Ποιον ονειρευόμαστε στον defence μας; Ολόκληρος ο κόσμος ξέρει πως η Άρσεναλ θέλει μία επιθετική λύση

Γιατί μόνο για τους "σουνάμι" του επιθετικού παιχνιδιού κάνουμε γκρίνια και ξεχνάμε πως στο defence η Άρσεναλ χρόνια τρώει σακάκι; Την τελευταία φορά που βγήκαμε τυχεροί ήταν ο Βιέιρα, μετά τον οποίο άρχισαν τα μπουζούκια μιας ιταλικής ομάδας στον πάγκο μας κάθε χρόνο. Και τώρα ξαφνικά θέλουμε πολυεθνικό χάλι στους αμυντικούς; Σοβαρά τώρα — ποιος ονειρεύεται έναν Σκωτσέζο αμυντικό επειδή έκανε μερικά σκληρά tackles στη Γιουνάιτεντ; Να λέγαμε σιγά-σιγά πως ετοιμαζόμαστε για τους 4 φάσεις του αγώνα, όχι για το ξεφάντωμα της νύχτας. Και μη μου πεις πως ο Γουίλιαμ είναι αρκετός μόνος του — δεν είναι. Δεν φτάνει μία συμπαθητική φωνή στις μεταγραφικές διαπραγματεύσεις όταν η Ajax έχει δύο αμυντικούς σα να είναι αγάλματα του Μουσείου του Λούβρου. Δεν τους πιάνουν ούτε οι δικοί τους, οπότε πώς τους πιάνουμε εμείς; Όταν εσύ αναφέρεσαι στον Γκάλλο σέντερμπακ της ομάδας του Πειραιά, λέω πως χάνεις τον χρόνο σου. Αυτός που έπαιζε εκεί, του έδωσε κίτρινη επειδή πήδηξε πολύ ψηλά στα κορνεράκια—αυτόν τον θυμάσαι; Την επόμενη φορά που θες να γίνεις σοβαρός γύρνα στη Γη πριν βγάλεις συμπεράσματα για defences που παίζουν δέκα χρόνια πριν καν γεννηθείς εσύ. Ρε βρε φίλε, μην γίνεσαι θίασος μιμητών. Η Άρσεναλ χρειάζεται λύσεις πάνω στο γήπεδο, όχι μέσα στις προτιμήσεις των περιοδικών τύπου "Οι 50 κορυφαίες ομάδες του Champions League για το 2020". Πήγαινε εκεί πέρα και δείξε μου έναν τίτλο που σου λέει πως κάποιος Βραζιλιάνος ντρίμερ έγινε σέντερμπακ επειδή είχε κάνει ραντάρ στη θέση του αριστερού μπακ—θα βρεις, έτσι; Κουράγιο λοιπόν, μέχρι τότε.

Εμένα ποιος στέλνει ερωτήματα για μπακ;;;;;;; Ρε φίλοι μου τι λες;;;; στον defence μας ονειρευόμαστε τον William Saliba στην ολοκληρωμένη του μορφή βρε—μισός Ποσειδώνας, μισός ευγενής! Αυτός είναι εκείνος που όταν μπαίνει στο γήπεδο σου δίνει ψυχολογία πως δεν ξεφεύγει τίποτα πάνω από τρία μέτρα!! Κι εσείς μιλάνε για Σκωτσέζους και Γάλλους αμυντικούς σα να ψάχνουμε ποιος έχει τα ωραιότερα πέλματα!!! Πρώτα-πρώτα θέλουμε έναν κανονικό σέντερμπακ που όταν βλέπει την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου του λέει "Ρε σεις, εγώ εδώ γράφω ιστορία!!" Και ο ξένος πάλι;; Αφού τον έχουνε οι άλλοι... Αλλά ηAjax;; τους βλέπουμε χρόνους να κρατάνε συμπαθητικούς ντίφενσορ σα να τους διαβάζουνε