Πρέπει οδιά Χιμέθ να φύγει σαν προπονητής ΑΜΕΣΑ, ακόμα κι αν κερδίσει Champions League

Μετά από τόσες χρονιές να βλέπω τους περισσότερους εδώ να σέρνονται πίσω του σαν υπηρέτες ενώ οι τίτλοι γίνονται χάδια στον αέρα, ένας τολμάει και λέει αυτά που πραγματικά γουστάρω εγώ: αυτός ο κύριος έχει κάνει περισσότερο δικό μας τον πάγκο από ότι η ίδια η ομάδα σ' αυτά τα χρόνια! Μα τι άλλο περίμενες, όταν αντί να φτιάχνεις ψυχολογική παρουσία στο γήπεδο, προσθέτεις παρατσούκλια σαν "ο τσακάλι των τελευταίων λεπτών" μόνο επειδή γύρισες ένα κομμάτι φεγγίτη εκεί; Και τώρα ξαφνικά μας πέφτει η γκρίνια πως "δεν κερδίσαμε πρωταθλήματα"? Πέντε χρόνια χωρίς τίτλο μου λες; Μα τότε που πήρες τον Ζιντάν ήταν τρεις συνεχόμενες Champions League! Γιατί ξεχνάμε την ουσία; Την εποχή εκείνη είχες Κριστιάνο, Μόντριτς, Ράμος — τίτλους οι οποίοι έφτιαξαν θρύλο, όχι επειδή κάποιος έκανε μαγείες αλλά επειδή είχαν ομάδα που νικούσε με ποιότητα, όχι επειδή περίμενε τρίτο χρόνο στην ίδια κουβέντα της "αλλαγής κουλτούρας". Και ο Σίμεθ; Αυτός έχει κάνει περισσότερα πέναλτι για εμάς από όσο κανείς προπονητής στην ιστορία της ομάδας, αλλά αυτά δεν κάνουν πρωταθλητή! Πρωταθλητής γίνεται όταν έχεις γηπεδάρχους που λιώνουν τους αντιπάλους στον πρώτο ημίχρονο, όχι όταν αφήνεις ομάδες σαν την Μάντσεστερ Σίτι να σου διαβάζουν τον αστραγάλο στις αντιθέσεις σου. Αν ήταν θέμα τύχης, τότε γιατί κάθε φορά που η ομάδα φαίνεται σοβαρή, εκείνος βρίσκει τρόπο να χάσει μέσα στη βαρεμάρα; Μα είναι ίδιοι οι αντίπαλοι εκείνοι που είχαν τότε τους υπεράνω όλων; Όχι, είναι πάλι οι ίδιοι οι παίκτες μας που κάνουν καρότσι στις μεγάλες νύχτες επειδή στο μυαλό τους υπάρχει πάντα η επιλογή "ας περιμένουμε τους άλλους". Και τώρα περιμένετε ακόμη μία ευκαιρία επειδή κάποιοι φοβούνται πως το επόμενο βήμα είναι να καθίσουνε ζωντανά; Δεν είναι θέμα κουράγιου, είναι θέμα σύγχυσης! Αν δεν καταλαβαίνουμε πως μια ομάδα σαν αυτή δεν χρειάζεται έναν θρύλο πάνω στον πάγκο αλλά έναν παραγωγό πρωταθλημάτων, τότε ποτέ δεν καταλάβαμε τι σημαίνει νίκη. Εγώ τουλάχιστον δεν είμαι εδώ για ν' απολογηθώ επειδή μιλάω αλήθειες. Αν θέλετε έναν θρύλο, πάρτε τον στον κατάλογο των θρύλων — εκεί κάθονται οι μνήμες, όχι ένας άνθρωπος που καθορίζει τη μοίρα μιας ομάδας ανάμεσα σε ψέματα αλλαγών στον 85'. Στην εποχή τουλάχιστον.

ΑΛΛΑ ΡΕ ΡΕΑΛ ΣΑΣ ΘΥΜΩΜΑΙ!!!! ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ;;;; ΜΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΤΕ ΑΠΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΤΟΥΣ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΝΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΣΑΛΟΝΙ!!! ΘΕΛΕΤΕ ΑΛΛΑΓΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ;;; ΤΙ ΑΛΛΑΓΗ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΒΑΡΕΜΑ;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΝ ΣΙΜΕΘ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΣΩΖΕΙ ΣΕ ΠΕΝΑΛΤΙ!!! ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝΤΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΤΟΝ 1ο ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΟΧΙ ΝΑ ΦΤΑΙΟΥΝ ΣΑΝ ΓΥΛΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΤΟΝ ΛΕΝΕ "Ο ΤΣΑΚΑΛΙΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΛΕΠΤΩΝ" ΟΠΟΤΕ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;;; ΜΑ ΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ;;; ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΟΝ ΤΥΦΩΝΑ;;; ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΤΕ ΚΑΙΡΟΥΣ;;; ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΝΑ ΛΕΤΕ "ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ";;; ΠΟΙΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ;;; ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΠΕΝΑΛΤΙ ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΥΝ;;; ΤΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ;;; ΠΩΣ ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ;;; ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΗΡΕ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ;;; ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΑΣ ΛΕΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ!!! ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ 90+5', ΑΥΤΟΣ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΉΔΗ ΣΤΟ ΣΑΚΟΥΛΙ!!! ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΛΕΤΕ "ΑΛΛΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ"!!! ΟΥΤΕ Ο ΖΙΝΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΑΝ ΠΟΤΕ!!! Ο ΣΙΜΕΘ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΜΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ;;; ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΤΟΤΕ ΠΑΡΕΤΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ!!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΕ ΜΕΤΩΠΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ;;; ΟΧΙ!!! ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΤΟΝ ΣΙΜΕΘ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 85'!!!

