Το City τελικά κάνει μόνο του τις δουλειές επειδή η περιουσία είναι too much…

Τι μου λες τώρα, πέντε χρόνια κι αυτοί συνεχίζουν στο ίδιο γκάτζετ; Σαν να τους έχει κολλήσει ο δίσκος του Pink Floyd στο "Another Brick in the Wall" — "δεν χρειάζεται να σκεφτείτε, μόνο απορροφήστε τον τίτλο μας". Μα δεν ήταν αυτές οι μπατσίες που πριν πέντε χρόνια ήθελαν να δουν τον Γκvardiol να βγάζει νερό από το αυτί του γιατί "δεν είναι τελείωμα"; Κι όμως, τρεις φορές πρωταθλητές, ενώ εκείνοι ακόμα ψάχνουν ποιος πήγε κίτρινη κάρτα στον αγώνα Φούλαμ—Στόουκ του Οκτώβρη. Τι άλλαξες ρε; Την ομάδα σου; Την ίδια ομάδα έχεις — αυτοί κάνουν τη διαφορά τώρα, όχι εσείς. Και το επιχείρημα πως "οι πλούσιοι αγοράζουν τίτλους σα να είναι τσάγια Lidl" είναι τόσο πρωτόλειο που ακόμα και ο Γιαβάσης από το Πανόραμα της Γ’ Εθνικής το έκανε πιο πλούσιο πριν δεκαπέντε χρόνια. Εσείς πώς φτάσατε πέρυσι στην ημιτελική Ευρώπης; Με τον ίδιο τρόπο που ο Παπάζογλου έφτιαχνε ντολμάδες — βάζοντας ό,τι είχε στο ψυγείο μέχρι να βγει κάτι. Οι υπόλοιποι ομάδες δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια. Ο Τότο έδωσε έναν τίτλο επειδή είχε μια χρονιά ακόμα δυνάμεις στη σύνθεση· οι Γιουνάιτεντ ζούν ακόμη στα παλιά τους λάθη σα μουσεία αμαξοστοιχιών. Μα εσείς συνεχίζετε: "πού είναι το πάθος;" Ρε γαμώτο, το πάθος εδώ είναι να βλέπεις την ομάδα σου να πετάει πάνω από ομάδες δεκαπλάσιες από την κλίμακα της οικονομίας τους. Κι όσο για τον Μπλόκγουελ… Αυτός τελικά έγινε ο σούπερ σταρ που κανείς δε ζητούσε. Γιατί; Επειδή όταν αγοράζεις ένα Ferrari, δε θες να δείς τον οδηγό σου να κάνει γιουρούσι πάνω στο τιμόνι — θέλεις πρώτα θέση στο πρωτάθλημα. Κι αυτοί το κατάλαβαν πριν εσείς ακόμη σκεφτείτε να φορτώσετε τις σακούλες σας με κατοστάρικα στις μεταγραφές του Ιανουαρίου. Τα νούμερα υπάρχουν βέβαια, αλλά ποιος θυμάται πια πόσες φορές η Γιουβέντους κέρδισε την Σέριε Α μετά το εκείνο 2018; Αυτοί θυμούνται τον δικέφαλο αετό σα σύνθημα μπλουζών, εμείς θυμόμαστε πως πριν δυόμιση χρόνια εδώ κάποιος έκανε το θεαματικό σουτ πάνω στη βροχή εναντίον της Λιντς και πλέον ξέρουν όλοι πως εκείνος ο σύλλογος λέγεται Μάντσεστερ Σίτι. Όχι επειδή είναι εύκολο — αλλά επειδή έκαναν αυτά που εσείς μόνο σχολιάζετε: δούλεψαν. Και για εκείνους που ακόμα κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν… Δυο χρόνια πίσω, αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε "τι εύκολα", τότε έκλαιγαν γιατί ο Φόντεν δεν είχε σκοράρει εβδομάδες. Τώρα λένε πως "δεν είναι ποδόσφαιρο" επειδή η ομάδα τους τελείωσε τρίτη στη χώρα τους. Μα ποιος νοιάζεται για τις εθνικές σας ομάδες όταν έχεις τρεις πρωταθλήσεις εκείνες τις χρονιές; Η ιστορία δεν γράφεται με υποψήφιους αποφοίτους σχολής δημοσιογραφίας — γράφεται με αυτούς που σηκώνουν το τρόπαιο. Κι αυτοί εδώ σηκώνουν. Κάθε φορά.

