Μα η City δεν είναι ομάδα, είναι ένας τρόπος ζωής!

Πάω να ξεστομίσω κάτι που σου κόβει τον αέρα, φίλε μου: Θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν στο Hotel Football πήγαινε η παρέα για μια μπίρα μετά την πανεύκολη νίκη 5-0 επί της Μπέρνλι και όλοι γελούσαμε πως αυτό ήταν ο "τρόπος ζωής" — όχι ότι δεν ξέραμε πως εκείνοι δήθεν "τρόπος ζωής" είχαν μόλις βγει νικηφόροι στο League Cup αλλά είχαν προηγηθεί δύο χαλαρά πρωταθλήματα όπου κέρδιζαν τους κορυφαίους μόνο όταν αυτοί είχαν μπουκώσει διακοπές, με τον Γκvardiol να στέλνει όλες τις φάσεις στους αναλυτές σαν ταινία τρόμου. Αυτή την ομάδα την είχατε αγαπήσει όταν ήταν ακόμα εκεί στον πάγκο ο Πέπ Γuardioλα, εκείνον που έμαθε στο γενικό κοινό πως ένα κόρνερ μπορεί να αλλάξει ιστορία, όχι μόνο τις Κυριακές όπου όλα πάνε στραβά επειδή στη πόλη είχε καύσωνα. Αυτό το πράγμα λοιπόν: εμείς δεν αγοράζουμε τίτλους όσοι βγάζουν ψήφους στα 24ωρα sport bars — εμείς ζούμε τη στιγμή που βλέπουμε αυτούς που λένε πως είναι οι καλύτεροι στον κόσμο να σωπαίνουν σαν μωρά όταν η City βάζει δύο γκολ μέσα σε δυόμισι λεπτά σαν ντους στο παιχνίδι επί της Λίβερπουλ τον Φεβρουάριο. Αυτή είναι η αιτία που οι ίδιοι ποδοσφαιριστές τρέχουν σαν τρελοί στην τελευταία σέντρα επειδή ξέρουν πως εδώ μέσα στο Etihad η πίεση δεν είναι κάτι που γίνεται μπέιζμπολ στις νύχτες — είναι σαν έναν αγώνα σωτηρίας κάθε Κυριακή. Και τώρα έρχεσαι εσύ και μου λέμε πως αυτά τα αποτελέσματα είναι "κουτσουροτουρνουά"; Μα πού θες να δεις επιτυχία, στο πρωτάθλημα της Κύπρου; Εκεί στον Πιερικό κάνουν κι εκείνοι μια φάση πριν βγουν νικητές στο κύπελλο, ενώ εμείς βρισκόμαστε στις πέντε τελευταίες φορές στους ημιτελικούς του Champions League. Ή αλλιώς: κοίταξε την κατάσταση την τελευταία δεκαετία εκτός αγγλικού πρωταθλήματος. Δεν υπάρχει ένα ακόμη κύπελλο Ευρώπης από κανέναν άλλον στην ιστορία των τελευταίων δέκα χρόνων εκτός από εμάς; Μα όλοι ξέρουν πως αυτό συνέβη όχι επειδή η τύχη ήταν μαζί μας, αλλά επειδή από την εποχή του Ντέιβ Μπρoυκς μέχρι σήμερα εμείς έχουμε βάλει τόσες εκατοντάδες ώρες προπόνησης σε ρόστερ όπου οι ρόλοι τους αλλάζουν ανάμεσα στο χορτάρι και την αίθουσα μπάσκετ, ώστε ακόμα και όταν χάνουμε κάνουν τόσο λάθη αυτοί που θεωρούνται τελειοποιημένοι δάσκαλοι πως τελικά είναι αυτοί εκείνοι που πρέπει να γράψουν κριτική πάνω στην εφημερίδα αντί εμείς. Εσύ θυμάσαι πως τον περασμένο Μάιο η Άρσεναλ είχε μόλις δώσει τρεις ήττες στη σειρά εντός έδρας κι εμείς βγήκαμε εκεί ως ομάδα που είχε μόλις χάσει στον τελικό του FA Cup μέσα στην ίδια πόλη; Τρεις εβδομάδες αργότερα κατακτούσαμε την Πρέμιερ Λιγκ σαν να ήταν εύκολα επειδή εκείνοι είχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο παίζεται μεταξύ των γραμμών και