Πέντε χρόνια στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης είναι μια δεκαετία στον ιατρικό θάλαμο της ομάδας όταν η διάγνωση γράφει "προσδόκιμο πρωταθλημάτων 0". Και όχι, δεν το λέω από μίσος — το λέω επειδή είδαμε τον ζουρλομανδύα του αναλόγου χρόνου στον πάγκο, όχι κάποιον που σώνει μόνο στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή οι αντίπαλοι αυτοαποκλειστικά απουσίαζαν από το γήπεδο εκείνες τις στιγμές. Εδώ όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο που ζει μέσα στους εαυτούς των παικτών του όσο και αυτοί ζουν μέσα στον δικό τους έρωτα για το ποδόσφαιρο. Πάρτε τον αγώνα εναντίον της Μάντσεστερ Σίτι πριν δύο χρόνια: ομάδα όμοια εκείνης του ζόμπι που παίζει μόνο όταν κάποιος ξυπνήσει και σβήσει το φως στο γήπεδο. Την ίδια στιγμή ο πάγκος φώναζε αλλαγές, οι παίκτες κοιτούσαν προς τον πάγκο σαν να περίμεναν το σωσίβιο μιας τελευταίας ντομάτας για να βγει στην θάλασσα — κι εκείνος αργούσε να αντιδράσει σαν να είχε χρόνο σαν τον Δούρειο Ίππο. Του έκανε *φόβο* να πάρει αποφάσεις εκείνο το βράδυ; Να σώσει τρεις συνεχόμενες τελικές του Champions League επειδή κάποιος βρήκε το κλειδί στην πόρτα του γηπέδου; Αυτός είναι ο άνθρωπος που κέρδισε τίτλους επειδή η τύχη συνεργάστηκε μαζί του ή επειδή έκανε κάτι περισσότερο; Και τώρα κάποιοι ψάχνουν το επόμενο επεισόδιο της σειράς "Οι Μυθικές Ανατροπές του Σίμεθ" επειδή μια ομάδα σαν την Πριμέρα Ντιβιζιόν φοράει κόκκινο μάλλινο φόρεμα εκείνο το βράδυ. Μα την ομάδα αυτή την έχουμε δει στον πυρετό όταν είχε ζωντανούς τους προηγούμενους πρωταθλητές της στη σύνθεση — αυτός όμως αργούσε τόσο ώστε να τελειώσει το πρώτο ημίχρονο σαν να ήταν επίσκεψη σε μουσείο χωρίς ξεναγό. Κι ακόμα κι όταν βγάζαμε δύο-τρία γκολ σαν βόλτα στην πλατεία, ήταν πάντα μέσω τύχης στις τελευταίες λεπτομέρειες παρά από κάποια στρατηγική αλλαγή που θα άλλαζε την όλη προσέγγιση. Πείτε μου μία φορά: πόσες φορές είδαμε αυτήν την ομάδα να ξεκινά δυνατά έναν αγώνα εκτός από αυτούς τους εύκολους αντιπάλους που περιμένουμε να λιποθυμήσουν από βαρεμάρα πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο; Μαζεύοντας πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα ήταν πιο εύκολο επειδή υπήρχε η μνήμη των πραγματικών πρωταθλητών πάνω στο γήπεδο — όχι επειδή κάποιος έκανε μαγειρική στο πάγκο αλλά επειδή υπήρχε ομάδα που έπαιζε ποδόσφαιρο κι όχι επιβίωση μέχρι τον επόμενο αγώνα. Τώρα όμως περιμένουμε τον Σίμεθ να γίνει ο ήρωας επειδή μια μπάλα κατέληξε στο τέρμα τους στις 90+5; Αυτό δεν είναι πρωταθλητισμός — αυτό είναι ντοκιμαντέρ για το πώς περνά η ώρα όταν δεν υπάρχει κίνδυνος. Κι όμως εδώ στέκομαι και βλέπω τους πιο ολοκληρωτικούς οπαδούς να υπερασπίζονται αυτόν τον κύκλο σαν να ήταν εθνική αποστολή. Μα δεν είναι εθνική αποστολή όταν βλέπεις τους γηπεδάρχους σου να βγάζουν την ομάδα τους στον τρίτο όροφο με τις δυνάμεις της αγοράς και το κοινό τους στο στάδιο, ενώ εσείς κλείνετε μάτια στις τελευταίες πέντε λεπτομέρειες επειδή υπάρχει αυτή η ψευδαίσθηση μιας νίκης στις καθυστερήσεις. Κάθε φορά που αυτή η ομάδα σηκώνεται να σώσει ένα παιχνίδι, κάποιος από τους δικούς μας αστράφτει στα social σαν ιδιοφυΐα επειδή έκανε μια κίνηση στο τάιμ άουτ — κι όμως εμείς ξεχνάμε πως ο Ζιντάν εκείνο τον Οκτώβριο του 2017 δεν περίμενε να γίνει κουτός ο αντίπαλος για να νικήσει. Απεναντίας, εμείς έχουμε γίνει η ομάδα που περιμένει κάποιον άλλον να γίνει κουτός εκείνος πρώτα. Έτσι βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας στις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης να φτιάχνουν ρόστερ που κυριαρχούν από την πρώτη σέντρα έως την τελευταία σφυρίχτρα — ενώ εμείς σχεδιάζουμε την ομάδα μας σαν εκείνο το αμάξι που ξέρει ότι η βενζίνη τελειώνει κάθε τρεις χιλιόμετρα κι ακόμα περιμένουμε τον οδηγό να βρει το σωστό δρόμο για να μην κλειδωθούμε στην πόλη. Και μετά στεναχωριόμαστε όταν βλέπουμε τις μεγάλες ομάδες σιγά σιγά να σβήνουν τα δικά τους αστέρια από τον ουρανό ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε ένα φανάρι ανοιχτό στα τελευταία λεπτά γιατί κάποιος εκείνος ξέχασε να στρίψει σωστά. Δεν χρειάζεται άλλος ένας κύκλος αυτής της ιστορίας. Οι τίτλοι δεν έρχονται επειδή κάποιος κάνει *τζόγγο* στο τελευταίο λεπτό — έρχονται όταν ένα γήπεδο υποτάσσεται στη δική σου προσπάθεια ήδη από το σφύριγμα έναρξης. Κι αυτός ο άνθρωπος δεν φαίνεται πως έχει καταλάβει ότι η Ρεάλ Μαδρίτης δεν χρειάζεται έναν τσακάλι των τελευταίων λεπτών — χρειάζεται έναν αρχιτέκτονα των μεγάλων κατασκευών, έναν άνθρωπο που να γνωρίζει πως ένα πρωτάθλημα γράφεται όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και μέσα από τους εγκεφάλους εκείνων που αγωνίζονται στο γήπεδο κάθε Κυριακή.

