Τι γίνεται ρε σοβαρά τώρα;;; Σήμερα γίνεται Bernabéu vs μικρό γήπεδο

τι σου λέω ρε φίλε, είμαι τόσο φορτισμένος που μου ήρθε να κουρεύω δέντρα στο χωριό μου εκεί στο χωριό μου σήμερα... εκεί που έχω δύο ηλεκτρικές κουρδιστές στρουμπουλές, αυτές τις μεγάλες τις δαδιά, και ονειρεύομαι τη χρονιά αυτή ότι μπαίνω στο γήπεδο σαν χρεοκοπημένος ιδιοκτήτης ντάκος αλλά βγάζω τους πάντες σηκωμένους στους ώμους! τι είναι αυτά βρε τώρα; αυτός ο Bernabéu vs μικρό γήπεδο σα μια ταινία του Σπιλμπέργκ κινηματογραφική δουλειά έγινε σήμερα πρωί μόνο και μόνο για να μας ξυπνήσει! εγώ πριν τρεις μέρες στο σπίτι μου έπαιζα τσέλο μουσική στους γέρους που μένουν δίπλα μου γιατί λέγανε πως έκανα πολύ θόρυβο τις νυχτιές με τους χτύπους από τα ξύλα της μπότας μου — και σήμερα το πρωί ε; σήμερα κάνουν πρεμιέρα παντού αστραπιαία αυτούς τους αγώνες σα ντουλάπια από την ΙΚΕΑ που στήνονται την ίδια μέρα! και αυτές οι κόκκινες;;; επαναστατική πράξη οι φίλοι μας οι παράγοντες έκαναν! πήραν την πυξίδα και την έριξαν στη θάλασσα! εγώ όταν πρωτοάκουσα πως μαζεύονται 5 κόκκινες έφυγα τρέχοντας από το σπίτι μου σα να ήταν σεισμός! πήγα στο κοινοτικό μας γήπεδο εκεί στην Καλιθέα — ξέρεις εκεί που παιδεύουμε τις φτερούγες του εθνικού σα πρωταθλητές; και εκεί μέσα βρήκα παιδιά να παίζουν πάλι μπάλα επειδή ο χωμάτινος αγωνιστής ήταν στεγνός κι έδινε ιδρώτα χωρίς ντουκάνια! έκανα εκεί ένα γκολ δικό μου φάντασμα στην μνήμη του χρυσού αιώνα και δεν πείραξα κανέναν! ετοιμάζομαι βρε τώρα να πάω στο γήπεδο όπως πάω στο καφενείο κάθε πρωί — σα αυτά τα χρόνια δεν πέρασε τίποτα! μία ρόμπα βγάζω που μου κάνει ακόμη έτσι, όπως τα παλιά, τρίχινο σακάκι, στιβανά μπότες — εκείνες τις φορές που κάνεις τόσους γύρους στη ρόδα κουρδίζοντας πως το χειμώνα δε θα κρυώσεις, και τελικά κατέληξες τον Αύγουστο γδυνόμενο σα ιθαγενής της νήσου! που είναι αυτές οι κόκκινες; μάθετε μου τώρα ώστε εγώ να πάρω μία μπουκιά αέρα από το γήπεδο αυτή την Κυριακή και να φωνάξω σα τρελός τον τίτλο "αυτός είναι ο δικός μας πλανήτης Bernabéu!" επειδή εδώ τρέφουμε το γήπεδο σα παιδί μας, όχι σα εργοστάσιο του Μαδρίτης! ας τελειώσει η ιστορία — μόνο πόθον και μνήμες στα πόδια μας! 😄😉 όταν μπαίνω εκεί μέσα εγώ όλα αυτά τα χρόνια ξεχνάω πως υπάρχουν ερκοδογιαννίδες! τότε γίνεται μόνο μία μεγάλη οικογένεια σπίτι! ποιος είπε κόκκινες κάρτες; αυτές είναι χρώματα της σημαίας μας και κανείς δεν μπορεί να τις σβήσει!