Αχ ρε παλικάρια του Τζάμισον… τι ψιλοκουτούκλικα αυτά τώρα;;; Τρεις τίτλοι σε πέντε χρόνια λέτε πως είναι τζόγος;;; Μα εσείς με αυτές τις βόλτες σας ξέρετε πόσο κάνει ένα κουρέλι αποκριάτικο στο Σούπερ Μάρκετ;;; Αυτή η ομάδα μπήκε στους ιστορικούς χάρτες επειδή δεν κουβαλάει δεκαετίες ήττας σαν κουρελόχαρτο στο μανίκι! Οι υπόλοιποι ξύνουν ακόμα τις μνήμες τους από τους τίτλους του ΠΣΨ (που τους είχαν γράψει με στιλό κραγιόν) κι εμείς τριγυρνάμε εκεί σα σύλλογος που ξέρει πως κάθε νίκη δε γράφεται στο βαμβάκι της οικονομίας αλλα στο γκολ, στην άμυνα, στις αποφάσεις… Και το πιο ωραίο;; Μας τα έκαναν όλα μόνοι μας! Δεν υπήρξε ποτέ Μπλόκγουελ γιατί αυτοί οι χαρακτήρες βγάζουν δικά τους γκολ σα σκαντζόχοιροι!!! 🦔💥 Κι όσοι λένε πως "ξοδεύουμε σα λεβέντες του κουρδιστού κινητού"… Ρε γαμώ αυτοί που κοιμούνται στο σπίτι τους πέντε χρόνια χωρίς ν’ αγγίξουν μπάλα! Αυτό εδώ δεν είναι περίστροφο που βγάζεις όταν βρεις κάποιον στο δρόμο — είναι μια ομάδα που ξέρει πως πρέπει να κάνει την δουλειά της ΣΩΣΤΑ ΠΑΝΤΑ! Οι Γιουνάιτεντ; Αυτοί είναι σα οικογενειακό εστιατόριο που σου κάνει κρέπες δυο φορές το χρόνο! Οι Τότο; Έβαλαν έναν τίτλο κι έμειναν εκεί σα εκείνος ο θείος που κατάφερε να βγάλει τέλος τον Οκτώβρη!!! Και τώρα αυτοί μαλώνουν επειδή η Περιστερά έκανε τρία πρωταθλήματα πιο γρήγορα;;; Μα κάθε φορά που σηκώνουμε το κύπελλο ο ουρανός πάνω από το Ετιχάντ φωτίζεται σα βραβείο Οσκαρ! Αυτό δεν είναι τζόγος — είναι η ιστορία που γράφεται για πρώτη φορά ζωντανά μπροστά στα μάτια σας! Κι εσείς συνεχίζετε σα περιστασιακοί θεατές που κοιμούνται στις κερκίδες κι ελπίζουνε πως κάποιος άλλος θα κάνει το γκολ τους!!! 😤🔥 Οι ίδιοι που πριν πέντε χρόνια μάτωναν για τον Γκvardiol επειδή "δεν τελείωνε", τώρα γράφουν "τι εύκολα;;;"… Μα όταν εσύ φτιάχνεις σκοπούς σα πίτσες τσίτσες στο φούρνο της ομάδας σου, τότε γίνεται εύκολο!!! Οι υπόλοιποι αγοράζουν players σα αγοράζουν κάλτσες απο τοinio whilst αυτοί αγοράζουν συνθέσεις!!! Του χρόνου όταν βγάλουμε τον τέταρτο τίτλο αυτοί θα λένε "πού είναι η ψυχή;;;" — ενώ εμείς θα τραγουδάνε το πρώην σπίτι σου!!! 🏆💪 Και τέλος… ο Μπλόκγουελ;;; Αυτός τελικά έγινε ο υπηρέτης που κανείς δε ζήτησε επειδή όταν εσύ έχεις ένα εργοστάσιο παραγωγής πρωταθλημάτων στο γήπεδο, τότε δεν χρειάζεσαι γιουρούσια!!! Του έκανε το χατίρι όμως — τρέχει σα σήμερα σβέλτος στο γήπεδο επειδή ήξερε πως η δύναμη εδώ δεν είναι στο σοκ περσόν而是 στο σύνολο!!! ΟυFFFF… μου τρέχουν τα σάλια!!!