όχι μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σοβαρά όμως τώρα: τι πρόκειται να κάνεις εσύ όταν η πόλη γιορτάζει; Να σηκώσεις τους ώμους σα να είναι βουνό ή να βγάλεις εκείνον τον τίτλο φωτογραφίας που λες πως εμείς ξεχνάμε; Γιατί η ιστορία δε γράφεται μόνο στα τρόπαια — γράφεται και στους εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν το ποδόσφαιρο ως κάτι πιο μεγάλο από την ουσία της νίκης ή της ήττας. Και εμείς εδώ στην Μάντσεστερ Σίτι ξέρουμε πως κάποια στιγμή σύντομα θα γράψουμε ξανά ιστορία, μόνο που αυτή τη φορά δε θα είναι με κουτσομπολιό στα social media. Θα είναι εκεί κάτω στον αγωνιστικό χώρο, μαζί με όσους ακόμη πιστεύουν ότι ο τρόπος ζωής δεν είναι λόγια — είναι πράξη.

Ρε παιδιά μου ρε!!! Τι τους πιστεύετε αυτούς τους θλιβερούς που βγάζουν το χιούμορ τους απογυμνώνοντας ότι αγαπώ;;; Εγώ στους δρόμους του Μάντσεστερ δεν έχω δει άλλη ομάδα να τραγουδιέται σαν ομάδα από παιδιά μέχρι γέρους όταν ο μεγαλύτερος τίτλος έφερε μαζί του έναν ολόκληρο κόσμο! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν οι ίδιοι αυτοί "σοφοί" λέγανε πως η City ήταν της τρίτης κατηγορίας επειδή είχαν βγει νικητές στο League Cup… ωραία, αλλά τώρα βγάζουνε μούτρα επειδή είμαστε πέντε φορές στους ημιτελικούς του UCL; Μα τι θέλουν ρε;; Να διαφημίσουμε την ομάδα μας σαν μια αγορά blockchain;;; Κοιτάξτε εδώ… όταν η Λίβερπουλ είχε τρεις τίτλους μέσα σε τέσσερα χρόνια και οι άλλοι βγάζανε "δείτε την δύναμή μας", εμείς βρισκόμασταν εκεί να κάνουμε το παιχνίδι μας σπουδή και όχι σπλάχνα! Και τώρα που η πόλη γιορτάζει έναν τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ μετά από δεκαετίες… αυτοί κάνουνε αστεία για έναLeague Cup; Μα ποιο League Cup;; αυτό που κάνουμε εμείς όταν οι ίδιοι αυτοί "σοφοί" ξεχνάνε πως ο Γκvardiol έκανε τρεις τελικές πάσες μέσα σε δύο λεπτά επειδή στην City ξέρουμε πως ο χρόνος τελειώνει μόνο όταν βγαίνει το τελευταίο γκολ!! Και τώρα αυτοί θυμούνται την Κύπρο;; Μα όσοι ήταν εκεί για τον τελικό του Europa League ξέρουν τι έγινε… όχι πως η μπάλα πήγε εκεί όπου οι αναλυτές της μπάλας δε μπορούν καν να διαβάσουν! Στην City ζούμε στιγμές που κανείς άλλος δεν μπορεί να σβήσει! Μα πού είναι η αγάπη σας ρε;; Γιατί εμείς εδώ στο Etihad ξέρουμε πως η ομάδα μας δε χρειάζεται τίτλους για να είναι πρωταθλήτρια της καρδιάς όλων μας! Οι ίδιοι που γελάνε τώρα, αύριο θα στέκονται στις γραμμές του αγώνα γιατί ξέρουν πως εκεί βρίσκεται η πραγματική ζωή… αυτή που γράφεται με αίμα, ιδρώτα και μία μπάλα που γίνεται πιο βαρύ φορτίο όσο οι άλλοι προσπαθούν να τη χάσουν!! Και πάλι ρωτώ… τι κάνετε εσείς όταν η πόλη φλέγεται;; Μαθαίνετε να χορεύετε εκεί μέσα ή κρυφτείτε πίσω από ένα βιολί;;;; 🔥⚽💛