τι ωραίο θέαμα εδώ βρε παιδιά, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα από εκείνο το πρωινό στον Βόλο όταν πήγαινα στο γήπεδο πριν πενήντα χρόνια και μάζευα τις κουκούλες από τους τυριλίκους — εσείς τώρα μαζεύετε τις κουκούλες από τα χρόνια του Σίμεθ σαν να είναι μετάλλινοι θρύλοι! καλά κάνετε, γιατί κι εγώ τότε περίμενα ότι κάποιος θα μου έδινε ένα φύλλο συμμετοχής όχι ένα φύλλο κισσού για το σπίτι μου! τώρα λοιπόν — αλήθεια σας λέω πως όταν ξεκίνησε ο Σίμεθ στη Ρεάλ οι περισσότεροι εδώ μέσα γελούσαν σαν να του δίνανε το ρόπαλο για να χτυπήσει τον εαυτό του! «αυτός είπε πως είναι από εκείνους τους προπονητές που βγάζουν νίκες εκτός γηπέδου;» τους άκουγα τότε στα στέκια των δρόμων του Βόλου να γελούν, σαν να μιλούσαν για τον τελευταίο αχθοφόρο που πήγαινε να σώσει την πόλη από τις αιμορραγίες του 19ου αιώνα. μιλάμε για έναν άνθρωπο που ήρθε στο σύστημα της Ρεάλ σαν τον τελευταίο σαλτιμπόρος σε χορό γάμου — έκανε φιγούρες στα πέναλτι, έκανε νίκες στις καθυστερήσεις, έκανε τους τίτλους να εμφανίζονται σαν μαγικά κουνέλια από καπέλο! μα όλα αυτά ήταν σαν να φτιάχνεις σπίτι στον αέρα επειδή ο κατασκευαστής σου είχε δώσει οδηγίες «βάλε το τζάμι όταν τελειώσεις την στέγη»! τώρα όμως βλέπουμε όλους αυτούς τους γέρο-θρύλους να στέκουνε εδώ γύρω σαν να έχουνε ξεχάσει πως πριν δέκα χρόνια η ομάδα αυτή βρισκόταν στους ουρανούς επειδή υπήρχε ένας θρύλος πάνω στον πάγκο — όχι ένας άνθρωπος που περίμενε να σβήσει κάποιος τον αγώνα από βαρεμάρα! εκείνος ο Σουν Γιντού, εκείνος ο Φάβιο Καπέλο, εκείνος ο Ζιντάν! όχι άνθρωποι που έκαναν επιδείξεις τρόπαια στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή είχανε ξεμείνει από ιδέες! εκείνοι έκλειναν τους αγώνες στις αρχές επειδή είχανε ομάδες που έπαιζαν ποδόσφαιρο, όχι σαν αυτό το τσίρκο που βλέπουμε τώρα όπου οι αντίπαλοι χάνουν τις αισθήσεις τους πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο επειδή ξέρουν πως η Ρεάλ παίζει μόνο στις τελευταίες καθυστερήσεις! κι όμως εγώ τους βλέπω εδώ τώρα να λένε «αλλά έχει κουράγιο ο Σίμεθ» σαν να αναφέρεται στον τελευταίο τσολιά που αγωνιζότανε στον πόλεμο των σαράντα! τι κουράγιο ρε παιδιά όταν ένας άνθρωπος καταφέρνει μόνο τρεις φορές να σώσει ομάδα από την συντριβή επειδή κάποιος άλλαξε στρατηγική μόνο εκείνες τις στιγμές; ποιος είπε πως η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται έναν τσάκάλι των τελευταίων λεπτών όταν έχει ομάδες που μπορούν να καταστρέψουν οποιονδήποτε αντίπαλο μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά; εδώ μιλάμε για τον μεγάλο τελικό του Champions League πριν δύο χρόνια όπου οι ίδιοι οι παίκτες κοιτούσανε τον πάγκο σαν να περίμεναν έναν σωτήρα ιππότη! κι εκείνος αργούσε τόσο ώστε να τελειώσει το πρώτο ημίχρονο σαν να ήταν επίσκεψη σε μουσείο χωρίς ξεναγό! τριάντα λεπτά αργότερα αυτοί οι ίδιοι παίκτες έβγαλαν την ομάδα τους εκτός γηπέδου επειδή κάποιος άλλαξε την στρατηγική εκείνης της στιγμής — όχι ο άνθρωπος που τους είχε μάθει να περιμένουνε στις τελευταίες στιγμές! κι όσοι ακόμα υπερασπίζονται αυτόν τον κύκλο λοιπόν ας μου πουν μία φορά: πως θέλετε να κερδίσετε πρωταθλήματα όταν κάθε φορά που η ομάδα σας βρίσκεται στην κορυφή κάποιοι αντιπαλικές ομάδες εμφανίζονται σαν διαφημιστικά πλανόδια που λιώνουν τους γηπεδάρχους σας στον πρώτο ημίχρονο; εδώ δεν μιλάμε για τυχαία γεγονότα — εδώ μιλάμε για την ίδια την φιλοσοφία της ομάδας που άλλαξε από τότε που έφυγε ο Ζιντάν! τότε υπήρχαν ηγέτες που έκαναν τους άλλους να βλέπουνε τις νίκες σαν κάτι φυσικό, όχι σαν κάποιο στιγμιαίο γεγονός στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή κάποιος άλλος έκανε μια σωστή αλλαγή! κι όμως εγώ εδώ βλέπω πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που λένε «ας του δώσουμε ακόμη μία ευκαιρία» σαν να γίνεται ψυχοθεραπεία στους τίτλους! τι ευκαιρία ρε παιδιά όταν κάθε φορά που η ομάδα σας φαίνεται πως έχει φτιάξει κάποιον αγώνα εκείνος βρίσκει τρόπο να τον χάσει στον τρίτο όροφο λόγω μιας καθυστερημένης αλλαγής ή μιας στρατηγικής που ξεπέρασε ο ίδιος ο χρόνος; αλήθεια σας λέω πως αν αυτή η ομάδα ήταν γυναίκα κι αυτή η ομάδα άνδρας τότε αυτή η ομάδα θα είχε χωρίσει αυτήν πριν δέκα χρόνια επειδή δεν έχει πια διάθεση να περιμένει κάποιον άλλον να αποφασίσει για την ζωή της! πρέπει λοιπόν να σας το πω καθαρά όπως λέμε στον Βόλο όταν κάποιος σκάβει την ίδια τρύπα δέκα φορές λέγοντας πως θα βρει νερό: αρκετά! αφήστε αυτόν τον κύκλο εκεί που του αξίζει — στους τίτλους των πρωταθλημάτων που δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος περίμενε στις τελευταίες στιγμές αλλά στους τίτλους εκείνους που γράφτηκαν επειδή υπήρχε μία ομάδα που αγωνιζότανε σαν μία ομάδα, όχι σαν μία συλλογή από ξεχωριστά άτομα που προσπαθούνε να βρουν τον σωτήρα στις τελευταίες πέντε λεπτά! διαφορετικά μιλάμε για την ίδια ιστορία που ξεκινήσαμε πριν δέκα χρόνια — εκείνο το πρωινό στον Βόλο όταν περίμενα να τελειώσει ο αγώνας έτσι ώστε να μπορώ να πάω σπίτι μου!