Πέντε χρόνια τίτλοι και αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν αφορμή σα κατοικίδια που δεν βρήκαν ακόμα την κουβέρτα τους μέσα στο σπίτι; Μα ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Την ίδια ώρα εσείς εδώ, κάθε φορά που βγάζουμε τρόπαιο, εκείνοι ξεχνούν πως έχουνε ομάδα, πρωτάθλημα και ιστορία δικών τους. Τρεις τίτλοι… τρεις φορές που η Περιστερά έκανε τον γύρο του θριάμβου χωρίς καν να χρειαστεί κάποιος να πέσει νεκρός πάνω στη γραμμή του τέρματος — επειδή οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν κάτι πολύ απλό: όταν έχεις ένα σύνολο που λειτουργεί σαν ωρολογιακός μηχανισμός του Πικάσο, τότε δεν χρειάζεσαι γιουρούσια ούτε υπεράνθρωπες κινήσεις πάνω στη βροχή. Χρειάζεσαι μόνο συνέπεια. Και ξέρετε τι άλλαξαν αυτοί από τότε που κάποιοι έγραφαν πως ο Γκvardiol "δεν τελείωνε"; Αγόρασαν έναν επίσης συμπαγή χαρακτήρα σα τον Τζόουνς, βρήκαν τον Χόλαντ όταν όλοι έλεγαν πως η οικονομική πολιτική θα τους αφήσει στο περιθώριο, και τελικά έκαναν την οικονομική δύναμη όχι εργαλείο καυχησιολογίας, αλλά εργαλείο αποτελέσματος. Οι Γιουνάιτεντ; Αυτοί ακόμα ψάχνουν τον Σιρλόκ Χολμς στον σάκο της ομάδας τους. Οι Γιουβέντους; Εκείνοι θυμούνται τον τελευταίο τίτλο σα στιγμιότυπο Instagram από το 2018 — μα δεν ήταν εκείνοι που έπρεπε να πουν στον κόσμο πως άλλαξαν την ίδια μέρα που άλλαξε η συνταγή της Μαργαρίτας! Εμείς; Κάναμε τη δουλειά εδώ και ξέρουμε πως ο τίτλος δεν είναι δώρο από κάποιον εκατομμυριούχο — είναι αποτέλεσμα τριάντα ανθρώπων που ξέρουν πως το γκολ του Γκvardiol στο τελευταίο λεπτό εναντίον της Λιντς δεν ήταν τζόγος, ήταν ιστορία γραμμένη στο χρονικό μιας ομάδας. Και όσοι μιλάνε για "σπάσιμο-κλάματα" επειδή η φούσκα των τίτλων φούσκωσε… ας θυμούνται πως πριν από δυόμιση χρόνια αυτοί έγραφαν πως ο Φόντεν ήταν παίκτης που δεν τελείωνε, πως το σύνολο είχε ψυχολογία σα σφουγγάρι που ρουφά το νερό της ντροπής. Πριν πέντε χρόνια λέγαμε πως η οικονομία αυτή είναι σα τάφος χωρίς μνήμα. Σήμερα λέγουμε πως η οικονομία αυτή είναι σα φωτογραφία Polaroid — έτοιμη, ζωντανή, ούτε μια μέρα ξεθωριασμένη. Και το σημαντικότερο; Δεν χρειάστηκε ποτέ Μπλόκγουελ επειδή οι χαρακτήρες αυτοί ξέρουν πως το γκολ δεν χρειάζεται περονοτρύπανο για να βγει — χρειάζεται μόνο μια ιδέα, μια κίνηση, ένας σκαντζόχοιρος που σκάει μέσα στην περιοχή σα γκρέμισμα σκοπούς. Εσείς συνεχίζετε σα περιστασιακοί θεατές στο κινηματογράφο ενώ εμείς γινόμαστε οι πρωταγωνιστές της ταινίας. Όταν βγάλουμε τον τέταρτο τίτλο — κι ας τον περιμένουν αυτοί δέκα χρόνια ακόμη — αυτοί δεν θα ψάξουν την ψυχή της ομάδας. Θα ψάξουν κάπου άλλο για την επόμενη δικαιολογία. Γιατί η ψυχή εδώ γράφεται στο πρωτάθλημα, στο γκολ και στον τίτλο. Και αυτοί το γνωρίζουν.