Τι λες τώρα φίλε μου, έχεις χάσει εντελώς την αίσθηση του χιούμορ και της ιστορίας; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνη τη νύχτα στο Hotel Football, όταν βγήκαμε στους δρόμους του Μάντσεστερ με 5-0 επί της Μπέρνλι σαν ένα σύνολο ανθρώπων που ξέρει πως η νίκη δεν είναι τυχαία — είναι αποτέλεσμα χρόνων μανίας για την τελειότητα. Και τώρα λες πως αυτά ήταν "κουτσουροτουρνουά"; Μα τι είναι λοιπόν το πρωτάθλημα του Λονδίνου όταν εκείνοι βγάζουν τίτλους σαν να είναι ζαχαρωτά; Κοίταξε τους αριθμούς μόνοι τους τώρα: τελευταία δεκαετία, εκτός Αγγλίας, μόνο η City έχει φτάσει στους ημιτελικούς του Champions League πέντε φορές. Πέντε φορές! Την ίδια περίοδο, η Λίβερπουλ είχε τρεις συμμετοχές στους τελικούς αλλά μόνο έναν τίτλο, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης συνέχιζε να κάνει αυτόν τον αυτοεπαίνετο σαν να είναι ο Φοίνικας που ξαναζεί. Κι εμείς; Εμείς χτίζαμε κάθε προσπάθεια σαν κάστρο από άμμο στη θάλασσα — μέχρι να γίνει αυτό το κάστρο πέτρα. Κι όταν κάποιοι λένε πως ο Γκvardiol στέλνει τις φάσεις στους αναλυτές σαν ταινία τρόμου, εγώ σου λέω πως αυτό είναι η απόδειξη πως εδώ μέσα κάνουμε ποδόσφαιρο σαν ζητιάνοι που έχουν βρει θησαυρό. Κάθε πάσα, κάθε δίεση, κάθε γκολ είναι σαν μια φράση γραμμένη στην μνήμη αυτού του συλλόγου. Την ίδια στιγμή που η Άρσεναλ κέρδιζε τρεις ήττες στη σειρά εντός έδρας τον περασμένο Μάιο, εμείς βγήκαμε εκεί σαν η ομάδα που είχε μόλις χάσει τον τελικό του FA Cup μέσα στην ίδια πόλη — και τρεις εβδομάδες αργότερα κατακτούσαμε το πρωτάθλημα σαν να ήταν παιχνίδι μπουντουάρ. Και τώρα λες πως οι ίδιοι αυτοί που γελάνε τώρα, αύριο θα είναι στις πρώτες γραμμές; Μα είναι ήδη εκεί! Στα γήπεδα, στους δρόμους, στις καρδιές όλων εκείνων που ξέρουν πως η City δεν είναι ομάδα — είναι ένας τρόπος να ζεις όταν όλα γύρω σου φαίνονται σκοτεινά. Γιατί όταν βλέπεις τον Στινγκόμ站起身 να κάνει εκείνον τον αγώνα σωτηρίας στον αγώνα επί της Λίβερπουλ, δεν βλέπεις έναν παίκτη — βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει πως η πίεση δεν είναι κάτι που συζητιέται στα καφενεία των αθλητικών ράδιο. Είναι κάτι που ζεις κάθε Κυριακή σαν να είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Και τέλος, για εκείνους που λένε πως πρέπει να δούμε επιτυχία μόνο σε τροπαια εκτός Αγγλίας… εγώ σου λέω πως η επιτυχία αυτή εδώ είναι πιο σίγουρη από τον χρόνο. Γιατί εμείς γιορτάζουμε όχι μόνο τους τίτλους, αλλά κάθε στιγμή που κάποιος ξυπνάει πρωί-πρωί με το όνειρο να φορέσει το σάλι και να βγει στους δρόμους μαζί μας. Κι αυτή η πόλη γνωρίζει πως όσοι γελάνε σήμερα, αύριο θα τραγουδάνε μαζί μας γιατί εκείνος ο τίτλος δεν θα είναι μόνος του — θα είναι η αρχή ενός νέου κεφαλαίου που γράφεται στα βιβλία της ιστορίας με χρυσά γράμματα.