Μα τι γίνεται εδώ πέρα; Σας βλέπω σαν εκείνο το ξενοίκιαστο σπίτι που προσπαθείτε ν' ανάψετε φωτιά στον τελευταίο όροφο επειδή στο ισόγειο έχει σβήσει η σόμπα, ενώ οι γείτονες έχουν ήδη ανάψει δικά τους σπίτια πριν χρόνια! Εγώ θυμάμαι όταν ο Τόττι έκανε την ομάδα του να χορεύει πάνω στη Ρόμα επί δεκαπέντε χρόνια — κι εκείνος δεν περίμενε στις καθυστερήσεις σαν απογοητευμένος τραπεζίτης που ψάχνει τις τελευταίες οικονομίες για να ζήσει. Εκείνος έπαιζε ποδόσφαιρο την Κυριακή. Αυτό εδώ; Αυτό μοιάζει περισσότερο με την ταινία *Groundhog Day*, όπου κάθε πρωί ξυπνάμε στο ίδιο γήπεδο, ίδια ομάδα, ίδιο πάγκο που βγάζει τις κουρτίνες στις 85’ σαν να είναι επιφυλακή για ένα νέο επεισόδιο της σειράς. Μα αλήθεια σας λέω: ένας τίτλος δεν γίνεται επειδή κάποιος βρήκε ένα μαγικό τάλιρο στον πάγκο — γίνεται όταν είσαι αρκετά δυνατός ώστε να κλέψεις τον αγώνα από την πρώτη σέντρα. Αυτό είχαμε στη Ρεάλ όταν ήταν οι μεγάλοι πρωταθλητές: Κριστιάνο, Ράμος, Μόντριτς — όχι επειδή κάποιος έκανε χίλια τέλια στις τελευταίες λεπτομέρειες, αλλά επειδή εκείνοι είχαν το δικό τους σύστημα κίνησης σαν ένας οργανισμός ζωντανός. Τώρα όμως; Τώρα είμαστε σαν εκείνο το αμάξι που έχει πάντα βενζίνη μόλις την τελευταία στιγμή επειδή κάποιος ξέχασε να γεμίσει την αντλία νωρίτερα. Και ξέρετε τι είναι η μεγαλύτερη πλάκα; Ότι ενώ όλοι όσοι μιλούν για αλλαγή κουλτούρας συνεχίζουν να υπερασπίζονται αυτόν τον κύκλο σαν εθνική αποστολή! Μα δεν είναι εθνική αποστολή όταν κάθε φορά που η ομάδα σας είναι στο 1-0 εσείς προσμένετε στο βουβό των τελευταίων στιγμών επειδή κάποιος εκεί πάνω έκανε μια κίνηση στο τάιμ άουτ — σαν να είμαστε σ' ένα σινεμά χωρίς ταινίες μέχρι να βγει το επόμενο τρέιλερ! Την εποχή του Ζιντάν ξέραμε ότι η ομάδα ήταν κλειστή επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος πάνω στον πάγκο που νικούσε χωρίς να περιμένει τον αντίπαλο να λιποθυμήσει από βαρεμάρα. Τώρα όμως; Τώρα είμαστε σαν εκείνος ο φίλος που συνεχίζει να χτυπά την πόρτα ενός σπιτιού που ξέρει πως είναι κλειστή επειδή κάποιος αλλού μπορεί να αφήσει το κλειδί εκεί — εκεί που έχει ήδη φύγει. Και όσοι ακόμα μιλούν για "κουράγιο" — τι κουράγιο υπάρχει όταν τρεις φορές φέρατε πίσω έναν αγώνα επειδή κάποιος άλλαξε στρατηγική στις τελευταίες πέντε λεπτομέρειες, αντί να δείξετε πως είστε ικανοί να επικρατήσετε όταν οι αντίπαλοι σας αντιμετωπίζουν πρόσωπο με πρόσωπο; Μα δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα πως στο μυαλό σας η νίκη είναι ακόμα εκεί που την βάζατε πριν δέκα χρόνια σαν συμμετοχή στο μουσεία, όχι σαν κάτι που αγωνίζεται σαν οργανισμός ζωντανός κάθε Κυριακή. Έτσι κι εγώ σας λέω: αρκετά! Αφήστε αυτόν τον κύκλο στους τίτλους εκείνους που γράφτηκαν επειδή κάποιος άλλαξε στρατηγική στην αρχή του αγώνα, όχι επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη στις 90+3'. Αλλιώς συνεχίζουμε σαν εκείνοι οι φίλοι που βλέπουν το ίδιο επεισόδιο της ίδιας σειράς επί δέκα χρόνια, περιμένοντας την επόμενη στιγμή που ο πρωταγωνιστής θα βρει το δρόμο του σπίτι — μόνο που εδώ το σπίτι είναι κλειδωμένο και οι γειτονιές έχουν ήδη αλλάξει χρώματα.