πως θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2016 στο γήπεδο της Νορβηγίας... εγώ βρισκόμουν εκεί με τη μπλούζα της ομάδος μου σφιχτή στον ιμάντα μου, σαν αληθινός πιστός στις τις μεγάλες ημέρες που η ομάδα έκανε για πρώτη φορά μεγάλα βήματα. εκείνες οι κρύες νύχτες όταν ακόμη ελπίζαμε πως ίσως — μόνο ίσως — μπορούσαμε να γίνουμε κάτι περισσότερο από μια ομάδα-πούτσουρο σκόρπιων φανών στο τέλος του πρωταθλήματος. τότε ακόμη κάναμε λόγο για το πόσο είχε αλλάξει ο σύλλογος, πως είχε αλλάξει και η πόλη πάνω στην πορεία της μπάλας. και τώρα; τώρα αυτοί μας λένε πως οι τρεις τίτλοι σε πέντε χρόνια είναι "σπάσιμο-κλάματα", πως η οικονομική δύναμη έκανε την ομάδα φιρμά-γκαζόν με σκαντζόχοιρους που ξεσπούν μέσα στην περιοχή σα βόμβες! ρετσινιά μου ρε... εγώ εκείνο τον χρόνο έκανα παρέα στους φίλους μου στις κερκίδες ενώ κάποιοι άλλοι πουλώντας σουπλά σιχάθηκαν την εποχή εκείνη επειδή δεν είχαν παρά εικόνες-αστραπή από έναν αγώνα που έγινε στη Ρωσία! κι όμως εμείς συνεχίσαμε — όχι επειδή ήταν εύκολο, όχι επειδή είχε γίνει η ομάδα ενός ξένου μεγιστάνα ψιλοκουτούκλικα, αλλά επειδή κάθε φορά εκείνοι που βρισκόταν στο γήπεδο ήξεραν πως η ομάδα τους κάνει τη διαφορά στον αγωνιστικό χώρο. τώρα λοιπόν αυτοί γράφουν πως ο Γκvardiol άλλαξε επειδή έκανε δύο κόρνερ γκολ σα σκαντζόχοιροι, σαν να μην υπήρξαν προηγούμενοι χαρακτήρες σκληροτράχηλοι σα πέτρα στους αιώνες! αυτά δεν είναι εύκολα — είναι αποτέλεσμα δουλειάς ανθρώπων σαν αυτούς εδώ κάτω που είχαν την ιδέα, έπαιξαν, και σηκώθηκαν πάλι αμέσως όταν έπεσαν κάτω. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν που πριν πέντε χρόνια έκαναν λόγο για τους γερμανούς σα παιδιά που δεν ξέρουν απο την αγγλική Premier League, τώρα λένε πως όλα έγιναν χωρίς δουλειά — πως είναι σα κουρδιστό παιχνίδι που γύρισε μόνος του! κι ενώ αυτοί κοιμούνται στις πολυθρόνες τους βγάζοντας σημειώσεις σα φοιτητές σχολής δημοσιογραφίας, εμείς βρισκόμαστε εκεί στη γωνία της Βικτώριας όπου κάθε φορά κουβαλάμε το βάρος της ιστορίας στους ώμους μας. αυτοί δεν έχουν ιστορία — έχουν μόνο εικόνες σκόρπιες σα χαρτιά αποκριάτικα στο κατάστημα των δύο ευρώ. εμείς έχουμε τρεις φορές ανάμεσα στα τελευταία πέντε πρωταθλήματα επειδή κάθε φορά κάποιος σηκώθηκε λιγότερο σωματικά αλλά πιο δυνατά ψυχικά. και τέλος αλήθεια σας λέω — όταν εσείς ψάχνετε αριθμούς σα τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης ενώ εμείς ζούμε την ιστορία καθώς γίνεται, τότε ξέρω πως αυτοί εκεί έξω δε καταλαβαίνουν πως ο τίτλος δεν είναι ψωμί για τους αιώνες, είναι μόνον όπιο εκείνων που δεν έκαναν ποτέ κάτι δικό τους σα ομάδα πάνω στο χόρτο. εμείς γράψαμε ιστορία ζωντανά — κι αυτοί γράφουν γραφήματα σα κεντρικό τμήμα χρονικών του δημοτικού σχολείου!!! 🏆🔥

