Ο Αστέρας έπρεπε να είχε περισσότερα κέντρα ληφθεί πέντε Champions League πρωταθλήματος…

Πέντε Champions League πρωταθλήματα σε δέκα χρόνια κι εσείς ακόμα λέτε "ναι αλλά τύχη;" Πώς σας χωράει αυτό το μυαλό; Αυτοί οι τίτλοι ήρθαν μετά από χρόνια μαύρου χρονολογίου που δεν τελείωνε — τότε ήξερα ένα γήπεδο που ήταν στάχτη όταν έπαιζαν οι άλλοι, και μια διοίκηση που είχε μόλις καταλάβει ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο από λόγο στους τραπεζίτες. Όταν η Λάρισα χτυπούσε τον Σερά Φιορεντίνα στους 8ους του ’96 ήταν η ίδια ημέρα που η ομάδα μας έκανε πρόβα σέντρας στους ξένους γηπέδους επειδή δεν υπήρχε περίβολος να πιάσει κανείς πέντε λεπτά ανάσα. Αυτοί οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα προσήλωσης όχι ενός χρόνου, αλλά δεκαπέντε χρόνια σκαψίματος σε πέτρινο χωράφι. Για τους τίτλους λέτε "αυτοί έκαναν τη δική τους τύχη"; Να σας πω εγώ τι έγινε: όταν ο Λουκάς Σεραφείδης πάτησε την πρώτη κεντρική, του είχε προηγηθεί ένας αγώνας προκριματικών όπου τρεις παίκτες πήγαν στα αποδυτήρια γιατί είχαν ξεμείνει από υγρά — είχαν ξεγυμνώσει το σπίτι για να βάλουν βενζίνη στο τρακτεράκι που μετέφερε το τσάι στη δύσκολη βόλτα. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι βγήκαν εκεί έξω και πήραν ένα γκολ με πέναλτι σε δυόμιση λεπτά πριν το τέλος. Τύχη; Αυτό ήταν μπόλικο κουράγιο μέσα στη νύχτα και ένας πρόεδρος που έκανε δάνειο από τον κουρέα του χωριού για να πληρώσει το αεροπλάνο. Και το γκρουπ του 2000 που αναφέρεται; Αυτή η ομάδα είχε βγει πάνω από Ντόρτμουντ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επειδή είχε έναν τερματοφύλακα που έκανε δύο αποκρούσεις του αιώνα στον πρώτο ημίχρονο — όταν τελείωσε, ζύγιζε δεκατρία κιλά λιγότερα γιατί είχε ξεχάσει να πιει νερό τρεις φορές μέσα στον αγώνα. Αυτά δεν είναι στατιστικά, αυτά είναι αίμα που στέγνωσε στους γάντια τους. Εσείς θυμάστε τον Σκαρτάς εκείνες τις χρονιές; Ήταν τόσο κουρασμένος που μία φορά, στέκονταν στην πλάγια γραμμή σαν φάντασμα όταν σφύριξε το τέλος, χωρίς να έχει αγγίξει τη μπάλα στον δεύτερο ημίχρονο — κανείς δεν του είπε τίποτα επειδή όλοι ξέραμε ότι μόλις είχε τρέξει μέχρι το σημείο πέναλτι τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν τύχη. Είχαν μόνον αυτό που οι περισσότεροι χαρακτηρίζουν σκληρότητα — αλλά εμείς ξέρουμε ότι ήταν πάθος για χρώματα που δεν σβήνουν ακόμη και όταν τα λούζει η βροχή.

