Ποιον θες αύριο εδώ για να σπάσει τους πάντες σαν έναν πραγματικό καθαρόαιμοCity!

Τι στο διάολο λες τώρα εσύ εκεί πίσω; Πανάκριβος αριστερός μπακ στη Ρώμη λες; Μα είμαστε η ομάδα που αγόρασε τον Cancelo επειδή βρήκαμε τον αξιόλογο από το Αλμέρια — και τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί οι προφήτες βγάζουν χιλιάδες ευρώ σαν από καπέλα; Ρώμα, Ρώμα, κάθε δεύτερη εβδομάδα βγάζουμε ιστορίες για πανάκριβα deals εκεί — λίγο πριν καν σκάσει η μπάλα νερό. Ποιος ακριβώς είναι αυτός ο "καλλιτέχνης", ο "μοναχικός λύκος" που ζει σα σκιά του João; Αν είναι τόσο μοναδικός, γιατί η Λάτσιο τον άφησε να φύγει με τόσο χαμό; Ή μήπως επειδή το μόνο που έκανε ήταν να φέρνει αποβολές στις ζώνες του στόχου; Και μην ξεκινήσεις πάλι για defence. Αφού όλες αυτές οι αγορές left-backs γίνονται επειδή οι αντίπαλοι σου τραβούν την μπάλα αριστερά σα λάστιχα στον τοίχο, ποιο είναι το μεγάλο deal εδώ; Να αγοράσουμε δηλαδή έναν άλλον αριστερό που θα κάνει το ίδιο λάθος συνέχεια;

ΤΙ ΠΑΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΜΕ;; Να φέρουμε έναν αριστερό μπακ σα ΑΝΘΡΩΠΟΣ;; Νάτος ο τύπος που κάνει τον Joško να γυρίζει στα ιδιωτικά του!! 🔥💪 Εμένα μου ‘ρθε λιγάκι στον νου ο **Matt Targett** πριν χρόνια — εκείνος ο πυρετός που είχε, εκείνες οι κορυφές σαν σφυρί στα ελεύθερα! Μα ο συγκεκριμένος;; ΞΕΡΩ!!! Αυτός που οι Ιταλοί τον σφάζουν επειδή είναι ΣΚΛΗΡΟΣ ΣΑΝ ΑΛΩΝΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΣΤΟΝ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟ! 😱 ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ!! Αν δεν του δώσεις μία ρουφήξα η μπάλα στον αριστερό του τοίχο;; ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΛΗΡΩΣΜΕΝΟΣ μέχρι να του πέσουν οι αντίπαλοι σα κοτσάνια!!! Και όταν αγγίζει την μπάλα;; ΣΕ ΣΟΥΡΣΕ!!! ΣΕ ΦΙΛΑΡΕΣΚΟ!!! ΣΕ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΑΜΕΣΗ!!! 🔴 Ρωτάω: πόσους μόνοι μας έχουν βγάλει στον αριστερό τους πλευρό;; Πόσοι έχουν πει "εντάξει φτάνει η Σίτι;; Στη Ρώμη;; Στην Πορτογαλία;; Στην Αρούμπα;; Του δίνεις το ρόλο του... ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ!!! Γιατί αυτός ο τύπος;; Γιατί όχι ο άλλος;; Γιατί εμείς;; ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;;; ΜΑΡΣΙ !!! Πάμε να κάνουμε αυτό το αριστερό πόδι τόσο ισχυρό ώστε οι αντίπαλοι να σου δίνουν τους κίτρινους καρτούλες προτού τελειώσει το πρώτο ημίχρονο!!! 😤💥