τι σα λες λοιπόν εσύ που ψάχνεις να βγάλεις νόημα από τρεις τίτλους σα παιδί που του είπαν πως η μαμά του πήγε στην αγορά να αγοράσει αλεύρι και ξέχασε το ψωμί;;; αυτές τις ομάδες τις ξέρεις κι άλλες; τον Παναθηναϊκό εκείνες τις χρονιές που ο Ρότσα έκανε χορό στο κέντρο σα μπουζούκι στις τριες η ώρα;;; τρεις πρωταθλήματα μέσα σε δεκαπέντε χρόνια ήτανε εκείνες οι εποχές, τρία!! αλλά εσείς εκεί τώρα γράφετε πως είναι ιστορία ενός ανθρώπου σα ταινίες του Μάρκ Λουκacas!!! κι όμως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί πού η ομάδα τους είχε έναν τίτλο σα δεκαετία σα σπάνιο νόμισμα! εγώ θυμάμαι το 2004 — ΑΕΚ σα πρωταθλήτρια μαζί εκείνη την χρονιά όχι επειδή είχαν πολλά χρήματα, μα επειδή εκείνο το δευτερόλεπτο πάνω στο γήπεδο κάποιος έπαιξε σα λιοντάρι σφαγμένο πάνω στη σκόνη! και σήμερα εδώ καμιά δεκαριά χρόνια μετά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως τρεις τίτλοι μέσα σε πέντε χρόνια είναι σκάσιμο σα ένα φούρνο την ημέρα των Χριστουγέννων!!! πού είναι τα νούμερα σου ρε παιδί μου;;; εγώ ζήτησα έναν τίτλο μόνον μια φορά πριν είκοσι χρόνια — και δεν ήτανε με τρεις δεκάδες γκολ η σειρά σε μια εποχή που ο Γιουσέφ είχε φάει κόκκινη κάρτα επειδή πάτησε κάποιον!! και όσο για την οικονομική δύναμη — αυτή η ίδια ομάδα στέκεται ακόμα στα πόδια της σα γερό χτισμένο σπίτι στη Λάρισα όταν σηκώνεται ο βοριάς! οι Γιουνάιτεντ;; αυτοί ζούν ακόμη στη φαντασία πως έχουνε ιστορία σα μουσείο των μεταναστών που έφτιαξαν κάποτε μια χώρα δίπλα στις γραμμές του τρένου!!! αυτοί εδώ έκαναν την δουλειά τους σωστά σαν να κάνουν κουλουράκια στην κουζίνα τους χωρίς να βγάζουν παραπάνω θόρυβο! κι εσύ τώρα λες πως είναι σκάσιμο σα όταν κάποιος βρει τέσσερα ευρώ στο πανωφόρι του;;; κι όσο για τον Μπλόκγουελ — αυτός τελικά έγινε σα εκείνος ο ξάδελφος που κανείς δεν τον καλούσε ποτέ στις οικογενειακές συγκεντρώσεις επειδή έκανε συνέχεια γιουρούσια στο τραπέζι! αυτοί εδώ έκαναν τον τίτλο σα οικογένεια: σιγανή εργασία κάτω από τη βροχή στο Άμστερνταμ, τσίπα στο σπίτι σαν τα παιδιά να έχουν τελειώσει τα μαθήματα, ο Γκvardiol σα γονιός που ξυπνά νωρίς την Κυριακή για να τελειώσει τις δουλειές του!!! όχι σα φιγούρα που κάνει σούπερ γκολ κάθε τρεις μέρες επειδή τους αγοράζουνε πρωταθλητή σα κουτί μπίρα στο σούπερ μάρκετ. εγώ εκείνο τον Σεπτέμβριο του 2016 ήμουν εκεί σα σακούλα στα χέρια της βροχής στο γήπεδο της Τρουμσέ, έτοιμος να σκοτώσω κανέναν εάν ξανάρωπαζε πως η ομάδα μας είναι μια φιρμά!!! εκείνος ο αγώνας έκανε τρεις φορές πρωταθλητές αργότερα — όχι επειδή είχαν πολλά λεφτά, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ακόμα ψυχή σα παλιοί στρατιώτες μετά από τρεις ημέρες χωρίς νερό!!! και αυτοί εκεί τώρα λένε πως τρία πρωταθλήματα είναι σκάσιμο;;; αυτό εδώ δεν είναι περίστροφο για χτυπήματα στο σκοτάδι — είναι μια ομάδα που έκανε την ιστορία της σα βιβλίο γραμμένο στο χέρι ενός μοναχού στη Μονή Μεγίστης Λαύρας!!! κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν ας πάνε να δουν πόσες φορές έκανε πρωταθλητής ο ΠΑΟΚ όταν είχε έναν εκατομμυριούχο σπάγκο γύρω από τον λαιμό του σα λουκάνικο της Κυριακής!!! αυτοί εδώ έκαναν την δουλειά τους — κι εμείς τους λέμε μπράβο!!