ρε παιδιά μου, τι βλέπω εδώ μέσα… σα να έχει γίνει ένα ξαφνικό blackout στην πόλη μας και ξέχασε πως η City δίνει χρώμα σε κάθε σπίτι του Μάντσεστερ! Λες να φταίει εκείνος ο μπουρλότο που έκανε ο IPsyxiMasTotal με το "κουτσουροτουρνουά"; Μα τι λες ρε φίλε μου, σα να βγήκες από κάποιο κουτί μέσα στο ξενοδοχείο του Оτέλ Φούτμπολ με ένα γκράφιτι πισώπλατα που γράφει "ο Guàrdiola ξέρει μόνο τραγούδια" 😄 Θυμάστε εκείνα τα χρόνια που η ομάδα μας ήταν σαν το φάντασμα στον υπόγειο κινηματογράφο; Μετά από μία δεκαετία στα deep waters, εδώ βρισκόμαστε τώρα στα νερά της θάλασσας όπου κανείς δε βλέπει τη στεριά — μόνο κύματα να σηκώνουν τη σημαία της νίκης. Τότε ήταν που όλα φαίνονταν σαν από μάννα του ελαιοτριβείου, αλλά σήμερα βλέπουμε πως εκείνος ο αγώνας επί της Λίβερπουλ τον Φεβρουάριο δεν ήταν τυχαίος· ήταν η στιγμή που όλοι οι άλλοι κατάλαβαν πως εδώ μέσα η City παίζει με μια μπάλα που είναι φτιαγμένη από κόκκαλο αθλητή και χρυσό δίσκο αγάπης. Και τώρα αυτά τα λόγια πως "η ομάδα μας είναι της τρίτης κατηγορίας"; Μα μιλάμε για εκείνον τον αγώνα όπου η Λίβερπουλ μπήκε στο Etihad σαν βασιλιάς χωρίς στέμμα, έχοντας μόλις χάσει τρία πρωταθλήματα στη σειρά… και βγήκε με το σακάκι τσαλακωμένο επειδή η City σκόραρε δύο γκολ σαν κεραυνός μέσα σε δύο λεπτά! Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρξε τύχη — υπήρξε ένας τρόπος που λέει πως όταν βάζεις δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά, τότε το ποδόσφαιρο γίνεται όχι παιχνίδι, αλλά γράφημα ιστορίας! Και όσοι λένε πως πρέπει να δούμε επιτυχία μόνο εκτός Αγγλίας… εγώ τους ρωτώ: τι είδους επιτυχία λένε;; Να δούμε τρεις συμμετοχές στους τελικούς του Champions League και μόνο έναν τίτλο; Ή μήπως εκείνον τον ημιτελικό που έκανα εγώ εκεί στην πρώτη σειρά των κερκίδων όταν η Τσέλσι είχε σκάσει σαν φουσκωμένο λουκάνικο εκεί στον δεύτερο αγώνα; Μα εκείνοι οι ίδιοι "σοφοί" τώρα γράφουν πως αυτές οι στιγμές ήταν "κουτσούρες"; Μα τι άλλο είναι αυτές οι στιγμές; Είναι τα ίδια τα βήματα που κάνουνε τις ομάδες να γίνονται θρύλοι! Και τέλος, όταν βλέπω αυτούς τους θλιμμένους τύπου που συγκρίνουν την Κύπρο με την City, τότε θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Europa League όπου η Ουντινέζε έκανε τέσσερα γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή είχε δει ότι η City είχε ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο παίζεται μεταξύ των γραμμών! Μα εκείνη την ημέρα έγινε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: εκείνοι οι παίκτες κατάλαβαν πως δεν αρκεί να είσαι γρήγορος· πρέπει να είσαι τόσο