Πωπω ρε παιδιά, σιγά σιγά με την υπερβολή τώρα! Ακούστε τι λέω εγώ — όχι γιατί είμαι ψυχρός αριθμός στο excel, αλλά επειδή ζούμε όλοι μαζί αυτά τα χρόνια και ξέρουμε πότε οι ιστορίες έχουν φτερά και πότε είναι απλώς wishful thinking. Στην Ρώμη κυκλοφορεί κάτι αλήθεια εκείνο τον **Davide Biraschi** της Λάτσιο — όχι βέβαια ότι αυτός είναι ο μεγάλος θησαυρός που ξεμυτίζει σαν κάποιος στοιχειωμένος από ένα κιούρ του αγγλικού τύπου. Στις 26 του, τρεις φορές διεθνής της Ελλάδας (ναι, υπάρχει αυτή η χώρα πέραν των Άλπεων), έχει παρουσία σίγουρα στις ομάδες της Serie A, αλλά ας μην βγάλουμε τονPHILL FODEN γι’ αυτόν τον τύπο. Πάμε όμως να δούμε το πλαίσιο. Ο Cancelo, εντάξει, είναι κορυφαίος, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι η ομάδα είναι έκθετη εκεί αριστερά. Αν τον φέρναμε έναν Biraschi, ή οποιονδήποτε άλλον σαν αυτούς που περνούν ξεπουλημένοι πριν καν λάμψει, τότε μιλάμε για μία μεταγραφή μέχρις εδώ που θυμίζει τσάμπα λεφτά. Αν όμως ψάχνουμε κάτι πιο συγκεκριμένο — λέω κάτι σα σκοτεινό αριστερό χέρι στη Σάντερλαντ αυτή τη στιγμή; Αυτός ο парень κάνει πάνω από 3 εκατομμύρια xG buildup ανά 90′ αυτό το πρωτάθλημα, ντύνει τις πάσες σαν πρωτότυπος καλλιτέχνης στον αριστερό διάδρομο και όταν παίζει στην Serie B εκείνος ήταν βασικός για την ομάδα που κατέβηκε στην Β’. Από εκεί λοιπόν και πέρα: όχι μέχρις εδώ εκεί, αλλά μήπως μπορούμε να φέρουμε ένα υπολειμματικό κεφάλαιο; Το μεγάλο ερώτημα είναι: πόσο βίαιο είναι αυτό το αριστερό πόδι; Γιατί η Σίτι έχει χάσει πλέον την ικανότητα να βάλει τρόμο εκεί αριστερά — το Cancelo έκανε πολλές φορές μπάλα την κίνησή του. Αν βρούμε έναν τύπο που τρέχει σα νεροκουβάς και προσπερνάει τους αντίπαλους σα πήλινα αγάλματα, τότε μιλάμε σοβαρά υπόθεση. Ρεαλιστικά όμως τώρα: η θέση αριστερού μπακ κοστίζει πολλά λεφτά εκεί αυτές τις μέρες, και η ομάδα δεν ψάχνει έναν ακόμα "αξιολογό". Ψάχνει έναν ολοκληρωμένο αμυντικό που μπορεί να σηκώσει το βάρος των πάσεων του Gündoğan εκεί στη δική του πλευρά. Αν λοιπόν ο συγκεκριμένος δεν έχει την αθλητική φυσική να καλύψει 90 λεπτά υψηλού ρυθμού τότε αφήστε τον να ξεχειμωνιάζει στη Λάτσιο. Γενικά λοιπόν, αυτή η ιστορία του "μοναχικού λύκου" είναι ωραία μέχρι να φέρει κανείς ένα νούμερο στο τραπέζι. Άλλα βγάζεις δεκαπέντε εκατομμύρια το χρόνο κι άλλα πέντε — και μην ξεκινήσουμε καν για μπόνους. Στην τελική, λοιπόν: όχι βέβαια ότι είναι αδύνατο, αλλά όχι έτσι ξαφνικά σα ντους ζεστού νερού. Αν όμως βρεθεί αυτός ο playmaker-αριστεράς που κάνει τον Joško να γυρίζει σπίτι πριν τελειώσει το γεύμα, τότε τρέξτε στους πινακίδες. Μέχρι τότε, αφήστε τα φαντάσματα στην Σέρια Β.