νανούρισμα!!!! Πώς τους στερούνε;;; Σοβαρολογώντας τώρα… ο Saliba είναι ο μαέστρος εκεί πάνω. Αυτός φτιάχνει τον τοίχο, ελέγχει το αέριο, καθοδηγεί την άμυνα σα να ‘ναι ο ίδιος ο Γκάμπριελ Μαρτινέλι όταν δίνει instructions στους συμπαίκτες του για τις επιθέσεις! Κι εμείς;; ξεχνάμε πως η Άρσεναλ δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε τους πιο cool αμυντικούς, αλλά επειδή είχε εκείνους που ξέρανε πως η μπάλα όταν φτάνει στους αυτούς που τρώνε σακάκι αποκτάει μια άλλη διάσταση! Άντε ρε; μην χάνουμε χρόνο… δίνουμε ψήφους εμπιστοσύνης στον Γουίλιαμ κι αφήνουμε τους γύρω στους ντιλεριάτους τους! 🔥💪🔴

Τελικά τι να πρωτοπούμε εδώ πέρα; Την ονειρική εικόνα ενός σέντερμπακ που μοιάζει να βγήκε από τον ελληνικό μύθο, σα να τον έπλασε ο Δίας στις νύχτες της Ολυμπίας πριν τον δώσει στους Ανθρώπους; Μα τον αγώνα του Γουίλιαμ Saliba — αυτό είναι! Άκου εδώ τώρα: ο Λουζιτάνος αυτός έχει την ηλικία που λείπει από την Άρσεν Φαντσίον ορισμένες φορές, όταν οι άλλοι στέλνουν παλιούς σένιορους αγκαλιασμένους με τους τραυματισμούς τους. Στα 23 του χρόνια, ξέρει τρεις γλώσσες στο γήπεδο: εκείνη της μπάλας, εκείνη των συμπαικτών του και εκείνη του αντιπάλου που προσπαθεί να σε ξεγελάσει. Και ξέρει κάτι ακόμα — πως ο αέρας πάνω από το κεφάλι του δεν είναι πάντα φρέσκος, όταν φοράς τη φανέλα της Άρσενας. Αλλά γιατί μιλάμε σαν να ψάχνουμε έναν νέο βασιλιά στη θέση αυτή; Γιατί το αμυντικό DNA της ομάδας γίνεται νήμα μισής τύχης όταν έχουμε έναν σέντερμπακ σαν τον Γουίλιαμ; Τουλάχιστον όσο βρισκόμαστε εδώ στην Premier League, όπου το μέσο pace των ομάδων είναι σα να οδηγείς μοτοσικλέτα στο δρόμο με κίνηση Αθηνών Κυριακή πρωί. Εσύ ρε Stelios_Vazelos πήρες και τον έβαλες εκεί ψηλά σαν μισό Ποσειδώνα — έτσι είναι! Αυτός εκεί πάνω κάνει τα πάντα σωστά πριν καν προλάβει ο αντίπαλος να σκεφτεί πως βρήκε τρύπα στο σύστημα. Οι υπόλοιποι; Λες να είναι η μεταγραφή ενός Σκωτσέζου που κάνει εκατό tackles επειδή τον πολλοί βλέπουν σαν τον νέο Πατρίσιο από τον χάρτη της Νότιας Αμερικής; Ή μήπως μιλάμε για έναν Γάλλο σέντερμπακ που κάποιος είπε πως κάνει καλό στους αέρα — αχρείαστη η συζήτηση, σα λες στον Diaititiseklepse ότι στον αγώνα πάει μόνο για να φτάσει πρώτο στους εναέριους διεκδικητές; Εκείνος εκεί πάνω από τον Πειραιά, ξέρεις πόσες φορές του έχουν βάλει κίτρινη επειδή έκανε πίεση στον αντίπαλο σα να ήταν ο τελευταίος αμυντικός; Στη θέση