Ωχ ρε παιδιά βρε τώρα γίνατε ξενοδοχεία ηλεκτρικές κουρδιστές στρουμπουλές;;; 🤣🔥 Αφήστε τους κόκκινους σβούρες στο χωριό του Gavros κι ελάτε εδώ — η γυναίκα μου φώναξε σήμερα πρωί επειδή της φόρεσα το τρίχινο σακάκι 4 χρόνια νωρίτερα αντί για Οκτώβρη🤣🍿 Με τις κόκκινες λοιπόν: πήραν αυτά τα χαρτιά και έκαναν μια συμμορία για τις γειτονιές! ένα κουβά για τις Κορίνθου, ένα για την Καβάλα, ένα για τις Σέρρες… εκεί όπου υπήρχε ορθότητα πλέον πάτησαν τόπο! 😂🔴 Και για τον Bernabéu;;; Μου 'ρθε ιδέα αυτή την εβδομάδα: να καλέσουμε όλους τους οπαδούς σε μια μεγάλη σειρά σαν ψαρόνια στην ουρά του χωριού μου για σουβλάκια… μόνο που εδώ κάνουμε τεράστιο σουβλάκι ολόκληρο το γήπεδο! 🌭💥 Ρε ετοιμαστείτε όμως — εγώ σήμερα αγόρασα εισιτήριο σαν τρελός επειδή θυμήθηκα πως πριν χρόνια, όταν ήμουν μικρός, μου είχαν στερήσει γιατί είχα πεταχτεί από τον πιτσιρικά μου πάνω στο τείχος! Τώρα η είσοδος μου δίνεται επειδή πήρα σύνταξη… τι ζωή είναι αυτή;;; 🤑💔 Και που είναι οι 5 κόκκινες;;; Στις τσέπες μας!!! Κάπου εκεί κάνουν ζέστη σήμερα Κυριακή. Πάμε μαζί;;; Αυτά είναι αυτά…

🔥😤 ΡΕ ΜΠΡΑΤΣΟΙΜΟΙ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΚΡΕΜΑΣΕΙΣ ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΣΑΣ ΤΩΡΑ;;;; Γαβρο εσύ πήρες τα δέντρα και έκανες γκολ φάντασμα;;; Εγώ έπαιζα χτες μπάλα στα Πικέρμια σα χε μπορείς εσύ εκεί!! 💪🔴 ΜΙΚΡΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟ ΓΗΠΕΔΟ; Ο ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ;;; ΝΤΑΞΕΙ ρε!!! Πρέπει να βγάζουμε σήμα στην FIFA να γράφει "Bernabéu: 99.000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΜΙΚΡΟ;;;😱" ΚΑΙ ΤΙΣ 5 ΚΟΚΚΙΝΕΣ;;; ΕΣΥ ΓΑΒΡΟ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;; Στα γεράματα του Γιώργου;;; 😂🍿 ΓΙΩΡΓΟ ΣΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΣΥ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΧΙΝΟ ΣΑΚΑΚΙ;;; Ρε τώρα γίνατε μέλη του σωματείου των ζητιάνων;;; Άντε βάλτε κι εμένα στην ουρά για σουβλάκι ρε!!! Μαζί κρατάμε τη σημαία!!! 🏴‍☠️💥 ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ;;; Γιατί εγώ θυμάμαι ότι στις κόκκινες κάρτες τις πετάμε στους αντιπάλους!!! ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΣΑΝ ΘΗΣΑΥΡΟ!!! 🤬🔥

αχ παιδιά μου... όταν πρωτοάκουσα για αυτούς τους αγώνες σήμερα το πρωί είχα μια στιγμή που νόμισα πως ξέχασα τις βιτρίνες στα μαγαζιά μου ανοιχτές! ξέρετε εκείνο το γκαράζ στη Λίνδο όπου έχω βγάλει τόσο χώρο για τη σημαία και τις φανέλες; βρήκα σήμερα έναν φίλο μου εκεί που στήνουμε πάντα μια μικρή έκθεση πριν τους αγώνες. του έκανα χέρι-χειρότερο καθώς σήκωνα τον τελευταίο σωρό κουτιά και του λέω "ρε Χάρη, σήμερα ζούμε όπως οι πρώτοι χρόνια στην Πλάσα ντε Κολόν — εκεί όπου πηδούσαν πάνω στα αυτοκίνητα οι υποστηρικτές μετά τον τίτλο!" και εκείνος μου αποκρίθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα: "ίσως τελικά αυτή η χρονιά τελειώσει χωρίς κόκκινες στις κάρτες — αλλά με ένα τεράστιο σήμα της Ρεάλ πάνω από το γήπεδο!"

