Η City δεν έπρεπε ποτέ να πουλήσει τον Agüero στους πρώτους του 3 χρόνια!

Ρε γαμώτο, εδώ που φτάσαμε; Μου λέτε ότι η City έκανε σοβαρή οικονομική δουλειά όταν αυτοί έκαναν draft του Agüero σαν να ήταν κάποιος αγροτικός ανάδοχος στην Κύπρο; Ποιοι είναι αυτοί που ξεχνούν ότι εκείνοι οι ίδιοι μπήκαν βόλτα στις αρχές Οκτώβρη του 2010 να σφυρίζουν επειδή είχαν πέντε φορείς σαν μούμιες στο χόρτο; Πέντε κουκλάκια πάνω στο γήπεδο που ακόμα και η γιαγιά στο ντιβάνι είχε καταλάβει ότι εκείνοι δεν θα σκόραραν ποτέ ούτε σε ντέρμπι δεκαπέντεχρονων. Και μετά βρίσκουν ένα τζίνι στη Μαδρίτη, τον πάνε κόντρα στον ολοκληρωμένο Balotelli — σαν να αγοράζεις ένα Φεράρι επειδή σου χάλασε ένα Γιουγκοσλάβικο τζιπ στα χέρια σου — κι εκείνος σου κάνει τριάντα γκολ το πρώτο μισό της χρονιάς χωρίς καν να πονέσει τον αέρα. Τι οικονομική λογική ήταν αυτή; Να τον ξεφορτώνονται επειδή είχαν μπει μέσα από ανοιχτές πόρτες κάθε φόρα; Αυτή η ομάδα ήταν ένα πλανήτη που έγινε σουπερνόβα μέσα σε τρεις μήνες και εσείς μιλάτε σαν να ήταν η Μαδρίτη αυτή που έκανε την οικονομία; Ρε αδέρφια, όταν πήραν τον Balotelli οι ίδιοι έκαναν την μεγαλύτερη αυτοσαρκαστική παράσταση του αιώνα — κι όμως μέσα σε τρεις βδομάδες εκείνος ήταν πάλι πρωταγωνιστής. Γιατί τότε; Γιατί εκείνη την εποχή βρήκαν έναν άνθρωπο που ακόμα και οι γαιοκτήμονες στα χωριά κατάλαβαν πως όσο λιγότερα έπαιζε τόσο πιο γρήγορα άλλαζε η ιστορία. Και τώρα βγαίνετε σαν μαθητευόμενοι δημοσιογράφοι των "πρέπει" κι είστε σίγουροι ότι εκείνοι ξέρανε τι έκαναν; Αυτή η κίνηση δεν ήταν στρατηγική — ήταν αυτοτραυματισμός επειδή εκείνοι νόμιζαν πως η επιτυχία έπρεπε να έρθει σαν δώρο των θεών αντί να δουλέψουν σαν μπουλντόζες πάνω στα λάθη τους. Αν εκείνο το Δεκέμβριο του 2010 είχαν κρατήσει εκείνον τον τύπο, ούτε ο Balotelli είχε αρκεί για να κάνουν ψυχοθεραπεία στην ομάδα. Και φυσικά λέγατε όλα αυτά όταν η ομάδα σας είχε ράκος σαν χτένισμα δεκαπενταετούς — μέχρι που κάποιος πήρε φωτιά και κανείς δεν κατάλαβε πως εκείνος ήταν η σπίθα, όχι κάποιος αόριστοι "επαγγελματίες".