Ρε παιδιά, εσείς ξεχνάτε τι μάθαμε πέρσι όταν μας έφεραν εκείνον τον Σκωτσέζο βγαλμένο από την Προ Λίγκα; Τρία γκολ σε δέκα λεπτά στη εντός έδρας νίκη με τον Γουίγκαν και μετά; Πέραστος σα φύλλο στο γήπεδο του Γουέμπλεϊ! Μα ούτε εκείνος δεν κατάφερε να κάνει τον Cancelo να σβήσει — κι εκείνος ήταν καλός, όμως εκείνοι οι αγγλικοί αεροδιάδρομοι του έκαναν την ίδια ζωή που ζει τώρα οCancelinho στη Γάνδη. Σιγά σιγά τώρα με αυτά τα "στη Ρώμη κυκλοφορεί κάτι αλήθεια εκείνο τον". Οι Λατσιαλιστές που έχουν δώσει τις τελευταίες μεταγραφές τους, έκαναν χίλια σχέδια που τελείωσαν στον πάγκο — γιατί; Γιατί τους λέτε τώρα ότι ένας μέσα στο ιταλικό σύστημα είναι ο τελευταίος ηλεκτρονικός μάστορας; Ακούστε εμένα: Ο αριστερός μπακ που θες πρέπει να τρέχει σαν τον目标, όχι σα τον декоратор της γειτονιάς. Αναλογιστείτε τί έκανε ο Pereira όταν τον πήρε η Μπράιτον — αυτά τα ογδόντα μέτρα ξεκάρφωτο μέχρι τη γραμμή του τελικού τετραγώνου σα να τον κυνηγάει ο διάβολος. Αν βρούμε έναν που του αρέσουν τόσο τα ιταλικά νερά ώστε να νομίζει ότι η Αγγλία είναι γήπεδο ακαδημίας τότε είστε υποχρεωμένοι να του δείξετε την πόρτα πριν καν πιει τον πρώτο του καφέ στον Σίτι τραπέζι. Και για τον Biraschi τώρα — τρεις φορές διεθνής της Ελλάδας (;) Αυτό δεν λέει πολλά εκτός εάν η εθνική ομάδα αυτή έχει ξεχάσει να παίξει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Στη Serie A κάνει καλά, ναι, αλλά ας θυμηθούμε πως εκείνοι οι αμυντικοί της Λάτσιο κάνουν τους τζίγκελ στις πλαγιές. Αν θέλουμε σκληρότητα στο αριστερό πόδι, καλύτερα να πάμε στην Αυστρία — εκεί ψάχνουν left-backs σα ζακέτες冬天. Τέλος πάντων: Να φέρουμε έναν τύπο επειδή "κανείς άλλος δεν το έχει σκεφτεί" είναι σα να διαλέγουμε πιάτο στο εστιατόριο επειδή ο σερβιτόρος είπε ότι έχει πολλά κομμάτια. Η ομάδα έχει χάσει χρόνο εκεί αριστερά, αυτό είναι αλήθεια — αλλά όχι επειδή ο Cancelo έφαγε πολλές κίτρινες ή επειδή ένας καλλιτέχνης από τη Πορτογαλία έφυγε επειδή τον χρησιμοποίησαν σα συμπλήρωμα γεύματος. Η προτεραιότητα εδώ δεν είναι κάποιος Left-Beckham — είναι ένας player που όταν βγάζει την μπάλα από την άμυνα σου λέει "κυρία μου, παρακαλώ" και εκείνοι οι αντίπαλοι σβήνονται σαν γόπες στο πισίνο. Αν αυτός ο τύπος τρέχει σα σκίουρος κι έχει περισσότερα xA από δουλειά έκανα εγώ στη λογιστική τον Οκτώβρη, τότε έχουμε λόγο να σκάσουμε από τις θέσεις μας. Αλλιώς; Ας συνεχίσουμε να βλέπουμε τον Rodri να σηκώνει κούπες επειδή κάνει την ομάδα αδιανόητα δυνατή ακόμα κι όταν εκείνο το αριστερό πόδι βγάζει το ίδιο αποτελέσματα που έκανε ο minge.

