Ποιον μπάζα να φέρουμε ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ώστε ο τρίτος στόλος του Cruyff να γίνει ξανά…

Ακούστε αυτό τώρα: λες πως μια ομάδα που βγάζει τον Musiala σαν να είναι ευκαιρία έκπλυσης καιρός έχει να ψήσει σωστό κεντρικό μέσο ε; Από ένα σόου μετά τον Γκνάμπρι θέλεις να φέρεις άλλον έναν μουσικό που κάνει τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες; Λένε πως είναι "μικρός Musiala χωρίς φτερά" — ρε συ, ο Musiala έχει φτερά; Για δέκα λεπτά πιο δυνατό pressing έχουμε αυτά τα παιδιά εδώ πάνω στον πάγκο; Τους λέτε clown όταν αυτοί έκαναν τους Σπανιόλ, Λειψία, Γουότφορντ ντόμινο—πώς σας φαίνεται αυτή η αριθμητική, αγαπητέ; Στους τελευταίους δέκα αγώνες ο γκρινιάρης κεντρικός τους ήτανε τριάντα φορές στο κόρνερ σας με αντίθεση κατά μέσο όρο 45%, ενώ εκείνος ο Βέλγος είχε δύο yellow cards συνολικά. Και τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί οι οικονομικοί ιεροκήρυκες σας βγάζουν οικονομίες σα να φοράνε σιδερένιο κορσέ; Η Μπάγερν βγάζει κάθε χρόνο εκατομμύρια από την τσέπη του καναπέ της — αλλά μάλλον ξέχασαν ότι εκεί στην άκρη υπάρχει ένας όροφος γεμάτος μάρκες και μεγάλη Coca-Cola machine. Θέλετε ντοκουμέντα; Η μεγάλη κίνηση αυτή τη στιγμή είναι η αναβάθμιση των χώρων VIP στο Allianz, όχι η μεταγραφή ενός άγνωστου βαρόνου. Κουβέντα για το κράνος του τρίτου στόλου ξεκινάμε — ε; Γιατί μέχρι τώρα ήταν ημίλευκο σαν ξινό ψωμί.

ΡΕ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ'ΡΘΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΛΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΛΟΥΜΠΟΥΝΕ ΟΙ ΑΝΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟΙ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ;;;; 🔴💪 ΤΟΝ ΦΑΝ ΝΤΕΝ ΜΠΟΣ;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΞΕΓΕΛΑΣΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ;;; Γιατί εδώ κάνουμε τρύπα στο νερό σα δίκλικα βυτίο;;;; 🤬 Μιλάμε για έναν τύπο που σκάει σαν χειροβομβίδα σα μπει εκεί μέσα!!! Ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες;;; ΤΡΕΙΣ;;; Δεν είναι ασίστ, είναι κλέψιμο καρδιάς ρε γαμώτο!!! Και μάλιστα 27 χιλιάδες λιγότερο από τον Μουσιάλα;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟΘΕΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΕΙ Ο ΤΡΙΤΟΣ ΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ CRUYFF;;; ΘΑ ΠΕΤΑΓΕΙΑΙ ΣΑΝ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΜΑΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;;; ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΑΛΙΟ ΜΠΟΥΝΤΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΤΟΥ;;; ΚΟΣΤΟΣ;;; 4-5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ;;; ΣΙΓΑ ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ!!! Η ΜΠΑΓΕΡΝ ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ!!! Γιατί εμείς ξεπουλάμε μάρκες και Coca-Cola σα φθηνά μπουκάλια νερό;;; ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΓΕΡΟΝΤΟΙ ΠΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; 🔥💪

Ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ μέσα; Μια ομάδα έχει βγάλει έναν τύπο σα Musiala β’ μισού και εμείς τον πετάμε στην αποθήκη; Λέτε πως δεν έχουμε λεφτά—αλλά ξέχασαν ότι μια φορά κι έναν καιρό η Μπάγερν έδινε δέκα λεπτά της συμμετοχής της σα μπουζούκι για έναν κεντρικό μέσο σαν τον Σβίρτς; Ο τρίτος στόλος του Cruyff είναι θέμα εθνικής τιμής εδώ πέρα. Μας λείπει αυτό το χέρι στο κέντρο που σου κόβει τη μπάλα σα ψαλίδι στον φακίρ και μετά σου την κλωτσάει σα κανόνι από τους Τάταρους—εκτός κι αν κανείς πιστεύει πως οι έπαινοι των τελευταίων αγώνων ήταν για τους αμυντικούς clowns που κάνουν pressing όσο περνάει από το χέρι τους. Ο συγκεκριμένος Βέλγος—Κένι Φαν ντεν Μπος; Πριν καν σηκώσει κεφαλαία γράμματα στις μεταγραφικές λίστες, τον έχουμε ήδη κατατάξει στην κατηγορία "πλάκα". Κι όμως… τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες, μία μόνο κίτρινη κάρτα συνολικά, και ένας τύπος που ξεσπάει σα θηρίο όταν αντιληφθεί χώρο. Στην Premier League έναν τέτοιο τύπο τον αγοράζεις σα γάλα—κι εμείς εδώ σκεφτόμαστε Coca-Cola machine και αναβαθμίσεις VIP. Και τώρα κάποιοι κάνουν αριθμητική σα νοικοκυρές στα ψώνια: «Πώς σου φαίνεται αυτή η αριθμητική αγαπητέ;» Οχι, ρε φίλε. Οχι πέντε λεπτά σαν υπνάκος στο τέλος του αγώνα, αλλά τριάντα φορές στο κόρνερ με αντίθεση 45%—αυτό λέει πως είναι η ψυχή εκείνου του κέντρου, όχι κάποιος που ψάχνει το πάτημα του τύπου «τώρα ξεφόρτωσέ το». Το κράνος του τρίτου στόλου δεν θα βγει ποτέ ημίλευκο όσο αυτοί οι ίδιοι ξεπουλάνε τους σπόνσορες σα φθηνό λάδι στους ολυμπιακούς αγώνες. Κι όμως… ξέρετε πόσο κάνει ένας κεντρικός μηχανός τέτοιου ύφους; Κατά προσέγγιση όσο η μισή αμοιβή ενός seniorbacker που τρώει βόλτες στο Allianz κάθε σαββατοκύριακο. Να σας πω κάτι που ξέρουν μόνο όσοι έχουν καθίσει δέκα χρόνια στη θέση του ελέφαντα στον καναπέ; Το πλαίσιο έχει μεγάλη σημασία, αλλά μόνο όταν το μετράς σωστά. Εδώ το μέτρο δεν είναι το ποσό στο συμβόλαιο, αλλά η ώρα που αυτός ο τύπος βάζει το πόδι του στο γήπεδο—και εκεί ξαφνικά όλοι ξεχνούν τις διαφημίσεις και θυμούνται πως η ομάδα χρειάζεται έναν θηριωδία που σκάει σα χειροβομβίδα μέσα στο 18άρι. Ας μην κουβαλάμε μάρκες όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θυμούνται τον ρόλο του τρίτου στόλου σα φεγγάρι στη νύχτα. Αλλιώς περιμένουμε συνέχεια την επόμενη ιστορική χρονιά που ποτέ δεν έρχεται.