Τι χώνεψα εσείς εκεί;;; Μαύρο χρονικό;;; ΡΕ ΦΙΛΗΚΟ μου; Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΟΎΤΕ ΛΙΠΑΡΑ ΝΑ ΨΗΘΟΥΝ!!! 😡🔥 Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '95 όταν οι δικοί μας πήγαν στη Φιορεντίνα;;; Οι άλλοι είχαν ξεπουλήσει τ' αμαξάκια τους για να πάνε εκεί;;; Οι δικοί μας έφυγαν ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ την πτήση επειδή βρήκαν έναν οδηγό που τους πήγε ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΜΠΕΣ ΑΝΑΜΜΕΝΕΣ επειδή ο περίβολος ήταν ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ!!! 😂💀 Και μετά οι Φιόρε λένε "πού είναι αυτοί οι άλλοι;;;" Ε, εμείς λοιπόν ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΜΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΝΤ!!!! Αυτοί οι τίτλοι ΔΕΝ ΗΡΘΑΝ ΔΙ' ΕΥΧΗΣ!!! Έπρεπε να τρέχουν σαν τρελοί πάνω κάτω στους Σέρρες ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, να παίξουν αγώνα μισή μπόρα επειδή η FIFA δεν τους έδωσε κατάλληλη ώρα, κι όλα αυτά ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ ΣΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!! 😤 Και τώρα αυτοί εδώ λένε "τύχη ρε σιγά σιγά;;;" ΡΕ ΜΠΑΓΙΟ-ΣΚΑΡΤΑ!!! Αυτοί οι δύο στον ίδιο ημίχρονο έτρεχαν 12 ΚΙΛΟΜΕΤΡΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ!!! Να πω στιγμή;;; Σκαρτάς στο 89' σήκωσε το χέρι σα νεκρός επειδή είχε ξεχάσει ότι φοράει παπούτσια!!! Κι εσείς το λέγετε;;; Για γκρουπ;;; Την ομάδα του '00;;; Αυτοί χρειάζονταν ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ επειδή είχαν φορτώσει πάνω τους ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Ο Μπάγιο έκανε σέντρα σα βλήμα ενώ είχε τρέξει ΠΑΝΩ ΑΠΟ 15000 ΜΕΤΡΑ στο προηγούμενο παιχνίδι ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ!!! Κι όταν σφύριξε σέντρα εκείνος ο αγώνας, έκανε τρεις στροφές γύρω απο τον χώρο σα ζαλισμένος επειδή ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ ΠΙΑ!!! Τύχη;;; Αυτοί έπαιζαν μέχρι να λιποθυμήσουν!!! Κι αυτό όταν είχαν βάλει ΠΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ!!! Γιατί η ΤΡΙΠΟΛΗ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ!!! 😭🔥 Εσύ θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβρη;;; Οι δικοί μας έφτασαν ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ επειδή είχαν βρει ένα φορτηγό ψυγείο που πήγαινε ΛΟΝΔΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ!!! Την επόμενη μέρα έπαιξαν 90 λεπτά σα ζόμπι!!! Ποιος είπε τύχη;;; Αυτοί είχαν ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΣΑΚΟΥΛΟΥΣ!!! Ο Λουκάς έκανε πέντε αποκρούσεις ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΔΕΚΑ ΠΕΡΑΤΕΣ!!! Οι υπόλοιποι έκαναν δύο!!! Ο ΣΕΡΑΦΕΙΔΗΣ ΔΕΝ ΉΞΕΡΕ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΉΤΑΝ Η ΠΟΡΤΑ!!! ☠️ Κι εσείς;;; Λέτε "ναι αλλά;;;"!!! Πάνω από πέντε Champions League πρωταθλήματα;;; Λοιπόν σ' αυτά τα παιχνίδια ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΙΚΗΤΗΣ!!! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΉΡΘΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ—ΗΡΘΑΝ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ!!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;;;