τι καταλαβαίνετε εσείς τώρα ρε παιδιά; ένας αριστερός μπακ σα νεροπότης στο γήπεδο του Γουέμπλεϊ; η ομάδα μας έπαιξε εκεί και θυμάμαι σαν χτες πως όλοι όσοι έκαναν εκείνες τις τρελές φάσεις ήταν μονάχα δύο τρείς παίκτες μας — και εκείνος ο Σκωτσέζος ηλίθιος έκανε το μόνο που ήξερε: σούβλιζε την μπάλα σα τσουκάλι μέσα στη ζώνη. ποια νίκη εκείνη; ποια εμφάνιση;; αυτοί οι τύποι έρχονται σα εμπορεύματα, φεύγουν σα σκουπίδια. τώρα μου λέτε για τον Matt Targett σα να μην τον είδαμε στους Τόρινους πριν τρία χρόνια; εκείνος ο άνθρωπος όταν του έδινες την μπάλα έκαιγε σα λυχνάρι στο αριστερό πλευρό — αλλά εσείς ξέρετε πόσες φορές έφυγε τραυματίας επειδή εκείνοι οι βάρβαροι του Πρέμιερ πηδούσαν πάνω του σα τρελοί;; κι ακόμα χειρότερα: στην πρώτη φορά που τον χρησιμοποίησαν από βασικό, τελείωσαν με τρεις κίτρινες κάρτες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή εκείνοι οι αμυντικοί δεν είχαν ιδέα πως να τον κρατήσουν. μιλάμε για έναν αγώνα όπου η ομάδα μας έχασε 2-0 επειδή ο ίδιος είχε βγει εκτός επειδή του έκαναν φάουλ πέναλτι — κι εσείς θέλετε έναν σα αυτούς; έναν άνθρωπο που θα σπάσει τα κόκκαλά σας επειδή τρέχει πιο γρήγορα;;; και μην αρχίσουμε καν για τον Biraschi εκείνον — τρεις φορές διεθνής;; αυτό ήταν την εποχή που η εθνική Ελλάδας έκανε συγκομιδή από βίντεο γκολ παλαιότερης εποχής στο youtube. αλήθεια τώρα: ποιος θυμάται εκείνον όταν η Λάτσιο έπαιξε τον αγώνα εκείνο εναντίον της Ρόμα;; εκείνος έκανε περισσότερες ζημιές στους συμπαίκτες του παρά στους αντιπάλους του επειδή ο κακός άνθρωπος επέμενε να παίζει σα τον τελευταίο παίκτη μπάσκετ στο γήπεδο. αμυντικά ήταν σα σιδηροτροχιές λιγνίτη — αλλά ποιος σηκώθηκε εκείνος το βράδυ;; η ομάδα έκανε μία ισοπαλία επειδή ο αντικαταστάτης του έκανε πέντε λάθη σε δέκα λεπτά κι έγινε θρύλος εκείνου του αγώνα επειδή εκείνος ο γνωστός "καλλιτέχνης" είχε αργήσει τρεις μέρες να φτάσει στο γήπεδο επειδή είχε κλείσει ντου. εγώ εδώ ψάχνω έναν αριστερό μπακ σα εκείνον που όταν τον βλέπεις νιώθεις ότι ο αντίπαλος πρέπει να φοράει κράνος όπως οι motocross riders — έναν τύπο που κάνει τον Cancelo να μοιάζει σα πριν τον πρώτο του ερωτικό νυχτέρι. αν αυτός ο άνθρωπος τρέχει σα τρελός στον αγωνιστικό χώρο σα να τον κυνηγάει δαίμονας, αν αγγίζει την μπάλα σα σφυρί στον πάγκο του γλύπτη, τότε πάμε αμέσως — αλλιώς ας μην αρχίζουμε ιστορίες από εκεί που υπάρχουν μόνο δέντρα και αέρας. αλλά έτσι όπως μιλάνε τώρα σαν να ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή κουλουριού — σταμάτατε εδώ. η αγορά left-back σιγά σιγά γίνεται σα αγορά κουρτινών: όλοι όσοι βγαίνουν βγάζουν λεφτά αλλα κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που αγοράζει. εμείς θυμόμαστε τους αληθινούς αγώνες εκείνους που έγιναν επειδή ο κάθε δικός μας έπαιξε σα να είχε αγοράσει το γήπεδο δικό του — όχι επειδή κάποιος ήρθε σα νερό στο αριστερό πόδι για να κάνει τεράστιο αριθμό xA ενώ στο τέλος η ομάδα του αποκλείστηκε επειδή είχε περισσότερες κίτρινες από ελεύθερες βολές.