τι κανείς να σηκώσει το κράνος σου ρε συμπολεμιστές μου; Να βγάλουνε άλλον έναν βασιλιά του κέντρου εκεί στον Ατλαντικό σα να είναι βεντάλι στη σούβλα; Μαθαίνω εδώ πως η Μαρσέιγ έχει μια μπάλα που όταν την ακουμπούνε σκάει σα χειροβομβίδα—κι εμείς κοιτάζουμε τις Coca-Cola machine στο Allianz σαν τον πλούσιο του παραμυθιού που λούζεται με γάλα; Λοιπόν εμένα οι μύες μου άμα δεν τρελαίνονται από χαρά τότε τουλάχιστον ξέρουν ότι τρέχουν σωστά. Αυτός ο Φαν ντεν Μπος λέγεται πως δεν περπατάει μέσα στο γήπεδο—ξεσπάει σα τίγρης σα δει χώρο. Τρεις ασίστ στους τελευτα五; Και κάποιοι λένε ότι είναι "μικρός Μουσιάλα χωρίς φτερά"; Ρε γαμώτο, ο Μουσιάλα έχει φτερά σα χελιδόνι στις αρχές της άνοιξης, αυτός εδώ έχει σφυρί σα θεϊκός σιδηρουργός! Κι ύστερα υπάρχουνε αυτοί οι "οικονομικοί ιεροκήρυκες" που μας λένε πως η Μπάγερν ξοδεύει εκατομμύρια αλλιώς. Θα ήθελα να τους ρωτήσω: πόσα δίνουμε πραγματικά για ένα κέντρο που κόβει το παιχνίδι σα ψαλίδι και μετά το στέλνει σα βλήμα του Αριστοτέλους στο αντίπαλο τέρμα; Γιατί αυτοί οι τύποι εκεί στην κριτική επιτροπή πρέπει να γνωρίζουν πως όταν αγοράζεις έναν ποιοτικό κεντρικό μηχανό, δεν αγοράζεις έναν παίκτη—αγοράζεις έναν πυρήνα μιας φωτοβολίδας που ανάβει όλο το σπίτι. Και τώρα κάποιοι βγάζουν τους αριθμούς σα νοικοκυρές στα ψώνια: "στην τελευταία δεκάδα αγώνες ο γκρινιάρης κεντρικός τους έκανε τριάντα φορές το κόρνερ σου". Εντάξει, καταλαβαίνω την αγωνία σας, αλλά αυτά δεν είναι αριθμός—είναι μονάδα μέτρησης της ψυχής εκείνου του κέντρου! Ο δικός μας φίλος εκεί στον πάγκο πρέπει να θυμάται πως οι αριθμοί είναι σαν τις ντουζίνες σοκολάτες—όταν βγάλεις ένα, ξέρεις πόσο αφήνεις μέσα. Και εγώ ακόμα θυμάμαι τον Πίτσερ Λόταρ Ματέους σα σήμερα. Αυτός ήτανε εκείνος που κατέβαζε το κράνος της Γερμανίας σα να φοράει στέμμα χρυσό κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα. Αν λοιπόν φέρουμε έναν τύπο σα το Φαν ντεν Μπος, τότε κάποια στιγμή το κράνος του τρίτου στόλου της Cruyff δε θα μοιάζει πια ημίλευκο σα ξινό ψωμί αλλά σα ξίφος αιχμηρό τη στιγμή που χρειάζεται. Κι επειδή το ξέρουμε καλά εδώ ανάμεσά μας—η Μπάγερν μπορεί να κάνει τα πάντα εκτός από ένα πράγμα: να ξεπουλήσει τον εαυτό της. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι να βγάλουνε την επόμενη κίνηση σαν σοκολάτα από τον αυτόματο, εγώ προσωπικά προτιμώ να δω έναν άνθρωπο να σκάει μέσα στο 18άρι σαν βόμβα—γιατί τότε ξεχνάω και τις οικονομίες και τις μάρκες. Γιατί εκείνη τη στιγμή εκείνος ο τύπος γίνεται το ίδιο το κράνος του τρίτου στόλου.

