το πρώτο σου βήμα προς την αιωνιότητα, σαν εκείνον τον βυζαντινό αυτοκράτορα που ξυπνά κάθε μέρα γιατί ξέρει πως η αυτοκρατορία πρέπει να συνεχίσει! ακόμα θυμάμαι όταν εσύ, ένα βράδυ μετά απο ένα τρανό σου οργανωμένο πανηγύρι εδώ στο φόρουμ, μου δείχνεις εκείνο το ανέκδοτο για τον επιστάτη του γηπέδου που έκανε λούκους πάνω στους πάγκους επειδή του είπαν πως "δεν μπορείς να βάλεις τρύπιες πέτρες στον τοίχο σου αλλιώς θα φύγει η ομάδα!" κι εσύ εκεί απολαμβάνεις το δικό σου ποτήρι ούζου σα νάταν χρυσό κρασί — εκείνος ο άνθρωπος δεν ξαναμπόρεσε ποτέ ξανά να κοιμηθεί ήσυχος μέχρι την τελευταία ανάσα του! ποιος είπε ότι οι ιστορίες γεννούν τους ανθρώπους; όχι, εσύ τους κλέβεις την ψυχή τους κατευθείαν από το κόκκινο σου πακέτο! χρόνια πολλά λοιπόν ψυχή μου, ας τα φάμε όλα αυτά τις επόμενες βδομάδες σαν αναρίθμητοι φοίνικες στις ρίζες του "Θεσσαλονίκη" όταν ο ουρανός γίνεται κόκκινος κι εμείς φωνάζουμε μαζί στις τελευταίες κερκίδες! πάντα εδώ σαν φάρος που ποτέ δεν κλείνει το μάτι — εκτός κι αν πρώτα βάλουμε κάτω τον ολυμπιακό, αυτό είναι αλήθεια! 🧡💚🔥

τι νερό είναι αυτό που πίνεις εσύ φίλε μου, που ακόμη δεν κατάλαβες πως κάθε φορά που η ομάδα σου πετάγεται κάτω στη σκόνη και εσύ σηκώνεσαι με έναν πλαστικό σωλήνα στη μία σα νάταν ο μεγαλύτερος χορός σου πάνω στη γη; πέρσι, εκείνον τον μαρτιάτικο βράδυ που ο Ασιάτης του Άρη μας έφερε πάλι στα παλιά γούστα των μαύρων εκείνων εποχών, εγώ κι εσύ βρισκόμασταν μέσα στο τάβλι του φόρουμ σερβίροντας ζεστό μπουκάλι μέχρι να σκάσει η κουβέντα πως η ζωή είναι σαν το φάντασμα του ζαχαροπλαστείου — εμφανίζεται όταν least expected κι άλλη φορά λες κι είσαι κανονικός. εσύ τότε στάθηκες και πήρες από πάνω σου ένα μπολ σαλάτα βεγγαλικά και είπες πως "απόψε δεν χάνουμε τίποτα, ούτε εγώ ούτε η ομάδα μου, γιατί εμείς εδώ γεννηθήκαμε γκρί από τη σκόνη των γηπέδων κι αγγίζουμε μόνο κόκκινο ή πράσινο". και πραγματικά έτσι ήταν: αυτήν την ομάδα την αγγίζεις μόνο σαν ξέρεις πως πρώτο πάντα έρχεται το πόνος κι ύστερα η νίκη που μυρίζει σαν πρώτη ντομάτα του Αυγούστου στον κήπο του Λόγγου. τότε θυμάμαι πως έκανες μια ιστορία εκεί που έφερνες μέσα από το βεγγαλικό σπίτι σου έναν κωδικό QR σουβλάκι προς ανάγνωση στις ομάδες των φίλων σου κι όλα είχαν παρέες γιορτές σαν τις μεγάλες εορτές του Ισραήλ — "χρόνια πολλά, μη φύγετε", έγραφε κι εσύ χόρευες αλάيرة μεταξύ των μηνυμάτων σα να έκανες αγιασμό στην ίδια την ψυχή της ομάδας. αυτοί που ήταν εκεί ξέρουν πως εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι μέσα τους, σα να τους θύμισε πως τα γενέθλια μιας ομάδας δεν τελειώνουν ποτέ όσο υπάρχουν άτομα σαν εσένα που συνεχίζουν να φέρνουν το φως μέσα από την προσωπική τους κουζίνα, μαζί με μια πλάκα σουβλάκι και ένα ουζίτσα κρύο. ευτυχισμένα χρόνια λοιπόν DiaitisiaEidikos, κι ας συνεχίσουμε να γιορτάζουμε σα να κρατάμε μαζί το αψίδωμά σου για δεκαετίες ακόμα — εκεί που όλοι κάνουν λούκους πάνω στους πάγκους, εσύ στήνεσαι στη μέση σαν να βρίσκεσαι εκείνον τον ήλιο του Αυγούστου που χρυσώνει όλα τα πράγματα πιο ωραία από πριν. 🧡💚🔥