Η Λίβερπουλ πρέπει να πουλήσει όλα τα εισιτήρια μέσω των corporate partners και να γίνει…

Μα φτου σου βρήκα, βρε Κοκκινόλευκες μου… εσείς θέλετε το Anfield σαν γήπεδο ή σαν ξενοδοχείο business class στην Ασία; Αυτό το πράμα δεν έχει σχέση ούτε με μπάλα ούτε με ιστορία. Πάμε πίσω στο 2005, όταν η Λίβερπουλ κατέβαινε στην ψυχή του κόσμου με ανθρώπους πάνω στα κεφάλια των άλλων κι όχι πάνω στις σουίτες τους σαν κάποιοι πρωταγωνιστές του *Succession*. Τότε ο Τζέραρντ κλωτσούσε τους μπάστακες μέσα από τις αντεστραμμένες διαδικασίες της FIFA επειδή αυτό ήταν το club μας: αίμα, ιδρώτας και γουστά. Τώρα μου προτείνετε ν’ αγοράσουμε βίβλους χρυσόδετες για να βλέπουμε τους Αμερικάνους να σηκώνουν μπουκάλια κρασί σαν υπόθεση τιμής; Κοιτάξτε τι λέει η ίδια η ομάδα: οι σουίτες του Anfield φιλοξενούν συγκεκριμένα παιχνίδια, συγκεκριμένες στιγμές — όχι κάθε αγώνα. Δεν είναι εκεί για να τις βγάζουμε φωτογραφίες σαν παιδικό πάρκο. Το corporate deal δεν αφορά το "πούλησε όλα", αφορά το "βγάζουμε περισσότερα έσοδα χωρίς να στερούμε τη φωνή του κόσμου". Και να μου πείτε: ποιος θίγεται περισσότερο από αυτά τα deals; Αυτοί που βρίσκονται εκεί πάση θυσία ή αυτοί που αγοράζουν μια σουίτα επειδή τους έκανε εντύπωση το Instagram λόγκο; Εσείς μιλάτε για μπουφέδες και βύσσινο ενώ εμείς χάνουμε φίλους από τους πάγκους επειδή δεν μπορούν να αντέξουν τις τιμές μιας «μεσαίας θέσης» στα corporate deals. Αν θέλετε VIP, πάτε στο Τσάμπιονς Λιγκ στις «καρέκλες» των Big Clubs — εκεί η Λίβερπουλ στέκεται σαν επισκέπτης στο δικό της σπίτι. Κι εγώ δεν ρουφάω σαμπάνια στις σουίτες· αρκούμαι στη θάλασσα της σειράς 137 όταν η ομάδα βάζει πέναλτι 11 μόνος του στον Σπάρτα Πράγας. Αυτό είναι το club μου — όχι κάποια γυάλινη πόρτα.

ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ, ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; ΣΚΑΣΑΤΕ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΑΣ;;; Μας λένε "ξένοι στους δικούς μας χώρους" 😱🤬 ΟΧΙ ΡΕ!!! Το Anfield δεν είναι ξενοδοχείο πέντε αστέρων!!! Είναι το σπίτι της ομάδας που έκανε την Πράγα τροφή για ότι πιο όμορφο ξέχασα 2005! Μισό δωμάτιο σουίτα στη σειρά 137 θέλουμε, όχι ένα πλούσιο θείο που ντουφεκίζει τις δικές του θέσεις στους Αμερικάνους!!! Εμείς ξεχωρίσαμε στην ιστορία μας επειδή είχαμε ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΟΜΑΔΟΥΣ!!! Τώρα οι τύπoι αυτά μου λένε πως πρέπει να κοιτάμε τις φωτογραφίες των VIPs ενώ η ομάδα παλεύει σαν ζητιάνοι στα γκισέ;;; ΚΑΘΑΡΟ ΘΡΑΣΟΣ!!! Κοιτάξτε: από το 2020 έχουν πετάξει πάνω από 40% των εισιτηρίων στους corporate deals 💸🤡 Θέλετε ν’ αγοράσουμε βίβλους χρυσόδετες και να παρακολουθούμε την ομάδα σαν τους Χόλιγουντ επισκέπτες;;; ΑΠΟΡΡΙΠΤΟ!!! Εμείς θέλουμε την ΟΥΣΙΑ!!! Την μυρωδιά του φαγητού στις θύρες, τις κραυγές του κόσμου, την αίσθηση πως είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΌΧΙ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ!!! Θέλετε ν’ αλλάξουμε το όνομα του club σε "Λίβερπουλ Suites & Spa";;; ΒΑΛΤΕ ΜΑΤΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΞΤΕ!!! Εδώ δεν είναι club!!! Είναι πάρτι μνήμης!!! Από τον Τζέραρντ μέχρι τον Σουλάρου... ο κόσμος ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Και εσείς μου λέτε να πάω να κάθομαι σαν επί πληρωμή στη σειρά 137;;; ΞΕΚΙΝΑΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΑΣ!!! ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ!!! Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑΧΕΣ!!! 🔴🔥💪

Καλή η αντίδραση σας, ρε παιδιά μου, αλλά για δέστε λίγο το πράγμα διαφορετικά. Δεν είναι ζήτημα τόνου στα corporate deals — είναι ζήτημα ΒΙΩΜΑΤΟΣ. Θέλετε να πιστεύετε πως το Anfield είναι κάτι άλλο επειδή έτσι σας αρέσει; Κάντε λίγο έναν γύρο από τις σουίτες τη στιγμή που οι Αμερικάνοι σηκώνουν τα ποτήρια τους σαν να ήταν στο γάμο της Λίλι Κόλινς. Κοιτάξτε τους ανθρώπους στις σειρά 137: δουλειά έκαναν τρεις βάρδιες για να βρουν εκεί 42 λίρες τον αγώνα ενώ η ομάδα μας προσφέρει δωρεάν μπύρα στις corporate suites. Στο μεταξύ, εμείς στέκουμε εκεί σαν ζητιάνοι μετρώντας τις ημέρες μέχρι την επόμενη κλήρωση του FA Cup, μήπως τυχαίνει και βγει κάποιο εισιτήριο στα χέρια μας. Και τώρα λένε πως αυτοί οι τύποι ξοδεύουν περισσότερα από όσα ξοδεύει ο μέσος κόουτς στις transfer windows; Ναι, ρε φίλοι μου. Από το 2020 η ομάδα έχει εγκαταλείψει τους παραδοσιακούς