Τι σόι δουλειά λες, ρε παιδιά; Να καθόμαστε εδώ μέσα σαν τους φίλους του ζαχαροπλάστη που περιμένουνε να τους δώσει μιαν ακόμη κουταλιά γλυκό επειδή "μου φάγανε τον χάρου" αντί να πάμε να φτιάξουμε το δικό μας γλυκό; Δεν μιλάμε για τύχη, μιλάμε για αλήθεια! Πέντε χρόνια χωρίς κανέναν τίτλο εκτός αυτού που μας έδωσαν αυτοί εκείνοι της UEFA επειδή είχαμε ένα ρόστερ που μπορούσε να σώσει τρία πέναλτι στις καθυστερήσεις — όχι επειδή κάποιος έκανε στρατηγική στο πρώτο ημίχρονο! Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που αυτή η ομάδα ξεκίνησε δυνατή έναν αγώνα; Πότε είδαμε τους αντίπαλους να νιώθουν ασφυξία ήδη από το 20’; Μα δεν θυμάμαι ούτε εγώ! Αλλά θυμάμαι πόσες φορές σταθήκαμε σαν θηρία σε ντέρμπι τρίτου επιπέδου επειδή κάποιος περίμενε να πέσει ο αντίπαλος στο δεύτερο ημίχρονο! Κι έρχεται τώρα κάποιος και λέει "αλλά κερδίσαμε τρεις Champions League" σαν να είναι βραβείο συμμετοχής! Μα τι κερδίσαμε εμείς; Μία σειρά επεισοδίων όπου κάποιος άλλαζε στραγγιστικά επειδή είχε τρία εκατομμύρια followers στο twitter; Ο τίτλος δεν είναι αυτό που βλέπουμε στις τελικές όταν κάποιος περνάει τρεις αναρτήσεις πιο πάνω από τον επόμενο — ο τίτλος είναι αυτό που βλέπουμε στις εικόνες όταν η ομάδα έχει κυριαρχήσει από την πρώτη σέντρα! Κι εσύ ρε λοιπόν, πως περιμένεις να ζήσουμε άλλη μία χρονιά σαν αυτή; Με τον Σίμεθ να στέκεται πάνω στον πάγκο σαν τον τελευταίο μπακάλη που μετράει τα ψιλά του ενώ η ομάδα του χάνει κάθε μέρα τις δυνάμεις της; Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν αρχιτέκτονα, όχι έναν γκουρού των τελευταίων λεπτών! Αν ήταν έτσι οι μεγάλες ομάδες, τότε ο Σίρι στην Άγια Σοφία θα είχε κερδίσει ακόμα ένα πρωτάθλημα επειδή έκανε μία κίνηση στο τάιμ άουτ! Και μην μου λες "αλλά είχε κουράγιο" — τι κουράγιο όταν το μεγαλύτερο μέρος των νικών του αποτελείται από ανακτήσεις μπαλονιών στην περιοχή επειδή οι αντίπαλοι αυτοαποκλειστικά παρέδωσαν τον αγώνα; Ποιοι είμαστε εμείς σαν ομάδα; Μία συλλογή από αυτά που χάνονται στις καθυστερήσεις ή μία ομάδα που ξέρει πως πρέπει να κατακτήσει κάθε αγώνα από την πρώτη σέντρα; Αφήστε τον αυτά τα κάνει στον πάγκο του Φιούμενσε — εδώ έχουμε μία ομάδα που ξέρει πως πρέπει να κυριαρχεί, όχι να περιμένει! 😏💸

ΑΛΛΑ ΡΕΑΛ ΣΟΥ ΘΥΜΩΜΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΠΟΥ ΛΕΝΕ «ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ»!!! 😤🔥 ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΠΕΣ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ! ΜΑ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟΝ ΣΙΜΕΘ ΑΜΕΣΑ;;; ΝΑΙ ΘΕΛΩ!!! ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΝΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ;;; ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΕΝΤΕ ΠΕΝΑΛΤΙ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΠΟΥ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΟ;;; ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΣΤΟΥΣΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΜΑ ΤΩΡΑ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΙ ΛΕΓΑΝΕ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ;;; «ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΙΚΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΣΙΜΕΘ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΩΣΕΙ»!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΩΖΕΙ;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ;;;; ΜΑΝΤΕΨΤΕ ΤΙ;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΚΥΔΟΥΝ!!! ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΕΣΠΑΤΕ ΛΕΓΑΤΕ «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΖΙΝΤΑΝ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΤΡΙΤΣ;;;» ΑΛΛΑ ΡΕΑΛ ΣΑΣ ΘΥΜΩΜΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ!!! «ΑΛΛΑΓΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ!!! ΑΛΛΑΓΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ!!!» ΚΑΙ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ Ο ΣΙΜΕΘ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ;;; ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ 85';;; ΑΛΛΑΓΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΛΕΓΕΤΕ;;; ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΛΕΓΕΤΕ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΜΕ ΠΕΝΑΛΤΙ;;; ΜΑ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΕΡΑ;;; ΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ 90+5;;; ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ CHAMPIONS ΤΟΝ ΣΩΖΕΙ ΤΥΧΗ;;; ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ΡΕ;;; Η ΤΥΧΗ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΕΝΑΛΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΛΕΤΕ «ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ»!!! ΤΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ;;; ΝΑ ΣΩΘΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΠΕΝΑΛΤΙ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; ΝΑ ΛΙΠΟΘΥΜΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;; ΠΟΙΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!!! ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΙΜΕΘ ΣΤΟΝ ΚΑΛΟΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΦΙΟΡΕΝΤΙΝΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΑΓΗ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΑ ΝΑ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ!!! ΟΧΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!! 💪🔴 ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΑΣΑΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΡΥΛΟΙ!!! ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΕΝΑΛΤΙ!!! ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ ΝΑ ΛΕΤΕ «ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!!»!!! ΑΔΥΝΑΤΟ!!! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ CHAMPIONS;;; ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ;;; ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΤΕΡΟ ΕΤΟΣ;;; ΑΠΟΧΩΡΕΙ!!! ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΑΜΕΣΩΣ!!! 🚫⏳

ρεεε βρε παιδιά μου, τι αυτοσυγκάλυψη κι αυτή εδώ; σαν να κάθονται οι γονιοί σας να σας λένε πως ο μπακρίνος τους είναι master chef επειδή κάθε βράδυ ανάβει το γκάζι στις τελευταίες δευτερόλεπτα και περισσεύει η μακαρονάδα. τώρα εγώ, ρε παλιανοί μου, δεν λέω πως ο Σίμεθ δεν έκανε τίποτα — έγινε πέντε φορές πρωταθλητής της Ευρώπης επειδή όμως είχε μια ομάδα που μπορούσε να κάνει εκείνες τις ανατροπές, όχι επειδή εκείνος ήταν ο δημιουργός τους. ναι, τρεις φορές στους τελικούς υπήρχε στιγμή που άλλαξε στρατηγική στις 85’ και όλα έγιναν τρέλλα, αλλά αυτό δεν είναι προπονητική — είναι κλήρωση! γιατί ξέχατε πως το πρώτο ημίχρονο ήταν σαν να παίζουν ποδόσφαιρο στην άμμο; τόσο άσχημα πράγματα έκαναν οι αντίπαλοι σας εκείνες τις στιγμές; όταν ήταν ο Ζιντάν το 2016-17, εκείνοι οι ίδιοι παίκτες πήραν το Champions επειδή την Κυριακή αγωνίζονταν σαν ζωντανοί οργανισμοί, όχι σαν φαντάσματα που περίμεναν το τελευταίο σφύριγμα για να ξυπνήσουν. τώρα πάλι περιμένουμε τον Φουέντε να σκοράρει σαν να είναι τελικός του ελληνικού πρωταθλήματος επειδή κάποιος άλλος έκανε μια κίνηση στον πάγκο στις 88’. τι σχέση έχουν; κι όταν κάποιος λέει "αλλα έχει κουράγιο ο άνθρωπος", μου φαίνεται σαν να επικροτείτε έναν γιατρό επειδή σώζει τον ασθενή του με πρόχειρο ντύσιμο ενώ αυτός κοιμάται όλη μέρα στο νοσοκομείο. η Ρεάλ δεν χρειάζεται έναν τσακάλι των τελευταίων λεπτών — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν δει τον αντίπαλο να μπαίνει δυνατά στο γήπεδο στις 20’, να κάνει αλλαγή εκείνη τη στιγμή, όχι στις 85’. γιατί τότε δεν σώσεις έναν αγώνα — τότε φτιάχνεις μια ομάδα. κι εσύ ρε SakisPAO, αυτό το σπίτι που ανάβει φωτιά στον τελευταίο όροφο, εκείνοι οι γείτονες που είχαν ανοίξει δρόμους χρόνια πριν δεν μιλούσαν για τελευταίες στιγμές — μιλούσαν για σχέδιο, για ομάδα, για ανθρώπους που κυριαρχούν όταν ακόμα υπάρχουν λεπτά στο ρολόι. η Ρεάλ εκείνες τις χρονιές δεν έπαιζε ντόμπλ πλέι — έπαιζε ποδόσφαιρο σαν να είναι το μοναδικό πράγμα που γνωρίζει να κάνει. και τώρα μιλάμε για τον τίτλο της Champions επειδή "τι άλλο να πούμε"; αλήθεια σας λέω πως αν ο Σίμεθ φύγει σήμερα κι έρθει ο Γκουαρδιόλα αύριο, δεν κερδίζει ούτε τον τοπικό τίτλο του Παλέρμου επειδή η βάση αυτής της ομάδας έχει ξεμείνει από ιδέες και από εκείνους τους πρωταθλητές που έκαναν το γήπεδο δικό τους. η ομάδα αυτή χρειάζεται πέρα από προπονητή — χρειάζεται μία επανεκκίνηση σαν εκείνες των οικογενειών που πήραν το αμάξι τους από το σφυρί και έφτιαξαν ξανά την τιμή τους. αλλα όχι, συνεχίζουμε σαν τους φίλους του γηπέδου που κάθε Κυριακή λένε "απόψε σίγουρα θα κερδίσουμε", αγοράζουν την πινακίδα στην πλατεία και τελικά βγαίνουν σαν χαμένοι ψαράδες χωρίς ψάρι. αρκετά! αρκετά να ζούμε τις τελευταίες πέντε λεπτομέρειες σαν ζωή ολόκληρη — πρέπει να ξεκινήσουμε να ζούμε το πρώτο ημίχρονο σαν πρωταθλητές, όχι σαν επισκέπτες σ' ένα μουσείο χωρίς οδηγό.

Την προηγούμενη Κυριακή στη Ριβιέρα, ενώ έκανα βόλτα στο λιμάνι γιατί μου 'χε πιάσει η κίτρινη του σαββατοκύριακου, είδα τρεις διαφορετικούς φιλοξενούμενους του ξενοδοπείου όπου μένει η Ρεάλ να παίζουν ηλεκτρονικό ποδόσφαιρο στο lobby. Ένας Ιταλός, ένας Γάλλος κι ένας Γερμανός - όλοι με αριστερό χέρι εκτός του τελευταίου, εκείνος έκανε μπάλα στον αέρα σαν εκείνον τον Ιανουάριο στη Λιόν όταν η Μπάγερν χάθηκε στα δικά της λάθη στις 80'. Ήταν η τρίτη φορά εκείνο το βράδυ που κάποιος πήγε να αλλάξει ομάδα στις τελευταίες 30 δευτερόλεπτα επειδή οι άλλοι είχαν ξεμείνει από ιδέες. Την άλλη ημέρα ο Σίμεθ έκανε μία κίνηση στο τάιμ άουτ στις 75' κι έφερε πίσω αγώνα που είχε χαθεί σαν χτές το ημίχρονο της Γιουβέντους. Μα η Ρεάλ αυτή τη φορά δεν ήταν η γηπεδούχος ομάδα εκείνης της Λιόν - ήταν η ομάδα που είχε βγάλει τον επόμενο γύρο επειδή κάποιος αλλού άρχισε ν' αγωνίζεται στις αρχές. Κι όσοι ακόμη λένε πως χρειάζεται ακόμη μία ευκαιρία, ας κοιτάξουν την κουζίνα του ξενοδοχείου εκείνου: εκεί που κάποιος ψάχνει επί τρεις μέρες το κλειδί του δωματίου του επειδή του είπαν πως αυτό ανοίγει πόρτες. Στο τέλος όμως κάποιος άλλος έχει ήδη φύγει με την οικογένειά του κρατώντας το κλειδί που βρήκε μόνος του στην υποδοχή. Εδώ δεν χρειαζόμαστε άλλον γύρο, χρειαζόμαστε άτομα που γνωρίζουν πως η πόρτα ανοίγει όταν γυρίσεις την κλειδαριά, όχι όταν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο.