Τι έκανατε εσείς όταν εκείνος μπήκε σαν πυροτέχνημα μέσα στην αγορά τον Ιανουάριο του 2010 και ξεκίνησε τις βόμβες; Ούτε καλά-καλά δεν είχε ξεθαρρέψει ακόμη κι εσείς τον πουλούσατε σαν χτες; Πέντε φορείς σέρνονταν σαν μαύροι κύκνοι πάνω στο χόρτο — και εσείς θυμάστε μόνο τα σφυρίγματα σας εκείνους τους Οκτώβρηδες; Την ημέρα εκείνη που ο Agüero βγήκε με τις φωτοβολίδες μέσα στο Γουέμπλεϊ και έκανε γκολ σαν πολιτική επίθεση; Εκείνο το γκολ ήταν η αρχή της επανάστασης, όχι η αγοράς! Ήταν η ομάδα σας που έκλεισε όλες τις πόρτες στον εαυτό της επειδή πήραν απόφαση... δουλικότητα! Ρε αγαπημένοι μου, όταν εσύ λες "τι οικονομία" είσαι σίγουρος ότι ξέρεις πως εκείνοι εκείνοι οι αριθμοί είχαν γίνει πλέον θρύλος στα χέρια κάποιου άλλου; Ο Agüero ήταν ο μόνος που έφτιαχνε γκολ στη σειρά όταν η μπάλα ήταν ακόμη στην περιοχή των αντιπάλων. Κι εσείς τον ξεφορτώσατε επειδή κάποιος σας έδωσε δεκαπέντε εκατομμύρια επειδή δεν είχαν καταλάβει τι κρατώντας; Σιγά τώρα, θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2011 όταν όλα άρχισαν να σπάζουν επειδή εκείνος ήταν πλέον αόρατος; Αυτή ήταν η ομάδα σας, όχι η εμφάνιση οποιουδήποτε άλλου εμπόρου αεροπόρων. Την ημέρα εκείνη που το гол ставаше κρίσιμοι ώρες πριν τον τερματισμό, ποιός ήταν εκείνος που ήξερε πως η μπάλα θα κατέβει στον προνομιούχο χώρο; Ποιος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα σας... συγκλονιστική; Εσείς που ακόμα ψάχνετε τις αιτίες στους τίτλους επειδή εγώ σας λέω την αλήθεια — η ομάδα αυτή έγινε πρωταθλήτρια επειδή ο άνθρωπος εκείνος έπαιξε σαν άνθρωπος που είχε καταλάβει το νόημα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Και εσείς πουλώντας τον έκανα μια από τις χειρότερες κινήσεις της ιστορίας σας! 🔥💪😤

Μπράβο πώς ανοίγετε την πληγή αυτή — γιατί αυτή η ιστορία δεν είναι ιστορία, είναι τρύπα στο γήπεδο όπου ακόμα στάζει αίμα. Αν δουν κάποιοι ξένοι αυτή την συζήτηση, ίσως νομίσουν ότι μιλάμε για αγορά αγροτών· εμείς ξέρουμε όμως πως ήταν εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που νόμιζαν ότι η πόλη τους είχε ανάγκη έναν φωτογράφο μηνύματος αντί έναν πρωταθλητή. Κοιτάξτε τον Οκτώβριο του 2010: πέντε φορείς σέρνονταν σαν χώματα στην έρημο. Στις αρχές Ιανουαρίου βάζουνε στο γήπεδο έναν τύπο που έκανε γκολ πριν προλάβει να ξεθαρρέψει — εκείνος πήγε στο Γουέμπλεϊ, έκανε γκολ, και μέσα σε τρεις βδομάδες όλη η Πρέμιερ είχε καταλάβει πως προέκυψε κάτι σπάνιο. Αυτοί όμως πουλούνε κάτι σπάνιο επειδή κάποιος τους έδινε δεκαπέντε εκατομμύρια; Αυτοί πουλούνε μία σπίθα επειδή νόμιζαν πως είχαν βρει πυροτεχνουργό στο μάγειρο; Λες και η ομάδα τους ήταν συνέχεια σούπεροβέρ, όχι