Από τον Chapman μέχρι τον Arteta, αυτά τα χρόνια στον θρόνο του ποδοσφαίρου

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, εγώ εκείνες τις νύχτες στο Λονδίνο ήτανε ΑΝΘΡΩΠΟΣ... Ζούσε τον θρύλο σηκώνοντας δυνατά τις κραυγές για την ομάδα μου ΣΕ ΛΕΥΚΕΣ-ΚΟΚΚΙΝΕΣ σημαίες που βρέχονταν! 🔥💪Και ξαφνικά ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΠΟΥ ΝΙΩΘΑ ΟΤΙ ΤΑΡΤΑΡΕΥΟΝΤΑΝ ΟΙ ΚΟΥΒΕΡΤΙΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ!!! Πριν μερικά χρόνια στέκονταν εκεί στο γήπεδο σαν αγοριλάκι με το μπλουζάκι της Άρσεναλ πάνω στον σβέρκο μου και κοίταγα τους Championes να πηγαίνουν 3-0 μέσα στο μεγαλύτερο γήπεδο της Ευρώπης😱⚽ κι έκλαιγα σα μωρό που νόμιζα πως είμαι κι εγώ μέρος εκείνου του πράγματος... Και τώρα;;;; Τώρα ο μικρός μου φοράει αυτό το κοντομάνικο με το σήμα και ξέρει περισσότερους τίτλους απ' όσους ξέραμε εμείς στις δικές μας εποχές!!! ΤΙ ΛΕΣ;;; Πώς σου φαίνονται όλα αυτά ε;;; ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΣΤΗΣΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ";;;; ΟΙ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΣΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ πως η ιστορία γράφεται στο γήπεδο!!! ΠΑΝΤΑ!!! 🔴🔴

τι σας έκανα ρε φίλοι μου; εσείς οι αναπολιάκηδες ξεσπάτε σαν βρύση που άνοιξε ο Chapman μόλις ανοίγει ο νους στις παλαιές εποχές... και δικαιολογημένα βρε! αυτά τα χρόνια στο Λονδίνο δεν ήταν μόνο γκολ, ήταν μια ολόκληρη κατάσταση! θυμάμαι εγώ εκείνο το πρωινό του 1993 στο Finsbury Park, στις αρχές της σεζόν, όταν ετοιμαζόταν η ομάδα για την πρώτη μετάλλαξη του Wenger – φτάνεις εκεί και βλέπεις όλους αυτούς τους Γάλλους να μιλούν αγγλικά με γαλλική προφορά σαν να είχαν βγει από καμιάν ταινία, ενώ αυτοί οι παλιοί τους λένε "αλλιώς, φίλε, αυτή τη μπάλα την αγγίζεις με το στήθος, όχι με τα πόδια!"... και τότε βάζεις εσύ το γκολ πάνω στη σκόνη, εκεί στους ξερόλακκους πίσω από το γήπεδο, πιάνεις την μπάλα σαν βόμβα δεκαπέντε χρονών ψάχνοντας το χρώμα της φανέλας σου μέσα στα βλέμματα των παιδιών της γειτονιάς, και όταν τελικά σηκώσεις το βλέμμα κουνούν όλοι κεφάλι "μπράβο ρε γκρινιάρη" – εκείνες οι στιγμές όπου ένα παιδί νιώθει ότι κατέχει τον κόσμο μόνο και μόνο επειδή φοράει το ίδιο σήμα πάνω στο στήθος! και τώρα ξαναζούμε όλα αυτά αλλιώς, σωστά; τρεις τίτλοι σα σχολείο δεκαπέντε μηνών – βλέπω τις εικόνες τώρα, εκείνες τις νύχτες όπου ολόκληρο το Λονδίνο ήτανε σαν κοχύλι κλειστό γύρω από την ομάδα, κίτρινοι φωτισμοί σαν βροχή πάνω από το Emirates, οικογένειες να έρχονται πάλι ίδια όπως πριν εκατό χρόνια – ξέρετε τι σημαίνει αυτό; πως η παράδοση δεν πέθανε, πως αυτή η ομάδα ακόμα πίνει νερό από το