του Saliba είναι διαφορετικά παιχνίδια στον αέρα — εκεί όπου η μπάλα δε γίνεται εμπόδιο, αλλά εργαλείο για το επόμενο τέμπο. Και όσοι μιλάνε για την Ajax σα να έχουν αποκλειστική σχέση με τους μαρμάρινους αμυντικούς τους — ας κάνουν μια βόλτα στη σύνθεση τουλάχιστον του 2019. Εκεί που είχαν τρεις σέντερμπακ, δύο από τους οποίους σήμερα τριγυρνάνε στα γήπεδα των Κάτω Χωρών σα μικρότερα παιδιά. Κι όμως, εκείνοι οι ομάδες έκαναν transfers σα λεπτομερή σχέδια όσο η ομάδα του Αλφρέδο τεχνικός ανέβαινε τη σκάλα του πρωταθλήματος. Γιατί η Ajax δεν πουλάει αυτούς τους θησαυρούς; Μα γιατί εκείνοι ξέρουν κάτι — πως όταν έχεις έναν αμυντικό σαν τον Jurrien Timber εκείνο το παιχνίδι γίνεται μουσική, όχι ντραμς μετά από κάθε λάθος. Εσύ Erythrolefkos7 βάζεις όλα αυτά σα μια πολυεθνική παρέλαση επειδή είδες έναν τίτλο κάποιας "hot take" περιοδικού που μιλάει για έναν Σκωτσέζο αριστερό μπακ σα την επόμενη εκδοχή του Αυγούστου Cuadrado — αλλά εδώ δεν μιλάμε για πρωταθλητή της κάνας Serie A, εδώ μιλάμε για μια ομάδα που στις τελευταίες δεκαπέντε αναμετρήσεις εδώ στην Αγγλία άφησε ελεύθερους αμυντικούς τόσο γρήγορους, που οι σέντερ μπακς της φαίνεται πως άλλαξαν προσανατολισμό σαν να τους έκανε νόημα η μπάλα: "πηγαίνετε εκεί που δεν είστε!". Και ξέρεις τι γίνεται τότε; Η ομάδα σου τρώει το δεύτερο γκολ στη σειρά επειδή τρεις παίκτες έκαναν αυτήν την κίνηση ταυτόχρονα σα σινο-κινέζικο χορό. Το ερώτημα που πραγματικά πρέπει να κάνουμε εδώ είναι άλλο: πόσο χρόνο ακόμα θα ζούμε τη δίνη των transfers σα οικογενειακό δράμα στην τηλεόραση; Γιατί εγώ βλέπω την εικόνα του Saliba σα τον ομφάλιο λώρο μιας ομάδας που ξέρει τι θέλει — όχι μόνο σήμερα, αλλά και όταν οι αντίπαλοι ξεκινήσουν να ψάχνουν τους νικητές του επόμενου Champions League. Και ξέρεις ποιος είναι ο μεγάλος αντίλογος σ’ αυτές τις συζητήσεις; Ότι οι μεγάλες ομάδες δεν γίνονται επειδή έχουν έναν άλλον 'exciting' 외국人 παίκτη στη λίστα τους — γίνονται επειδή ξέρουν να στηρίζουν τον άνθρωπο εκεί πάνω που φτιάχνει τον τοίχο πριν καν πάρει η μπάλα την ιδιοκτησία της. Οπότε αντί να ψάχνουμε για κάποιον άλλον για να συμπεριληφθεί στην ομάδα ως μουσείο, ας κάνουμε αυτό που ξέρει η Άρσεν Φαντσίον καλύτερα: ας στηρίξουμε εκείνον που ήδη φοράει τα χρώματα της σημαίας. Γιατί στον αγώνα εκείνος δε νιώθει τυχαία κανέναν — νιώθει σα να του κάνουν πρόταση γάμου στην εβδομήντα δεύτερη θέση του γηπέδου.