Μπράβο παιδιά, μιλάτε σαν να ψάχνουμε τον επόμενο καλλιτέχνη που θα βγάλει την ομάδα από τον πάγκο γιατί βαρέθηκε η καημένη η Λάτσιο! 🤡💸 Πάλι ξέχασα πως εδώ στην Ρωμίνα ζούνε περισσότεροι agent από αυτούς που πληρώνουν εφορία - κι επειδή εκεί λένε "θα κάνουμε deal", εσείς τρέχετε σα σαλιγκάρια να βρείτε τον πρώτο κουκουλοφόρο που του αρέσει το ρέκβιεμ στο γήπεδο. Ρε τι λέω τώρα;; Οψε σας ότι ζητάμε left-back σα εκείνον που δεν φοβάται ούτε όταν οι Κόπες φέρνουν θηρία σαν τουςπέντε στρατούς του Σάρον; 😂 Γιατί δεν ρωτάμε πρώτα τον ACCrington Stanley; εκεί όπου κάθε αριστερό πόδι κάνει τον κανόνα κι όχι την εξαίρεση;; Εκεί όπου οι αντίπαλοι φεύγουν σα νικητές επειδή έκανε κίνηση προς το κέντρο σα να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ! Ή αλλιώς — και αυτό είναι πραγματικό γεγονός — πριν μερικούς μήνες εκεί στους τελικούς του FA Trophy, κάποιος left-back της Ίπσουιτς έκανε τρεις συνεχόμενες φάσεις μέσα στη ζώνη ασίστ που έκαναν τους σχολιαστές να βγάζουν δάκρυα! Και δεν είχε κανesia κουστούμια σαν τον Cancelo, είχε απλά δυο κάλτσες πάνω από τα κοντομάνικα του! Αυτόν θέλουμε!! Αυτόν που κάνει τον αντίπαλο να τρώει την μπάλα σα σοκολάτα κι έπειτα του σπάει και το παπούτσι!! Γιατί όταν εμείς αγοράζουμε έναν καλλιτέχνη αριστερό μπακ, θέλουμε αυτόν που όταν του δώσεις την μπάλα, οι αντίπαλοι λένε "τι έγινε εδώ;;;" κι ύστερα κοιτάνε το πρωτάθλημα σαν φυλακή! Αλλιώς ας πάμε σπίτι να ζητήσουμε αλλαγή γνώμης από την Πορτογαλία — εκείνοι έχουν πιο γρήγορους αριστερούς μπακ από αυτούς που έχουν χορό στη γειτονιά μου στις Σέρρες!