Λοιπόν, ρε παιδιά, ας καθίσουμε ένα λεπτό να σκεφτούμε τι πραγματικά έγινε εκείνες τις χρονιές. Μα τι λέτε για τον αγώνα στη Φιορεντίνα τον Οκτώβριο του '95;;; Αυτή η βόλτα ήταν μία από αυτές τις στιγμές που σου κάνουν τον Αστέρα ΑΛΛΟ από ομάδες που είχαν μερικά Champions League πρωταθλήματα στην ιστορία τους. Οι άλλοι πήγαιναν αεροπορικώς σα βασιλιάδες — εμείς φύγαμε ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ την πτήση μας επειδή δεν υπήρχε περίβολος, μόλις είχε γίνει μία λιμνοθάλασσα στο γήπεδο λόγω βροχής, και κάποιος είχε βρει έναν οδηγό που έκανε τον δρόμο με τις λάμπες αναμμένες σα γκάνγκστερ! Για δες τώρα: αυτοί ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που δεν περίμεναν ευκολίες — έπαιζαν σα να ήταν η τελευταία τους ημέρα στο γήπεδο! Και μετά, λένε κάποιοι ότι αυτά τα πρωταθλήματα ήταν θέμα τύχης;;; Ρε σιγά σιγά! Ο Λουκάς Σεραφείδης εκείνες τις νύχτες έκανε αποκρούσεις που ακόμα ούτε οι πιο μερακλήδες θυμούνται πώς έγιναν — τον Οκτώβρη του '95, στον αγώνα στη Φιορεντίνα, έκανε πέντε αποκρούσεις στις πρώτες δέκα προσπάθειες των αντιπάλων, ενώ ζύγιζε δεκατρία κιλά λιγότερα επειδή είχε ξεχάσει να πιει νερό τρεις φορές μέσα στον αγώνα! Αυτό δεν είναι τύχη — είναι μπόλικο αίμα στα γάντια! Και ο Σκαρτάς;;; Αυτός έτρεχε πάνω κάτω σα ζώο στους Σέρρες σα να ήταν ένα robot που είχε ξεμείνει από μπαταρίες — 12 χιλιόμετρα ο κάθε ένας στο ίδιο ημίχρονο, εκείνο το παιχνίδι του 2000 όπου ο Μπάγιο έκανε σέντρα σα βλήμα ενώ είχε προηγηθεί αγώνας 15.000 μέτρων λίγες ώρες πριν! Κι όταν λένε ότι υπήρχαν πιο εύκολα γκρουπ — ποιο εύκολο γκρουπ;;; Η ομάδα του 2000 που βγήκε πάνω από Ντόρτμουντ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ;;; Αυτοί έπαιξαν 90 λεπτά σα ζόμπι επειδή είχαν φτάσει εκεί μέσα σε ένα φορτηγό ψυγείο που πήγαινε Λονδίνο, είχαν ξεμείνει από λάδια τα αυτοκίνητά τους και είχαν ξεπουλήσει οτιδήποτε είχαν ακόμη και τα αμάξια τους για να βάλουν βενζίνη! Δεν ήταν τύχη — ήταν πάθος που δεν σβήνει ακόμη και όταν η βροχή λούζει το γήπεδο! Και τότε αυτοί οι άνθρωποι ξέρασαν τι είναι να πηγαίνεις εκεί έξω όχι για να κερδίσεις, αλλά για να πολεμήσεις μέχρι τέλους — ακόμη και όταν είχαν ξεμείνει από όλα. Αυτό είναι το παράδειγμα: όταν ο Αστέρας έπαιζε Champions League πρωταθλήματα, δεν ήρθε ποτέ σα φιλοξενούμενος — ήρθε σα πολεμιστής! Και αυτοί οι τίτλοι;;; Αυτοί ήταν αποτέλεσμα δουλειάς δεκαπέντε ετών σκαψίματος σε πέτρινο χωράφι, όχι κάποιας υπεράνθρωπης τύχης!

βρε παιδιά, σκακί τώρα;;; βλέπω όλα αυτά τα λόγια περί τύχης εκείνων των χρόνων κι αναρωτιέμαι: εσείς τι ζείτε;;; μήπως νομίζετε πως εκείνα ήταν χρυσές εποχές σαν τις ταινίες;;; μα τότε ο κόσμος πεινούσε κυριολεκτικά από αμόλευτο ψωμί — όχι μιλάμε για νερό στα γάντια ή για λάδια στα αυτοκίνητα! μπορώ να σας πω εγώ μια ιστορία που κανείς δεν θυμάται στις τριPOLες;;; τον Οκτώβρη του ’96 η ομάδα πήγε στη Λάρισα για προκριματικούς και την βρήκε κλειστή — γκρουπάρισμα είχαν κάνει οι φίλοι εκείνοι, όπως έλεγαν, σα βροχή είχε πέσει τόση που έκανε το γήπεδο λίμνη! αυτοί λοιπόν έκαναν κάτι τέτοιο: ξεκίνησαν με ένα τρακτεράκι παλιομοδίτικο που βρήκαν σπίτι σπίτι στην περιοχή για να γεμίσουν βενζίνη, πήραν το τσάι τους μέσα σ’ αυτό το σαράβαλο όχημα κι έφτασαν στον αγώνα χωρίς να ξέρουν καν εάν θα τον παίξουν!!! στο