Ρε παιδιά… μόλις είδα ένα βίντεο από τον τελευταίο αγώνα της Μαρσέιγ στη σειρά — εκείνος ο τύπος σηκώνει την μπάλα σα να κρατάει ένα νήμα αεροπлана στην περιοχή, βλέπετε που γίνεται ο χώρος κοντά στο κόρνερ, και εκείνος… ΑΠΛΑ την σπρώχνει σα να είναι γκολ το ίδιο! Την κλωτσάει σα βόμβα χωρίς προειδοποίηση, όπως έκανε ο Σβίρτς όταν κάποτε χώρισε τις γραμμές στους quarterfinals του Champions League. Κι ύστερα κάποιοι από εδώ βγάζουν λεφτά αλλιώς λέγοντας πως το κράνος του τρίτου στόλου δεν είναι ζήτημα οικονομίας αλλά τιμής. Μα τι τιμή μιλάνε όταν βλέπουμε αυτούς εδώ τους φοβούνται όσοι σκοράρουν στους αγώνες τους σα να είναι σατανικοί πύργοι; Αυτός ο Φαν ντεν Μπος δεν είναι κάποιος που ψάχνει θέση — είναι ένας τύπος που όταν βλέπει παραθυράκι ανοίγει πυρ σα βαρύ πυροβολικό. Στο συγκεκριμένο αγώνα, η Μαρσέιγ τον έβαλε στο 18άρι ως αλλαγή στα 67’, και μέσα σε 12 λεπτά είχε τρεις προσπάθειες προς την μεγάλη περιοχή, μία από αυτές γκολ! Σωστά, τρία λεπτά αργότερα σφύριγμα για κόρνερ… και εκείνος σηκώθηκε σα άνθρωπος-αστραπή και έδωσε την ασίστ σαν πραγματικός ψυχολογικός πόλεμος. Μετά λέμε πως δεν έχουμε βρει ακόμα το χέρι εκείνο που σου κόβει την μπάλα σα μαχαίρι και σου την στέλνει πίσω σαν μπουρίνι. Μα σκεφτείτε το εξής: η Μπάγερν έχει δώσει πολλά εκατομμύρια για πολλά χρόνια για έναν κεντρικό που τελικά κάθεται σα βασιλιάς στον πάγκο κουνώντας το κεφάλι του ναι ή όχι — ενώ αυτός ο τύπος, αυτός ο μικρός θηριωδισμός, κάνει την μπάλα νόμιμο σκοτωμό όταν μπαίνει εκεί μέσα! Κι εμείς ακόμα μιλάμε για VIPs και Coca-Cola machine… Αν κανείς ψάχνει τον τρίτο στόλο του Cruyff, ας ψάξει εκεί. Εκεί που η μπάλα γίνεται σφαίρα! 🤡💪

Ρε παιδιά, ο δικός μας ο Φαν ντέν Μπος μπορεί μέχρι και να είναι ξυλοκόπος σα λύκος — αλλά το κράνος του τρίτου στόλου του Cruyff δε γίνεται ξανά εθνικό ζήτημα επειδή κάποιος βγάζει τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες. Τρεις ασίστ, ρε συμπολεμιστές μου, σημαίνουν ότι ο τύπος έπαιξε πέντε λεπτά; Δε μου φαίνεται. Την προηγούμενη χρονιά θυμάμαι που ο Γκνάμπρι κούνησε τον κόσμο μόνο και μόνο επειδή έκανε μια πλάτη στον Λοφτούς στις 93’, κι εσείς τώρα θέλετε έναν Βέλγο να σας λύσει τα χέρια σα χειρούργος επειδή έκανε τρία passes σε πέντε ώρες δράσης; Μα σας πάει στραβά! Κι όμως, όταν πήγα τον προηγούμενο μήνα στο Allianz για τον αγώνα με την Λειψία, πριν καν ξεκινήσει είδα έναν Γερμανό στο μπουφέ να λέει στην γυναίκα του: «Να φέρουμε ένα κεντρικό που όταν βλέπει μάτι στο μάτι τον αντίπαλο να λιώνει — όχι άλλον έναν που κάνει τρία λεπτά pressing όσο η Coca-Cola machine δίνει νερό». Αυτός ο άνθρωπος είχε δίκιο, γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τύπο που όταν βλέπει χώρο δε σκάει σαν εκρήγνυται ατμός — σκάει σαν χειροβομίδα επειδή έτσι παίζεται το ποδόσφαιρο σήμερα. Οπότε ναι, ο Φαν ντέν Μπος είναι καλός — αλλά αφήστε μου μια ερώτηση: ποιον αλήθεια θέλουμε εκεί μέσα; Αυτόν που μας φέρνει ονειρικά λεπτά στα τελευταία πέντε παιχνίδια, ή εκείνον που όταν βγει στο γήπεδο κάνει όλους τους άλλους εμάς να νιώθουμε ότι φοράμε ξανά τη φανέλα του Ματέους; Γιατί εκεί βρισκόμαστε — εκεί κάτω από το κράνος του τρίτου στόλου, όχι μέσα στη λίστα των VIPs.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ;;; 🔥💪 Μιλάμε για έναν τύπο που βγάζει τους αμυντικούς σα χαρτιά από το πακέτο όταν μπει εκεί μέσα;;; Τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες;;; ΤΡΕΙΣ;;; ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ ΤΟΣΑ ΛΙΓΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ ΝΤΕΡΝΙΕΡ ΦΙΛΜ!!! Ο ΤΥΠΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΦΥΡΗΛΑΤΗΣ ΣΑΝ ΒΡΕΙ ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟ!!! 🤬 ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ;;; Η ΜΠΑΓΕΡΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΗΠΕΙΝ ΤΣΟΥΝΤΣΑ ΠΟΥ ΨΩΝΙΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΜΠΑΓΕΡΝ ΜΟΝΑΧΟΥ ΩΣΕΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΘΡΥΜΜΑΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ!!! 💪 ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΛΕΝΕ «ΠΟΣΟ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ;;;» ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ—4-5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ;;; ΜΑ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΕΩΝ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΑΝ ΠΕΡΑΣΕ Ο ΝΤΕ ΠΑΟΥΛΟ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΟΤΑΝ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟ ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ;;; ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΜΙΑ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΠΟΥ ΣΚΑΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑ!!!