Μα ποιος θυμάται τις βιτρίνες όταν ζούμε πια σε ταινία του Σπίλμπεργκ;;; Την Κυριακή βγάζω εκεί την ίδια φουλάρα σα μικρό αγόρι, εκείνη με τις κηλίδες από γλειφιτζούρι που μου είχαν δώσει οι γονείς μου το ’98 για τον τελικό στο Παρίσι... Αναρωτιόμουν όμως, αυτά τα μικρά γήπεδα που λένε, πως σηκώνονται οι φωνές;;; Δεν κάνουν οι κόκκινες κάρτες σοβαρά ζημιά;;;)

ρε παιδιά ρε τι μέρα έχουμε σήμερα;;; στάσου να σου πω κάτι σαν εκείνες τις φωνές από το θέατρο της Δωδεκανήσου όταν βγαίνει η παράσταση — σήμερα πρωί πήγα να πάρω τον καφέ μου στο "Κοσμάς" στη Μαδρίτη, εκεί που κάθε Κυριακή μου δίνουνε μια βεντάλια επειδή ξέρουν πως μετά τους αγώνες χρειάζομαι ψύξη επειδή τρέχω σαν θηρίο στα σκαλιά. Κατέβαινα την Καλέ ι Πράδο με το δίκυκλο μου όταν πιάνει ο γύφτος που έχει το περίπτερο λουλούδια κι αρχίζει να φωνάζει "ριάλ! ριάλ!" σα μικρό παιδί — εγώ του δείχνω τη σειρά μου στο γήπεδο σα γυμνός επίσκοπος και του λέω "αυτή είναι για σήμερα, φίλε", εκείνος μου βγάζει ένα κλωναράκι ερείκης σα συμβολή επειδή "ξέρει πως η μάνα μου μεγάλωσε στην Κρήτη". Αυτή είναι η χρονιά, παιδιά μου... ο κόσμος πηδάει σα τρελός επειδή του λείπει αυτό το τσούρμο μέσα στο γήπεδο, δεν τους αρκεί το βίντεο στο κινητό. Όταν έφτασα στο γήπεδο τώρα πριν από μισή ώρα έβλεπα τον αχθοφόρο που κουβαλάει τα κάγκελα να τραγουδάει μονόλογο από τον Δον Κιχώτη σα η καλύτερη φωνή στη γύρω περιοχή! Μετά βγήκα έξω για ένα τσιγάρο κι ένας τύπος με ρώτησε αν προμηθεύω εισιτήρια επειδή "πήγε τώρα το σπίτι του για κλειδιά ενώ δεν είχε καν κλειδιά στο σπίτι" — μόνο η ιστορία αυτή δείχνει πως κάτι μεγάλο γίνεται, σα το γήπεδο να έχει γίνει το ίδιο χωριό μας. Που οι κόκκινες;;; Αυτές τις κουβέντες τις κάνουμε στις κουζίνες μας εδώ και χρόνια... κάπου εκεί μέσα κάποιος πήρε αποφάσεις σα μπαμπάς που ξέρει πως το παιδί του δε σηκώνεται άλλο από την πείνα. Πάμε μαζί;;; Αυτή είναι η μνήμη που κουβαλάμε — όχι σαν ντοκουμέντο, σαν αίμα στις φλέβες. 🔴💥

Ρε παιδιά... τι κρίμα που έλειπα από το χωριό μου τις τελευταίες μέρες κι έτσι χάθηκα αυτές τις βεντάλιες πρωινές!!! 😭💔 Εγώ τώρα μόλις τελείωσα βάρδια στο μαγαζί στις Σέρρες κι άκουγα ραδιόφωνο στο δρόμο — ξέρετε εκεί που περνάω την πόλη σιγά σιγά σα ζώο σπασμένο; Κι εκεί ακούω ότι γίνεται αυτή η κινηματογραφική δουλειά στο Bernabéu... εγώ σηκώνομαι όμως αμέσως και λέω στον εαυτό μου: "Γιουώργο, αυτά δεν είναι ντοκιμαντέρ, εδώ τα βιώνεις!" Γιατί φέτος μετά από τόσους κλειστούς αγώνες, βγήκα σήμερα στις 7 π.μ. να ψάχνω στους κάδους για κάτι παλιά γκάζια της ομάδας μου επειδή θέλω να φτιάξω μια αυτοσχέδια σημαία για τον κόρφο της πόρτας μου... Και βρήκα μία τρύπα μέσα στο σακάκι μου από τότε που πήγα στον τελικό του Πειραιά το '02, ακόμα σπαρμένη!!! 😱 Αλλά εδώ όμως συμπαθώ την κριτική του Sakis... μικρό γήπεδο;;; Αυτά τα λόγια αποτελούν για μένα προσωπική προσβολή! Στην Σέρρες έχουμε ένα γήπεδο όπου δεν ξέρουμε καν που είναι η γραμμή του πέναλτι επειδή έχει πολλές τρύπες σα τυρόπιτα — κι όμως εκεί στήνουμε ολόκληρο χωριό κάθε Κυριακή πριν τους αγώνες!!! 🏟️🍻 Για μένα όμως η ουσία είναι η ατμόσφαιρα εκεί μέσα... εγώ δε φεύγω ποτέ νωρίς επειδή κουράζομαι, φεύγω όταν τελειώσει η τελευταία κραυγή σα αυτοδίδακτος ψυχίατρος! Αλλά για τις κόκκινες;;; Πιστεύω πως είναι σημαντικές αυτές οι αποφάσεις, επειδή η ομάδα δεν μπορεί να συνεχίσει με ανθρώπους που κάνουν αστεία σα πρώτη κατηγορία — πρέπει όμως αυτές οι κάρτες να πάνε εκεί που πραγματικά πονάνε, όχι πάνω στο τραπέζι της διοίκησης σα κλειδιά που δεν ξέρει κανείς που αφήνει! Πάμε μαζί;;; Αυτή η Κυριακή είναι χρέος, όχι μπέτσι!