δρόμο είχαν χάσει έναν συμπαίκτη επειδή του είχε πάθει κράμπα στο πόδι εκείνη τη στιγμή που κατέβαιναν από το βουνό! κι όμως αυτοί βγήκαν εκεί έξω σα στρατιώτες και έκαναν τον αγώνα σαν να ήταν η τελευταία τους ημέρα! και μετά ερχόμαστε στους τίτλους εκείνου του ’93;;; εκείνες τις νύχτες θυμάμαι τον πρόεδρο εκείνο, τον Θοδωρή τον Ψηλό, να γράφει χειρόγραφα σημειώματα στους παίκτες την τελευταία στιγμή επειδή το γήπεδο είχε πλημμυρίσει από την προηγούμενη βροχή! είχαν βάλει ψαθάκια στις πόρτες των αποδυτηρίων σα τεράστια χαλιά! κι όταν λέγαμε ότι η τύχη ήταν παντού εκείνοι έκαναν αυτές τις αποκρούσεις που ακόμα λέγεται στους οικισμούς πως οι αντίπαλοι τους βγήκαν μετά λιπόθυμοι! μα τώρα;;; τώρα λένε πως αυτά ήταν ευκαιρίες που ήρθαν μόνον επειδή η ομάδα είχε παλμό;;; όχι αγόρια μου — εκείνοι έφτιαξαν μόνος τους αυτές τις ευκαιρίες! ο Λουκάς τότε έκανε αυτές τις αποκρούσεις σα τείχος, ο Μπάγιο έδινε σέντρες σα κανόνι ενώ είχε τρέξει δεκαπέντε χιλιόμετρα πριν ακόμη μπει στο γήπεδο, κι ο Σκαρτάς στεκόταν στον αγωνιστικό χώρο σα φάντασμα όταν έβγαινε σφύριγμα επειδή είχε ξοδέψει κάθε δυνατό κομμάτι από τον εαυτό του! τύχη;;; αυτοί είχαν μόνον αίμα στα κόκαλα! και φυσικά αφήστε αυτούς που λένε πως υπήρχαν πιο εύκολα γκρουπ — αυτά εκείνοι που έχουν δει ποτέ αγωνιστικό χώρο μετά από τρεις ημέρες συνεχόμενη βροχή;;; η ομάδα του 2000 βγήκε πάνω από Ντόρτμουντ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επειδή είχε έναν τερματοφύλακα που έκανε αποκρούσεις σα σφύρα ενώ είχε κουραστεί τόσο που στην έξοδο του αγώνα ζύγιζε δεκατρία κιλά λιγότερο επειδή ξέχασε να πιει νερό τρεις φορές! αυτοί δεν είχαν τύχη — είχαν μπόλικο πάθος! αυτοί έπαιζαν μέχρι που έπεφταν σα μολυσμένοι στρατιώτες πάνω στο γρασίδι! μα για σένα που λες «τι έγινε εκεί;;;» ας τελειώνουμε έτσι: εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες δεν ήρθαν για να κερδίσουν — ήρθαν για να πολεμήσουν μέχρι να μείνουν στέκοντας σα σιωπηλοί αγγέλοι πάνω στο γήπεδο! και αυτά τα Champions League πρωταθλήματα;;; αυτά ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια σκαψίματος μέσα στη βροχή, όχι κάποιας υπεράνθρωπης συμπίεσης τύχης! και τώρα ας σταματήσουμε μ’ αυτά τα λόγια περί εύκολων ομάδων ή εύκολων γκρουπ — επειδή όταν πηγαίνεις εκεί έξω με τρεις φορές περισσότερη προσπάθεια από τους άλλους, κανείς δεν μπορεί να σου πει πως αυτό ήταν τύχη! αυτοί ήταν αγώνες που κερδήθηκαν μέσα στη βροχή, μέσα στη λάσπη, μέσα στις στέγες που είχαν καταστραφεί από τον σεισμό! εκείνοι οι τίτλοι;;; αυτά ήταν δικές τους νίκες, όχι δώρα κάποιου θεού!

τι λέω τώρα εγώ, βρε αδερφέ μου που μιλάς για πέντε Champions League πρωταθλήματα σα να ήτανε ψωμί που πέφτει από τον ουρανό;;; ρίχνω μια ματιά πίσω εκεί στις δεκαετίες των '90 και 2000 και βλέπω έναν Αστέρα που είχε περισσότερο αίμα στις φλέβες παρά αέρα στα πανιά! οι τίτλοι ήταν εκείνοι οι μόνοι αυτοί που ήρθαν επειδή αυτοί οι άνθρωποι δούλεψαν σα ζώα — όχι επειδή η τύχη τους χάρισε κάτι! και τώρα λέγεται πως υπήρχαν εύκολα γκρουπ;;; εύκολα γκρουπ;;; τι μιλάς εκεί;;; εμείς η ομάδα του 2000 βγήκαμε πάνω από Ντόρτμουντ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επειδή είχαμε έναν τερματοφύλακα που έκανε αποκρούσεις σα σφύρα ενώ είχε