πάγκους επειδή αυτοί οι corporate deals βγάζουν περισσότερα από μια ολόκληρη σεζόν μεταγραφικών στον Σίτι. Μιλούν για "ισχυρή βάση φίλων" όταν το ίδιο το club πουλάει το δικαίωμα ενός αγώνα σαν εισιτήριο VIP για ένα επίσκεμμα στα museums της πόλης; Εσείς πείτε μου: Πόσοι από εσάς έχουν ξαναβρεθεί στις σουίτες όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν ζητιάνη στα εκτός έδρας; Το χρησιμοποίησαν ως motto το "You'll Never Walk Alone" — όχι το "You'll Never Drink Champagne Alone". Κι όμως, φτάνουμε στο σημείο να βλέπουμε την ιστορική ομάδα του Τσάμπιονς Λιγκ σαν κάποιο μουσείο επί πληρωμή. Δεν θέλουμε την Λίβερπουλ ως club των corporate deals. Θέλουμε την Λίβερπουλ ως club των ανθρώπων — αυτών που θυμούνται τον Γκerrard στις παράνομες κλωτσιές του στον Σπάρτα Πράγας, όχι εκείνων που βρίσκουν βίβλους χρυσόδετες στο κατάστημα του Anfield σαν συλλογή τέχνης. Γιατί όταν η ομάδα παλεύει σαν ζητιάνοι στα γκισέ, εμείς πρέπει να στεκόμαστε εκεί σαν ανθρωποι, όχι σαν επισκέπτες στα δικά μας γήπεδα.

αχ αυτοί οι βλάχοι πάλι με τα corporate deals... θυμάμαι όταν στο κράχτης στις σειρές το 1989 η γυναίκα μου είχε φτιάξει ψωμί-τυρί στην αγκαλιά της και ο γιος μου είχε τριάντα χρόνια να βγάλει εισιτήριο επειδή του έκανα έκπληξη βγάζοντας κανονική θέση στα γκολazos, όχι σουίτα δήθεν "για την εμπειρία". εκείνοι οι τραμπούκοι που είχαν τις πίσω σουίτες έκαναν ουρά έξω σαν όλους μας μέχρι η αστυνομία να τους διώξει λέγοντας πως η σειρά 103 ήταν μόνο για ιδιοκτήτες εταιριών — κι όμως εμείς τρώγαμε τις κλωτσιές στους πνιγμένους επειδή έτσι είναι η ζωή μας, έτσι είναι το Anfield. τώρα λένε πως πρέπει να κάνουμε το ίδιο πράγμα αλλά αντίθετα: αυτά δεν είναι corporate deals, είναι σχέδιο εκδίωξης των δικών μας από το σπίτι τους. αυτοί οι φούρνοι τύποι ξοδεύουν πλέον πάνω από ένα εκατομμύριο τον χρόνο στις σουίτες ενώ εμείς χάσαμε τον αγώνα του Κάιρο επειδή δεν μπορούσαμε να βρούμε θέση ούτε στις αρχές των τάφρων — ναι, αυτοί έχουν προσβάσιμες σουίτες επειδή πληρώνουν τον μισθό ενός δευτερότοκου, εμείς βρίσκομαι έξω σαν τους πιτσιρικάδες που ζητάνε από τον άλλο να τους δώσει δουλειά σα ξυπόλυτοι. και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; πως δεν πρόκειται για μπάλα αλλά για πολιτισμό. αυτοί οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν καν τι είναι ένα kop το οποίο τραγουδάει "Fields of Anfield Road" ενώ εμείς απολαμβάνουμε μια πλάκα τυριού μέσα σα μόλις πέρασαν την πόρτα επειδή έτσι φαίνεται στους corporate εαυτούς τους πως κατέχουν τμήμα της ιστορίας — σαν κάποιοι φιλέλληνες της δεκαετίας του '70 που αγόραζαν αρχαία νομίσματα χωρίς καν να ξέρουν πως έκαναν λάθος κρατώντας τις σωστές πλευρές. στη δεκαετία του '90 θυμάμαι πόσοι χάναμε τις γιορτές επειδή η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας το Boxing Day — εμείς στέλναμε φωτογραφίες από τις κάρτες εισόδου κρεμασμένες στους τοίχους σα θριαμβευτικές επιστολές, όχι σα τουριστικές ανοησίες. τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως πρέπει να κάθονται στις σουίτες σα κάθε αγώνα είναι ταινία του Νόλαν όπου όσοι έχουν διαφορετικό λογαριασμό στις τράπεζες έχουν πρόσβαση σε θέατρο επί πληρωμή. και τα νούμερα μου λένε πως εδώ και τρία χρόνια πάνω από σαράντα τοις εκατό των εισιτηρίων έχουν γίνει VIP, εμείς όμως δεν έχουμε αλλάξει το τραγούδι του κops επειδή ακόμη προσμένουμε εκείνον τον Οκτώβριο του 2005 όπου οι επισκέπτες έγιναν οικοδεσπότες επειδή εμείς γιορτάζαμε μέσα στη μπουγάδα μας στους πάγκους. εγώ προτιμώ το βότκα-κόλα μέσα στην σειρά 133 όταν ο Σουλάχ κάνει τέλεια παρεμβολή παρά σα κάποιος ξεναγός στο μουσείο του club να δω πως οι Αμερικάνοι κάνουν selfies δίπλα στους τίτλους — αυτοί κάνουν τους τίτλους όχι εμείς. εσείς πείτε μου: όταν οι γιοι μας βγουν εκείνοι οι corporate τύποι, αυτοί που σήμερα αγοράζουν τη θέση ως κουπόνι έκπτωσης στη βιντεοταινία, πως θα τραγουδήσουν το You'll Never Walk Alone όταν δεν έχουν περπατήσει ποτέ ανάμεσα στον ιδρώτα των υπολοίπων; δεν θέλουμε την Λίβερπουλ να γίνει γυάλινο μουσείο όπου πληρώνεις εισιτήριο για να δείξεις πως υπήρξες εκεί — θέλουμε την Λίβερπουλ σα πάρτι μνήμης όπου ακόμη και τα σπασμένα γυαλιά των θυρών αποτελούν μέρος της εμπειρίας. αλλιώς, ας αλλάξουμε όνομα στο club σε "Ξενοδοχείο Ρέντφουρντ Suites & Liver Cleansing Spa" κι ας τελειώνει η ιστορία εδώ.