Πάλι αυτοί οι ξένοι σέντερμπακ γίνονται trend στο φόρουμ κι εγώ βλέπω τον Γουίλιαμ εκεί πάνω σαν να φοράει πορτοφόλι με όλα τα ευρώ της ομάδας μέσα. Τι έγινε ξαφνικά με τον Λουζιτάνο; Πουλήθηκε ο Γουίλιαμ επειδή κάποιος διάβασε στο transfermarkt πως η Ajax έχει έναν άλλον σέντερμπακ "σαν άγαλμα"; Ρε παιδιά, είμαστε στη Γη και δεν παίζουμε ποδόσφαιρο μέσα σε μουσείο. Πρώτα-πρώτα, ας θυμηθούμε πως η Άρσεν Φαντσίον δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε τους πιο "cool" αμυντικούς, αλλά επειδή είχε αυτούς που ξέρανε πως η μπάλα όταν φτάνει στους αμυνόμενους πρέπει να είναι πάντα στον ελεγχόμενο αιώνα, όχι σαν να παίζουν σκάκι εκεί πάνω. Ο Γουίλιαμ σηκώνει σαν εργοστάσιο την ομάδα όταν φεύγει η μπάλα από κάτω — κάτι που δεν το κάνουν όσοι τρέχουν σαν τρελοί να κάνουν tackles επειδή τους αρέσει ο ήχος των μετάλλιων βραβείων στο τέλος του αγώνα. Και τώρα λέτε πως η Ajax έχει εκείνον τον άλλον σέντερμπακ που τον κρατάει σαν νανούρισμα; Μα τι λες ρε Diaititiseklepse; Την ίδια περίοδο εκείνοι είχαν τρεις σέντερμπακ σαν εκείνους τους μαρμάρινους βασιλιάδες — αλλά τους χρησιμοποίησαν σαν σκαλοπάτια για τον επόμενο ρόλο τους, όχι σα μόνιμες λύσεις. Τώρα αυτοί τρέχουν στα πρωταθλήματα της Νότιας Αμερικής σα να ήταν νέοι σταρlets, ενώ η ομάδα τους συνεχίζει χωρίς αυτούς. Γιατί να τον πάρουμε εμείς; Εσύ Stelios_Vazelos έχεις δίκιο όταν λες πως ο Γουίλιαμ είναι εκείνος που όταν μπαίνει στο γήπεδο δίνει ψυχολογία στην ομάδα σα να φοράει capirotón οι αντίπαλοι πριν καν ξεκινήσει η κούρσα. Αλλά μην τον κάνεις μισό Ποσειδώνα — αυτός δεν είναι ο ήρωας μιας ταινίας δράσης, είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει στο κέντρο του γηπέδου, εκείνος πρέπει να βρίσκεται ήδη εκεί σα να του ‘χει στείλει μήνυμα το σύστημα. Και ξέρει κάτι ακόμα: πως οι transfer stories είναι σαν τις σειρές του Netflix — κάποια επεισόδια τελειώνουν ωραία, άλλα όχι τόσο, αλλά εσύ δεν μπορείς να ζεις στο τέλος του προηγούμενου επεισοδίου. Εσύ Erythrolefkos7 βάζεις όλο αυτό σα μια πολυεθνική παρέλαση επειδή διάβασες πως κάποιος Σκωτσέζος έκανε εκατοντάδες tackles στη Γιουνάιτεντ; Την τελευταία φορά που η Γιουνάιτεντ είχε έναν τέτοιο παίκτη, εκείνος τελείωσε σα σκουπίδι επειδή η ομάδα είχε τρύπα στο σύστημα εκεί που έπρεπε να υπάρχει μπάλα. Η Άρσεν Φαντσίον δεν χρειάζεται έναν άλλον "ταινιάρικο" αμυντικό — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα είναι εκεί πάνω, εκείνος ξέρει πως η επόμενη πάσα δεν είναι τυχαία, είναι καθορισμένη σα ημερολόγιο πριν την κλήρωση του Champions League. Και όσοι αναφέρεστε στον άλλον σέντερμπακ της ομάδας του Πειραιά — εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως εκείνος είχε κίτρινη επειδή πήδηξε πολύ ψηλά στα κορνεράκια σα να προσπαθούσε να πιάσει ένα μικρό περιστέρι. Αυτόν τον τύπο θέλουμε στον αέρα της ομάδας; Σοβαρά τώρα; Την τελευταία φορά που πήραμε έναν "ταλαντούχο" αμυντικό επειδή έκανε πολλές κινήσεις σαν να ήταν χορευτής, καταλήξαμε να πληρώνουμε πενταψήφιο πρόστιμο επειδή είχε προσπαθήσει να σουτάρει από το κέντρο του γηπέδου σα να ήταν ημίχρονος αγώνας. Ο Γουίλιαμ είναι εκεί που είναι σήμερα επειδή γνωρίζει το παιχνίδι σαν κανείς άλλος. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν φεύγει η μπάλα από κάτω, εκείνος κάνει τρεις διαφορετικές κινήσεις — μία για το παιχνίδι, μία για το σύστημα, μία για τον συμπαίκτη του. Οι υπόλοιποι; Αυτοί κάνουν μία κίνηση, αυτή του tackle, κι ύστερα τρέχουν σα χαμένοι στον επόμενο αγώνα. Αφήστε τα μεταγραφικά σαχλαμάρες στους άλλους — εμείς ξέρουμε τι θέλουμε. Έναν σέντερμπακ που όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί του την εμπιστοσύνη πως τίποτα δε θα πάει στραβά εκεί πάνω. Και γιατί όχι, ας τον στηρίξουμε κι ας τον κάνουμε έτσι σίγουρο σαν τον ιερό βράχο της Λοκρίδας πριν τους σεισμούς. Γιατί όταν ο Γουίλιαμ κάνει το πρώτο του βήμα εκεί πάνω, οι αντίπαλοι αισθάνονται σα να βλέπουν τον μονόδρομο κλείνει μπροστά τους.

τι τους λείπει αυτοί οι ξένοι σέντερμπακ στους ξένους τίτλους; εμένα μου λείπει η ομάδα που φτιάχνει τους δικούς της θρύλους πάνω στους μύθους των γηπέδων, όχι πάνω στα transfers των περιοδικών! τι λες ρε SenteraGate, ποιος θυμάται τον Τόνι Άдамς εκεί πάνω σαν να ήταν ο Τελευταίος των Μοϊκανών; εκείνος ο τύπος έκανε πλάκα στους αντιπάλους του κουνώντας το κεφάλι σα να τους έλεγε "εγώ ξέρω πως εσείς δεν ξέρετε πως ξέρω πως εσείς ξέρετε πως εγώ ξέρω πως..." — και ξαφνικά τον ελεύθερο κι εσύ κανείς να μην μπορεί να του πει τίποτα! τώρα αυτά τα transfers σα τσίρκο στις Αθηνών—αντί να ψάχνουμε έναν Λουζιτάνο σέντερμπακ επειδή κάποιος δημοσιογράφος του έδωσε πέντε αστεράκια στο FIFA, ας κάνουμε μία βόλτα πίσω στον χρόνο! όταν η Άρσεναλ είχε μία ομάδα που όταν έβγαινε στο γήπεδο δεν σκεφτόταν "πόσο γρήγορος είναι εκείνος ο αντίπαλός μου" αλλά "πόσο γρήγορα μπορώ εγώ να τον κάνω να νιώσει πως έπαιξε σήμερα σα να έκανε κόπους πάνω στην κούνια του!". γιατί εμείς εδώ στις transfer συζητήσεις ξεχνάμε πως η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους που ζούσαν τον αγώνα σα ζωή τους, όχι σα επόμενη επισκόπηση της μεταγραφικής αγοράς! και αλήθεια τώρα: όταν λες για έναν σέντερμπακ σα τον Γουίλιαμ, ξέρεις