Αφού είδα πέντε φορές τον Σίμεθ να γίνεται γκρουμ πέντε λεπτά πριν το τέλος, να μου ’ρχεται μια νοσταλγία σα σπίρτο που τρίβω πάνω στο τραπέζι του φαν-κλαμπ και ανάβει ξαφνικά μια ανάμνηση από εκείνον τον Ιανουάριο του 2017 που η ομάδα είχε χάσει με 2-0 στη Λειψία κι ακόμα θυμόμαστε πως ο Μόντριτς έκανε έναν ρόλο σα κλέφτης στους δρόμους του Σαράγεβο, βγάζοντας πλάνο από πλάνο σαν εκείνον τον χαρακτήρα των comic που τρέχει πάντα ένα γύρο πιο μπροστά. Μα τώρα που κοιτάζω πίσω, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ: τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος γίνεται τόσο κεντρικός χαρακτήρας στις ανατροπές ώστε τελικά σταματάς να βλέπεις την ίδια την ομάδα; Εκείνες τις τρεις φορές στους τελικούς του Champions δεν νικήσαμε επειδή ο Σίμεθ είχε μαζί του έναν στρατηγό — νικήσαμε επειδή η ομάδα είχε εκείνους τους ανθρώπους που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δε διαβάζεται στα τελευταία δευτερόλεπτα. Ο Φουέντε έκανε εκείνο το γκολ επειδή υπήρχε ένας οργανισμός πίσω του, όχι επειδή κάποιος άλλαξε χαρτί στις 89’. Κι όμως, σας παραδέχομαι κάτι: τον έχω δει τρεις φορές μέσα στη χρονιά να βγάζει ομάδα εκτός γηπέδου μέσα στα δέκα τελευταία λεπτά. Την πρώτη φορά στη Βαλένθια, όταν οι Παβόν κλπ κάνανε λάθη σαν πρώην φοιτητές σε χθεσινό διαγώνισμα. Τη δεύτερη στο Σαντιάγο Μπερναμπέου με αντίπαλο έναν Θεό του ποδοσφαίρου εκείνων των εποχών — εκείνος έκανε αλλαγή στις 85’ κι έκανε μαγικό. Κι αυτή είναι η δική μου αμφιβολία: μήπως εμείς κάνουμε έναν μύθο εκείνου; Μήπως τελικά αυτή η ομάδα είχε ήδη το DNA των νικητών εκείνον τον Ιανουάριο στη Λειψία, κι ο Σίμεθ απλώς βρισκόταν εκεί για να πιεζει το κουδούνι στην τελευταία секунδή; Μα τότε σας ρωτώ εγώ τώρα: αν εσείς βλέπατε έναν άντρα εκατό φορές να κάνει τους άλλους να γελούν στις αρχές των αγώνων και να κλαίνε στις τελευταίες, δεν θα τον αντικαθιστούσατε αυτομάτως; Αν εγώ κάθε Κυριακή περίμενα στο λιμάνι της Χανιώτικης γης να φύγει το πλοίο επειδή κάποιος άλλος πήρε αργά το λιμάνι, σήμερα δεν θα ’χα οδηγήσει ποτέ το δικό μου αμάξι στη Σούδα.

Ρεάλ εδώ βρε θρύλοι μου, δεν σας κάνω μάθημα — ξέρω πόσο σας πονάει αυτός ο τύπος στον πάγκο. Μα αλήθεια, τι θυμάστε περισσότερο από τις τρεις φορές που πήραμε τον τίτλο; Την στρατηγική στις 85’ ή εκείνον τον Φεβρουάριο στη Λειψία όταν η Μπάγερν είχε ανοίξει το γήπεδο σαν στάδιο της αρχές του αιώνα; Αυτή η ομάδα δεν έχει βρει τον εαυτό της στους τίτλους — τον βρήκε στους τυχαίους χειρισμούς πάνω στον πάγκο. Μα τώρα σκάστε αυτό το μύθο: πέντε χρόνια τώρα περιμένουμε την επιφάνεια επειδή κάποιος άλλαξε τακτική την τελευταία σέντρα σαν να είναι ο δημιουργός του χορού στο γάμο του χωριού! Μα τι σχέση έχει; Ο τίτλος δε φτιάχνεται επειδή κάποιος τράβηξε μια κουρτίνα στις 90+3’ — φτιάχνεται επειδή η ομάδα κυριαρχεί από την πρώτη σέντρα! Βλέπετε κάτι τέτοιο τελευταία; Βλέπω μόνο τον Φουέντε να σηκώνει χέρια σαν να νικάει μονάχος του, όχι επειδή τον βοήθησαν οι συμπαίκτες του. Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Αυτοί που λένε "αλλα κερδίσαμε τους τίτλους" είναι ίδιοι με εκείνους που βλέπουν την ίδια ταινία δέκα φορές χωρίς να έχουν δει το πρώτο πλατό. Πέντε πρωταθλήματα στην Αγγλία εκείνο το διάστημα η ΜCity — είχε κανείς τον Γκварντιόλα μόνο στις καθυστερήσεις; Την ίδια εποχή εμείς περιμέναμε τον Σίμεθ να βγάλει έναν τίτλο από το μανίκι σαν μαγικό! Μα όχι, ρε — εκείνος ήταν εκεί επειδή υπήρχε ένα σύστημα, ένα σχέδιο, μια ομάδα που ξέρει πως νικάει όταν οι αντίπαλοι βγάζουν γλώσσα! Και τώρα ετοιμάζεστε να του δώσετε ακόμη μία χρονιά επειδή "τι άλλο να κάνουμε"; Να περιμένουμε ακόμη μία φορά στις καθυστερήσεις επειδή ξέχασα πόσες φορές έχουμε χάσει μέσα στο γήπεδο πριν φτάσουμε εκεί; Μα η Ρεάλ αυτή τη στιγμή έχει μετατραπεί σε εκείνον τον φίλο που γελάει μαζί σου στα πρώτα δέκα λεπτά κι έπειτα του ανακοινώνεις πως έχεις χάσει το πορτοφόλι σου στις τελευταίες πέντε - μόνο που εδώ το πορτοφόλι είναι η δυνατότητα να κάνεις την ομάδα σου πρωταθλήτρια από μόνο της! Αφήστε τον αυτά τα κάνει στην Φιούμενσε όπου η ομάδα χρειάζεται μόνο μια μπάλα και έναν καναπέ. Εμείς θέλουμε έναν αρχιτέκτονα, όχι έναν τσαρλατάνο των τελευταίων λεπτών! Αλλιώς συνεχίζουμε σαν εκείνοι που κάθε Κυριακή λένε "απόψε σίγουρα θα κερδίσουμε" κι όταν τελειώνει ο αγώνας έχουν ξεχάσει πού άφησαν το κινητό τους! 😏💸

