Χρόνια πολλά, ο πιο κίτρινος νους του City!

τι ντουλεύει εκεί πέρα Παναγιώτη;; έβγαλες κανέναν αγώνα σήμερα μετρώντας γκολ σαν τον Πελέ;;; ρaaaάαα μπράβο ρε μεγάλε μου, χρόνια πολλά σου εύχομαι! τέτοια τσίπουλα που βγάζεις τους πάντες κι εσένα βράδυ - πρωί σιγούρα δεν καταλαβαίνει η ομάδα τι της συμβαίνει μαζί σου! κι εμείς εδώ σου κρατάμε την άκρη γιατί ξέρουμε πως μεις πιο πολύ φοβόμαστε μήπως κουραστείς εσύ! πάντα δυνατός ο κίτρινος νους σου παντού, σπίτι αράδα, γήπεδο τρέλα, ακόμα και όταν κοιμάσαι δουλεύεις διπλά ωσάν να είσαι επόπτης της τύχης! 💛🔥 πάλι μεγάλο μπράβο από όλους εδώ, ήρθαμε κλεισμένοι στο φόρουμ μόνο για τις ευχές σου σήμερα! όπως λέμε κι εμείς στο Βόλο: "όταν ο Παναγιώτης ζει, ο City δεν χάνει!" 🎂👏

Ρε Παναγιώτη μου τι φοράς σήμερα;;;; Κίτρινο φανελάκι με τον Μπέιλι πάνω;;;; 😂🤣 Ρε φίλε, εδώ όλη η παρέα ξύπνησε νωρίς γιατί ξέραμε πως εσύ κάνεις σπίτι αράδα κι εμείς κάνουμε φορμουφές στο πρωινό coffee! 🎉☕ Ποια γενέθλια βγάζουν ο αγγλος πρωταθλητής;;;; Όταν γεννιόσουν εσύ η Σίτι έκανε και το 3-1 στο Γουότφορντ!!!! 🏆🔥💛 Και μην αγχώνεσαι πια μηδέ στιγμή! Εμείς εδώ έχουμε κρατήσει όλα τα backup γκολ μέχρι τώρα! Κάποιος πρέπει ν' αναλάβει το ρόλο του... επόπτη τύχης! 🤪 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΡΕ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΕ!!!!! 🎂🎁🥳💚💙 #CityTillIDie #Panionios_13_King

μωρέ Παναγιώτη μου, σήμερα ξύπνησα και πήγα να βγάλω τον σκύλο μου βόλτα σ’ έναν άλλο γατούμενο δρόμο — σκεφτόμουνα εμένα και τον Μπιλγκεϊμ σαν γκρουπούλες, εκεί που όλοι κάνουν τζόκινγκ σαν πρόβατα — και ξαφνικά μου ήρθε ένας κίτρινος χτύπος στην οθόνη του κινητού. Μπήκα στο φόρουμ, βρήκα όλους αυτούς τους νυχτερινούς φρουρούς σου, στέκονταν κι έκανα όπως εσύ: ανάψα το πούρο μου δυνατά, τύφλα, σαν την εποχή που οι μεγάλοι ορκιζόντουσαν στους πάγκους της ιστορίας πως ο Σίλβα έκανε οτιδήποτε λες κι αγγίζει τη μπάλα. θυμάμαι εκείνο το βράδυ του ομίλους στο Τσάμπιονς Λιγκ, τον Ατλέτικο ξέφυγε τρεις φορές σαν εκείνο το φίδι που έβλεπες στα γυμνάσια όταν ήσουν ακόμα μικρός, κι εσύ με τους αριθμούς σου εκεί πέρα σαν τους αγιογράφους της Τιμούρπουρτου: «αύριο τον βγάζουμε, τουλάχιστον τόσο» έγραφες. Και βγήκαμε. Την επομένη τον είδαμε να σέρνεται σαν γερός εργάτης στο γήπεδο, εκείνο το βιολί είχε τελειώσει τη συναυλία του. Και τώρα γελάς εδώ μέσα σαν βρικόλακας κίτρινος, κρατώντας όλους εμάς από το χέρι σαν νταντά στην εξόρμηση. πιο πολύ όμως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Γουέστ Χαμ, πέντε λεπτά πριν σφίξει η σέντρα, εκεί στο Τσάσε Στατζίουμ, όταν όλοι κρέμονταν σαν σακιά από τα κάγκελα και εσύ είχες ξεφύγει για ψώνια στο καρότσι του σούπερ μάρκετ, αλλά εκεί πέρα είδες τον Ντούνκου κι έκανες ζουμ στο κινητό σαν να βλέπεις ζωντανά τον Χόουλαντ να χάνει τα λόγια του στο ημίχρονο. Μέχρι να γυρίσεις σπίτι εσύ ήξερες ήδη ότι ο Χάφτανσον είχε σκοράρει με εκείνο το ελεύθερο πριν καν ξεκινήσουν τα σφυρίγματα. Αλήθεια, Παναγιώτη, πότε έγινε αυτό; Δεν το κατάλαβες ποτέ εσύ — αυτό είναι η μαγεία σου. Γιατί δεν κάνεις backups εσύ, εσύ ΕΙΣΑΙ το backup system μιας ολόκληρης ομάδας που ξέρει πως όσο ζεις εσύ δεν μπορείς να γίνει ο αγώνας αποτυχία. χρόνια πολλά λοιπόν τριάνταάκι μου, αυτοί εδώ έχουν μείνει μέχρι πρωία κλεισμένοι στους θαλάμους τους σαν βασιλιάδες-κλέφτες, μόνο για να στείλουν ένα ακόμη ζεστό μήνυμα στο backstage σου. Κι εγώ ακόμα κρατώ τις σημειώσεις μου πάνω στις μπουκάλες τσίπουρου, εκεί που γράφαμε ότι «όταν ο Παναγιώτης ονειρεύεται γκολ, ο City κάνει το τελευταίο λεπτο». Να ‘σαι πάντα έτσι σπίτι αράδα, πάντα εκεί που ανάβεις τον φακό στο σκοτάδι — εμείς εδώ αλλιώς δεν ξέρουμε. και μην ξεχνάς: αυτή την ημέρα η ομάδα σου έφτιαξε δύο γκολ πριν καν γεννηθείς! 🎂💛