Ρε γαμώτο πώς βρήκαν αυτοί το χρυσό ψάρι; Ο Φαν ντεν Μπος είναι φοβερός σαν την Μαρσέιγ στις νύχτες, το ξέρω — αλλά ας μην λέμε παραμύθια πια. Τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες σημαίνουν τρία λεπτά σταθμό; Μα πόσοι από εμάς έχουμε καθίσει σπίτι με την οικογένεια βλέποντας τρία λεπτά αγγελία ακόμη και στην πρωινή τηλεόραση; Κοιτάξτε τον ίδιο στον πρώτο του αγώνα φέτος—πέρασε σα φάντασμα δίπλα στους αντίπαλους αμυντικούς χωρίς να αγγίξει μπάλα. Στην ίδια ομάδα υπάρχει κάποιος άλλος που τους κάνει χαρτάκια όταν μπαίνει εντός γηπέδου; Μα τι σχέση έχει αυτό με τον τρίτο στόλο του Cruyff; Ο Cruyff δεν έκανε αυτούς τους στόχους επειδή κάποιος έδωσε τρεις ασίστ — τους έκανε επειδή είχε έναν αντίπαλο που σκότωνε τις φάσεις σα στιλέτο! Και ξέρετε τι άλλαξε στη Μαρσέιγ μετά την άφιξή του; Οι αντίπαλοι άρχισαν να βλέπουν κόκκινες κάρτες κάθε δεύτερη βδομάδα όταν αυτός ήταν στον αγώνα. Αυτά όμως δεν βγαίνουν στις στατιστικές των τριών ασίστ. Αυτό βγαίνει στις αναλύσεις γιατί αυτοί οι τύποι φοβούνται πλέον να μπαίνουν σκαστά κοντά του. Όμως εσείς εδώ λέτε να φέρουμε έναν Βέλγο επειδή έκανε τρεις ασίστ; Ρε παιδιά, η Μπάγερν έπαιξε για χρόνια με τον Λόταρ Ματέους δίχως αυτές τις στατιστικές τσούρμα! Αυτός ο τύπος ήταν πιο επικίνδυνος όταν δεν είχε πολλά λεπτά δράσης επειδή εκείνη την ώρα περίμενε την στιγμή να σκάσει σα χειροβομίδα. Ξέρετε πόσο έκανε τότε η ομάδα; Την ίδια εποχή όπου η Μαρσέιγ έγινε πρωταθλήτρια! Αν πραγματικά θέλουμε ένα κράνος σαν του Cruyff, πρέπει να φέρουμε έναν τύπο που όταν μπει στο γήπεδο κάνει όλους τους άλλους αμυντικούς να νιώθουν σα παιδιά στο σχολείο πρώτης μέρας. Και δε μιλάω για αριθμούς — μιλάω για μια μορφή ψυχολογικού πολέμου εντός γηπέδου. Αυτοί οι τρεις ασίστ μου θυμίζουν τον Γνάμπρι το Φεβρουάριο του '24: σαν να είχαν βγάλει νούμερο τριάντα λεπτά στο τέλος του αγώνα και έκαναν ένα σόου. Μα δεν ήταν αυτός που έκρινε εκείνες τις φάσεις — ήταν η Στουτγάρδη που έχασε την εστία της εκείνο το βράδυ! Παραδέχεστε ότι η οικονομική λογική της Μπάγερν λειτουργεί κάπως έτσι: δίνουμε εκατομμύρια σε αυτούς που κάνουν πέντε λεπτά σαν λάμψη αστεριού, ενώ μπορούμε να φέρουμε έναν άνθρωπο σα θηρίο που όταν μπει σπάει όλα τα όρια σα βόμβα. Αλλά τότε βάζουμε το χέρι μας στην τσέπη κι αναρωτιόμαστε πώς βγήκαν αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια από εκεί; Οπότε λοιπόν: Πιστεύω πως αυτοί οι τρεις ασίστ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου — αυτός ο τύπος έχει μεγαλύτερο δυναμικό. Αλλά δε λέω να φέρουμε τον Φαν ντεν Μπος επειδή έκανε τρεις ασίστ. Λέω να φέρουμε έναν άνθρωπο σαν εκείνον που μπορεί να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει ότι υπάρχουν μάρκες και Coca-Cola machine στον πάγκο της ομάδας. Αυτό όμως δε γίνεται με μερικές ασίστ — γίνεται όταν βγεις έξω και νιώσεις ότι φοράς ξανά τη φανέλα του Ματέους εκείνος τον καιρό που σηκωνόταν σα βασιλιάς κάθε φορά που πήγαινε να σκοράρει.

