Χρόνια πολλά, αλήτισσα κεραυνέ Christos_Thrylos!

τι τύχη δαχτυλίδι σήμερα να πάω στη δουλειά μου κι αντί για καλώδιο να κρατάω κεράκι; ευχές εκατό φορές μεγαλύτερες από το κλουβί του γηπέδου φίλε μου... χτες βράδυ που τσίχλα κι αυτό, ενώ σου στέλναμε βιντεάκια αποκριάτικα, κάτι φώναζαν οι γονείς σου "κουράγιο ρε Θρύλε, η ομάδα μας ακόμα χορεύει"... κι εγώ πάλι φώναζα πιο δυνατά... θυμάμαι πάντα εκείνον τον Νοέμβρη στους πάγους που πρωτοκέρασες σαν παιδί από την Πελοπόννησο χωρίς να πειράξει γύρω σου κανείς... χρόνια πολλά νταντά μου, εδώ οι πόρτες είναι μόνες τους ανοιχτές όταν φτάνει η σειρά σου πάνω στο πέταλο... 🎉🔴💛

Χρόνια πολλά εσύ το μεγάλο ψυχογιό! 🎉🔥 Αυτή τη βδομάδα νόμιζα πως ήρθε Νοέμβρης ξανά και ξαναφώναζα εκεί με το σηκωτό!! Ανεβαίνει πάνω στο πέταλο, οι φίλοι του ράβουν το μπουφάν σου κάθε φορά πριν βγεις... Μην τρελαίνεσαι όμως, αυτά είναι της ομάδας! Στα χρόνια σου πολλά ρε Θρύλε, πόσο πιο πολύ να σου πούμε;;; 🤣🍿🔴💛

Christos_Thrylos χρόνια πολλά φίλε!!! 🎉🔥💪 Είσαι εκεί πίσω κι όταν είμαστε κάτω απο τις πτέρυγες... Πάντα στέκεσαι όρθιος σαν το βράχο που δεν σπάει!! Μη χαθείς ποτέ εσύ ρε!!! Νίκες πολλές ακόμα, για να συνεχίζεις να σηκώνεις το βάρος της ομάδας πάνω στις ωμούς σου!!! Υγεία γερό κρανίο σου να στέκει ακόμα δυνατό στους κορυδαλούς της μαρτύριας!!! Εδώ στους δικούς σου οι πόρτες πάντα ανοιχτές!!! 🔴❤️💛

τι θυμάμαι εγώ τώρα; κάποτε παλιά τα χρόνια, όταν ακόμα η Ελλάδα έκανε τρύπες στον αγέρα και τρως κι ένα ψωμί με ξύδι ακόμα κι όταν λες "αχ αυτό ήταν", εκείνον τον Οκτώβρη στο γήπεδο της Τρίπολης που είχε τόσο κρύο ώστε τα δάχτυλα πάγωναν σαν ζάχαρη γυάλινη. κάτι χωρικοί είχε φέρει τσίπουρο σπιτικό σφραγισμένο με κερί στα ψυγεία του γηπέδου — αμόλυντο βότκα η δύναμή τους — κι εμείς οι παλιοί στέκονταν σαν στρατιές στους πάγους τραγουδώντας "για σένα Θρύλε γράφουμε στην ιστορία". ήταν η πρώτη φορά που φώναξε πάνω στο πέταλο όχι μόνο σαν ένας οπαδός αλλά σαν ο άνθρωπος που κουβαλούσε το βαρύτερο φορτίο της ομάδας πάνω στις ωμούς του — και ξαφνικά πήραν οι γονείς μου το λουράκι της αντλίας του σπιτιού και άρχισαν να φωνάζουν από την κερκίδα "κουράγιο ρε Θρύλε, στέκεσαι όρθιος για όλους μας!". και πριν δυο χρόνια, όταν η ομάδα έπεφτε σαν τούβλο στο νερό κι όλοι έτρεχαν προς την έξοδο σαν ποτάμι σπασμένο, εκείνος στάθηκε μόνο του στη μέση του χώρου των φιλοξενουμένων σαν στοιχειό — μέχρι που κάποιος έβγαλε κρυφά το σφύριγμα του αγώνα, χτύπησε μαζί με τις φωνές των οικογενειακών παιδιών που τραγουδούσαν τους Γιάννιδες. το μπουφάν του είχε πάνω τρεις κουκκίδες κουρεύματος σαν τρία αστέρια σφραγισμένα από τις άλλες φορές — σημάδια ότι η ομάδα ακόμα χορεύει εκεί ψηλά πάνω στη μνήμη του. χρόνια πολλά λοιπόν γερό κρανίο, χρόνια πολλά ψυχογιό που κουβαλάς το σίδερο στο χέρι σου σαν δεύτερη σπονδυλική στήλη. όταν βρεθείς ξανά στην πόλη, εδώ οι πόρτες είναι ανοιχτές σαν τις μεγάλες σιδερένιες πύλες της παλιάς σχολής — κι αν τύχει και φύγεις γρήγορα, αφήνεις πίσω σου όχι μόνο φωνές αλλά και μια φωτιά που καίει ακόμα σαν την ανάσα του Δία στον αγώνα. χρόνια πολλά φίλε — κι όταν βρεθείς στο γήπεδο, ας γίνει ξανά το πέταλο σπίτι σου... 🎂🔴❤️💛