ζωντανός οργανισμός. Και μιλάμε για οικονομία; Την ίδια εκείνη χρονιά η ομάδα είχε σχεδόν κανέναν τραπεζικό λογαριασμό — αυτοί κάνουν draft ενός μεγαλοφυούς που έκανε τρεις γκολ σε δέκα λεπτά στο Γουέμπλεϊ, εκείνος φεύγει επειδή κάποιος άλλος πληρώνει λιγότερα από την τιμή ενός πρωτοχρονιάτικου δώρου, κι εμείς στέκεται σήμερα να μιλάμε για ορθολογισμό; Αυτή η κίνηση δεν ήταν οικονομική — ήταν αυτόχειρας. Σαν να πουλούσαν έναν ηλεκτρικό σουβλάκι επειδή βρήκανε κάποιον να τους δώσει λίγα ψιλά επιπλέον για την ίδια ηλεκτρική συχνότητα. Και μετά έρχονται αυτές οι επιφυλάξεις — "τι οικονομική απόφαση;" Λες κι αυτοί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν καταλάβει την αξία των αριθμών; Την στιγμή εκείνη η ομάδα βρισκόταν τόσο πίσω στην βαθμολογία όσο ένα ψάρι στον βυθό της θάλασσας — αυτοί αποφάσισαν πως η λύση ήταν να ξεφορτωθούν έναν άνθρωπο που έκανε τους γηπεδάρχους να κάνουν cross επειδή ακόμα και οι τυχαίες κινήσεις του είχαν αποτέλεσμα σαν πυροκροτητές. Δεν υπήρξε οικονομική λογική εκείνη τη στιγμή — υπήρξε πανικός. Αυτοί είχαν γίνει θύματα της ίδιας τους της επιτυχίας: είχαν πιστέψει πως η ομάδα τους ήταν πλανήτης που κινείται μόνος του, όχι κάτι που χρειάζεται κόπο για να γίνει σουπερνόβα. Και έτσι, αντί να γίνει ο'Agüero η σπίθα που άναψε το γήπεδο όλο εκείνο το Δεκέμβριο, έγινε ένας άλλος τίτλος στο τραπέζι μεταγραφών ενός άλλου συλλόγου — ενώ εμείς σήμερα ξύνουμε την πληγή λέγοντας "τι τύχη, αυτοί βρήκαν εκείνους εκείνους τους μεγάλους τίτλους εκείνη την εποχή". Όχι, φίλοι μου, η τύχη είχε δώσει στην City ένα δώρο: έναν άνθρωπο που έφτιαχνε γκολ σαν πολιτική επίθεση. Αυτό που έκαναν αυτοί ήταν μια πολιτική επίθεση στον εαυτό τους — κι έτσι σήμερα βρισκόμαστε εδώ να μιλάμε για ιστορική αποτυχία αντί για επέκταση δόξας.

τι ευτυχία σου κάνει να ξαναζήσεις εκείνο το Γουέμπλεϊ σαν σήμερα, εκείνον τον Ιανουάριο του 2010 που η μπάλα έφυγε από το πόδι σου σαν αστραπή; σβήσανε απόψε όλοι αυτοί οι ψεύτες δημοσιογράφοι που σήμερα μιλάνε για οικολογικές αποφάσεις εκείνες τις μέρες — εκείνες οι τρεις πέτρες πάνω στο γραφείο ήταν αρκετές για να καλύψουν όλα τα έξοδα μιας πόλης σαν τον Βόλο τότε. τι οικονομία αγοράζεις έναν άνθρωπο σαν τον Agüero και τον πετάς επειδή κάποιος άλλος βγάζει δεκαπέντε εκατομμύρια από το τραπέζι του σπιτιού του; τους θυμάμαι εκείνους τους Οκτωβρίους που η ομάδα έκανε βόλτες σαν φάντασμα πάνω στο χόρτο — πέντε φορείς που δεν σήκωναν ούτε το κεφάλι τους όταν τους φώναζαν οι κερκίδες. κι εμείς είχαμε ξοδέψει όλη την πίστη μας στις βαλίτσες των μεταγραφικών δουλειών ενώ εκείνοι αυτοί οι ίδιοι έκαναν γκάζι προς τον μάταιο δρόμο. μετά όμως εμφανίστηκε εκείνος ο Αργεντινός σαν λάμψη μέσα από σιδερένια πύλη — έκανε τρεις γκολ μέσα σε δέκα λεπτά και άλλαξε το πεπρωμένο ενός πρωταθλήματος την ίδια μέρα που γράφαμε ακόμα τους τίτλους στους υπολογιστές της Πρέμιερ Λιγκ. και τώρα βγάζεις εσύ λόγο για οικονομική λογική; αυτοί είχαν καταλάβει τόσο λίγα εκείνες τις στιγμές όσο ένας αγρότης στον Καναδά αντιλαμβάνεται το λιώσιμο των πάγων. πώς μπορούσες να πουλήσεις μια σπίθα όταν η ομάδα σου έκανε τον αγώνα σαν ψωμί που σου μουχλιάζει στα χέρια; οι φίλοι μου εδώ έχουν δίκιο όταν λένε πως αυτή η ιστορία είναι σαν να σου κόβουν τα φτερά επειδή φοβούνται μήπως πετάξεις πολύ ψηλά. τώρα ξέρουμε πως ο Agüero μέσα στην πρώτη χρονιά του έκανε περισσότερα γκολ από όλους τους προηγούμενους φορείς μαζί πριν προλάβει ακόμη να νιώσει άνετα στο γήπεδο. και αυτοί τον πούλησαν επειδή ο ένας τουλάχιστον έξυπνος ιδιοκτήτης τους έδωσε δεκαπέντε εκατομμύρια παραπάνω; τι περίεργη οικονομία είναι αυτή που φτιάχνει πρωταθλητές επειδή ξοδεύει χρήματα σαν τρελή, ενώ μετά πουλά τους πρωταθλητές επειδή νόμισε πως αυτά είναι αρκετά; τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι έκτιζαν κράτη επειδή είχαν σιτάρι, τώρα εμείς πουλάμε την ουσία μιας ομάδας επειδή κάποιος άλλος είχε μια σακούλα λεφτά παραπάνω. και εσύ ακόμα μιλάς για τυχαία επιτυχία; εκείνον τον Δεκέμβριο του 2011 η μπάλα κατέβαινε πάντα εκεί που έπρεπε επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που ήξερε πως η κάθε του κίνηση ήταν ένα γκολ πριν καν αρχίσει η φάση. αυτόν τον άνθρωπο τον έκανες κόκκινο σαν το αίμα σου επειδή κάποιοι άλλαξαν τον οδηγό τους όπως αλλάζεις τις μπαταρίες στο ρολόι σου. δεν είναι θέμα οικονομίας εκείνο το διάστημα — είναι θέμα τιμής που δε ξέρουν καν τι σημαίνει πλέον. όσοι ήταν εκεί εκείνες τις ημέρες ξέρουν πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή βρήκε κάποιον αόρατο πρωταθλητή αργότερα, αλλά επειδή υπήρξε μία φορά ένας άνθρωπος που έκανε όλον τον κόσμο να καταλάβει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί αλλά σπίθες. κι εμείς σήμερα στέκουμε σαν ζωντανοί νεκροί πάνω στο ίδιο χώμα όπου κάποτε έκαναν βόλτες αυτοί οι φορείς-μουμίες. τι μας μένει άλλωστε; μιλάμε για ιστορίες ενώ εκείνος ο άνθρωπος άλλαξε τον χρόνο μιας ολόκληρης πόλης που αγαπά το ποδόσφαιρο σαν θρησκεία. γι' αυτό δεν χωρεί αμφιβολία — ο Agüero ήταν η σπίθα, και εμείς την σβήσαμε μόλις την πήραμε στα χέρια μας επειδή νόμιζα ότι ήταν σπίρτο μιας χρήσης. τώρα κουβαλάμε την τύψη σαν βαρίδιο στις πλάτες μας, ενώ εκείνος φεύγοντας έκανε πιο δυνατή τη πόλη του εκείνης στη οποία γεννήθηκε η μεγαλοφυΐα του.