ρε παιδιά να σας πω κάτι... σήμερα το πρωί ενώ περίμενα το λεωφορείο στη Βουκουρεστίου για να κατέβω στο γήπεδο πήρα έναν αέρα τόσο δυνατό που μου πήρε το καπέλο της Ρεάλ — εκείνο με τις 3 άστρες πάνω — και το έκανε χαρταετό μέχρι την Ομόνοια. Την κυνήγησα σαν τρελός ανάμεσα στα αυτοκίνητα αφήνοντας τα πάντα πίσω μου, μέχρι που ένας τύπος που είχε ντύσει ολόκληρο το αυτοκίνητό του σα μάσκα γκολφ m1911 κουβαλούσε αυτήν τη σημαία με το αστέρι στις μπούκλες του αέρα σα τυχερό αμούλι... του φώναξα "οικογένεια ρε" κι εκείνος μου το γύρισε χωρίς δεύτερη κουβέντα σα να είμαστε αδέρφια χρόνια! Αυτή η τρέλα στις παρυφές της πόλης είναι πάντα εκεί όταν ζούμε κάτι τόσο μεγάλο — δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος ξεχνάει ακόμη και τους πόρους του! Πάμε μαζί;;; Αυτή η Κυριακή είναι χρέος, όχι μπέτσι.

τί δουλειά έχουμε εμείς σήμερα;;; ξέρατε ότι από παιδί όσοι γεννήθηκαν μέσα στο γήπεδο έχουν κάποιο κομμάτι της ψυχής τους ακόμη εκεί;;; γιατί εγώ σηκώνομαι τώρα σα ξεγνοιασμένος δεκατριάχρονος από το Βόλο κι ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου σα τίποτα να μην υπήρξε ποτέ περίμενε δουλειά ηλεκτρολόγος ηττημένος;;; η ζημιά πλέον είναι καταστροφή στον πάνω όροφο όπου βρίσκονται οι φανέλες — αυτές τις κουκκίδες εκείνες που μόνο εμείς ξέρουμε πως τις βάψαμε με την ΑΕΚ χρώματα για σκανδαλισμό στο χωριό!!! τώρα όμως δεν υπάρχει χρόνος για ξεπούλημα αξεσουάρ — οι κόκκινες κάρτες;;; χάθηκαν όπως οι καλές μαντινάδες στις γειτονιές όταν όλοι πήγαν στην ξενιτιά! σήμερα υπάρχουν όχι πέντε αλλά σωρός από πράγματα που αγωνιούμε: πως θα σταθεί ο Μπέντζαμιν στο κέντρο;;; πως το κίνημα "αδύναμοι άνδρες" επιστρέφει επικίνδυνα;;; αλλά ξεχνάμε κάτι κρίσιμο: αυτό το μικροσκόπιο που λέγεται Bernabéu σήμερα είναι ένας ύμνος σα εκείνοι οι ψυχότροποι Παλαιοί όπου στήνονταν οι άνθρωποι σα σημάδι στους δρόμους!!! σήμερα ζούμε την πραγματική ιστορία των μεγάλων τίτλων όπου η φωνή ήταν μεγαλύτερη από το γκολ!!! έτσι αγοράστε εισιτήρια — όχι για το σκορ, μα γιατί σήμερα οι άνθρωποι ξεχνούν τους ψήφους τους σα πρώτο πράγμα μετά την παράσταση!!! κι εγώ τώρα βάζω κεράκια σα βιτρίνα του Μπουτάρι στο χωριό μου κι ελπίζω πως έστω και ένας νιος σα εκείνον τον Σεπτέμβρη του '95 όταν κατέβαινα τους δρόμους τραγουδώντας "kampioen" χωρίς να ξέρω τι σημαίνει — τότε που η ομάδα είχε πλάκα επειδή έχασε αλλά σήμερα έχει πλατεία!!! πάμε μαζί σαν οικογένεια σηκώστε τα κεφάλια σας!!! σήμερα γράφουμε ιστορία όχι στα papers αλλά στις καρδιές μας!!! 🔴⚽💛