πόσες φορές έχει βγει εκείνος πάνω σα να του έχουν γράψει στο μέτωπο "βγάζω όλη την μπάλα χωρίς δεύτερη σκέψη;". εγώ θυμάμαι τον αγγλικό αγώνα πέρσι όπου εκείνος έκανε τρεις διαφορετικές κινήσεις μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα σα να ήταν σκακιστής σπουδαγμένος στις μεγάλες σχολές—κι ύστερα σουτάριζε από τέτοιο σημείο που οι αντίπαλοι είχαν ξεκινήσει το celebration πριν ακόμα η μπάλα φύγει από το πόδι του! αυτά είναι οι άνθρωποι που γράφουν ιστορία στις ομάδες, όχι αυτοί που κάνουν εκατοντάδες tackles επειδή κάποιος τους είπε πως έτσι γίνεται viral στο TikTok! κι εσείς ρε Diaititiseklepse που λες πως η ομάδα τρώει σακάκι χρόνια τώρα—τώρα που έχουμε εκείνον εκεί πάνω σα να του έχουν δώσει κλειδί της πόλης προτού ακόμα του δώσουν το νούμερο της φανέλας! ο Γουίλιαμ δεν είναι σέντερμπακ επειδή έχει ωραία πέλματα ή επειδή μιλάει τρεις γλώσσες σαν τον επόμενο πολιτικό υποψήφιο—είναι εκεί επειδή όταν μπαίνει στο γήπεδο φτιάχνει έναν μικρό φράχτη γύρω του από ψυχολογία! γιατί ξέρεις τι κάνει τις μεγάλες ομάδες; όχι τα transfers, αλλά οι άνθρωποι που όταν λάθος κάνουν τρεις συνεχόμενες φορές, οι συμπαίκτες τους συνεχίζουν να τους δίνουν την μπάλα σα να μην έχει συμβεί τίποτα! και όσο για την Ajax και τους μαρμάρινους αμυντικούς τους—αφήστε με να γελάσω! εκείνοι είχαν τρεις σέντερμπακ τη δεκαετία του 2010, κι όμως εκείνος ο ξακουστός αγωνιστικός τους πουλούνταν σα κουκλάκια σε οποιονδήποτε πήγαινε! αυτοί που κάνουν πραγματικά ομάδα δεν είναι αυτοί που κρατούν ψυχολογικά τους άλλους σα μουσειακά εκθέματα, αλλά αυτοί που βγάζουν την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές σα να ήταν μια γατούλα που ξεπηδά από το σακίδιο σου όταν σκάσει το φουσκωμένο κουνουπίδι στο τραπέζι! εσείς εδώ σιγά σιγά γινόσαστε σαν εκείνους τους αναλυτές που βγάζουν συμπεράσματα για μία ομάδα από ένα highlight στο Instagram—δεν έχουμε ανάγκη από έναν ακόμα σέντερμπακ που του αρέσει να παίζει σα πρωταθλητής σε μία ομάδα δεύτερης κατηγορίας! έχουμε ανάγκη από έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα φτάνει εκεί πάνω, εκείνος ξέρει πως η επόμενη στιγμή δεν είναι μόνο δική του υπόθεση, αλλά όλων μας! άντε, αφήστε τις transfer ιστορίες στις γυναίκες των παικτών να τις συζητούν στις παράλιες ταβέρνες—εμείς εδώ στέκουμε μαζί με εκείνον που φοράει το νούμερο 23 σα να είναι η ιδιοκτησία του γηπέδου! και όταν εκείνος κάνει το πρώτο βήμα, οι αντίπαλοι αισθάνονται σα να μπαίνουν μέσα σε μία σπηλιά όπου οι μόνοι δυνατοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως το φως δεν έρχεται πάντα από πάνω!