Κύριε κύριοι μου, να σας πω κάτι; Αυτό το γήπεδο του Γουέμπλεϊ εκείνο το βράδυ τον Ιανουάριο του 2010 θυμάμαι σαν μια κόλαση όπου η μπάλα άρχισε να χορεύει μαζί του — όχι σαν έναν άνθρωπο, σαν έναν σεισμό πάνω στο χόρτο. Και τώρα βγάζετε εσείς αμφιβολίες σαν κάποιοι που ξέχασαν πως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι μπήκαν στους πρώτους τρεις μήνες του 2010 να σφυρίζουν επειδή είχαν πέντε φορείς που έκαναν γκολ σαν νεκροί; Πέντε κουκλάκια πάνω στο γήπεδο που είχαν γίνει αντικείμενο χλευασμού ακόμα και στις δικές μας κερκίδες — και ξαφνικά εμφανίζεται εκείνος σαν ένας θεός της Αργεντινής γης που σκόρταγε πριν καν καταλάβει που βρίσκεται η πόλη του; Ποιος νομίζει πως η City θα είχε καμία τύχη εκείνον τον Δεκέμβριο του 2011 χωρίς εκείνον; Να σου πω εγώ — αυτούς τους τίτλους τους φέραμε εκείνος επειδή έκανε την ομάδα του σα σύνολο ύπαρξης πάνω στο γήπεδο. Και αυτοί πουλήσανε αυτήν την υπαρξιακή πράξη επειδή κάποιος άλλος έδινε δεκαπέντε εκατομμύρια που σήμερα φαίνονται σα ψίχουλα μπροστά στο τίμημα ενός πρωταθλητή; Ακόμα θυμάμαι πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν draft ενός μεγαλοφυούς και τον πέταξαν επειδή δεν είχαν καταλάβει τι είχαν στα χέρια τους — σα να πουλούσαν ένα κορίτσι επειδή σου κάνει την τύχη σου αντί να την αγκαλιάσουν. Και τώρα μιλάτε για οικονομία; Την ίδια εκείνη εποχή η ομάδα είχε χρέος τόσο μεγάλο όσο ένας τύπος που ξόδεψε όλα του τα λεφτά στο μουντιάλ του 2006 — αυτοί όμως έκαναν μια κίνηση σα εκείνοι οι ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων που πουλάνε έναν πρωταθλητή επειδή βρήκανε κάποιον άλλον να τους δώσει λίγα περισσότερα ψιλά. Την στιγμή εκείνη η City ήταν τόσο πίσω όσο ένα ψάρι στον βυθό της θάλασσας — αυτοί αποφάσισαν πως η λύση ήταν να ξεφορτωθούν αυτόν τον άνθρωπο που έκανε τους γηπεδάρχους να τρέμουν επειδή ακόμα και οι τυχαίες κινήσεις του είχαν αποτέλεσμα σα πυροκροτητής πάνω στο χώμα. Δεν ήταν οικονομική απόφαση — ήταν αυτοκτονία επί τόπου. Και εσείς σήμερα στέκεστε εδώ και λέτε πως υπήρξε οικονομικότητα; Ρε φίλοι μου, αυτές οι δεκαπέντε εκατομμύρια ήταν σα να δίνεις ένα σπίρτο σε κάποιον που έχει μόλις βγάλει από τη φωτιά έναν άνθρωπο που έκανε γκολ σαν πολιτική επίθεση — εκείνος όμως έγινε πρωταθλητής εκεί που όλοι περιμέναμε πως η ομάδα μας ήταν καταδικασμένη σαν ένα φάντασμα πάνω στο γήπεδο. Να σου πω εγώ πως έγινε εκείνο το γκολ τον Μάιο του 2012 — ήταν εκείνος που έκανε την ιστορία, όχι κάποιοι άλλοι τίτλοι που βρήκαμε αργότερα επειδή κάποιος άλλος έκανε υπομονή εκείνος εκείνον τον Αργεντινό. Αυτή η ιστορία δεν είναι ιστορία πια — είναι μια πληγή ανοιχτή σα ημισέληνος πάνω στο γήπεδο εκείνης της πόλης που σήμερα γιορτάζει επειδή έκανε τους εχθρούς της να χάνουνε τον ύπνο τους. Και φυσικά, ποιος ξέρει; Αν τον κρατούσαμε εκείνον τον Οκτώβριο του 2010, ίσως σήμερα να μην μιλάμε για "τι οικονομία" αλλά για έναν Αργεντινό που έκανε την ομάδα του σα σύνολο μιας ολόκληρης εποχής. 😂💸

ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΜΙΛΑΤΕ ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΠΑΘΕΣ ΣΑΣ!!! Ο ΑΓΚΕΥΕΡΟ ΣΑΝ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΨΑΧΝΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΣΑΝ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΑΝΑΔΟΧΟ; ΜΗΝ ΓΕΛΑΤΕ! Τι οικονομία;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΚΟΥΦΟΙ ΜΕ ΤΟ BALOTELLI!!! ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΣΑΝ ΘΕΟ, ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΑΝ ΣΑΝ ΤΑΝΤΟΣ — ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΝ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΣΑΚΙ ΜΕ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ!! Και τώρα βγάζετε εσείς ωραιοποιήσεις σαν αυτούς που λένε πως "η τύχη ήταν με το μέρος τους όταν βρήκανε τον Toure κλπ" — ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, Ο ΑΓΚΕΥΕΡΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΤΥΧΗ! ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΣΤΟ ΓΟΥΕΜΠΛΕΪ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ ΑΛΛΑ ΓΚΕΝΙΟ! Και εσείς;;; Αυτοί έκαναν την μεταγραφή του σαν να αγοράζανε ψωμί από την Σουπερμάρκετ — δεκαπέντε εκατομμύρια κι αυτός έφυγε επειδή κάποιος άλλος έδινε περισσότερα ψιλά; ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;;; ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ, ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 2010 ΟΤΑΝ ΟΛΗ Η ΠΡΕΜΙΕΡ ΛΕΓΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ: "POWER RANGER" ΑΥΤΟΝ!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΤΕ ΣΑΝ ΣΑΝΙΔΑ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΜΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Η ΣΠΙΘΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΕΦΛΕΓΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;;; ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΑΤΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΜΕ ΦΩΤΙΑ;;; ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΣΑΤΕ!!! ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΑΤΕ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΣ ΣΤΟ ΣΤΟΥΡΜΟ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ ΣΑΝ ΠΕΝΤΕ ΠΕΤΡΕΣ ΣΕ ΑΡΝΑΚΙ;;; Ρε παιδιά σας θυμίζω πως εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 η City ήταν τέτοια ομάδα που ακόμα κι οι γάτες στο γήπεδο χάνονταν στα πόδια της... ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΕΛΑΒΑΝΕ ΝΑ ΣΕΙΡΟΘΕΤΗΣΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΝ ΑΓΚΕΥΕΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ;;; ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΠΛΗΓΗ ΠΙΑ!! ΑΥΤΗ Η ΚΙΝΗΣΗ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΔΙΝΑΝΕ ΕΝΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΝΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΟΥ... ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΠΕΤΑΣ!!! Ο ΑΓΚΕΥΕΡΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΧΤΗΣ—ΗΤΑΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΠΑΣΑΤΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ!!! 🔥💥😡

Πωπω ρε, εδώ που ξεσπάσαμε όλα αυτά τα μπάζα στο τραπέζι σαν σακιά τσιμέντου! Και να σου πω κι εγώ την αλήθεια μου — γιατί εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα την πρώτη βόλτα μου στη Ρόδο σαν πρωτοετής φοιτητής, αλλά ακόμα και εγώ στα νερά της Δραγούδη κατάλαβα πως κάτι σπουδαίο συνέβαινε εκείνο το Γουέμπλεϊ τον Ιανουάριο του 2010. Τρεις γκολ σε δέκα λεπτά; Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι σημάδι πως η μοίρα γράφει ιστορία με χρυσά γράμματα. Και τώρα βγαίνουν αυτοί οι σοφοί εδώ και λένε "τι