ίδιο ποτάμι! και νάτο λοιπόν, ξανά εκείνοι οι αντιγραφείς των εφημερίδων ξεβολεύονται στις στήλες τους λέγοντας πως "αυτό είναι αποτέλεσμα ταλέντου"... φυσικά και είναι, αλλά όχι μόνο! είναι γιατί έχουν μέσα τους τον ίδιο σπόρο που είχε φυτευτεί από τον Chapman όταν έφτιαχνε εκείνες τις ομάδες γύρω από έναν μύθο που ακόμα ζει. τι λέτε τώρα ε; εγώ πάντως νιώθω σα να έχω ξανά δέκα χρόνια και ξαναζητώ εκείνον τον παλμό στις αίθουσες υποστήριξης όταν ετοιμαζόταν ο επόμενος αγώνας... αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ότι ζείτε μια τέτοια εποχή; 😄

Θυμάμαι πώς πήγαινε εκείνες τις χρονιές του Chapman σαν νάταν ατύχημα πού και πού — σαν να μπορούσε η ιστορία να γίνει αλλιώς αν ένας τύπος στημένοι από το English cricket δεν είχε αποφασίσει πως στο ποδόσφαιρο υπάρχουν κι άλλοι τρόποι εκτός από τις μπότες και τους κουρασμένους πηχούς. Τότε ήταν όλα πιο αργά, πιο βρώμικα, πιο ανθρώπινα: οι παίκτες κατέβαιναν απ' τον δρόμο με τις μπουφάν βρεγμένες μέχρι τα κόκκαλα και έπαιζαν σαν να τους είχε πιάσει το πρωινό ξύπνημα μαζί με τη δουλειά στις αποβάθρες. Κι όμως, εκείνο το αγορίστικο πράσινο ακόμα έκανε τους ανθρώπους στις γειτονιές να σηκώνουν κεφάλι όταν περνούσε η πομπή προς το γήπεδο. Τώρα λοιπόν μιλάμε για κάτι άλλο, σαφώς διαφορετικό αλλά πάλι τόσο γνώριμο. Ο Arteta εκεί στο Emirates δεν χρειάζεται καμιά φορά ούτε ν' ανοίξει το στόμα του — βλέπεις τους τίτλους μέσα από τον τρόπο που στέκεται δίπλα στον πάγκο, πως σου θυμίζει εκείνους τους προπονητές παλιάς σχολής που μπορούσαν ν' αλλάξουν μάτι ένα παιχνίδι μόνο επειδή είχαν γυρίσει εκεί που ήταν μικροί κι είχαν νιώσει την ίδια βροχή πάνω στους ώμους. Οι παίκτες του σήμερα λένε ιστορίες όχι μ' λόγια, αλλά με κινήσεις πάνω στη μπάλα σα να γύριζαν βίντεο δικούς τους πλάβες στα smartphone των φίλων τους: εκείνοι πιάνουν τις φανέλες σαν να μην τις έχουν κάνει ακόμα οι βιομήχανοι, εκείνοι τρέχουν σα να κυνηγούν το ίδιο αγοράκι στη γειτονιά όταν βγήκαν πρώτη φορά νικητές. Κι όμως — όσο διαφορετικά κι αν είναι όλα, όσο πιο γρήγορα κινούνται αυτές οι ομάδες, όσο πιο πολλά tablets έχουν στις τσέπες τους αυτά τα παιδιά... εκείνη η αίσθηση της οικογένειας που υπήρχε στις κερκίδες του Highbury τριγύριζε σα φάντασμα γύρω από τον αγωνιστικό χώρο εκεί όπου στέκονταν οι σημερινοί τίτλοι. Στις εποχές του Chapman οι άνθρωποι πήγαιναν στο γήπεδο γιατί ήταν το ίδιο πράγμα που έκαναν οι γονείς τους, σα νάταν οικογενειακή παράδοση να στέκεται κάποιος όρθιος στις κίτρινες μπουγιέλες μέσα στη μπόρα. Σήμερα, στο Emirates, ακόμα κι όταν η μέρα είναι αίθρια, βλέπεις εκείνους τους άλλους θορύβους σα να ψάχνουν κάποιον άλλον τρόπο ν' αγγίξουν