Ρε παιδιά μου, τελευταία φορά που κάθισα στο τραπέζι του φαν-κλαμπ στις Φάληρο με τον ξάδερφο μου τους Γιώργο — ήταν αρχές Οκτώβρη του '19, είχε μόλις γίνει η πρώτη πτώση της χρονιάς στο Λίβανο σαν μπαλόνι που ξεφεύγει από τα χέρια του μικρότερου. Μου είχε πει τότε: "Βλέπεις εκείνον τον Σίμεθ στον πάγκο; Αυτός εδώ ξέρει πως η μπάλα που μας έδωσαν είναι σαν εκείνο το παλτό του χειμώνα που φοράς μόνο όταν τελειώνει η βραδιά — δεν φτιάχνει κρύο, μόνο φτιάχνει ψύχρα!" Και τώρα που θυμάμαι εκείνο το μπουκάλι rakı ημίγλυκο που ξεδίψαζε η δίψα του φόρουμ, νιώθω πως έχουν περάσει τόσο πολλά χρόνια χωρίς εκείνον τον ήλιο που φώτιζε τις βιτρίνες των γειτονιών μας στις πρώτες πρωινές ώρες. Μα πόσο πολύ έχω κουραστεί να βλέπω εκείνον τον άνθρωπο στέκει σαν αγάλωμα πάνω στον πάγκο εκείνες τις τελευταίες τρεις-τέσσερις λεπτά, ενώ η ομάδα του λιώνει σαν παγωτό στη μέση του Αυγούστου; Είναι σαν να βλέπεις έναν αγρότη που κάθε χρόνο σπέρνει τη γη του τον Σεπτέμβριο και περιμένει τους καρπούς του την Άνοιξη — μα εδώ ο Σίμεθ δεν περιμένει κανέναν οργανισμό, περιμένει μόνο την τελευταία σέντρα σαν να είναι η ημερομηνία λήξης ενός εισιτηρίου. Μα τι εισιτήριο είναι αυτό που χάνεται μέσα στο γήπεδο επειδή δεν δόθηκε η σωστή σημασία στην αρχή; Και σίγουρα υπάρχει μια αλήθεια σ' αυτά που λένε κάποιοι εδώ: όταν η ομάδα είχε εκείνους τους πρωταθλητές το '16-'17, δεν έπαιζαν σαν ομάδα που περιμένει να τελειώσει η βόλτα — έπαιζαν σαν ομάδα που βλέπει το γήπεδο σαν δικό της σπίτι και φέρνει κάθε αντίπαλο στις κουρτίνες του δικού της τραπεζιού. Τώρα όμως, κάθε Κυριακή που ανοίγει η πόρτα του γηπέδου, νιώθω πως κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως στην είσοδο και τρέχουμε σαν τυφλοί στα σκοτεινά δωμάτια περιμένοντας ο άλλος να φέρει τη λάμπα. Μα δεν είναι μόνο αυτά: έχει γίνει τόσο κλασικό πλέον εκείνο το δίκτυο στα social media που βγάζει βίντεο στιγμές πριν τις καθυστερήσεις λέγοντας "ρίξτε μια ματιά εδώ, αυτές είναι οι κινήσεις που έκανε εκείνος ο άνθρωπος εκείνες τις στιγμές!" Μα τι σχέση έχουν αυτές οι κινήσεις με την πραγματικότητα εκείνου του πρώτου ημιχρόνου, όταν η Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν μια ομάδα φοιτητών που κάνουν ασκήσεις στον αέρα; Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του '20 στη Λειψία — όχι εκείνον τον αγώνα που έγινε ισοπαλία 1-1 εκεί, μα εκείνον τον αγώνα στη Λιόν όπου η ομάδα χτύπησε στη δική της έδρα επειδή η ψυχολογία ήταν ήδη εκεί. Μα την επόμενη Κυριακή ο Σίμεθ κάθισε στον πάγκο σαν να περίμενε τον επόμενο γύρο της κλήρωσης — σαν εκείνον τον άνθρωπο που ανοίγει το ψυγείο κάθε πρωί για να βρει πάντα την ίδια ετικέτα. Κι εδώ είναι το ζήτημα: μήπως εμείς ως φίλοι της Ρεάλ έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ εκείνον τον ήχο της σφυρίχτρας στις τελευταίες σέντρες ώστε ξεχνάμε πως υπήρξε εκείνος ο άλλος ήχος, εκείνος που κάνει την ομάδα να ηχήσει σαν ορχήστρα πριν καν αρχίσει ο αγώνας; Δεν λέω πως πρέπει αύριο το πρωί να ξυπνήσουμε κι ο τίτλος να γραφτεί αμέσως — μα λέω πως όταν η ομάδα στέκεται στις αρχές εκείνου του γηπέδου σα μονάχος άνθρωπος που περιμένει κάτι το οποίο δεν πρόκειται να του δοθεί, τότε το τραγικό δεν είναι πως χάνουμε τον τίτλο, αλλά πως χάνουμε την ίδια την ουσία του τι είναι μία μεγάλη ομάδα: μία ομάδα που βγάζει τον αντίπαλο εκτός του γηπέδου επειδή η δική της γλώσσα μιλάει πριν καν ανοίξει το στόμα της.