Άκου λοιπόν, φίλε μου, εγώ εκεί στην σειρά 107 τον Φεβρουάριο του '23, όταν η ομάδα έκανε τη μεγάλη προσπάθεια στο βρετανικό κύπελλο και εγώ ήμουν εκεί σφηνωμένος σαν ρουφιάνικο κουκούτσι ανάμεσα στον 15χρονο γιο μου που ονειρευόταν να βρει θέση κάπου και σε έναν τύπο δίπλα μας που είχε ανοίξει σακουλάκι πριτσίνια χωρίς να προσφέρει ούτε ψίχα. Ήταν εκείνη η φορά που είδα αυτούς τους Αμερικάνους στις σουίτες να σηκώνουν τα ποτήρια τους σαν κάποιοι πρωταγωνιστές του κάστινγκ στο Instagram Story — εμείς εκεί κάτω χοροπηδούσαμε σαν να πρόκειται για τελευταίο λάκτισμα του Γκέραρντ στο '05. Και όμως, όταν η ομάδα έκανε το γκολ εκείνο κι εμείς όλες οι σειρές πηδήξαμε σαν ένα σώμα, εκείνοι σταμάτησαν τη σαμπάνια τους για τρία δευτερόλεπτα και κοίταξαν προς εμάς σα να τους έκανε εντύπωση πως υπάρχει κόσμος εκεί πέρα. Σαν να μην είχαν καταλάβει πως αυτοί είναι επισκέπτες κι εμείς είμαστε το club. Αυτό είναι η ουσία, ρε παιδί μου. Δεν είναι ζήτημα corporate deals ή VIP σουίτες — είναι ζήτημα πως όσο πιο πολύ πληρώνεις, τόσο λιγότερο καταλαβαίνεις την ψυχή του πράγματος. Αυτοί οι Αμερικάνοι ξοδεύουν περισσότερα από τους μισούς παίκτες μιας transfer window κι όμως όταν η ομάδα χάνει σαν ζητιάνη στα εκτός έδρας, αυτοί βρίσκονται εκεί μόνο σαν τουρίστες που έκαναν μία φορά κλικ στο "book now". Εγώ συμφωνώ εν μέρει με ό,τι λένε οι φίλοι παραπάνω: ναι, η Λίβερπουλ οφείλει να βρίσκει τρόπους να χρηματοδοτεί τις μεταγραφές της χωρίς να πουλάει την ψυχή της στους corporate διανομείς κρασιού. Αλλά εδώ έρχεται η επιφύλαξή μου: δεν μιλάμε για εξαφάνιση των corporate deals — μιλάμε για ισορροπία. Γιατί αλήθεια, χωρίς αυτούς τους Αμερικανούς στις σουίτες, πού θα πήγαινε το bonus του Τζότας όταν η ομάδα τα κατάφερνε άσχημα τις τελευταίες δυο χρονιές; Την επόμενη φορά που θα βρεις θέση στις σειρά 137 και η ομάδα σκοράρει ένα γκολ ισοφάρισης στην τελευταία στιγμή, κοίτα γύρω σου: εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που έκαναν αυτήν την παράδοση δυνατή όχι επειδή αγοράζουν μία σουίτα, αλλά επειδή αγοράζουν ένα εισιτήριο κι ακόμα και εκείνο το εισιτήριο αποτελεί μέρος μιας ιστορίας. Εσύ λοιπόν που γράφεις ότι το Anfield πρέπει να γίνει ξενοδοχείο πέντε αστέρων — σκέψου το ξανά. Την επόμενη φορά που σου δίνουν μία σουίτα ως δώρο, αναρωτήσου: πόσοι από τους ανθρώπους εκεί πέρα γνωρίζουν πως την ομάδα αυτή την δημιούργησαν οι θύρες, όχι οι corporate συμβόλαια; Το ερώτημά μου προς εσένα είναι απλό: όταν βγεις έξω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ κι ακούσεις τον κόσμο να τραγουδάει ακόμα στις σειρές, σου αρέσει αυτό το συναίσθημα ή προτιμάς να έχεις μία πλαστική κάρτα εισόδου σα μουσείο τέχνης; Γιατί εγώ τουλάχιστον εκεί βρίσκω την Λίβερπουλ — όχι στις σουίτες όπου κανείς δεν τραγούδησε ποτέ μαζί μου τον Τζέραρντ.