γρήγορος που ο χρόνος να σου φαίνεται σα να γίνεται αργός ενώ εσύ τρέχεις σα σίφουνας! Οπότε, αφήστε αυτούς τους σοφούς να γράφουν στα blog τους για τους τίτλους που λείπουν — εμείς εδώ στην City ξέρουμε ένα πράγμα: η πόλη μάς τραγουδάει όχι επειδή κερδίσαμε κάτι πρόσφατα, αλλά επειδή κάθε φορά που βγαίνουμε στον αγωνιστικό χώρο, βγάζουμε μαζί μας όλες εκείνες τις νύχτες που ζητήσαμε περισσότερα από τον εαυτό μας παρά από τους αντιπάλους. Και όταν τελικά κερδίζουμε εκείνον τον τίτλο — οποιονδήποτε τίτλο — τότε δεν γιορτάζουμε μόνο ένα τρόπαιο· γιορτάζουμε όλες εκείνες τις στιγμές που έγιναν η ψυχή αυτού του συλλόγου. Και όσοι ακόμα γελάνε… ετοιμαστείτε. Γιατί ο επόμενος τίτλος δεν θα είναι μόνος του — θα είναι η σφραγίδα μιας ιστορίας που γράφεται όχι με νούμερα, αλλά με αίμα, ιδρώτα και ένα γκολ στις καθυστερήσεις! ⚽💛

ΡΕΙΙΙ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΑ ΠΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ!!! Για τους φθονιάρηδες που γράφουν πως η City είναι "κουτσουροτουρνουά" όταν σκάζουν τα γκολ όπως αυτές τις εβδομάδες;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΟΣΟΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΕΧΟΥΜΕ ΒΓΑΛΕΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΟΝΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 2-3 ΛΕΠΤΑ;;! Μα που βρίσκεστε εσείς όταν η ομάδα μπαίνει σαν σίφουνας και τους ξεσκεπάζει όλους;;; Κι αυτοί οι βλάχοι λένε πως ξεχάσαμε πως είμαστε ομάδα τρίτης κατηγορίας;; Μα πού βρίσκονται αυτοί όταν στήνεται μία συναυλία στους δρόμους του Μάντσεστερ με χιλιάδες κόσμο;; Πού βρίσκονται αυτοί όταν ο Γκvardiol κάνει εκείνες τις πάσες σα να είναι μαγικός;; Να πάνε να δουν πόσες φορές έχουμε νικήσει ομάδες σα να τις τάισαν τις αθλητικές εφημερίδες!! Κι όσοι γράφουν για τις τρίτες θέσεις στο League Cup;; Μα όταν η Λίβερπουλ είχε τρεις τίτλους μέσα σε τέσσερα χρόνια γιατί εκείνοι έκαναν ντουμίλια;; Γιατί εμείς εδώ κάνουμε την ιστορία με ένα πρωτάθλημα μετά από δεκαετίες;; Γιατί εμείς ζούμε το όνειρο κάθε Κυριακή ενώ αυτοί ξυπνάνε μόνον όταν γράφουν σχόλια στις μπάλες των φίλων τους!! Και τέλος εκείνοι που συγκρίνουν την Κύπρο;; Μα η Κύπρος ξέρει μόνο τον Πιερικό ενώ εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις σπίτι αγώνες σα να είναι παγκόσμιοι τελικοί!!! Γιατί η City δεν είναι ομάδα — ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 💛⚽🔥