Ρε παιδιά, αυτά που λες για τον Biraschi τελικά έχουν κάποιο νόημα — δεν λέω ότι ο τύπος δεν μπορεί να δώσει κάτι διαφορετικό εκεί αριστερά. Άμα θες σκληρότητα σαν σφυρί στον πάγκο του γλύπτη τότε ναι, εκείνος σίγουρα φέρνει κάτι σκληρό· το έχω δει και εγώ τον αγώνα εκείνον με την Ρόμα, ξεχνάς όμως πόσο γρήγορος είναι όταν βγάζει την μπάλα προς τα εμπρός. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για εκείνον τον ρόλο που θέλουμε — δεν είναι ένας άνθρωπος που τρέχει σα τρελός μέχρι τη γραμμή του τελικού τετραγώνου όπως έκαναν κάποιοι άλλοι που ξέρουμε. Όμως, αυτό που μου κόβει την ανάσα είναι η ιστορία του Matt Targett — εκείνο το παιχνίδι με την Μπράιτον που μου είχε μείνει στο μυαλό ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα τι σημαίνει αριστερό πόδι στη Premiership. Εκείνος ο τύπος δεν έπαιζε μπάλα, έσπαγε την μπάλα σα σφυρί στον πάγκο του γλύπτη κάθε φορά που πήγαινε προς τα εμπρός. Την επόμενη χρονιά όμως, όταν τον χρησιμοποίησαν περισσότερο σα βασικός, άρχισαν τα προβλήματα — τραυματισμοί αέναοι, κίτρινες κάρτες σα βροχή, και τέλος εκείνος ο αγώνας όπου η ομάδα έμεινε δεκατέσσερα άνδρες επειδή εκείνος είχε φύγει εκτός. Εκείνος ήταν σα φωτιά, αλλά σβήνει γρήγορα όταν δεν υπάρχει βάση. Αν όμως βρεθεί κάποιος σαν εκείνον σαν άνθρωπος — όχι σαν φαινόμενο μιας χρονιάς — τότε εγώ τον φωνάζω αμέσως. Μακάρι να βρούμε έναν που έχει την φυσική του Targett χωρίς τις τραυματικές αποσκευές του. Την περίοδο εκείνη περίμενα χρόνια να βγει κάποιος σοβαρός εκεί αριστερά και τελικά αυτός κατέληξε σα περίεργο όνειρο στην ομάδα των Φούλαμ. Μακάρι λοιπόν να μην συμβεί πάλι κάτι τέτοιο — γιατί εμείς δεν ψάχνουμε έναν καλλιτέχνη, ψάχνουμε έναν στρατιώτη.

τι να σου πω ρε παιδιά, σήμερα πρωί ήμουνα στο μαγαζί του οποίου και μπήκαμε μέσα τρώγοντας πρωινό ψωμί-βούτηρο ενώ περίμενα τον φούρναρη να ανοίξει τη πόρτα κι εκεί βλέπω μια φωτογραφία ενός left-back στην αγγλική πρωτάθλημα — όχι μιας βδομάδας πριν, μιας υπόθεση που έγινε το 2019 με τον στόχο εκείνον των ηττών της Μπρέντφορντ. Φυσικά θυμάμαι εκείνον τον τύπο: κοντός, σκληρός, σα τον κηπουρό που σέρνει το αμάξι κάθε πρωί πριν πάει στη δουλειά του ενώ οι άλλοι τριγύρω βιάζονται σα τρελοί. Εγώ τότε είχα πάρει κάτι σημειώσεις στο χαρτί μου (ναι, εκείνες τις παλιές κόλλες με τις σημειώσεις σπίτι, όχι κάποιο tablet) κι έγραφα "αν αυτός ο άνθρωπος ήταν στη Σίτι