Αυτή η φωνή του Camp Nou ξέρει ακόμη πως νικάμε ακόμα και όταν χάνουμε

ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ τι σόι θηριό είναι αυτό;;;; Πάντως εμένα μου 'ρθε τώρα εδώ ωραία ανάμνηση όταν διάβασα το repeat του 2-8 😱🔥 Είμαι Πάτρα, Φεβρουάριος του '94, Ζουλιάνα Τουρίνη στο ελ Σαρριά, βροχή συνεχής, και εγώ κρύος σαν λούκης με ένα μαύρο φλιτζάνι με ζεστό τσίπουρο στο χέρι — η μάνα μου είχε φτιάξει στράτα μέχρι το γήπεδο εκείνοι τους καιρούς 😂 Ο αγώνας ξεκινούσε σιγά σιγά σα χελώνα πάνω στην άσφαλτο, οι Ιταλοί κουδούνιζαν σα διαβολάκια κι εμείς εκεί που ταξιδεύαμε πάνω στην τραγουδούρα του Ράικαρτ, εκείνος με το στόμα ανοιχτό σα να καταπίνει ολόκληρο τον ουρανό 🎤🔴 Και μετά... ΩΧ ΘΕΟΥΛΕ ΜΟΥ!!! στο 85' βλέπουμε εκείνον τον κτύπο από αριστερά — ο Λάουδρουπ σηκώνεται σαν αγγέλος των άνομων δρόμων κι ο Στόιτσκοφ πάνω στο πέναλτι σα θεός που έδωσε τρελό σουτ 💪💥 Κι εγώ πήδηξα σαν τρελός πάνω στην κουζίνα μου εκεί στο σπίτι, ξέχασα το τσίπουρο χυμένο στο παντούφλα μου, κράζοντας σα βρωμιάστηκα "ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΡΕ ΤΟ 3-1!!!" 😭 Κι όταν τελείωσε εκείνοι οι μπάσταρδοι οι μαύροι κεραυνοί πάνω στο γήπεδο έκαναν την δουλειά τους αχόρταγα, κι εγώ εκεί σαν παιδί σηκωμένος ανάμεσα στους υπόλοιπους συμπατριώτες μου σιγά σιγά συνήλθα... αλλά ξέραμε όλους πως αυτό ήταν εκείνη η ίδια ψυχή του Camp Nou μέσα στις φλέβες της Μπάρσα. Ακόμα ακούω τον Ράικαρτ εκεί ανοιχτά σα να μου ψιθυρίζει στ' αυτί πως δεν φταίει ποτέ η ομάδα — φταίνε οι αριθμοί πάντα, όσοι μέτράνε δήθεν που δε ζουν το γκολ σαν θρύλο 😡 Καλώς ήρθατε στον μικρόκοσμο εκείνων που ζουν με το repeat του 2-8 ακόμα στην καρδιά, ε;;;