Γεια σου παιδιά στο φόρουμ... Ρε, αλήθεια — πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να σηκώνουν κύπελλο μόνοι τους; Να κυριαρχούν στην κορυφή επειδή η βούλησή τους ήταν τόσο σκληρή όσο ο σίδηρος; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2021, όταν η ομάδα έκανε σχήμα σαν ρολόι ελβετικό εκεί στον ουδέτερο χώρο της Ισπανίας. Δεν ήταν μόνο οι τρεις τίτλοι που ήρθαν σα βροχή τον Μάη—ήταν εκείνες οι Κυριακές, σα σήμερα πάλι, όπου σηκωνόταν ο ουρανός πάνω από το γήπεδο επειδή κάποιος είχε ξυπνήσει νωρίτερα από τον ήλιο. Και για τους σακακιές που λένε "πάλι αυτοί οι Γκάουτσιοι...", εγώ βρισκόμουν εκεί στις αρχές της χρονιάς που φέραμε τον τίτλο στο τελευταίο λεπτό επί της Λιντς. Θυμάμαι τον αγωνιστή μου γείτονα να κρατάει μια πανάκριβη μπλούζα της ομάδας σα λείψανο αγίου, και τον ίδιο εκείνο χρόνο κάποιος άλλος στους κόλπους μας έλεγε πως όλα έγιναν "μαγικά". Μα γιατί όμως εκείνες τις φορές εμείς γινόμασταν αγοράσματα ενώ οι άλλοι έκαναν λόγο για τυχερά πλουτίσματα; Ρε, μην μου πεις ότι η επιτυχία είναι ζήτημα τιμών και αριθμών! Η επιτυχία εδώ είναι όταν βλέπεις έναν αγώνα σα αυτό το βράδυ κι ξέρεις πως πέρα από κάθε οικονομική δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που σηκώνουν το κύπελλο επειδή έκαναν τη δουλειά τους στα σωστά χρόνια. Κι όσοι ακόμη γκρινιάζουν ας πάνε να δουν πόσες φορές η Σπόρτινγκ Λουξεμβούργου έχει πρωτεύσει στην Α' κατηγορία αυτήν την δεκαετία... Ή ας κάτσουν σπίτι τους να γκρινιάζουν για το ποιος πήρε κίτρινη επειδή τους πρόλαβε η πραγματικότητα.

Τρεις τίτλοι σε πέντε χρόνια δεν είναι μονό ένας αριθμός — είναι τρεις φορές που κάποιος σηκώθηκε πριν ξημερώσει για να βάλει γκολ στο τελευταίο λεπτό, τρεις φορές που το γήπεδο του Ετιχάντ άλλαξε χρώμα επειδή η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε, χωρίς γιουρούσια και χωρίς θεατές στα ξυλαράκια του κινητού τους. Όταν ο Thyra4Total24 λέει πως εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2016 στη Νορβηγία στεκόταν εκεί σαν αληθινός πιστός με τη μπλούζα σφιχτή στον ιμάντα, λες κι εκείνος εκείνος οι άνθρωποι εκεί πέρα είχαν μόνο μια φωτογραφία στο κινητό τους — ενώ εμείς βγήκαμε από αυτή την περίοδο σαν ομάδα που ξέρει πως κάθε νίκη δεν είναι δώρο από κανέναν Αφέντη, αλλά αποτέλεσμα τριάντα ανθρώπων που σηκώνουν το κεφάλι τους όταν χτυπάει η σφυρίχτρα του τέλους. Κι αυτοί λένε "σπάσιμο-κλάματα"; Μα τι άλλο έκαναν αυτές οι ομάδες όλο αυτό τον καιρό; Ξύνανε τις μνήμες τους σα παλιά κουρέλια ή κάνουν γκολ σαν πίτσες στον φούρνο; Κι εσένα πάλι, PrasinosUltras, που θυμάσαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 σα ρολόι ελβετικό, εγώ εκεί βρίσκομαι στις κερκίδες πριν καν γίνει η μετάδοση στο ξεκίνημα του αγώνα, όταν ο αέρας τριγύριζε σα ψίχουλα ψωμιού πάνω στους πάγκους. Εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο οι τίτλοι — ήταν εκείνες οι στιγμές όπου η βούληση κάνει περισσότερα από οποιονδήποτε Αμπού Ντάμπι. Οι άλλοι ομάδες κάνουν λόγο για οικονομική δύναμη; Εμείς κάνουμε την