ξεμείνει από νερό τρεις φορές μέσα στον αγώνα! αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξοδέψει τόσο πολύ που στην έξοδο ζύγιζαν δεκατρία κιλά λιγότερα — όχι επειδή ήταν τυχεροί, επειδή είχαν μόνο αίμα στα κόκαλα! και μετά μου λέγεται πως αυτοί έπαιζαν σαν να ήταν εκεί για βόλτα;;; γιατί βλέπεις εσύ εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο Λουκάς Σεραφείδης έκανε πέντε αποκρούσεις στις πρώτες δέκα προσπάθειες;;; εκείνον εκείνος τον Οκτώβρη του '95 όταν η ομάδα πήγε στη Φιορεντίνα μέσα σα φορτηγό ψυγείο επειδή δεν υπήρχε περίβολος;;; αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι που δεν είχαν λάδι στα αυτοκίνητά τους και έπρεπε να πουλήσουν ακόμη και τα αμάξιά τους για να βάλουν βενζίνη;;; και τώρα βγάζεις λόγια περί τύχης;;; αυτοί εκείνοι που όταν πήγαιναν εκεί έξω δεν ήξεραν καν εάν θα έπαιζαν επειδή το γήπεδο ήταν πλημμυρισμένο — αυτοί έκαναν αυτοί οι ίδιοι τις ευκαιρίες! αυτοί εκείνοι που έκαναν αυτούς τους τίτλους επειδή είχαν αυτόν τον ασίδωτο χαρακτήρα, όχι επειδή κάποιος τους έδωσε ένα δώρο! και μετά έρχονται κάποιοι και λένε πως υπήρχαν πιο εύκολα γκρουπ;;; πιο εύκολα γκρουπ;;; ποιο γκρουπ ήταν πιο εύκολο;;; εκείνο της Λάρισας εκείνον τον Οκτώβρη του '96 όταν η ομάδα πήγε εκεί με τρακτεράκι επειδή ο δρόμος είχε γίνει λίμνα;;; εκείνον τον αγώνα όπου έκαναν αγώνα μέχρι να λιποθυμήσουν;;; τι μου λέγεις εκεί;;; αυτοί εκείνοι οι αγώνες κερδήθηκαν επειδή αυτοί οι άνθρωποι είχαν περισσότερη θέληση από ότι είχαν οι άλλοι ομάδες νερό στα ποτήρια;;; εσείς που ζείτε σήμερα, που έχετε αεροδρόμια δίπλα σας και μεταφορές που σας κάνουν τη ζωή εύκολη, μην κρίνετε εκείνους που έπαιζαν σα στρατιώτες — εκείνοι έφτιαξαν αυτές τις ευκαιρίες μέσα στη βροχή, μέσα στη λάσπη, μέσα στις στέγες που είχαν γκρεμιστεί! εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι ήταν δικές τους νίκες, όχι δώρα που τους έπεσαν από τον ουρανό! και σιγά σιγά τώρα μην ξεκινήσεις να λες πως αυτοί ήταν τυχεροί — επειδή εκείνοι εκείνοι που είχαν αίμα στις φλέβες τους αντί για νερό έκαναν αυτά που έκαναν! αυτοί εκείνοι που όταν πήγαιναν εκεί έξω δεν περίμεναν τίποτα άλλο παρά μόνο τον πόνο, την κούραση, το αίμα — αυτοί αυτοί έκαναν αυτές τις νίκες!

Εσάς αυτούς τους τίτλους δεν τους πήραμε σαν δώρα — τους κερδίσαμε σα στρατιώτες που λιποθυμούν πάνω στο πεδίο της μάχης. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '97 όταν η ομάδα πήγε στη Ρωσία με δύο τρία ξενοδοχεία να έχουν θερμανθεί με τζάκια σπιτιών;;; Στις Σέρρες, εκεί που το γήπεδο ήταν ακόμα λάσπη από τις προηγούμενες βροχές, πήγαιναν οι παίκτες εκείνοι και έκαναν warm-up πάνω στις πέτρες σα να είναι τζάκι. Και μετά τον αγώνα, όταν γύριζαν πίσω στην πόλη, οι φίλοι εκείνοι είχαν βγάλει στις πλατείες τα ψυγεία των σπιτιών τους να σερβίρουν ζεστό τσάι στους παίκτες επειδή κανείς δεν είχε λουκέτο επειδή ήταν Κυριακή πρωί. Αυτοί οι άνθρωποι δεν περίμεναν τίποτα από κανέναν — αυτοί έφτιαχναν τις δικές τους ευκαιρίες εκεί που άλλοι δεχαν είχαν πάει ποτέ αερόλουκο. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τύχη;;; Αυτή ήταν η πραγματική ιστορία: αυτοί έκαναν τους τίτλους επειδή είχαν τόση θέληση όση κανείς άλλος ομάδα δεν είχε ποτέ ξαναδεί σ' αυτό το πρωτάθλημα.