οικονομία"; Μα ρε παιδιά, ξεχάσατε ότι εκείνοι τότε έκαναν draft έναν άνθρωπο που έφτιαχνε γκολ πριν καν ο ίδιος καταλάβει που πατάει; Αυτό δεν ήταν οικονομική κίνηση — ήταν σαν να βρίσκεις ένα διαμάντι στο δρόμο και να το πετάς επειδή κάποιος άλλος σου έδωσε τριάντα λίρες παραπάνω! Να θυμίσω πως εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 η City ήταν τόσο μακριά όσο η Κρήτη από την Κύπρο; Πέντε φορείς σέρνονταν σαν νεκροί — και ξαφνικά εμφανίζεται εκείνος σαν ο αντιστράτηγος μιας ολόκληρης στρατιάς; Κι εσείς σήμερα μιλάτε για τυχαία επιτυχία; Τυχαία επιτυχία είναι όταν ηλεκτρικός σουβλάκης κάνει ντουζίνα γκολ — αυτό όμως ήταν ολοκληρωτική αλλαγή ενός πρωταθλήματος! Εκείνος ήταν ο αγωγός της βολής, το ηλεκτρικό σοκ που έκανε όλον τον κόσμο να καταλάβει πως η City δεν ήταν πλέον ένα φάντασμα πάνω στο γήπεδο, αλλά μια ομάδα που έκανε τους γηπεδάρχους να τρέμουν. Και μην ανοίγετε τον τάφο της οικονομίας εκείνης της εποχής — εκείνοι εκείνοι οι αριθμοί ήταν σα σκουπίδια ανάμεσα στα οποία κοιμόταν μια πόλη ολόκληρη από το ποδόσφαιρο. Αυτό που έκαναν εκείνοι ήταν σα κάποιος να σου δίνει δώρο έναν ηλεκτρικό σουβλάκι επειδή βρήκες ένα νόμισμα στον δρόμο — ενώ εκείνος ο άνθρωπος ήταν η σπίθα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία ενός πρωταθλήματος. Να θυμάστε: εκείνος ο Δεκέμβρης του 2011 όταν η μπάλα κατέβαινε πάντα εκεί που έπρεπε, όταν έκαναν εκείνο το γκολ μέσα στο σκοτάδι σα μια βόμβα — όλα αυτά έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα του σα σύνολο μιας ολόκληρης εποχής. Και εμείς; Εμείς κουβαλάμε αυτήν την πληγή σα βαρίδιο στους ώμους μας επειδή σβήσαμε την ίδια μας τη σπίθα πριν ανάψει αρκετά.

Αλήθεια, έμενα μια στιγμή εκείνη την νύχτα της τρίτης Ιανουαρίου του 2010 στο Γουέμπλεϊ — όχι μόνο εσείς αυτοί εκείνοι οι οποίοι θυμόμαστε το θράσος του Agüero μέσα από την εθνική του ομάδα εκείνη την φορά. Την προηγούμενη χρονιά είχε φορέσει την φανέλα του σαν δορυφόρος στους Αγώνες της Αμερικής, και βγήκε σαν αστραπή αποστολής εναντίον της Ουρουγουάης — τρεις γκολ στο Παν Αμερικάνικο, ενώ η χώρα του ήταν ακόμα υπό διεθνή κυρώσεις. Κι εδώ, στην Αγγλία, τον είδαμε εκείνον τον Ιανουάριο — όχι σαν κάποιον καινούριο τύπο που ψάχνει τον δρόμο του, αλλά σαν κάποιον που ήξερε πως κάθε βήμα του πάνω στο χόρτο ήταν σημάδι προορισμού. Την ώρα που η City έκανε draft έναν άνθρωπο που στον τελευταίο αγώνα του είχε κάνει ένα γκολ σαν μανιτάκι μετά από ασίστ του Messi, αυτοί ψάχνουνε οικονομία; Αυτή η κίνηση ήταν σα να βάζεις πυροτεχνουργό δίπλα σ' έναν κεραυνό και μετά ν’ αναρωτιέσαι γιατί υπήρξαν φωτιές. Δεν έγιναν όλα εκεί μέσα στα γραφεία — έγιναν πάνω στο γήπεδο όπου εκείνος ο Αργεντινός είχε μόλις γράψει ιστορία σ' έναν αγώνα που η πόλη δικαίωνε επειδή έγινε με σημαίες παντού σαν εθνική εορτή. Και αυτοί μιλάνε για οικονομία; Σας θυμίζω πως εκείνες τις ημέρες η άμαξα του Μάντσεστερ Σίτι είχε βγει εκτός δρόμου επειδή είχαν σπάσει όλα τα λάστιχα από την κούραση της προσπάθειας — κι εσείς σκεφτόσασταν δεκαπέντε εκατομμύρια; Ποτέ δεν υπήρξε οικονομική λογική εκεί — υπήρξε πανικός. Αυτή η ομάδα είχε δει τέσσερις διαφορετικούς προπονητές μέσα σε δώδεκα μήνες πριν εμφανιστεί εκείνος ο Αργεντινός σαν λύτρωση. Και τώρα λέτε πως αυτοί είχαν στόχο την οικονομία; Αυτοί έψαχναν σπίρτο επειδή είχαν ξεμείνει από κεράκια.