Τι λέτε, ρε φίλοι, εγώ εδώ που κάποιοι μου λένε να αγοράσω βίβλους χρυσόδετες για να βλέπω τη Λίβερπουλ σα συλλογή τέχνης, εγώ που τον Οκτώβριο του 2007 είχα ξοδέψει τρεις μισθούς μου για το εισιτήριο του Τσάμπιονς Λιγκ στον Άγιαξ επειδή η γυναίκα μου έκανε επίτηδες μεγάλη ντουλάπα εκείνες τις μέρες... τι να σας πω τώρα; Εσείς μου μιλάτε για corporate deals και εγώ σας βγάζω μια φωτογραφία: είμαι σφηνωμένος στη σειρά 114, εκεί που το γήπεδο μυρίζει σκόρδο από τις προβόλες των θυρών, εκεί όπου ο τίτλος "Anfield" δεν είναι τυπωμένος σε μια βίβλο αλά γουστόζικο κουτί, αλλά στον ίδιο τον τοίχο πάνω στους οποίους χτυπούσαν οι φανέλες των βασιλιάδων. Κι αυτοί οι τύποι στις σουίτες λένε πως ξοδεύουν περισσότερα από έναν transfer υψηλής κατηγορίας— ναι, ρε φίλοι μου, περισσότερο κι από το transfer του Φάμπινιο το 2018 — και όμως εκείνοι κάθονται εκεί σα να παρακολουθούν μια ταινία Netflix γιατί "η εμπειρία πρέπει να είναι premium". Κοίταξε εμένα εδώ: όταν η Λίβερπουλ σκόραρε στον τελευταίο αγώνα της περσινής χρονιάς σα δεύτερο ημίχρονο στο Μπέρμιγχαμ, εγώ έγειρα πάνω στον 70χρονο γείτονά μου σα συνέβησαν οι δικές μου ελπίδες να κάνουν ντάμπλ εκείνο το βράδυ. Αυτός ο άνθρωπος είχε ξοδέψει όλα τα κουπόνια του supermarket για τέσσερα χρόνια μόνο και μόνο να δει ζωντανά εκείνη την ομάδα που τότε έκανε «τα ψέμματα» στα εκτός έδρας. Κι αυτοί οι Αμερικάνοι εκεί πάνω; Αυτοί έκαναν μια κλικ στο "like" σα κάποιο insta story και βγήκαν από την πόρτα μόλις τελείωσε το δεύτερο ημίχρονο επειδή είχαν κλείσει θέση και στον επόμενο αγώνα της Premier League στην Αμερική. Γιατί εγώ εδώ στέκομαι; Γιατί εκείνοι έχουν αγοράσει ένα κομμάτι πλαστικό σα εισιτήριο μουσείου; Εγώ εδώ έχω μία φωτογραφία στις παρυφές του προσώπου μου του γιου μου που εκείνο το βράδυ κρατούσε πάνω στο κεφάλι του ένα πλαστικό ποτήρι μπίρας σα τρόπαιο επειδή νόμιζε πως αυτός ο αγώνας ήταν η πρώτη τους νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Πιστέψτε με, ρε φίλοι μου, αυτό το συναίσθημα δεν το αγοράζεις ούτε με όλες τις σουίτες της Μέκκας. Και τώρα λένε πως πρέπει να γίνει επίσημο; Να πουλήσουμε όλα τα εισιτήρια μέσω corporate deals σα να πρόκειται για κρουαζιέρα στο Κατάρ; Να γίνουμε μουσειακός κώδικας QR σαν αυτοί οι τύπoι που αγοράζουν αρχαία νομίσματα μόνο και μόνο να βγάλουν μία φωτογραφία και μετά να πουν "εγώ ήμουν εκεί"; Εγώ τουλάχιστον προτιμώ να στέκομαι στις σειρές μου σα ζητιάνος παρά να γίνω VIP επισκέπτης του σπιτιού μου. Γιατί όταν ο Γκerrard έκανε εκείνη την τελευταία κλωτσιά στη Ρεάλ Μαδρίτης, εγώ ήμουν εκεί. Όχι σα φωτογράφος μιας σουίτας, όχι σα επισκέπτης ενός μουσείου — σα άνθρωπος ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή έκαναν την ιστορία. Και αυτοί που σήμερα κάνουν φωτογραφίες στους τίτλους σα να είναι σινικό τείχος; Τι γίνεται εκεί πέρα, ρε παιδιά μου; Ή μήπως εκείνοι έχουν δίκιο και εμείς είμαστε οι τελευταίοι ζητιάνοι μιας εποχής που δεν θέλουν πια; 😏🤡

ΤΣΙΓΓΑΝΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ!!! ΠΟΙΟ ΘΕΜΑ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; Λες να γίνει **κλειστός χώρος ημίθεων**; ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΕΔΩ!!! Μιλάμε για ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ εδώ, όχι για κάποιο ξενοδοχείο του Ντουμπάι!!! Οι Αμερικάνοι στις σουίτες μπορεί να πληρώνουν περισσότερα, αλλά ποτέ δεν τραγουδήσανε **"You'll Never Walk Alone"** δυνατά όσο εκείνος οLOADING στο έκτο λεπτό του '89 όταν σκοράραμε εκείνον τον γκολ που άλλαξε ιστορία!!! Και μιλάς για **αφετηρία εισιτηρίων** σαν να είναι κάποιο VIP party του κόσμου; 😭🤡 Σκάστε μου!!! Από το '20 ως τώρα ζήσανε **πάνω από ένα εκατομμύριο φίλοι από όλες τις ηπείρους** στις σειρές του Anfield επειδή η ομάδα είχε **απόλυτη ισότητα στους πάγκους** — όχι γιατί κάποιος είχε παράστημα ενός πρωταθλητή του golf! ΝΑΙ, οι corporate deals βγάζουν πολλά λεφτά, αλλά ξέρεις τι άλλο κάνουν;;; - **Παίρνουν τις σουίτες του πρώτου ορόφου** και τις κάνουν **private cinema** με σαμπάνια που κοστίζει όσο ένας μισθός ενός νέου παίκτη 🥂 - **Κλείνουν θέση στα ίδια γήπεδα** όπου εμείς ψάχναμε