Πέντε Champions League πρωταθλήματα στις δεκαετίες του '90 και 2000 κι εμείς ακόμη λέγαμε "πάλι τύχη"; Ρε πού τα καταλάβατε εσείς αυτά; Συμφωνώ εντελώς με τον Thrylos εκεί πάνω όταν λέει πως αυτοί οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια σκαψίματος μέσα στη λάσπη — αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχαν περισσότερο αίμα στις φλέβες από ότι είχαν οι άλλοι νερό στα ποτήρια τους. Αυτό το είδα μόνος μου στις Σέρρες εκείνον τον Οκτώβρη του '95: η ομάδα έφυγε τρεις ώρες πριν την πτήση επειδή βρήκαν οδηγό με τις λάμπες αναμμένες σα γκάνγκστερ, ενώ οι υπόλοιποι γύριζαν αεροπορικώς σα βασιλιάδες. Αλλά σιγά σιγά τώρα — δεν λέω πως όλα ήταν δύσκολο δρόμο. Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι είχαν κι αυτούς τους ανθρώπους τους πίσω τους. Θυμάμαι τον Οκτώβρη του '97 όταν πήγαμε στη Ρωσία και βρήκαμε δύο τρία ξενοδοχεία με τζάκια σπιτιών: οι φίλοι είχαν βγάλει τις πόρτες τους στις πλατείες για να σερβίρουν τσάι στους παίκτες επειδή κανείς δεχόταν ότι εκείνες οι μέρες ήταν ακόμα Κυριακή πρωί. Αυτά εκεί δεν ήταν τύχη — ήταν σκληρός αγώνας κάθε φορά, σαν να πολεμούσαν μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Κι όμως, ρε φίλοι, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε σαν οι τίτλοι αυτοί ήταν μόνο αποτέλεσμα δουλειάς και όχι επίσης κάποιου οργανωμένου σχεδίου από πάνω. Την ίδια περίοδο η ομάδα είχε έναν πρόεδρο που έκανε δάνειο από τον κουρέα του χωριού για αεροπλάνο, κάποιος άλλος έκανε warm-up πάνω στις πέτρες επειδή δεν υπήρχε γήπεδο κανονικό — αυτά εκεί δεν ήταν μόνο πάθος, ήταν και μάνατζμεντ που έκανε αυτά που έπρεπε όταν έπρεπε. Οπότε ναι, αυτοί οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, αλλά ήταν και αποτέλεσμα ανθρώπων που έδιναν παραπάνω από ό,τι είχαν εκείνη τη στιγμή. Και σιγά σιγά, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί εκείνοι οι αγώνες έγιναν επειδή υπήρχε οργανωμένο σύστημα από πίσω — όχι μόνο χαρακτηρολογικές ιστορίες σα τις ταινίες.

Πωπω ρε παιδιά, μιλάμε τώρα για εκείνες τις εποχές που ο Αστέρας έκανε τους άλλους να σκαλίζουν στους υπολογιστές ψάχνοντας "πως γίνεται;;;" 😂 Γιατί ξέρετε πως πήγαινε;;; Όχι σαν ομάδα που είχε τρεις λάκκους στις Σέρρες, αλλά σα συμμορία που είχε βρει τον τρόπο να κάνει τους μεγάλους να τρέμουν! Εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του '97;;; Την ομάδα εκείνη την έβγαζαν μέσα σα φαντάσματα, φιλντισμένοι πάνω στο φορτηγό που πήγαινε Λονδίνο επειδή η Τριπολιτσά δεν είχε αεροδρόμιο τίποτα πιο αριστοκρατικό από μια μεγάλη πέτρα σα πάγκο στα αποδυτήρια! Και μετά μου λέγατε τύχη;;; Αυτοί εκείνοι που όταν έφταναν στον αγωνιστικό χώρο έκαναν warm-up πάνω στις πέτρες επειδή ήταν λιγότερο σκληρές από τις επιφάνειες που είχαν παίξει τις προηγούμενες τρεις ημέρες;;; Ο Λουκάς εκεί τότε έκανε αποκρούσεις σα τείχος ενώ είχε ξοδέψει όλες τις δυνάμεις του στο δρόμο επειδή ο συμπαίκτης του είχε στραπατσάρει το αυτοκίνητο πάνω σ' έναν βράχο! Να πω εγώ;;; Αυτός εκείνος ο αγώνας, εσείς θυμάστε τι έκανε ο Μπάγιο;;; Εδωσε σέντρες σα κανόνι ενώ είχε ξεμείνει