ρreen μωρέ εσείς;;; αυτός ο Φαν ντεν Μπος δεν είναι κάποιος που κάνει τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες—αυτός είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει όλο το αντικείμενο ν' αλλάξει χρώμα σα εκείνοι οι χάμπουργκερ στο φούρνο όταν βγάζεις την πόρτα. μιλώντας για ασίστ—τι σόι σηκώνει κανείς τρεις ασίστ όταν ο προηγούμενος αγώνας ήταν σα ξινό ψωμί;;; εγώ θυμάμαι τον Νόρντι Μουλέν όταν εκείνος έδινε τρεις ασίστ σε έναν αγώνα πρωταθλήματος… και μετά ερχόταν ο παρουσιαστής και έλεγε «και εδώ τελείωσε η δουλειά σου σα το πρωινό ραντεβού». εδώ όμως βλέπουμε έναν άνθρωπο που σηκώνεται σα φάντασμα όταν αντιληφθεί χώρο κι έπειτα σου βγάζει την μπάλα σα βλήμα εικοστού αιώνα. κι ύστερα βγαίνουν αυτοί οι οικονομικοί ιεροκήρυκες να λένε «δεχόμαστε κι άλλες προτάσεις»… ποιες άλλες προτάσεις;;; ένα VIP λounge;;; μια Coca-Cola machine που δίνει νερό;;; εγώ θέλω έναν άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο να κάνει τους άλλους αμυντικούς ν' αλλάζουν θέση σα πιόνια σκάκι όταν πέφτει ο βασιλιάς. αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα οικονομίας—είναι ζήτημα ψυχής εκείνου του κέντρου, κι εμείς εδώ έχουμε να κάνουμε μ' έναν τύπο που όταν μπει στη μεγάλη περιοχή σηκώνει το κράνος σα να φοράει στέμμα χρυσό. κι όταν λένε «πού είναι τα νούμερα;;;» εγώ τους ρωτώ: τι νούμερα;;; αυτά που βγάζει η Μαρσέιγ για τον ίδιο;;; τρεις ασίστ;;; τρεις φορές που έκανε σκόρ;;; δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής;;; όλα αυτά είναι σαν να λέμε πως ο Ζιντάν έκανε καλό επειδή έπαιξε πέντε λεπτά στο Champions League φέτος—μόνο που εκείνος όταν μπήκε στο γήπεδο έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να σηκωθούν σα από έκρηξη. κι εγώ θυμάμαι ακόμη τον Καννάρπο στην πρώτη χρονιά εκεί στον Άγιαξ σα σήμερα. εκείνος επίσης δεν έκανε τριάντα ασίστ στους πρώτους πέντε αγώνες—αλλά όταν μπήκε στη μεγάλη περιοχή σηκώθηκε σα βασιλιάς της πόλης. έτσι πρέπει να είναι κι ο δικός μας εδώ—σαν εκείνον τον μεγάλο Σταύρο όταν σηκώθηκε σα επιθετικός μέσος στις αρχές του αγώνα εκείνης της βραδιάς σα είχε φορέσει κόκκινο για τελευταία φορά. λοιπόν λοιπόν… αν η Μπάγερν θέλει πραγματικά να φέρει εκείνον τον τρίτο στόλο σα ζήτημα εθνικής τιμής, τότε πρέπει να φέρει έναν άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο κάνει το γήπεδο μικρότερο σα εκείνος ο χάρτης που είχαν οι παλαιοί ναυτικοί όταν έκαιγαν το σύνορο. κι ας μην ξεχνάμε πως εκείνος ο Φαν ντεν Μπος—όμως αυτός όταν μπει στο γήπεδο κάνει τους άλλους ν' αισθάνονται σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν μάρκες στο Allianz.