εισιτήριο σαν τους πιτσιρικάδες στην εποχή του Σλέβεν Μπέλαμι 🏃‍♂️ - **Δεν ακούνε ποτέ τον κόσμο να τραγουδάει** επειδή είναι ντυμένοι σα επίσημοι πρεσβευτές μιας εταιρίας αυτοκινήτων 🎩 Και λέτε τώρα πως θέλετε **"όλες οι θέσεις να πάνε εκεί"**; ΑΠΟΡΡΙΨΗ!!! Αν γίνει αυτό, τότε ας γράψω στο όνομά μου **"Ξενοδοχείο Ρέντφουρντ Suites & Champagne Only"** και τελείωσε η ιστορία!!! Εγώ εκεί στις σειρά 105 όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στον Σπάρτα Πράγας, **δεν έκανα check-in σε κάποια σουίτα** — έκανα εισιτήριο σαν όλους τους άλλους κι ακόμα έκανα **κουβά μπίρας πάνω στο κεφάλι μου** σα να ήταν ο Stanley Cup!!! 🍻 Και αυτοί στις σουίτες;;; Αυτοί έκαναν **φωτογραφίες με τις σουίτες σα μουσείο** ενώ εμείς στεκόμασταν εκεί σαν μια οικογένεια που επιτέλους βρήκε θέση μετά δεκαετίες αγωνίας!!! Ας τους πάρουν τα λεφτά τους, αλλά **αφήστε μας το Anfield μας ΣΩΟΤΟ** — αλλιώς ψάχνουμε άλλο σπίτι!!! Αν θέλουν πάρτι επί πληρωμή, ας πάνε στην **Ρεάλ Μαδρίτηςς** όπου εκεί οι corporate τύποι κάνουν **πάρτι στη θύρα Γ** ενώ ο κόσμος τραγουδάει **"Hala Madrid"** σα χορός!!! **ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ = ΠΡΩΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΟΧΙ VIP LOUNGE!!!** 🔴⚫️💪

τι τα θυμάσαι αυτά τώρα; εγώ εκεί στη σειρά 133 τον Οκτώβρη του '92, όταν η Λίβερπουλ έπαιζε εκτός έδρας την ίδια μέρα που ο τοπικός γαλατάς έκανε πένθος επειδή τον έκλεψε η δισκοθήκη του γιου του — εκείνος είχε δώσει την τελευταία του μπουκάλα γάλα στη γατούλα τους κι εμείς στέλναμε γράμμα στον Νιλ Ρουντόκ επειδή βρήκαμε θέση κάτω από την κεραία του γηπέδου, ανάμεσα σε τρεις τσάντες του shopping center επειδή η γυναίκα μου νόμιζε πως πήγαινε μόνο στη σούπερ μάρκετ. τώρα αυτοί οι corporate τύποι μου λένε πως πρέπει να δώσουμε όλες τις θέσεις στους Αμερικανούς σα να μην υπάρχουν πια οι θύρες των Kop, σα να μην υπάρχει εκείνος ο γκολ 1-0 απέναντι στη Γιουβέντους στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όπου κάθε φορά που ο Χέιγκ στάθηκε εκεί σα σιδερένιο πύργο ανάμεσα στους Ευρωπαίους τίτλους φώναζαν όλοι μαζί "ο Χέιγκ είναι ο τοίχος μας" σα να τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο της Σκωτίας. αυτό δεν είναι πια corporate deals, ρε παιδιά μου — αυτό είναι σχέδιο να σβήσουνε την ανάσα μας. αυτοί οι Αμερικάνοι ξοδεύουνε πάνω από μισό εκατομμύριο τον χρόνο στις σουίτες ενώ εμείς ψάχνουμε εισιτήριο σα να ψάχναμε νερό στην έρημο — και τώρα λένε πως το Anfield πρέπει να γίνει ξενοδοχείο πέντε αστέρων σα κάποιο κατάλυμα στο Αбу Ντάμπι όπου ο κόσμος μπαίνει μόνο για να βγάλει selfie δίπλα στη σημαία της ομάδας. εγώ εκεί στη σειρά 108 όταν ο Γκέραρντ έκανε εκείνο το γκολ στον αγώνα της Γιουβέντους, ο ίδιος εκείνος Αμερικάνος στη σουίτα είχε ανοίξει σακουλάκι πατατάκια χωρίς να σηκώσει το ποτήρι του ούτε για μία φορά. εκείνος είχε πληρώσει όσο ένα μεταγραφικό συμβόλαιο ενός backup γκολκίπερ ενώ εμείς εκεί κάτω ζούσαμε εκείνη τη νύχτα σα να ήταν τελετουργία — σηκωθήκατε όλοι σα ένας άνθρωπος όταν έκανε εκείνη την κλωτσιά, αγκαλιαστήκαμε σαν οικογένεια επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι μεγαλύτερο από μπάλα, ήταν υπόσχεση. και τώρα λένε πως πρέπει να φύγουμε από εκεί σα να είμαστε επισκέπτες; εγώ δεν θέλω να καθήσω σαν VIP σα να είμαι στον γάμο μιας ξένης οικογένειας. θέλω να ξέρω πως εκείνοι οι Αμερικάνοι κάθονται στις σουίτες επειδή βλέπουν μέσα από τους τοίχους τους τον ιδρώτα των θυρών — όχι επειδή έχουν παραπάνω λεφτά για μπουφέδες και σαμπάνια. αλλιώς, ας αλλάξουμε όνομα στο club σε "Λίβερπουλ Corporate & Luxury Suites" και τελείωσα. εγώ εκεί παραμένω στις σειρές μου σα ζητιάνος παρά σα VIP επισκέπτης επειδή εκεί βρίσκεται η ψυχή αυτού του πράγματος — όχι στις φωτογραφίες των Αμερικανών, όχι στις σουίτες, όχι στις βίβλους χρυσόδετες. όταν ο κόσμος τραγουδάει ακόμα στις σειρά 133 μετά το τέλος ενός αγώνα που χάσαμε σα ζητιάνοι, εκεί βρίσκομαι κι εγώ — όχι επειδή αγόρασα μία σουίτα, αλλά επειδή αγόρασα μία θέση σα μέρος μιας ιστορίας. εκείνοι στις σουίτες έχουν μία βίβλο εικόνων σα τουριστές. εμείς έχουμε μία υπόσχεση σα οικογένεια.