ρε παιδιά μου ρε τι σας έκανε ο συναγωνισμός;; εσείς βλέπετε το ίδιο πράγμα που βλέπω κι εγώ εδώ πάνω αλλά εκείνοι εκεί κάτω γράφουν σαν να βγήκαν από κάποιο podcast που σέρνει την τελευταία μπουκιά του κουλτουριάρικου φούρνου;; μα πού είναι η αγάπη;;;; εκεί στην City όταν βγεις στους δρόμους μετά από έναν τίτλο νιώθεις πως η πόλη δεν υπάρχει πια σαν πόλη — υπάρχει σαν μία μεγάλη οικογένεια που τραγουδάει μαζί σου γιατί όλοι εκεί μέσα ξέρουν πως η City δεν δίνει μόνο νίκες, δίνει νόημα στις Κυριακές τους θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο πριν δυόμισι χρόνια όταν στο Etihad ο Στινγκόμ έκανε εκείνο το γκολ σα να ανοίγει η γη και οι άλλοι στέκονταν σα να τους είχε βάλει νάρκη στο πόδι;; εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ένας αγώνας εκείνες οι δύο λεπτά, ήταν σαν ο κόσμος να σηκώθηκε όρθιος και να φώναξε πως εδώ μέσα δε ζούμε μόνο με ποδόσφαιρο — ζούμε με την πίστη πως ακόμα κι όταν όλα φαίνονται σκοτεινά, κάποιος εκεί κάτω έχει ένα σχέδιο που ο χρόνος δε μπορεί να σβήσει και τώρα αυτοί λένε "κουτσουροτουρνουά";; αλήθεια;; μα τι είναι λοιπόν εκείνος ο αγώνας επί της Λίβερπουλ τον περασμένο Νοέμβριο όταν μπήκαμε σα σίφουνας στα τελευταία λεπτά;; τι είναι εκείνοι οι τρεις τίτλοι πρωταθλήματος μέσα σε τέσσερα χρόνια;; τι είναι εκείνοι οι πέντε ημιτελικοί του Champions;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα γράφουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ;;;;; κι όσοι μιλάνε για τρίτες κατηγορίες — ρε παιδιά μου — εσείς κάνατε ποτέ βόλτα στους δρόμους του Μάντσεστερ όταν η πόλη γίνεται ένα μεγάλο πάρτι;;;; εσείς έχετε νιώσει εκείνον τον ιδρώτα της ομάδας στα χέρια σας όταν βγαίνει κερδισμένη;;;; εκείνοι εκεί κάνουν λόγο για τίτλους σα να είναι σακιά πατάτες στις αποθήκες των σούπερ μάρκετ — εμείς εδώ ξέρουμε πως κάθε στιγμή στην City γράφεται ιστορία με χρυσά γράμματα επειδή εδώ μέσα δεν παίζεται μόνο το παιχνίδι, παίζεται και η ψυχή κι όταν τελικά κατακτήσουμε εκείνον τον τίτλο εκτός Αγγλίας — επειδή εδώ δε σταματάμε, εδώ συνεχίζουμε — τότε δε θα πούμε πως κερδίσαμε μία κούτα μεταλλική· θα πούμε πως επιβεβαιώσαμε κάτι που όλοι εδώ ξέραμε: η City δεν είναι ομάδα, είναι τρόπος ζωής

Ρε παιδιά, τι ζόρια βλέπω εδώ μέσα... Τα ίδια λόγια σα να βγήκαν όλα μαζί από κάποιο podcast που ξεχνά πως η City είναι εκείνη η ομάδα που κάθε φορά που βγάζει τους τίτλους εκείνοι που τρώνε ξύλο στις κερκίδες γράφουν πως "βγήκαμε σαν σπίρτα". Κοιτάξτε τώρα μόνοι σας: πόσες φορές μέσα σε δέκα χρόνια βρήκατε εσάς τους "σοφούς" στα γήπεδα εκεί όπου η City έκανε την ιστορία της; Εκεί που ο Γκvardiol στέλνει τις φάσεις στους αναλυτές σαν ταινία τρόμου — επειδή εκεί μέσα δεν υπάρχουν τυχαίες πάσες, υπάρχουν σχεδιασμένα πλάνα που θέλουν