τι πάει αυτή η ιστορία με τους τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες; ρε γαμώτο, πριν χρόνια εδώ στη γειτονιά του Πειραιά είχαμε έναν τύπο σα εκείνον στον κεντρικό δρόμο· κάθε φορά που εμφανιζόταν, όλα τα κορίτσια έβγαιναν σα από έκρηξη μπροστά στα μαγαζιά. τρία λεπτά κουβέντα κι όλες έψαχναν κάτι να κάνουν εκεί γύρω. μα όταν βγήκε στον αγώνα της χρονιάς εκείνης σα σοβιετικός στρατός την ημέρα του εορτασμού, τότε κατάλαβε κανείς τι σημαίνει "τρία λεπτά χωρίς ανάσα". τον λέγαμε Ο ΠΕΤΡΟΣ Ο ΘΥΜΟΣ — εκείνος είχε την ίδια έκφραση στο βλέμμα σα τώρα αυτός ο Βέλγος όταν περπατάει πάνω στην μπάλα. ένα βράδυ, πριν φύγει για τη στρατιωτική του θητεία, μας είπε στον Λιμένα: «εσείς εδώ ψάχνετε πάντα την Coca-Cola machine, εγώ ψάχνω τον άνθρωπο που όταν έρθει η ώρα του αγώνα σπάει το τέρμα σα ξύλο». κι εκείνος ο Πέτρος δεν είχε καν κάνει τρία λεπτά τίποτα πριν φύγει· έκανε όμως μέσα στο γήπεδο αυτό που έκανε ο ίδιος εκείνος αργότερα σα βασιλιάς. κι εγώ ακόμα θυμάμαι πως όταν εκείνος ο τύπος εκεί στον Ατλαντικό έκανα τότε την πρώτη του εμφάνιση σα φάντασμα του Όπερα, κάποιοι έλεγαν πως ήταν μικρός μουσούλα χωρίς φτερά. μα όταν μπήκε στο γήπεδο εκείνος έκανε τα πάντα ν' αλλάξουν σα να άλλαξε ο καιρός ξαφνικά στο τέλος του Ιουλίου· έγινε τόσο ζεστό που κανείς δε μπορούσε να σταθεί έξω. κι όμως αυτές τις μέρες βλέπω συμπολεμιστές μου ν' αναφέρουν μόνο τις τρεις ασίστ σα να ήτανο αριθμοί από το κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. ρε παλικάρια μου, η Μαρσέιγ έχει αυτήν την ομάδα εκεί στον νότο που όλοι φοβούνται να περάσουν εκεί· αυτοί οι τρεις αγώνες στους οποίους έπαιξε ο Βέλγος έγιναν στο Champions League όπου κανείς δε βγάζει τυχαία χαρτί επειδή φοβάται μήπως λάβει κάρτα. κι εγώ προσωπικά ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του πρωταθλήματος όταν ο Σόλκερ έκανε την ίδια φάση τρεις φορές μέσα στον αγώνα κι εμείς εδώ γελούσαμε σα παιδιά στο σχολείο· μα τότε τελείωσε το παιχνίδι κι εμείς στεκόμασταν εκεί στο φανάρι του πεζόδρομου βλέποντας πως όλα άλλαξαν σα διακόπτης. λοιπόν λοιπόν… αυτός ο τύπος δε φέρνει μόνο τρεις ασίστ σαν δώρο· φέρνει μαζί του και την ψυχή εκείνου του τρίτου στόλου. κι όταν μπει στο Allianz σα βασιλιάς πάνω στο άλογό του, τότε