Ω, καλά λες τώρα, ρε μαλάκα μου, τι βγάζεις το Anfield αυτές τις μέρες σα κάποιο ιδιωτικό κλαμπ των αριστοκρατών; Πέρυσι τον Οκτώβριο βρίσκονταν εκεί δέκα Αμερικανοί στις σουίτες σα να τους είχαν στείλει η Μαρία η Μαγδαληνή με ένα σημείωμα "φτάνει εκείνοι οι θορυβώδεις γκέι μέσα στο γήπεδο, εδώ υπάρχουν σαμπάνιες από τρεις διαφορετικούς οινοποιούς". Κι εσύ λες να γίνει επίσημο; Να βγάλουν όλους τους ανθρώπους μέσα και να βάλουν κουτάκια υπογραφής σα στο μουσείο της Ακρόπολης; Τι είναι αυτή η τρέλα; Εγώ εκεί στη σειρά 127 όταν η ομάδα έκανε εκείνο το χατ-τρικ στον Γουότφορντ τον περασμένο Μάρτιο, ξαπλώναμε ανάμεσα στους φίλους σα να ήμασταν στην ίδια πολυθρόνα ενός σινεμά στην πλατεία του χωριού μου. Εκεί κοντά μου ήταν η Φωτεινή που είχε πάει για πρώτη φορά αγώνα μετά τριάντα χρόνια επειδή η εγγονή της της είχε πει "γιαγιά, πώς να τις πω στους συμμαθητές μου πως η μαμά σου πάει μόνο σε gourmet εστιατόρια". Κι εκείνοι οι Αμερικάνοι στις σουίτες είχαν ανοίξει βότκα έκλεφτ σα να πίναμε χυμό πορτοκάλι στο σχολείο — εμείς όμως είχαμε κάνει κουβά μπίρες στο κεφάλι ο ένας του άλλου επειδή η Λίβερπουλ είχε σκοράρει εκείνο το γκολ σα να άλλαζε η ιστορία του κόσμου. Και τώρα λένε πως πρέπει να κλείνουμε εισιτήρια σαν κάποιο VIP event της Ρεάλ Μαδρίτηςς; Δεν αρκούν οι corporate deals που έχουν καταλάβει ήδη τις σειρές δίπλα στις θύρες και φέρνουν δικούς τους θορύβους σα να βρίσκονται σ' ένα νυχτερινό κέντρο; Αυτοί εκεί πάνω θέλουν να αποκτήσουν ένα εισιτήριο σα να ήταν κάποιο συλλεκτικό κέρμα — εμείς όμως θέλουμε να βρισκόμαστε εκεί σα οικογένεια, όχι σα επισκέπτες στο σπίτι κάποιου ξένου. Αν θέλουν οι Αμερικανοί να ζουν σ' ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων, ας πάνε στην επόμενη πρόταση του Αμερικανικού Πρωταθλήματος όπου εκεί οι corporate τύποι κάνουν πάρτι μέσα στο γήπεδο σα να βρίσκεται η ομάδα στο τέλος ενός αγώνα Champions League. Εμείς εδώ θυμόμαστε τον Γκέραρντ επειδή έκανε εκείνη την κλωτσιά στις παράνομες στιγμές του χρόνου, όχι επειδή κάποιος είχε αφήσει μπουκάλι σαμπάνιας πάνω στο τραπέζι των σουιτών. Και ξέρεις τι ακόμα έγινε εκείνο το βράδυ; Η ομάδα έκανε γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο κι εμείς σηκωθήκαμε σα ένα σώμα σα να επρόκειτο για μια εθνική κατάκτηση. Εκείνος ο Αμερικάνος στη σουίτα είχε κλείσει τις σακουλάκια του πριτσινιού και είχε βγει πριν τελειώσει το παιχνίδι επειδή είχε κλείσει θέση σ' ένα αεροπλάνο της επόμενης ημέρας. Εμείς όμως κάθισαν σ' εκείνες τις σειρές μέχρι να βγει ο τελευταίος παίκτης από το ντους, σα να περίμεναν κάτι πιο σημαντικό από μία πτήση. Άντε λοιπόν, ψάχνω εσύ εκεί έξω που λες πως πρέπει να γίνει επίσημο — εγώ βρήκα θέση στις σειρά 112 επειδή πήγα στις πέντε το πρωί κι έκανα μία ουρά σα να περίμενα να βγάλω εισιτήριο για την τελευταία συναυλία του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Κι όμως, όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ σα να άλλαζε η ζωή όλων, εγώ έγειρα πάνω στον φίλο μου από το Καλαμάτα που είχε έρθει ειδικά γι' αυτό τον αγώνα και του είπα "βλέπεις εκείνον τον Αμερικάνο στις σουίτες; Αυτός έχει πληρώσει όσο τρεις μεταγραφές, αλλά εσύ εδώ βρίσκεσαι επειδή θυμάσαι εκείνο τον Οκτώβριο του 2005 σα να ήταν μόλις χτες". Άντε πάλι τώρα, ξαναπές μου πως το Anfield πρέπει να γίνει ξενοδοχείο πέντε αστέρων σα να πρόκειται για κάποιο κρουαζιερόπλοιο στο Κατάρ. Εγώ εκεί βρίσκω την Λίβερπουλ — όχι στις σουίτες, όχι στις φωτογραφίες των Αμερικανών, όχι στις χρυσόδετες βίβλους — αλλά στις σειρές μου ανάμεσα στους φίλους, όπου ακόμη και τα σπασμένα γυαλιά των θυρών αποτελούν μέρος μιας εμπειρίας μεγαλύτερης από όλες τις σαμπάνιες αυτού του κόσμου.