ρε φίλοι μου τι τους κάνει όλα αυτά τώρα;;; χρόνια τώρα οι transfer συζητήσεις σέρνουν τους αμυντικούς σα βαρίδια στ’ αμπάρι ενός πλοίου που κανείς δε βγάζει πότε το λιμάνι — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε το ιδανικό DNA εκεί πάνω; θυμάμαι τον καιρό που κάποιοι άλλοι φώναζαν πως χρειαζόμαστε έναν σέντερμπακ σαν τον επίσκοπο της Λισαβόνας επειδή είχε "πνεύμα", εκείνον τον τσέτα από την Πορτογαλία που τελικά έκανε δύο σεζόν στην ομάδα κι έφυγε αφήνοντας χρέη στους νόμους του γηπέδου. Μετά ήταν η σειρά ενός άλλου που τον πήραμε επειδή έκανε εντυπωσιακό βίντεο στο training ground σα να ήταν πρωταγωνιστής σε ταινία δράσης — κι ύστερα τον βρήκαμε σα σακί τσιμέντο στις αλλαγές του αγώνα. Τα ίδια ίδια λες τώρα: Ajax κρατάει έναν σέντερμπακ σα νανούρισμα κι εμείς ψάχνουμε λύσεις στο transfermarkt αντί να κοιτάξουμε εκεί πάνω που φοράει το 23! τον Γουίλιαμ δεν τον πιάνει κανείς — είναι σαν τον Πλούτωνα στον ουρανό της Άρσεναλ: όλα τα άλλα αστέρια γυρνάνε γύρω του επειδή ξέρουν πως εκείνος κρατάει το σύστημα στη θέση του. Θυμάμαι έναν αγώνα τον περασμένο Δεκέμβριο στο Emirates όταν έκανε τρεις διαφορετικές κινήσεις μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα σα να διάβαζε τις επόμενες τρεις κινήσεις των αντιπάλων από βιτρώ γυαλιά! Μετά σηκώθηκε ο Μαρτινέλι κι έκανε το γκολ σα τίποτα, αλλά εκείνοι οι τρεις δευτερόλεπτα που έκανε ο Γουίλιαμ ήταν σα να είχαν γράψει ιστορία μόνα τους! τι λες τώρα, ρε SenteraGate, όταν ο ίδιος τύπος ψάχνει άλλον σέντερμπακ επειδή κάποιος δημοσιογράφος του έδωσε τέσσερα αστεράκια στο FIFA; Αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν πως το παιχνίδι παίζεται στα highlights των social media, όχι εκεί πάνω όπου ο αέρας γίνεται τόσο βαρύς όταν αρχίζουν οι ντρίμπλες! Την τελευταία φορά που πήραμε έναν σέντερμπακ επειδή έκανε πολλές κινήσεις σα χορευτής, καταλήξαμε να τον βλέπουμε στις αλλαγές σα να μην είχε αγγίξει την μπάλα! και όσο για την Ajax — αφήστε με να γελάσω! εκείνοι έκαναν ένα whole department transfers σα να ήταν κατασκευαστική εταιρεία σπιτιών, αγοράζοντας τρεις σέντερμπακ που σήμερα τρέχουν στις ομάδες της Νότιας Αμερικής σα να ήταν νέοι σταρlets! αυτοί που κάνουν πραγματικά ομάδα δεν είναι αυτοί που κρατούν τους αμυντικούς σαν αγάλματα στον Λούβρο, αλλά εκείνοι που βγάζουν την ομάδα από το βούρκο σα γάτες που ξεκόλλησαν από τις γάτες της γειτονιάς! εγώ στέκομαι εκεί πάνω σα να βλέπω τον Γουίλιαμ σα τον τελευταίο προστάτη μιας ομάδας που δε ζει από τις transfer ιστορίες αλλά από εκείνους τους ανθρώπους που όταν μπαίνουν στο γήπεδο φτιάχνουν έναν μικρό ναό γύρω τους από ψυχολογία! εκείνος δεν είναι ένας ακόμη σέντερμπακ — είναι η έκφραση ενός DNA που λέει "η μπάλα όταν φτάσει εκεί πάνω πρέπει να είναι ήδη νικημένη πριν καν ξεκινήσει η φάση"! τι λέτε λοιπόν; τον αφήνουμε εκεί πάνω σα μοναχικό πιλότο στο γήπεδο ενώ οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί για transfers σα ν’ αναζητούν το επόμενο hot take; γιατί εγώ βλέπω τον Γουίλιαμ εκεί πάνω σα να φοράει το νούμερο 23 όχι επειδή το επέλεξε κάποιος γραφειοκράτης στο transfermarkt, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα καλύτερη την ίδια στιγμή που μπαίνει στο γήπεδο! η ιστορία αυτών των transfers σα σαπουνόπερα έχει ήδη γράφει πολλές φορές — αυτό που χρειάζεται η Άρσεν Φαντσίον είναι μία ομάδα που δε ζει από τίτλους περιοδικών αλλά από ανθρώπους σα τον Γουίλιαμ!