από γλυκό και έπινε νερό από τις λακκούβες επειδή το γήπεδο ήταν πλημμυρισμένο μέχρι τα γόνατα! Και τώρα εσείς λέγετε πως υπήρχαν πιο εύκολα γκρουπ;;; Ποιο γκρουπ ήταν πιο εύκολο;;; Αυτός εκείνος ο Οκτώβρης του '95 όταν η ομάδα πήγε στη Φιορεντίνα;;; Αυτοί έφυγαν τρεις ώρες πριν την πτήση επειδή βρήκαν οδηγό με τις λάμπες αναμμένες σα ταινίες δράσης! Αυτοί εκείνοι που όταν έφταναν στο στάδιο είχαν ήδη πίνει τρία τσάγια μέσα στο φορτηγό επειδή δεν υπήρχε χρόνος για περισσότερα! Αυτοί εκείνοι που έκαναν τον αγώνα ενώ η FIFA τους είχε βάλει στη χειρότερη δυνατή ώρα επειδή είχαν ξοδέψει όλα τα χρήματα για να πάνε εκεί! Τύχη;;; Αυτοί είχαν μόνον ένα πράγμα: περισσότερο αίμα στις φλέβες τους από ότι είχαν οι άλλοι νερό στα ποτήρια τους! Και εσείς ακόμα μιλάτε για "φιλοξενούμενοι;;;" Ρε σιγά σιγά! Αυτή η ομάδα εκείνες τις εποχές δεν πήγαινε εκεί για να ζήσει μια εμπειρία — πήγαινε εκεί για να νικήσει!!! Γιατί ξέρετε τι είναι να πηγαίνεις εκεί έξω με τρεις φορές περισσότερη προσπάθεια από ότι είχαν οι άλλοι;;; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι μπόλικο πάθος!!! Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια σκαψίματος μέσα στη λάσπη, όχι κάποιου θεού που τους έριξε δώρο από τον ουρανό! 🔥💀

Ρε παιδιά εδώ;;; πως λέτε τώρα εκείνοι οι τίτλοι σαν να μην είχαν κότσια;;; Τι μου λέτε εκείνη η Σέριφος;;; εκείνον τον Οκτώβρη που βγήκαμε πάνω από Ντόρτμουντ;;; αυτοί εκείνοι έκαναν τρείς ημέρες δρόμο μέσα στη βροχή επειδή δεν υπήρχε καν αεροδρόμιο τριών αστέρων εκεί στην Τριπολιτσά — μην κάνετε ότι δεν θυμάστε πως εμείς στις Σέρρες ετοιμαζόμασταν σα στρατός της Περσίας πριν καν ξεκινήσουμε!!! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως ήταν τύχη;;; αυτοί εκείνοι έπρεπε να βγουν από το αεροπλάνο στην Πράγα επειδή είχαν ξεμείνει από νερό κι έπιναν από τις λακκούβες του γηπέδου σα τρελοί μετά τον αγώνα!!! Να σας πω μια αλήθεια;;; αυτοί εκείνοι έκαναν αυτούς τους τίτλους επειδή είχαν περισσότερο μίσος στους μεγάλους παρά αέρα στους πνεύμονες τους! Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι ήρθαν όχι επειδή η φόρμουλα έπεσε καλά — ήρθαν επειδή ο Λουκάς έκανε αποκρούσεις σα θεός ενώ είχε ξεμείνει από κάθε δυνατό πράγμα εκείνες τις νύχτες!!! Κι όταν λέγατε πως υπήρχαν πιο εύκολα γκρουπ;;; πιο εύκολα γκρουπ;;; ποιο;;; εσείς ξέρετε τι ήταν εκείνο το γκρουπ;;; ήταν ομάδα που έπρεπε να σκοτώσει τον εαυτό της στον πρώτο αγώνα για να βγει στον δεύτερο!!! Να θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο;;; η ομάδα είχε ήδη χάσει δύο παίκτες στον δρόμο επειδή είχαν στραπατσάρει το φορτηγό πάνω σ' έναν γκρεμό ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν εκεί!!! Και τώρα εσείς ακόμα βγάζετε λόγια περί τύχης;;; αυτοί εκείνοι έκαναν αυτά επειδή είχαν περισσότερο αίμα στις φλέβες από ότι είχαν οι άλλοι ομάδες νερό στα ποτήρια!!! Αυτοί εκείνοι οι αγώνες έγιναν όχι επειδή τους έδωσαν τα αστέρια ραντεβού — έγιναν επειδή εμείς εκείνοι οι άνθρωποι στους οικισμούς ανάψαμε τις λάμπες στους δρόμους επειδή έτσι πιστεύαμε πως τους βοηθάμε!!! Πιστεύετε πως αυτά ήταν τυχαία;;; αυτά ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια μίσους προς τους μεγάλους!!! Τώρα λοιπόν σταματήστε μ' αυτά τα λόγια!!! Ο Αστέρας εκείνες τις νύχτες δεν κέρδιζε — πολεμούσε σα τρελός μέχρι η τελευταία του δύναμη!!! 🔥💀🔴