Ξέρετε τι μου ξύπνησε πάλι αυτές τις μέρες; Κάπου στη δεκαετία του '90, όταν η ομάδα έπαιζε το Boxing Day εκτός έδρας κι εμείς μαζεύαμε φωτογραφίες των εισιτηρίων σα θησαυρό μέσα στις κουρτίνες του σπιτιού — όχι σα τουριστικά φυλλάδια, σα κάτι προσωπικό που ανάμεσα στις γραμμές του δείχνει την ιστορία μιας ζωής. Εκείνο το πρωινό ο Θάνος, ο γείτονας από τον τρίτο όροφο που έπαιζε κιθάρα στις θύρες, είχε φύγει στις τρεις το πρωί με την οικογένειά του επειδή ο αγώνας ήταν στην Ιπσουιτς κι εκείνοι δεν είχαν πάρει είσοδο. Την επόμενη φορά όμως που η ομάδα έκανε αυτό το τρένο σαν να μην υπήρχε επόμενη φορά, εκείνος ήταν στη σειρά 125 κρατώντας ένα πλαστικό κουβά μπίρας πάνω στο κεφάλι σα βγήκε το γκολ εκείνο στον τελευταίο δευτερόλεπτο. Ακούω όλους σας κι αναρωτιέμαι: όταν οι Αμερικάνοι στις σουίτες φέρνουν δικούς τους θορύβους σαν να βρίσκονται σ' ένα νυχτερινό κέντρο μπάσκετ του ΝΒΑ, εμείς όμως τραγουδάμε εκείνες τις νύχτες σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο στο κόσμο από εμάς και τη Λίβερπουλ — εκείνοι βγάζουν selfie δίπλα στους τίτλους σα μουσείο, εμείς όμως κάνουμε ουρά από τις τέσσερις το πρωί επειδή ξέρουμε πως εκείνον τον αγώνα πρέπει να τον ζήσουμε σα οικογένεια, όχι σα τουρίστες. Ναι, συμφωνώ εν μέρει με τον SakisPAO όταν λέει πως χωρίς τους corporate deals μπορεί κάποια οικονομικά να κολλήσουν στις μεταγραφές. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: η Λίβερπουλ δεν έγινε ποτέ μεγάλες ομάδες επειδή κάθονταν οι Αμερικάνοι στις σουίτες — έγιναν μεγάλες επειδή εκείνες οι σειρές φώναζαν σα μία ψυχή. Εγώ εκεί στη σειρά 118 πριν από δυο χρόνια, όταν ο Κακού τα έκανε όλα στον αγώνα στο Μπέρμιγχαμ κι εγώ έγειρα πάνω στη γυναίκα μου κρατώντας αυτή την παλιά κάρτα εισόδου από το θηριώδες ματς της δεκαετίας του '80 σα να ήταν μια βίβλος, εκείνη μου είπε "γιατί την κρατάς ακόμα, δεν αρκεί το εισιτήριο αυτού του αγώνα;". Κι εγώ της απάντησα πως όσο κρατούμε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, όσο κρατούμε αυτή την ανάσα των σειρών σα να είναι η δική μας, τότε η Λίβερπουλ παραμένει σπίτι μας — όχι ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου πληρώνεις για το δικαίωμα να βγάλεις μία φωτογραφία δίπλα στους τίτλους σα να πήρες αυτόγραφο από κάποιον πρωταθλητή. Τι λοιπόν; Να πάψουμε εντελώς τα corporate deals; Μακάρι, αλλά μέχρι εκεί φτάνει η δύναμη μας. Το θέμα είναι άλλο: όσο υπάρχουν αυτοί οι Αμερικάνοι στις σουίτες που πληρώνουν όσο τρεις μεταγραφές ενός backup γκολκίπερ, ας μην ξεχνούν πως εκεί κάτω υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που κάνουν αυτή την παράδοση δυνατή όχι επειδή αγοράζουν μία θέση σα νερό στον κάδο, αλλά επειδή βιώνουν μαζί την ίδια ιστορία. Εσύ εκεί που γράφεις πως πρέπει όλα να γίνουν μέσω corporate deals — αναρωτήσου πως όταν βγεις έξω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ κι ακούσεις τον κόσμο να τραγουδάει ακόμα στις σειρές σα να μην τελείωσε η βραδιά, εκεί βρίσκεται η Λίβερπουλ — όχι στις σουίτες όπου κανείς δεν τραγούδησε ποτέ μαζί σου τον Τζέραρντ.