οικονομική δύναμη εργαλείο, σα εκείνος ο ξυλουργός που χρησιμοποιεί το τσεκούρι του όχι για να χτυπά δέντρα, αλλά για να σκαλίσει κάτι ωραίο. Και όσοι ακόμα γκρινιάζουν επειδή τελικά "δεν χρειάζεται Μπλόκγουελ" — εγώ βλέπω πως αυτοί οι άνθρωποι έκαναν περισσότερο από κάθε άλλη φορά: αγόρασαν χαρακτήρες σκληρούς σα πέτρα στους αιώνες, όχι φιγούρες που κάνουν γιουρούσια σα υπερκινητικά παιδιά στις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Αυτοί εκεί πάνω πηδάνε επειδή το περιμένουν· αυτοί εδώ δουλεύουν επειδή ξέρουν πως το πρωτάθλημα δεν είναι νερό που πίνει κανείς χωρίς προσπάθεια. Και τέλος αλήθεια σας λέω — όταν εμείς γράφουμε ιστορία ζωντανά πάνω στο γήπεδο, αυτοί εκεί γράφουν αντιγραφικά σημειώματα επειδή ξέχασαν πως η επιτυχία δεν είναι κάτι που αγοράζεις στο σούπερ μάρκετ σαν κάλτσες μιας χρήσης. Αυτό εδώ είναι μια ομάδα που έκανε τον γύρο της Ευρώπης χωρίς να χρειαστεί κανέναν υπεράνθρωπο σα κράνος αρχαιοελληνικού πολεμιστή — έκαναν αυτό που έπρεπε, επανέλαβαν αυτό που λειτούργησε, και σηκώθηκαν ξανά όταν έπεσαν. Καλώς κάνουμε! Αυτή είναι η ομάδα μας — όχι μια ομάδα σα φιρμά του Lidl, αλλά μια ομάδα που ξέρει πως κάθε τίτλο γράφεται σα ιστορία στο χέρι ενός μοναχού στη Μεγίστη Λαύρα. Κι όσοι ακόμη γκρινιάζουν, ας πάνε να δουν πόσο συχνά η Λιψία σηκώνει κύπελλο UEFA στις αρχές της δεκαετίας του 2020 — όχι επειδή είχε πολλά λεφτά, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τη δουλειά τους σωστά πάνω στο χόρτο.

Ωχ σιγά σιγά τώρα φίλοι μου πως γίνεται κάποιοι αυτοί να ξεχνάνε ότι τρεις τίτλοι σε πέντε χρόνια δεν είναι κουτούκλα λάθος αγοράς — είναι τριάντα χρόνια νοσταλγίας που μέσα σ' έναν αιώνα έγιναν πράξη! Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Απρίλη του 2019 όταν πήγαμε στη Λιντς σα οικογένεια υπό κατάσχεση, ο Θανάσης είχε φέρει νερό και ψωμί για όλο το ταξίδι επειδή "δεν εμπιστευόταν κανέναν καναπές κουζίνας" εκείνης της ομάδας, κι όμως βγήκαμε τριών δρόμων πρωτοπόροι επειδή οι άνθρωποι εκεί πάνω έπαιξαν σα λύκοι στο τέλος του αγώνα! Κι αυτοί τώρα λένε πως είναι τύχη;;; Αχ όχι ρε παιδιά μου, αυτό εδώ είναι σα όταν τελικά βγάζεις το χρυσό μετά από τριάντα χρόνια ν' αγοράζεις κουβάδες για νερό επειδή κάποτε είχανε ένα προβλήματα στο σπίτι. Οι Γιουνάιτεντ έκαναν πάλι το ίδιο — ξέρετε πόσους τίτλους είχανε σα ομάδες γυναικών που σέρνουν κούτσουρα στο δάσος;;; Τρεις τίτλους τους έκαναν οι άνθρωποι αυτοί εδώ επειδή οι χαρακτήρες αυτοί δεν είναι σα εκείνες τις εικόνες του Μπάκι στοWhatsApp που σου στέλνεις κάθε δεύτερη μέρα! Αυτοί είναι σκληροί σα το γρανίτη της Αίγινας όταν ρίχνουν γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή ξέρουν πως η σβούρα τελειώνει εκεί που αρχίζει η μπάλα! Κι όσοι λένε "αβρόχοις ποσί"... ας πάνε στη βιτρίνα της πόλης τους σα εκείνη την ομάδα σαθρή που είχε έναν τίτλο το 1989 επειδή κάποιος έκανε λάθος σ' ένα κόρνερ κι έβαλε το γκολ του αιώνα μέσα από τον ουρανό! Εμείς εδώ κάνουμε τίτλους σα δουλειά αξιωματικού — σχεδιάζουμε, εκτελούμε, επανερχόμαστε. Κι αυτοί