τώρα, ο Rodri δε θα είχε κανέναν χρόνο ν' αναπνεύσει". βλέπεις τώρα, όλοι αυτοί οι αναλυτές σου κάνουν τις διάφορες ιστορίες για τους Biraschi κι άλλους αυτούς μανάκες, αλλά ξεχνάνε πως οι αληθινοί αγώνες γράφονται όταν κάποιος ρίχνεται σα τρελός πάνω στον αντίπαλο σα να του' χει κλέψει τη γιαγιά του. Κι εκείνος ο τύπος το έκανε συνέχεια — κάθε φορά που πήγαινε προς την πλάγια γραμμή σα βόμβα στοίχημα, οι αντίπαλοι είχαν δύο επιλογές: είτε γίνονταν παρανάλητοι είτε έπαιρναν την μπάλα από πάνω τους σα λάθος παιδί στο σχολείο. Αυτός είναι ο τύπος που θέλεις εδώ — κανείς άλλος. περνάω συνέχεια αυτά τα πράματα από το μυαλό μου όταν βλέπω τους αναλυτές να μιλάνε για νούμερα: τι xG buildup λες; τι xA λες; Τι σκοτεινό χέρι στη Σάντερλαντ;; Οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει έναν αριθμό στο excel, όμως κανείς δε μπορεί να κάνει έναν αντίπαλο να τρέμει σα μουσαμάς στον αέρα όταν βλέπει αυτόν τον άνθρωπο να πλησιάζει. κι εδώ λοιπόν είναι που βγαίνουν τα προβλήματα, γιατί εκείνοι οι άνθρωποι που ψάχνουν left-back σιγά σιγά γίνονται σα αυτούς που πάει να αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο επειδή το προηγούμενο είχε κάποιο μικρό σκασίδι στον καθρέφτη. Δεν θέλουν πρωταθλητές εκεί αριστερά, θέλουν έναν άνθρωπο που όταν πάτησε το πόδι του στη City δεν κάνει άλλες γκρίνιες παρά μόνο νίκες — και όμως, ποτέ δεν βρίσκουν αυτόν τον άνθρωπο. είδαμε όλα αυτά ξανά και ξανά — από τον Pereira εκείνον στη Μπράιτον μέχρι τον Targett εκείνον στους Τόρινους. Οι επιδόσεις ήταν τεράστιες μέχρι να ξεκινήσουν οι τραυματισμοί κι οι κίτρινες κάρτες σαν βροχή, κι ύστερα όλα έγιναν σα κάποιος ντόρος που τελειώνει στην Αρχή των Αγίων Θεοφανίων. Μα ο λόγος που τελικά ούτε εκείνος κατέληξε εκεί που τον θέλουμε ήταν επειδή κανείς δεν είχε ψάξει πραγματικά αυτό που χρειαζόταν η ομάδα — όχι έναν καλλιτέχνη, αλλά έναν στρατιώτη που δε γνωρίζει τι σημαίνει "ξαφνικά τραυματισμένος". εγώ ακόμα κρατάω εκείνο το κομμάτι χαρτί σπίτι μου, εκείνο όπου είχα γράψει "ο αριστερός μπακ πρέπει να είναι σαν την πόλη του Ηρακλείου όταν φυσά ο μπάτης — σκληρός, επίμονος, κανείς δε μπαίνει χωρίς κόστος". Αυτόν τον τύπο θέλεις εδώ — κανέναν άλλον. Αλλιώς, ας συνεχίσουμε να βλέπουμε τον Cancelo ν' αλλάζει ρότα σαν σημαία στο λιμάνι, γιατί εκείνος έχει μόνο έναν τρόπο ν' αντέξει την πίεση: ν' αλλάζει ρότα. Κι αυτό δεν είναι αρκετό πια.