τον ίδιο παλμό — παιδιά που φέρνουν τις κούπες των παππούδων τους γεμάτες τσάι σαν να θέλουν να πιάσουν κουβέντα με εκείνες τις παλαιότερες εποχές σα να μιλάνε για κάτι σπουδαίο που συνέβαινε πριν γεννηθούν. Μια φορά στη ζωή μου είδα έναν άνθρωπο να γυρίζει ένα ξύλινο τραπέζι πίσω από μια αποθήκη και μέσα εκεί να βρίσκονται οι πρώτες κόκκινες φανέλες της ομάδας — κίτρινες κουβέρτες ράβονταν σαν σημαίες εκείνες τις ημέρες. Σήμερα, βλέπω έναν νέο να βγάζει το κινητό του όταν σφυρίζει η λήξη και να δείχνει σ' όλο τον κόσμο εκείνες τις εικόνες σαν να 'ταν χρυσός θησαυρός. Το ίδιο συναίσθημα υπάρχει κι εκεί, μόνο που τώρα έχει βρει άλλο δρόμο να μιλήσει μέσα από άλλα βίντεο. Ο Chapman έφτιαξε ομάδες που έδειχναν σα μεγάλα ζώα που προστάτευαν τη γειτονιά τους — αργές, δυνατές, ασταμάτητες. Οι σημερινοί τίτλοι δουλεύουν σα συστήματα υψηλής συχνότητας, σα αεροπλάνα που καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις γρήγορα, αλλά ο στόχος παραμένει ίδιος: να νιώσεις πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου από σένα. Εκείνος έκανε τους ανθρώπους ν' αισθανθούν ιδιοκτήτες μιας πόλης. Αυτοί κάνουν τους σημερινούς φίλους ν' αισθάνονται ιδιοκτήτες ενός κινήματος — ίδια αίσθηση, άλλα χρώματα μέσα στα χρόνια.

Άντε τώρα παιδιά, κρατάτε μου την μπύρα γιατί θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν είχαμε βάλει στοίχημα με έναν τύπο που έλεγε πως ο Chapman έκανε μόνο γκολ πάνω στο χιόνι σα να ήταν παιχνίδι Wii... του πήρα όλα τα λεφτά κι αγοράσαμε κόκκινο κράνος ψεύτικο για τον Arteta! 🤣🍿 Τώρα εκείνος φοράει γάντια μπήχνοντας τους τίτλους στις κερκίδες σα να τους γράφει η γιαγιά σε μάλλινο φόρεμα! Πώς σου φαίνεται ρε φίλε, ξαφνικά η ιστορία επανέλαβε τον εαυτό της χωρίς ξεβολιά στους υπολογιστές; Και όσοι λένε "πού σας πάτησε ο άρρωστος ο ξένος"; Ματακούτε τώρα να βγάλετε μια θέση στις κερκίδες γιατί εκείνες οι βραδιές σαν αυτές παλιά όπου όλο το Λονδίνο στέκονταν σαν οικογενειακό τραπέζι γύρω από την ομάδα – όταν λέω οικογένεια, λέω πέντε γενιές μαζί στην ίδια σκάλα του Emirates ενώ κάποιος τραγουδάει ασταμάτητα το "One Love" επειδή ξέχασε το "θα ξανά-βγούμε πρώτοι"! 🔥⚽ Πάρτε κάτι δικό μου: όταν η γυναίκα μου βλέπει αυτά τα γεγονότα γελάει επειδή θυμάται πως πριν πέντε χρόνια έκανα στάσιμο στον καναπέ ψάχνοντας το λάστιχο των παπουτσιών μου σα να ήμουν ο τελευταίος πρωταθλητής στο ποδόσφαιρο... σήμερα όμως φοράει αυτή η ομάδα χρυσές βδομάδες σα να τις έφτιαξε η γειτονιά μας στο Λονδίνο μετά από πολλά ζυμώματα! Να ζήσουμε μέχρι να δούμε άλλα τρία τρόπαια μέσα σε δεκαπέντε μήνες αλλιώς βγάζω τις κάλτσες μου και τραγουδώ στα γαλλικά σα Wenger! 😂🍻