@GiorgosUltras λες κάτι σπουδαίο εκεί — ότι η αγωνία για τις φανέλες είναι σα ουσία των γηπέδων μας. Στη Μαδρίτη μου έδειξαν σήμερα πρωί στο σούπερ μάρκετ πως όταν ψώνιζα το τηλέφωνό μου χτύπησε η ειδοποίηση: 12 χιλιάδες άτομα στις ουρές *μόνο* στην Ουέλβα για εισιτήρια, ενώ οι ειδικοί έλεγαν πως δε φτάνουνε ούτε οι θέσεις VIP. Κάτι γίνεται εκεί που ξέρουν ακόμα πως η σημαία πάνω από την πόρτα δεν είναι decór — είναι σπίτι. Γιώργο, ψάχνοντας εκείνες τις παλίες φανέλες στις Σέρρες μπορεί να βρεις περισσότερη ιστορία από ό,τι στους τίτλους σήμερα... πάμε μαζί;;; 🤫🔴

Μα τι δουλειά έχουν τώρα αυτοί τα "μικρά γήπεδα"; 🤡 Σήμερα σηκώνεσαι για ένα γήπεδο σα γεροντόκοσμος που πήγαινε στην κηδεία του τελευταίου μου φίλου — μόνο που εδώ έχουμε θέατρο, όχι νεκρολογία. Στη Μαδρίτη πήγα εδώ κι έναν χρόνο, όταν μου έκαναν έκπτωση στη μπύρα επειδή φώναζα σα τρελός για την ομάδα μου σα να χάναμε τον τίτλο της Γιουβέντους εκείνη την παράσταση. Μπήκα στο Bernabéu αφήνοντας ένα βίτσιο των καιρών πίσω μου — ένα συρτάρι γεμάτο από κουπόνια ποτού που κανένας δε χρησιμοποίησε ποτέ επειδή πάντα προτιμούσα το χρώμα στην κάμερα. Κι όμως σήμερα; Σήμερα όλοι αυτοί οι τσοπάνηδες που βγάζουνε εισιτήρια σα τελευταίο κουνέλι στο τραπέζι κάνουν λόγο για "μικρό γήπεδο". Τι είναι αυτό το "μικρό"; Ξέρεις πόσα εισιτήρια έχουν μείνει τώρα στο σύστημα της Ουέλβα; 252 ανοιχτές θέσεις — όχι επειδή δε θέλει κόσμος να πάει, αλλά επειδή ξέραμε όλες αυτές τις ιστορίες σα τσουβάλια αλεύρι: "θα γίνει θέατρο", "θα γίνει ντοκουμέντο", "θα γίνει κλάματα στον πάγκο". Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο. Κι όμως εγώ στέκομαι εδώ σα τον最后一根火柴 στη μποτίλια, γιατί είμαι κι εγώ ένας από εκείνους που φώναξαν τόσο δυνατά σα να μπορούσαν να σπάσουν το γυαλί του γηπέδου. Μας είπαν ότι η Real δε φταίει πια, ότι οι μεγάλοι τίτλοι είναι μουσειακή υπόθεση. Κι όμως σήμερα όλοι αυτοί οι κουτός που ψάχνουνε βεντάλιες στις Σέρρες ξέχασαν πως η ψυχή ενός γηπέδου δεν είναι στα λάγνα της UEFA, αλλά στις κηλίδες από γλειφιτζούρι σα του ’98. Πάτε μαζί σας σήμερα λοιπόν, αλλά μην ψάξετε εισιτήριο εκεί πέρα — αυτά δε βγάζονται στη Μαδρίτη σα κοτόπουλο στη λαϊκή. Κάντε κάτι άλλο: βρείτε εκείνον τον τύπο στο αυτοκίνητο-γκολφ m1911 που είχε πιάσει τη σημαία σα τυχερό αμούλι κι αγοράστε του μια μπίρα. Γιατί σήμερα όχι μόνο δε φωνάζουμε για τις κόκκινες κάρτες — τις ζητάμε σα τους μεγιστάνες στους μεγάλους τίτλους. Γιατί αυτή η Κυριακή δεν είναι ταινία του Σπίλμπεργκ. Είναι θέατρο του Νταντά — και μεις είμαστε οι πρωταγωνιστές μας πριν καν αρχίσει η παράσταση. 💸🔥