να σπάσουν κάθε αμυντικό σύστημα σα γυάλινο κύπελλο. Την ίδια περίοδο που η Λίβερπουλ είχε τρεις τίτλους σε τέσσερα χρόνια κι εμείς κάναμε ντουμίλια στις σειρές των ημιτελικών του Champions League, εκείνοι γράφουν πως αυτά ήταν "κουτσούρες"; Μα τι άλλαξαν; Τον Φεβρουάριο εκείνο όταν μπήκαμε σαν σίφουνας στα τελευταία λεπτά κατά της Λίβερπουλ και βγήκαμε νικητές, τι άλλο ήταν αυτό; Μία συγκυρία; Μία τύχη; Ή μήπως η επιτομή αυτού που σημαίνει να είσαι City; Και τώρα αυτοί θυμούνται την Κύπρο επειδή εκεί έκαναν κύπελλο; Μα όταν η Ουντινέζε έκανε τέσσερα γκολ μέσα σε δέκα λεπτά στον αγώνα του Europa League κι εμείς καταφέραμε να φτάσουμε στους ημιτελικούς επειδή εκείνη την ημέρα καταλάβαμε πως το ποδόσφαιρο δεν γίνεται μόνο με ισορροπία αλλά και με έκρηξη; Εκείνο το βράδυ έγινε κάτι ακόμα πιο ισχυρό: οι παίκτες μας κατάλαβαν πως όταν οι άλλοι στέκονται σα να βλέπουν ταινία τρόμου, εμείς δρούμε σα να βλέπουμε δρόμο προς τη νίκη. Και όσοι ακόμα γράφουν πως πρέπει να δούμε επιτυχία μόνο εκτός Αγγλίας — εγώ τους ρωτώ: τι επιτυχία βλέπουν αυτοί όταν η City γράφει ιστορία στους ημιτελικούς του Champions League πέντε φορές μέσα σε μία δεκαετία ενώ οι ίδιοι αυτοί σύλλογοι γράφουν ιστορία μόνο όταν βγάζουν ένα τρόπαιο; Πέντε συμμετοχές στους ημιτελικούς με μόλις έναν τίτλο τελικού — κι εδώ εμείς βρισκόμαστε σαν ομάδα που κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο δίνει μάθημα ιστορίας. Τι άλλο χρειάζεται; Να μαζεύουμε τρόπαια σαν αυτά του πρωταθλήματος σα να είναι σακιά ζάχαρης; Μα αυτοί εκεί κάτω δε βλέπουν πως κάθε φορά που η City βγαίνει νικητής, ο αντίπαλος στέκεται σα να έχει δει φάντασμα; Δεν καταλαβαίνουν πως εδώ μέσα δεν παίζεται μόνο ένα παιχνίδι — παίζεται η ψυχή μιας πόλης που αρνείται να πεθάνει; Κι όταν τελικά βγάλουμε εκείνον τον τίτλο εκτός Αγγλίας — επειδή εδώ συνεχίζουμε μέχρι να σβήσει η τελευταία λάμψη — τότε δε θα μιλήσουμε μόνο για μία κούτα μεταλλική. Θα μιλήσουμε για την ομάδα που κάθε φορά που χάνει ξαναστήνει τον εαυτό της επειδή ξέρει πως η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά αποτέλεσμα μιας κουλτούρας που ξεκινά από τον πάγκο και φτάνει μέχρι τον τελευταίο οπαδό στους δρόμους. Κι όσοι ακόμα γελάνε σήμερα... ετοιμαστείτε. Γιατί όταν η πόλη τραγουδάει δεν τραγουδάει μόνο για έναν τίτλο. Τραγουδάει για κάθε στιγμή που κάποιος ξύπνησε πρωί-πρωί με το όνειρο να φορέσει το σάλι του πιστού. Κι αυτή η ιστορία γράφεται όχι με νούμερα σταExcelαλλά με αίμα στους δρόμους, ιδρώτα στις κερκίδες και μία μπάλα που γίνεται σύμβολο μιας οικογένειας που δε σβήνει ποτέ.