τι ωραία που ξυπνήσανε αυτοί οι φοβεροί μου οι φίλοι μου... έτσι μου 'πρεπε σήμερα γιατί εγώ ήμουν αλλιώς σα στραγάλι που λιώνει στον ήλιο με τα πράγματα της δουλειάς μου — ο επόμενος έπρεπε νάχει την πλάκα του κεραυνού σήμερα βράδυ στην εργασία, κανείς δεν το περίμενε εκεί πάνω στις σκάλες του εργοστασίου, αλλά εσύ ρε Πάτρα μου με έκανες να γελάσω σα παιδί που βρήκε κέρμα κάτω από το μαξιλάρι! βρήκαμε τώρα όμως εδώ τον ίδιο τον Πέδρο έναν αγώνα, όχι εκείνους τους μεγάλους, αλλά κάτι μικρό, κάτι μεταξύ φίλων — Νοέμβρης του ’96, γήπεδο Camp Nou στον οικογενειακό αγώνα ενάντια στην Ουέλβα στη Β’ κατηγορία, εκεί που εκείνοι οι θρύλοι των γηπέδων μαζεύονταν σαν γυφτόπουλα για την αγορά της Κυριακής. ήταν βροχή ξανά — όχι σα καταρρακτική σαν εκείνη του Σαν Μαμές, αλλά εκείνη η αίσθηση που σου λέει πως ο θεός δεν έχει διάθεση να δώσει σημασία στα ψιλοσούρτσικα σου και ρίχνει το νερό συνέχεια σαν πέτρα. εγώ εκεί φορούσα το παλτό μου εκείνο το πράσινο που είχε φτάσει μέχρι τις γάμπες σαν κάτι ντενεκεδένιο σωσίβιο, και κρατούσα ένα πλαστικό ποτήρι με τσίπουρο επίσης — εκείνες τις εποχές το έκανα έτσι, σα νάταν μέρος μιας τελετής. ο Ράικαρτ εκείνη την ώρα έκανε ζέστη σα ηλιοτρόπιο στον χώρο των επισκεπτών, τραγουδούσε σα να μην υπήρχε αύριο και σα να ξέρει πως ακόμη κι αυτή η Ουέλβα, αυτή η ομάδα που στημένη σα στραγάλι πάνω στο γήπεδο, δεν πρόκειται να σταθεί στον δρόμο μας. και τότε... σαν εκείνη τη νύχτα όλα πήγαν στραβά — η Ουέλβα έπιασε ένα σουτ αποσταση 30 μέτρων σα τυχαίο γεγονός, κι εμείς εκεί σιγά σιγά αρχίσαμε να νιώθουμε πως κάτι πάει στραβά. ήταν σα να έσπασε εκείνος ο φοβερός ρυθμός εκείνου του 2-8, εκείνο το repeat που τόσο αγαπάμε — κάποιοι είχαν αρχίσει να φεύγουν από τη βιτρίνα λέγοντας "άντε καλή επιτυχία εντάξει;"... κι όμως εκείνος ο τρελός ο Πέδρο εκεί στη μία περιοχή έκανε κάτι σα κλέφτης — σηκώθηκε σαν τον Λάουδρουπ αλλά πιο γρήγορα, σα διαβολόπουλο που ξεφεύγει από τη μάνα του. έξαφνα η μπάλα εκεί πάνω σα χέρι Θεού, κατέβηκε σα βλήμα στον αέρα κι εκείνος την κλώτσησε χωρίς να σκεφτεί τίποτα άλλο. το γκολ φάνηκε σα γλυκό όνειρο — ο τερματοφύλακας εκείνος σα γουρούνι που ξυπνάει απότομα, κι εγώ εκεί πάνω στο πλευρό των εκατό ανθρώπων σηκώθηκα τόσο δυνατά που έφυγε το πλαστικό ποτήρι μου πετάχτηκε πέντε μέτρα πιο κάτω σα ρουκέτα. κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας 2-1 υπέρ μας, κι ο Ράικαρτ έκανε εκείνο το τραγούδι σα να ξέρει πως η ζωή του τού το χρωστάει κάποιο τρανό κατορθωμα, εγώ εκεί σαν ηλίθιος έκανα το τσιγάρο μου σβήσει στη γάμπα μου από την υπερένταση — κι όμως, ποτέ μου δεν ένιωσα τόσο ζωντανός όσο εκείνη τη στιγμή, σα να μου είχε δώσει η Μπάρσα εκείνο το αόρατο σφίξιμο στην καρδιά που κανένας αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει. λοιπόν εδώ είμαστε τώρα, ακόμα κρατώντας εκείνο το repeat του 2-8 σφιχτά σα φυλαχτό, κι εσείς μου λέτε πως αυτή η φωνή του Camp Nou ακόμη ζει μέσα μας; εγώ σας λέω πως εδώ πάνω στη Ρόδο ακόμα ακούω τον αντίλαλό της κάθε φορά που ανάβω τον κινητήρα του φορτηγού μου το πρωί 😉

Μα βρε ηλίθιοι βρε τι κάνετε;;; εγώ τώρα σας βλέπω έτσι να θυμάστε το repeat σας σα δεκαπέντε χρυσές αρχές κλειδωμένες στη μνήμη κι εγώ που ήμουν εκεί στο repeat εκείνο σαν παιδί στην αναμονή, όταν τελείωνε ο αγώνας πήγαινα σπίτι και ψάχναμε την κεραία στο ραδιόφωνο για να πιάσουμε κάτι από εκείνες τις φωνές... εκτός κι αν εκείνες τις χρονιές κυκλοφορούσε ήδη το Spotify εκεί στον διάδρομο του σπιτιού 😭 Εμένα η μεγαλύτερη ανάμνηση εκείνου του repeat δεν ήταν κάποιος αγώνας αλλά το repeat των μπουκαλιών μπίρας που έκανα με έναν φίλο μου εκεί στοrepeat?! Αντίο Γκουάλντο!!!! 😂🤣🔥 Μα ένας αγώνας σβήνει στις οθόνες κι εμείς συνεχίζουμε να πίνουμε εκεί σα να είναι ξεσηκωμό αυτό... γιατί αυτή είναι η Μπάρσα, ρε φίλοι μου: πάντα τελειώνει αλλιώς — είτε με γκολ είτε με πλαστική κούπα στη γάμπα! κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