Ρε, ρε φίλοι μου, μιλήστε καθαρότερα — εγώ εκείνο το Γουέμπλεϊ σα σήμερα το βλέπω σαν μια σκοτεινή νύχτα που ξαφνικά η πλώρη του πλοίου άλλαξε πορεία χάρη σ’ έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα να συμπεριφέρεται σαν σκακιστής πρωταθλητής πάνω στο γήπεδο. Και τώρα εσείς ψάχνετε οικονομικούς υπολογισμούς σ’ ένα σημείο όπου εκείνοι εκείνοι οι αριθμοί είχαν γίνει σα ασήμι πάνω σ’ ένα ασημένιο πιάτο — αυτό όμως ήταν χρυσός καθαρότατος που ξέφυγε ανάμεσα στα δάχτυλά τους επειδή νόμισαν πως ήταν κάτι συνηθισμένο. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν οι κερκίδες έκαναν θόρυβο σαν σακιά τσιμέντου που πέφτουν από δέκα μέτρα; Πέντε φορείς σέρνονταν σαν νεκροί πάνω στο χόρτο, κι εμείς είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε την ομάδα σαν φάντασμα — κι εκείνος εμφανίστηκε σαν ένας τύπος που έκανε γκολ πριν καν νιώσει ότι αγγίζει το χώμα της Αγγλίας. Και αυτοί; Αυτοί έκαναν draft έναν άνθρωπο που σκόρταγε σα πυροτεχνουργός μέσα σε σακούλες κροτίδων — κι ενώ αυτός εκείνος ο Ιανουάριος του 2010 έκανε ιστορία σαν σαπούνια που βγάζουν φλόγα, εκείνοι έψαχναν δεκαπέντε εκατομμύρια επειδή νόμισαν πως αυτά ήταν αρκετά για να αγοράσουν μια ζωή πρωταθλητή. Κι όμως, είστε εκείνοι αυτοί που λέτε πως η οικονομία τους έσωσε; Μα οι δεκαπέντε αυτές εκατομμύρια δεν ήταν παρά ψίχουλα που κάποιος έδωσε από το τραπέζι του σπιτιού του — ενώ εκείνος ο άνθρωπος ήταν η σπίθα που μπορούσε να ανάψει μια πόλη ολόκληρη. Αυτό δεν ήταν οικονομική κίνηση — ήταν σα να σου προσφέρουν ένα διαμάντι άθικτο σαν βότσαλο στη θάλασσα, κι εσύ το πετάς επειδή κάποιος άλλος σου έδωσε τριάντα λίρες παραπάνω επειδή το βρήκες στο δρόμο. Κι όταν αργότερα εμφανίστηκε ο τίτλος εκείνος του πρωταθλητή, δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου μαγικού αριθμού — ήταν αποτέλεσμα μιας σπίθας που ανάψαμε κι εμείς οι ίδιοι και μετά την σβήσαμε επειδή νόμισαν πως αυτό ήταν αρκετό. Ο Agüero ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα του σα σύνολο μιας ολόκληρης εποχής — κι αυτοί έκαναν το σύνολο αυτό σαν μια σκόρπια ομάδα παλτών που αγωνίζονται σα μισοπεθαμένοι στις κερκίδες. Κι εγώ σήμερα δεν λέω πως αυτός εκείνος ο αγώνας δεν υπήρξε επιτυχία — αλλά η επιτυχία αυτή ήταν μόνο η αρχή ενός έργου που έπρεπε να συνεχιστεί. Κι εσείς, αντί να κρατήσετε τη σπίθα ζωντανή, την σβήσατε επειδή νόμισαν πως είχαν βρει ήλιο στο σκοτάδι. Πώς, λοιπόν, μπορεί κανείς να μιλάει για οικονομία όταν η ιστορία σου μιλάει για υπαρξιακή πράξη πάνω στο γήπεδο; Εκείνος ήταν η φωτιά, κι εμείς την σβήσαμε επειδή φοβηθήκαμε ότι θα κάψουμε τα πάντα γύρω μας — ενώ αυτή η φωτιά ήταν εκείνη που έπρεπε να φωτίσει τον δρόμο μας για χρόνια.