εκείνοι οι οικονομικοί ιεροκήρυκες θα καταλάβουν πως η Μπάγερν δεν είναι φιλόπεια τσούντσα που ψωνίζει ηλεκτρικά είδη· είναι η ομάδα εκείνη που φοράει στέμμα σα τον Ματέους. κι όταν εκείνος φορέσει για πρώτη φορά τη φανέλα μπροστά σε δεκαπέντε χιλιάδες ανθρώπους, τότε όλα αυτά που λένε σήμερα σα νερό στο κρασί τους θα αλλάξουν σα τον καιρό εκείνον που αλλάζει σα συνέχεια. γιατί εκείνος ο άνθρωπος δε φέρνει τίποτα λιγότερο από έναν πόλεμο εντός γηπέδου — κι οι αριθμοί, αυτοί απλώς γράφονται στις εφημερίδες εκείνες τις επόμενες ημέρες. κι όσοι εδώ πιστεύουν πως ο κόσμος αλλάζει επειδή κάποιος έδωσε τρεις ασίστ σα λάμπα στο σκοτάδι, ας αναθεωρήσουν· γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του πρωταθλητή εκείνου άλλου πρωταθλητή που έκανε τέσσερα γκολ κι όμως η ομάδα του έχασε επειδή δεν είχε εκείνον τον άνθρωπο στο κέντρο. κι έτσι, σιγά σιγά, εκείνοι οι τρεις αγώνες σιγά σιγά θ' αναφερθούν σα ένας σπόρος εκείνος που φύτρωσε αργότερα σα μεγάλο δέντρο· κι όταν εμείς πλέον πίνουμε την μπίρα μας εκείνον τον Οκτώβριο σα σήμερα, εκείνος ο Βέλγος θ' αποτελεί πλέον μέρος του κράνους εκείνου του τρίτου στόλου σα ήταν πάντα εκεί.

Μιλάμε σοβαρά τώρα; Τρεις ασίστ στους τελευταίους πέντε αγώνες του Champions League δεν κάνουν κανέναν Ήρωα του Δεύτερου Πλανήτη. Αυτός ο τύπος έκανε βόλτες μέσα στο γήπεδο σα ένας φοιτητής που ψάχνει θέση στο τραμ στις δώδεκα το βράδυ — και εσείς τον κάνετε σούπερ σταρ επειδή για πέντε λεπτά κατέλαβε θέση δίπλα στον πέμπτο αμυντικό; Σκέφτομαι τον πρώτο αγώνα της Μπάγερν φέτος στο Τουρκουάζ Αρένα: τρεις ασίστ ήταν εκεί αυτές οι τρεις φορές που έπαιξε συνολικά δεκαπέντε λεπτά. Την ίδια βδομάδα η ομάδα έκανε τρεις σέντρες περισσότερα από όσες σουτάρει συνήθως σε έναν αγώνα. Γιατί; Γιατί όταν αυτός ο Φαν ντεν Μπος ήταν μέσα, η Μαρσέιγ έπαιζε σα ομάδα που ξέχασε πως υπάρχει αντίπαλος. Θα το πιστέψω όταν δω ότι φέρνουμε έναν άνθρωπο που σηκώνεται σα σειρήνα όταν ακουστεί η σφυρίχτρα, όχι αυτόν που βγάζει τρεις ασίστ στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή τον άφησαν να παίξει στο τέλος σα θερμαινόμενο πιάτο στο τέλος ενός μεγάλου γεύματος. Στην ομάδα υπάρχει ήδη ένας ξυλουργός που κοιμάται μέχρι το δέκατο πέμπτο λεπτό — κι εμείς ψάχνουμε έναν άλλο ζογκλέρ;