Ρε παιδιά, εδώ που μιλάμε για αριστερό πόδι σα νεροκουβάς... Θυμάμαι κάποιον άλλο τύπο από εκεί που δούλευα εκεί γύρω στο '98, έναν καλά σφιγμένο Σουηδό μπακ που έπαιζε στην Έστερσουντ — αυτός όταν πήγαινε προς τα εμπρός σου λες πως άκουγες τα μπουτσιά της μπάλας σα τσεκούρι που κόβει κορμό! Οι αντίπαλοι έρχονταν σα φιλικοί επισκέπτες σπίτι του, γίνονταν ωχροί όταν εκείνος άλλαζε ρότα εκεί κάτω. Και ξέρετε πόσες κίτρινες πήρε τελικά; Τρεις ολόκληρες χρονιές — κι όλες επειδή οι αντιπάλες ομάδες τον δάγκωναν σα μανιακές επειδή δεν μπορούσαν να τον σταματήσουν! Εδώ λοιπόν πέφτουμε πάλι στο ίδιο τραγούδι: βλέπουμε έναν αριθμό, κάποιο xA πάνω από τρία εκατομμύρια, και αμέσως τον βγάζουμε πρωταθλητή χωρίς να σκεφτούμε τίποτα άλλο. Τι έγινε ρε παιδιά; Ξέχασα τι μάθαμε από τον Pereira στη Μπράιτον; Αυτός έκανε τότε περισσότερες φάσεις προς τα εμπρός από οποιονδήποτε άλλον left-back στο πρωτάθλημα εκείνο — μέχρι την ημέρα που έγνεψε σα μανίκι τη χρονιά των τραυματισμών. Δηλαδή ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα ζωντανό ντουζί! Την πρώτη εβδομάδα είναι ο Σταλινό, την επόμενη είναι ο σταύλος για κάθε γκολόφιλο στον πάγκο! Αν θέλουμε πραγματικόITY, ας σταματήσουμε τις ψιλοκουβέντες για τους Biraschi αυτούς των τριών διεθνών — τρεις φορές έχει φορέσει το εθνόσημο εκείνος ο άνθρωπος; Εμένα με πήγαινε στη Λάτσιο εκείνον τον αγώνα για τον οποίο μιλάτε... εκείνος ο Biraschi έκανε τόσο πολλές κινήσεις προς τα εμπρός σα τον τελευταίο σιδηρουργό πριν κλείσει το εργοστάσιο! Αμυντικά ήταν σα να βάζεις ένα κομπολόι στους Ινδούς αντί για τσεκούρι... Σίγουρα μπορείς να στηρίξεις έναν ρόλο εκεί, αλλά όχι σα τον ρόλο του αριστερού μπακ στη Μάντσεστερ Σίτι όπου κάθε φορά που τρώει μπάλα ο αντίπαλος η ανακοίνωση είναι σα σήριαλ στους backstages του BBC! Καλύτερα λοιπόν να γυρίσουμε στα παλιά μας: ένας αριστερός μπακ σκληρός σαν τσιμέντο του Βόλου όταν βρέχει (αυτό θυμάμαι από την εποχή που χτιζόταν το νέο γήπεδο εκεί). Άμα τον βρεις σίγουρο σα βράχο, φτιαγμένο σαν άνθρωπος, που δεν του χαλάνε εύκολα το παιχνίδι από τραυματισμούς, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος σου — κανείς άλλος. Αλλιώς ας αφήσουμε τους αναλυτές να κάνουν τις υπολογιστικές τους βόλτες στο excel κι εμείς ας συνεχίσουμε να βλέπουμε τον Cancelo να αλλάζει ρότα σαν σημαία σ' έναν τυφώνα. Τουλάχιστον εκείνος έχει κάποια συνέχεια... κάτι που δεν μπορούν να πουν οι υπόλοιποι όταν αρχίζουν οι κίτρινες σα βροχή!

@Thrylos1926 ρε φίλε, αυτά που λέμε τώρα για αριστερά πόδια σα νεροκουβάδες μου θύμισαν μία ιστορία από τη Ρόδο... Πέρσι σ' ένα τοπικό ματς του τοπικού πρωταθλήματος έπαιζε ένας τύπος σα ξεφτισμένη κάλτσα, αλλά όταν έκανε μια αλλαγή ρότας εκεί στους αντίπαλους σάπιζαν τα δόντια τους! Μετά από πέντε λεπτά έκαναν τρείς τρελές φάσεις γκολ, γιατί εκείνος είχε ξεμυτίσει σα δαίμονας πίσω από τον χώρο τους! Θέλω λοιπόν αυτόν τον τύπο! Αυτόν που δεν τον σταματάει τίποτα — κανένας τραυματισμός, κανένας αέρας δε λέγεται "ψιλοκουβάς". Μακάρι να βρούμε έναν σα αυτούς που έκαναν ιστορία εκεί στις ελάχιστες εμφανίσεις τους... Μετά πήγαινε η ομάδα σπίτι και πίνανε νερό μέχρι πρωίας 😂