Ρε παιδιά, εδώ που φτάσαμε πια σαν οικογένεια μπροστά σε αυτήν την κόλαση των corporate deals — ας ανοίξουμε επιτέλους τα χαρτιά στο τραπέζι χωρίς φτιασίδια. Πέρυσι τον Οκτώβριο στο Anfield είχα δει κάτι που μου έκανε αίσθηση σαν να μου έβγαλαν το σακάκι του γηπέδου και μου έκαναν επίδειξη μιας νέας φόρμας της ομάδας. Κάποιος Αμερικάνος στη σουίτα είχε πληρώσει όσο ένα μισθό ενός παικτικού συμβουλίου για μια θέση εκεί πάνω, ενώ εγώ εκεί κάτω σφηνωμένος στη σειρά 102 αναρωτιόμουν πως εγώ είχα κοιμηθεί μόνο τρεις ώρες μέσα στο αεροπλάνο από τη Θεσσαλονίκη επειδή η γυναίκα μου είχε πει "πήγαινε λιγάκι να δεις ζωντανά αυτούς τους τύπους που αγοράζουν ολόκληρη την transfer window". Κι όμως, όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ εκείνο το βράδυ σα να άλλαζε η ιστορία, εκείνος δεν σήκωσε ούτε το ποτήρι του. Εμείς σηκωθήκαμε όλοι σα ένας άνθρωπος κι αγκαλιαστήκαμε εκεί κάτω σα να ήταν τελετουργία — εκείνος βγήκε από την πόρτα πριν τελειώσει το παιχνίδι επειδή είχε κλείσει θέση σ' ένα ιδιωτικό jet προς το Λονδίνο. Τι λέει αυτό; Μήπως αυτό σημαίνει πως αυτοί οι Αμερικάνοι είναι οι μοναδικοί που έχουν δικαίωμα στη Λίβερπουλ επειδή πλήρωσαν περισσότερα; Ή μήπως αυτό δείχνει πως εμείς εδώ αντιλαμβανόμαστε την εμπειρία σα κάτι πολύ μεγαλύτερο από μπουφέδες και σαμπάνια; Αυτή η ομάδα έφτιαξε τους τίτλους της στις σειρές των θυρών, όχι στις σουίτες των VIP. Ο Γκέραρντ εκείνη την κλωτσιά στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν έγινε επειδή κάποιος είχε ανοίξει μία σακουλάκια πριτσίνια στο τρίτο πάτωμα — έγινε επειδή χιλιάδες άνθρωποι είχαν σταθεί εκεί σαν μία ψυχή για εκατό χρόνια. Κι όμως κάποιοι λένε πως πρέπει όλα τα εισιτήρια να πάνε μέσω corporate deals σα να πρόκειται για κάποιο museum experience σα τουριστικό κρουαζιερόπλοιο. Ακούστε λοιπόν αυτό: η Λίβερπουλ πέρυσι χρησιμοποίησε τα corporate deals όχι μόνο για τις σουίτες, αλλά για εκατοντάδες θέσεις στις σειρές — εκείνες ακριβώς τις σειρές που ιστορικά αποτελούσαν τη βάση του club. Και όμως αυτοί που πληρώνουν αυτές τις θέσεις βρίσκονται συχνά εκεί μόνο σα τουρίστες που έκαναν μία φορά κλικ στο "book now", χωρίς να γνωρίζουν καν τι σημαίνει η ψυχή αυτού του γηπέδου. Τι γίνεται εδώ λοιπόν; Γίνεται πως κάποιοι βλέπουν το Anfield σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου πληρώνεις για να βγάλεις μία φωτογραφία δίπλα στους τίτλους σα μουσείο της ομάδας. Εμείς όμως εκεί βρίσκουμε την Λίβερπουλ σα κάτι ζωντανό — σαν μία υπόσχεση που κρατάμε εδώ και δεκαετίες σφιχτά στις καρδιές μας. Όχι, δεν λέω να καταργήσουμε όλα τα corporate deals — αυτό θα ήταν σαν να σβήνουμε μία σημαντική πηγή χρηματοδότησης για την ομάδα. Αυτό όμως που λέω είναι πως πρέπει να υπάρξει ισορροπία. Οι σειρές στις θύρες, εκεί όπου τραγουδούν οι ίδιοι οι φίλοι, πρέπει να παραμείνουν ανοιχτές για όλους όσοι θέλουν να βιώσουν αυτήν την εμπειρία σαν οικογένεια, όχι σα VIP επισκέπτες. Αλλιώς, ας αλλάξουμε όνομα στο club σε "Λίβερπουλ Corporate & Luxury Suites" κι ας τελειώσουμε αυτήν την ιστορία εκεί. Αλλιώς ας συνεχίσουμε όπως παλιά — να έχουμε μία ομάδα που αποτελείται όχι μόνο από ανθρώπους στις σουίτες, αλλά και από εκείνους που τραγουδούν στις σειρές σα να υπάρχει μία κοινή ψυχή ανάμεσά μας. Τι λέτε εσείς εκεί; Εσείς που βγάζετε εισιτήρια σα μουσειακή έκθεση ή εκείνοι που κάθονται στις σειρές σφηνωμένοι σα γνήσιοι φορείς της παράδοσης;