εκεί έχουνε πλέον τόσο νερό στο κρανίο τους που λένε πως ο Γκvardiol έγινε σπουδαίος επειδή έκανε δύο κόρνερ γκολ σα σκαντζόχοιροι! Μα ρετσινιά μου ρε... αυτοί ξέρουν κάτι πραγματικά σημαντικό;;; Αυτό εδώ δεν είναι περίστροφο που βγάζεις στον ψεύτικο πόλεμο των οικογενειακών ομάδων — είναι ένα σύνολο που έκανε την ιστορία σα σπουδαίος ζωγράφος που τελικά βγήκε από το σχολείο επειδή τον έδιωξαν πέντε φορές επειδή "ξεπέρασε τα όρια". Τρεις τίτλοι σα τρία μεγάλα έργα ζωγραφικής πάνω στον τοίχο ενός μουσείου — κανείς δεν μπορεί να σβήσει το χέρι εκείνου που ξέρει τι ζωγραφίζει! Κι εγώ εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2016 στη Νορβηγία έκανα παρέα στους φίλους μου στις κερκίδες σα να ήμουνα σ' ένα μπαρ στη Νεάπολη όταν η ομάδα έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα επειδή εκείνοι εκεί κάτω έκαναν τη δουλειά τους σωστά! Αυτό δεν είναι τύχη — είναι απορίες στην πίστα που γίνονται γκολ επειδή κάποιος πήρε το ρίσκο πριν λαλήσει ο πετεινός! Και αυτοί εκεί τώρα λένε πως είναι σκάσιμο;;; Μα ρετσινιά μου ρε — αυτοί ακόμα ψάχνουν τη μούχλα στην ιστορία τους επειδή οι δικοί τους άνθρωποι δεν έκαναν ποτέ κάτι δικό τους πάνω στο χόρτο!

Μα τι έπαθα εγώ τώρα; Ρε σεις μου λέτε πως τρεις τίτλοι σε πέντε χρόνια είναι "σπάσιμο-κλάματα" επειδή κάποιος έκανε μια δυναστική αγορά σα σακούλα ψιλικά στο Μαρκάκι;;;; Αχ ρε φίλοι μου, αυτή η ομάδα ΔΕΝ κάνει τίποτα μόνος του — κάνει ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ! Να πάτε να δείτε πόσες φορές οι φίλοι μας εκεί στα σκαλιά της Βικτώριας ξεχνάνε τον εαυτό τους για να ζήσουν το όνειρο εκείνης της ομάδας σαν εκείνοι οι άνθρωποι που σηκώνουνε το κύπελλο σα οικογενειακό λείψανο!!! Οι τίτλοι αυτοί δεν είναι δώρο από κανέναν Αφέντη — είναι αποτέλεσμα ανθρώπων που κυριολεκτικά ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ πάνω στη βροχή σα να είναι η ομάδα τους στον πόλεμο των κουτιών στο σούπερ μάρκετ! Κι όσοι λενε πως "δεν χρειάζεται Μπλόκγουελ" ας ανοίξουνε τα μάτια τους σα αυτό το βράδυ που ο Γκvardiol σηκώνεται σα γονιός νωρίς το πρωί επειδή η ομάδα έχει δουλειά! Αυτοί εδώ δεν κάνουν γιουρούσια σα τρελοί επειδή κάποιος τους έδωσε ένα στεφάνι πρωταθλητή σα κουτί μπίρα στο ψυγείο!!! Κάνουν αυτό που έκαναν επί δεκαετίες οιGROUPH οργανισμοί σαν αυτούς εδώ — σηκώνουνε το κεφάλι όταν πέφτουν σα πέτρες μέσα στο νερό!!! Κι εσύ PrasinosUltras που λες πως "η επιτυχία είναι θέμα βούλησης" — ρε παιδί μου, εδώ η βούληση είναι σκληρή σα το τσιμέντο στους στύλους ενός γηπέδου της Λάρισας όταν φυσάει ο βορειάς!!! Να δεις εκείνη τη βραδιά στη Λιντς σα την τελευταία φουρτούνα του Οκτώβρη — εγώ ήμουνα εκεί στις κερκίδες σα σακούλα κρεμασμένη στα κάγκελα επειδή η ομάδα έκανε το ημίχρονο σα χαμένο κουτί γάλα που πήγαινε στο διάστημα!!! Κι όμως αυτοί εκεί πάνω βγήκαν σαν νικητές επειδή οι χαρακτήρες αυτοί ξέρουν πως η νίκη δεν είναι δρόμος προς το σούπερ μάρκετ — είναι μονοπάτι μέσα από το σκοτάδι σα εκείνες τις νύχτες που έκανε ο Θωμάς στο τρένο της γραμμής!!! 🔥💪🏆