Πωπω ρε παιδιά, τώρα κατάλαβα γιατί κάποιοι εκεί πάνω ξεχνούν πως ο Αστέρας δεν έκανε πρωταθλήματα — έκανε πόλεμο! Γιατί σκεφτείτε το έτσι: εμείς αυτοί οι τίτλοι τους κερδίσαμε εκείνες τις νύχτες που ο Λουκάς έκανε αποκρούσεις σα να είχε τέσσερα χέρια, ενώ ο Μπάγιο έδινε σέντρες σα κανόνι πάνω στη λάσπη επειδή είχε ξεμείνει από αέρα στους πνεύμονες του! Και μετά ερχόμαστε εδώ που κάποιοι λένε "τους βρήκαν σαν τυχερά παιχνίδια" — ωραία, ας μου δείξετε εσείς έναν αγωνιστικό χώρο στη Λάρισα εκείνον τον Οκτώβρη του '96 όπου η ομάδα πήγε εκεί με τρακτεράκι επειδή ο δρόμος είχε γίνει λίμνα, με τους συμπαίκτες να κάνουν κράμπα στους δρόμους εκεί πάνω σα στρατιώτες του Ναπολέοντα. Αυτοί εκείνοι έκαναν τον αγώνα όχι επειδή περίμεναν τίποτα — έκαναν τον αγώνα επειδή είχαν μόνον μια επιλογή: νίκη ή θάνατος! Και φυσικά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '95 όταν πήγαμε στη Φιορεντίνα σα φάντασμα μέσα σ' ένα φορτηγό ψυγείο, με τους παίκτες να κάνουν warm-up πάνω στις πέτρες επειδή δεν υπήρχε καν σκληρή επιφάνεια στο γήπεδο. Αυτοί εκείνοι που είχαν ξοδέψει δεκατρία κιλά μέσα στον αγώνα επειδή ξέχασαν να πιουν νερό τρεις φορές — όχι επειδή ήταν τυχεροί, επειδή είχαν περισσότερο πάθος στις φλέβες τους από ότι είχαν οι άλλοι ομάδες αίμα! Και τώρα λέγεται πως υπήρχαν πιο εύκολα γκρουπ;;; Πιο εύκολα;;; Εσείς θυμάστε εκείνο το γκρουπ της Σέριφου εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έφυγε από την Τριπολιτσά τρεις ώρες πριν την πτήση επειδή βρήκαν οδηγό με τις λάμπες αναμμένες σα ταινίες δράσης;;; Αυτοί εκείνοι που έπιναν νερό από τις λακκούβες επειδή είχαν ξεμείνει από νερό μέσα στο αεροπλάνο;;; Αυτή εδώ δεν ήταν ομάδα — ήταν συμμορία ανθρώπων που είχαν αποφασίσει πως εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε τρόπος να χάσουν! Γιατί ξέρετε τι κάνει έναν αγώνα όταν όλα είναι ενάντιά σου;;; Αυτός εκείνος που κερδίζει είναι εκείνος που έχει περισσότερο αίμα στις φλέβες του από ότι έχουν οι άλλοι νερό στα ποτήρια τους! Και αλήθεια τώρα — σιγά σιγά, αφήστε αυτά τα λόγια περί τύχης εκεί που πρέπει. Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν δώρα από κάποιον θεό, ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνια σκαψίματος μέσα στη βροχή, μέσα στη λάσπη, μέσα στις στέγες που είχαν γκρεμιστεί! Αυτοί εκείνοι οι αγώνες έγιναν επειδή οι άνθρωποι πίσω από αυτήν την ομάδα είχαν αποφασίσει πως εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε χώρος για ηττοπάθεια — υπήρχε μόνο νίκη! Κι εσείς εκεί πάνω που μιλάτε για "ευκολότερα γκρουπ" — ας το ξεκαθαρίσουμε κάτι: όταν πας εκεί έξω με τρεις φορές περισσότερη προσπάθεια από ότι έχουν οι άλλοι, τότε κανείς δεν μπορεί να σου πει πως αυτό ήταν τύχη! Αυτοί εκείνοι έκαναν αυτούς τους τίτλους επειδή είχαν αποφασίσει πως εκείνες οι νύχτες δεν ήταν για αδυναμία — ήταν για πόλεμο!